A MALIÑA DE LUGO


BENVIDO A REPUBLICA DA MIÑA CASA
Non, esto non e un anuncio de IKEA. Tampouco e un blog de tías en bolas, nin un blog de foros de adolescentes, nin de un programa de “aqui temos tomate” anque por alguns dos comentarios puidera parecelo. Simplemente pensei que un título así… A MALIÑA DE LUGO…. atraería a mais seguidores, si ben , hoxe, despois da experencia digome
: "¿para qué?" Pero bueno, xa teño a clientela feita e dame non sei que cambialo, así que de momento este blog chamase como se chama e o contido e o que e, (evidentemente). O que eiqui deixo cada unhos cantos dias, fallo algun, constitue un análisis nada metódico moito menos exhaustivo da actualidade tal e como eu a vexo, e que obviamente non coincidirá para nada con a sua visión, queridiño letor. Pero sepan que xa levo varios anos bisestos neste oficio de xunta letras e que, incluso gañeime unha certa (dudosa) reputación en algún oscuro rincón do gacetilleo en épocas remotas. A os que xa me coñezan desa etapa, xa saben qué poden esperar de min e de esta páxina. A os que caeron aquí por accidente, simplemente recordarlles a única máxima inquebrantabel que rixe este blog: nada do que aquí se escribe debe ser tomado en serio. Non no olviden xamais, ou iniciaremos polémicas estériles que no nos conducirán a otro calexón mais que ao dos insultos, as divisions entre bandos e as desercions en masa. Nin eu mesmo me tomo en serio, así que non cometedes ese erro no meu lugar.
Por o demais, sexan benvidos. Tomen asento, sírvanse unhas bebidas do moble bar e participen si o creen convenente. Intentarei actualizar contidos a diario, sempre e cando as forzas e a miña apretada axenda mo permitan, e a actualidade depare noticias suculentas que comentar….por certo como tecleo con presa e teño pouco tempo, non soio correxir os textos, asi que cometo faltas de ortografia a esgallo….pero entendese…de carallo…e se non tempo o tempo…….Por certo, olvidabaseme...son OTERO REGAL, vivo en Xunqueira un barrio de Viveiro, aqui teñen a sua casa. www.oteroregal.com

O meu perfil
ceramica@oteroregal.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

FACIS PETREA
FACIS PETREA
A capacidade de asombro, tan propia da inocencia, á que estamos abocados si atendemos a os espectáculos parlamentarios de cada día, sexa nos concellos, diputacions, xunta ou estado, non parece ter fin. Realmente, si a devandita capacidade tivese límites, estariamos ante o temido vómito social.

O Sr. Rajoy exhibe o argumento da autoridade moral para usalo como varapao contra o Sr. Pérez Rubalcaba. Dáme o ataque de risa por non chorar cada dia que esta xentiña repite incansablemente aquello de “tu mais”

A defensa esgrimida polo Sr. Rajoy é o famoso “Ti máis”, evidente desconsuelo para os que aspiramos a ver a un político dando a cara, argumentando unha defensa contundente. Pero é evidente que a intelixencia oculta que ten este presidente baleiróuselle nas oposicions ao rexistro da propiedade.
Daquel punto de inflexión na súa vida, e as sucesivas migracions a registros rianxeiros, pirenaicos e finalmente levantinos, nace a súa conformidad coa mediocridad.

Os petos cheos,- aínda que repita que perdeu ingresos dinerarios dedicándose á política-, o notable incremento do seu patrimonio, e o desdén con que se manifesta ante os españois non xustificarían unha intelectualidad que se lle podería supoñer.
Decir adornado con flores aos que hoxe non teñen para comer, Sr. Rajoy “..... onde dixen digo, digo Diego ....”..

As entrevistas que lle fan “ad hoc” realizadas por medios non españois, e nas que confesa sentirse a gusto, non son máis que bofetons sen mans a calquera de nos español. Pois estamos guapos que teñamos que mercar “os papeis” do mundo adiante para saber o que quere facer vostede con as nosas miserias..

