A MALIÑA DE LUGO


BENVIDO A REPUBLICA DA MIÑA CASA
Non, esto non e un anuncio de IKEA. Tampouco e un blog de tías en bolas, nin un blog de foros de adolescentes, nin de un programa de “aqui temos tomate” anque por alguns dos comentarios puidera parecelo. Simplemente pensei que un título así… A MALIÑA DE LUGO…. atraería a mais seguidores, si ben , hoxe, despois da experencia digome
: "¿para qué?" Pero bueno, xa teño a clientela feita e dame non sei que cambialo, así que de momento este blog chamase como se chama e o contido e o que e, (evidentemente). O que eiqui deixo cada unhos cantos dias, fallo algun, constitue un análisis nada metódico moito menos exhaustivo da actualidade tal e como eu a vexo, e que obviamente non coincidirá para nada con a sua visión, queridiño letor. Pero sepan que xa levo varios anos bisestos neste oficio de xunta letras e que, incluso gañeime unha certa (dudosa) reputación en algún oscuro rincón do gacetilleo en épocas remotas. A os que xa me coñezan desa etapa, xa saben qué poden esperar de min e de esta páxina. A os que caeron aquí por accidente, simplemente recordarlles a única máxima inquebrantabel que rixe este blog: nada do que aquí se escribe debe ser tomado en serio. Non no olviden xamais, ou iniciaremos polémicas estériles que no nos conducirán a otro calexón mais que ao dos insultos, as divisions entre bandos e as desercions en masa. Nin eu mesmo me tomo en serio, así que non cometedes ese erro no meu lugar.
Por o demais, sexan benvidos. Tomen asento, sírvanse unhas bebidas do moble bar e participen si o creen convenente. Intentarei actualizar contidos a diario, sempre e cando as forzas e a miña apretada axenda mo permitan, e a actualidade depare noticias suculentas que comentar….por certo como tecleo con presa e teño pouco tempo, non soio correxir os textos, asi que cometo faltas de ortografia a esgallo….pero entendese…de carallo…e se non tempo o tempo…….Por certo, olvidabaseme...son OTERO REGAL, vivo en Xunqueira un barrio de Viveiro, aqui teñen a sua casa. www.oteroregal.com

O meu perfil
ceramica@oteroregal.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

COMO GAÑARA ZP AS ELECCIONS
OS do PP estan como debotos de un equipo de futbol esperando gañar a liga, eu diria mais, debotos de un equipo como o REAL MADRID, pero faltan dous anos para o final da liga, non temos presa, e podeñes pasar o mesmo que co liga deste ano que