O Sr. Presidente intenta dar unha imaxe de seguridade, adiantando os brazos ao camiñar, en xestos que me recordan aos soldados que desfilaban “a piñón fixo”.Pero nada máis lonxe da realidade. É un preclaro exemplo de inseguridade, de tibieza hipócrita, cando manifesta que sabe perfectamente que non cumpriu co seu programa electoral pero que cumpre co seu deber. A este proceder chámaselle por a miña terra “CARA DURA” de dura, de hormigón, facies pétrea, en latin de seminarista de Mondoñedo.

Acompáñalle neste baile de antroido a destempo o ministro Sr. Montoro, líder experto en bailar sevillanas, dando voltas incesantes para quedarse cravado na figura torera do paseíllo, coa taleguilla ben chea e o brazo esquerdo oculto pola capa. A capa mesma con que nos cortaron os caprichos do pracer aos españois. Non é, ao que se ve, exclusivo comportamento do presidente, senón de todos os membros deste goberno.

Según a miña humilde opinión, autoridade moral non ten vostede Sr. Presidente nin recentemente recibidas as puras augas bautismales. Vostede pide aos españois sacrificios salariales mentres engorda os seus emolumentos, apértanos con reformas fiscais á vez que as súas correligionarios sacian as súas ambicións dinerarias desmedidas transportandoas a Suiza ou a calquera outros lugar, preferentemente paraísos fiscais. Asi que cambie que si non os tempos vanno chimpar fora do palacete da Moncloa, tempo o tempo, pois a xente de arreo estalle moi cabreada, deria, mais ainda que un servidor, que xa ten o cabreo na coronilla do testuzo, que din os mal pensados heredie de meu tatarabo o cura de Castro de Ouro.
Otero Regal

A capacidade de asombro, tan propia da inocencia, á que estamos abocados si atendemos a os espectáculos parlamentarios de cada día, sexa nos concellos, diputacions, xunta ou estado, non parece ter fin. Realmente, si a devandita capacidade tivese límites, estariamos ante o temido vómito social.

O Sr. Rajoy exhibe o argumento da autoridade moral para usalo como varapao contra o Sr. Pérez Rubalcaba. Dáme o ataque de risa por non chorar cada dia que esta xentiña repite incansablemente aquello de “tu mais”

A defensa esgrimida polo Sr. Rajoy é o famoso “Ti máis”, evidente desconsuelo para os que aspiramos a ver a un político dando a cara, argumentando unha defensa contundente. Pero é evidente que a intelixencia oculta que ten este presidente baleiróuselle nas oposicions ao rexistro da propiedade.
Daquel punto de inflexión na súa vida, e as sucesivas migracions a registros rianxeiros, pirenaicos e finalmente levantinos, nace a súa conformidad coa mediocridad.

Os petos cheos,- aínda que repita que perdeu ingresos dinerarios dedicándose á política-, o notable incremento do seu patrimonio, e o desdén con que se manifesta ante os españois non xustificarían unha intelectualidad que se lle podería supoñer.
Decir adornado con flores aos que hoxe non teñen para comer, Sr. Rajoy “..... onde dixen digo, digo Diego ....”..

As entrevistas que lle fan “ad hoc” realizadas por medios non españois, e nas que confesa sentirse a gusto, non son máis que bofetons sen mans a calquera de nos español. Pois estamos guapos que teñamos que mercar “os papeis” do mundo adiante para saber o que quere facer vostede con as nosas miserias..

O Sr. Presidente intenta dar unha imaxe de seguridade, adiantando os brazos ao camiñar, en xestos que me recordan aos soldados que desfilaban “a piñón fixo”.Pero nada máis lonxe da realidade. É un preclaro exemplo de inseguridade, de tibieza hipócrita, cando manifesta que sabe perfectamente que non cumpriu co seu programa electoral pero que cumpre co seu deber. A este proceder chámaselle por a miña terra “CARA DURA” de dura, de hormigón, facies pétrea, en latin de seminarista de Mondoñedo.

Acompáñalle neste baile de antroido a destempo o ministro Sr. Montoro, líder experto en bailar sevillanas, dando voltas incesantes para quedarse cravado na figura torera do paseíllo, coa taleguilla ben chea e o brazo esquerdo oculto pola capa. A capa mesma con que nos cortaron os caprichos do pracer aos españois. Non é, ao que se ve, exclusivo comportamento do presidente, senón de todos os membros deste goberno.

Según a miña humilde opinión, autoridade moral non ten vostede Sr. Presidente nin recentemente recibidas as puras augas bautismales. Vostede pide aos españois sacrificios salariales mentres engorda os seus emolumentos, apértanos con reformas fiscais á vez que as súas correligionarios sacian as súas ambicións dinerarias desmedidas transportandoas a Suiza ou a calquera outros lugar, preferentemente paraísos fiscais. Asi que cambie que si non os tempos vanno chimpar fora do palacete da Moncloa, tempo o tempo, pois a xente de arreo estalle moi cabreada, deria, mais ainda que un servidor, que xa ten o cabreo na coronilla do testuzo, que din os mal pensados heredie de meu tatarabo o cura de Castro de Ouro.
Otero Regal
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 22-05-2013 14:51
# Ligazón permanente a este artigo
Vale para isto o príncipe Felipe?

Vale para isto o príncipe Felipe?

Os que temos máis ou menos mais anos que a Constitución, saben que esta Monarquía parlamentaria xustifícase por esa cousa que nos pilla tan lonxe (e chea de claroscuros) chamada “a Transición”. Pero sobre todo xustifícase por un momento decisivo: o discurso do Rei desactivando o golpe de Estado de 1981. Nese momento crítico Xoan Carlos gañouse a legitimidad ata entre os que non eran e non son partidarios da Monarquía. E gañouse esa legitimidad porque fixo o que a maioría dos cidadáns desexaban que fixese. Pensou como eles e actuou en consecuencia. Ahora contan que a Casa do Rei intenta “achegarse á mocidade”. Esta tarefa recae, sobre todo, en Felipe de Borbón.

A Coroa cre que se achega á mocidade interpelándoa nos discursos e expresando a súa preocupación pola situación que atravesan máis da metade dos mozos: o paro. Pero non só iso, o desinterese dos mozos, cando non auténtico odio, non só apunta á Monarquía, senón tamén ás principais institucións do Estado.

A maioría dos españolitos de a pè percibimos unha sorte de Estado difuso e a cámara lenta que pouco a pouco vai fagocitando os débiles mimbres democráticos sobre os que se sostiña esta controvertida construción chamada España. Non hai unha resposta da Casa do Rei ao vaciamiento de significado dos artigos que teóricamente deberían garantir os dereitos que, sobre o papel, fan de este pais un Estado social e democrático de dereito. Por non falar xa dos escándalos que sacoden a Urdangarín e dos pasos en falso de Xuan Carlos.

O Príncipe herdará moitos títulos, pero non a lexitimidad democrática (agora cada vez máis en dúbida) que o seu pai gañouse con aquel soado discurso. Felipe de Borbón debería responder a ese golpe de Estado que vivimos a cámara lenta (pero inexorable) cun discurso (quizá tamén dosificado, a cámara lenta) que fale directamente aos mozos. E non pola vía do queixume ou a interpelación, senón facendo seus o discurso e as inquietudes dos mozos. O cidadan Felipe debería estar provocando urticaria entre os poderes fácticos que viven na inercia do saqueo democrático e económico, debería ata “matar ao pai”, en sentido freudiano, para gañarse aos seus coetáneos.

Tal e como están as cousas, Felipe de Borbón non vai herdar a calma chicha que perante décadas (xa non) logrou establecer aquel discurso do seu pai a noite do 23-F. O Príncipe faría ben en desmarcarse, en ser incómodo sen caer na demagoxia. En cambiar o fondo e as formas, en cambiarse de trincheira. Pasarse á trinchera dos que saben que esta democracia non é suficiente e de que, o logrado, por valioso e raro que sexa na historia, empeza a non bastar para varias xeracións que xa o dan por sentado e que buscan parecerse ás democracias avanzadas, onde entre outros factores, a transparencia, o medio ambiente e o respecto a protección dos individuos ocupa lugares moito máis prioritaros que no noso Estado.

Evidentemente non o fará. E chegará ao trono en posición de debilidade. Cuestionado e sen a legitimidad da que gozou o Rei e que, xa anacrónicamente, aínda lle mantén á fronte da xefatura do Estado. Á fin e ao cabo Xoan Carlos pode pasar aquí por esa figura tan querida en países menores de idade en términos democráticos: a de “pai da patria”, porque é o muñidor daquela xa pretérita “España moderna”. Pero Felipe de Borbón non é muñidor de nada, pai nada, e ninguén lle viu expoñerse, xogarlla, polos seus futuros “súbditos”.

Ou o Felipe desmárcase e sáese do carril que lle trazaron ou con razón as tensións contra a Coroa seguirán aumentando exponencialmente, co consiguiente risco de ruptura e, sobre todo, de involución en forma dun novo autoritarismo. Non parece que o “establishment” estea disposto aínda a consentir unha democracia renovada e tranquila en forma dunha serena República Española, así que as alternativas a un Príncipe deslexitimado pasarán case seguro por formas autoritarias, dun ou outro signo. Un futuro sombrío que só pode previr un discurso constante e comprometido (aínda que sexa a cámara lenta); pero sobre todo un discurso que dea legitimidad ao Príncipe e demostre que pensa como a maioría dos seus cidadáns e que fará o que estes esperan.
E todo esta reflexion, recorden, esta feita por un republican confeso.
Otero Regal
Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 17-05-2013 10:59
# Ligazón permanente a este artigo
ESCRACHEANDO QUE E XERUNDIO

“Tortura con saña os datos e acabarán por confesar o que desexes”. Non é nin sequera unha cita literal, segundo creo, senón un recuelo do que din que dicía Ronald Coase, premio Nobel de Economía.

La dereitona dominante en votos e respresentavilidade atopa moitos modos de quedarse soa coa súa “verdade”, pero este de boicotearnos a función da perceptiva atópase entre os seus preferidos. Así, cando combate vostede as trabas do ministro Gallardón á lexislación sobre o aborto, non é vostede nin moito menos o que cre ser, un pacífico defensor dos dereitos e liberdades da muller, senón un empecinado e belicoso inimigo da vida. En canto aos seus fillos ou os seus sobrinos, quen dixo que sexan emigrantes á desesperada? Son gloriosos exponentes da “movilidad exterior” (Báñez) e “motivo de optimismo” para o resto do país (Aguirre).

Afórrolles un extenso muestrario, porque a propia Aguirre volveu nestes días polos seus foros. “Escrache é acoso violento con xestos obscenos”, sentenza. E esixe a dimisión do presidente do Tribunal Supremo, Gonzalo Moliner, por pensar de modo distinto que ela neste asunto. Tales excesos verbales quédanse curtos fronte aos de Cospedal, que comparou esas accións coas do nazismo. Por non falar dun tal Sigfrid, que imaxinou arrincar a cabeza dun escrachador e aí segue o anxeliño pepero: ovacionado en sordina polos seus. Por que fan tanta piña todos eles fronte aos escraches? Por que a extensión desa práctica ponlles tan nerviosos?

A razón máis profunda hai que buscala, como tantas veces, na propia orixe dos feitos. Non sei cando nin como se adoptou en España o término “escrache”, pero o trasvase non é trivial nin moito menos. Na súa orixe, os escraches foron un modo de loitar contra a impunidade. A xente en Arxentina recorría a eles para sinalar aos torturadores e os asasinos de pasadas ditaduras, guarecidos no oportunismo do goberno Menem trala debilidade do goberno Alfonsín.

Neste pais, convén aclaralo polo si ou polo non, é outra clase de impunidade a que arrastramos desde o franquismo. Unha densa trama de intereses ocultos, na que o poder político e o económico danse a man, socavando con perseveranza e disimulo os intereses públicos. O resultado é a peor deriva que se coñece en Europa, polo menos no que incumbe a desigualdades sociais. Os responsables-beneficiarios desa deriva permanecen na súa maioría impunes, mentres os medios optan por empantanarse nun par de nomes. Falo non só de impunidade xudicial, derivada dun manexo alambicadamente destro de baleiros legais e escollos xurídicos, e de impunidade política e social.
Otero Regal
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 14-05-2013 15:16
# Ligazón permanente a este artigo
VOLTO A ESTAR ACTIVO..........

Ola de novo a todos,logo duns meses de non estar no blog A MALIÑA DE LUGO, volvo a interesarme por estar activo na rede. Creo que é importante para manter o contacto con quen queira seguirme e para ter mais presencia de cara a posibles novos lectores que poidan necesitar dos meus servizos.

Díxeno mais dunha vez, pero a partir de hoxe, e vai en serio, vou intentar escribir polo menos duas entradas cada seman e comentar calquera vivencia, inquietude, curiosidade ou o que sexa a través tamén do Facebook.

Espero poder cumprir comigo mesmo.
Otero Regal
E PARA EMPEZAR UN NOVO ARTICULIÑO:

AS MULLERES TEÑEN RAZÖN
As mulleres teñen razóns para estar fartas. Dependendo do partido que goberne, recoñécellenlles ou non o seu dereito a interromper un embarazo non desexado. Agora o Goberno do PP pretende eliminar os prazos da actual lei do aborto. Con outras palabras, proxecta eliminar o dereito das mulleres a abortar.

Pregúntome si as mulleres non son demasiado indulxentes permitindo que se maree públicamente a perdiz en torno a un tema na que a última decisión incumbelles a elas. Concernelles en primeiro lugar porque traer ao mundo un ser human está ligado á sua bioloxía. De igual forma que os homes toman as decisións que desexan sobre os seus corpos, tamén elas queren decidir sobre os seus. A natureza deulles o don de reproducir a especie, pero este atributo non lles obriga a ser nais en contra da sua vontade. Son libres de elixir si continuar ou non un embarazo cando se produciu de forma involuntaria.

Chamar, polo demais, vida ao resultado inmediato dunha fecundación parece bastante demagóxico. Sabían vostedes que moitos dos anticonceptivos legais son literalmente abortivos? A espiral, o diu, etc. e etc. non son artiluxios que eviten unha fecundación. Si se da a unión dun espermatozoide e un óvulo, o que fan aqueles é rompela e producir como consecuencia un aborto a modo de regra. Imaxinen, xa que logo, os miles e miles de abortos que deste xeito se producen a diario.

A decisión de interromper un embarazo non desexado correspóndelles en segundo lugar ás mulleres porque un fillo cambia a sua vida. Dálle unha revolta de 360 grados e ademais para sempre. Sabéno: nunca deixan de ser nais. Tampouco nas circunstancias en que os seus fillos alzaron o voo e emprenderón a súa propia travesía. Preocúpalles para sempre. Por iso queren elixir responsablemente o exercicio da maternidad.

Ser nai é un agasallo da vida cando querese selo e cando xiran para ben as condicións adecuadas. Entón xa é hora de que curas, xueces e politicos lles deixen decidir, non lles parece?
Otero Regal
Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 12-05-2013 09:54
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal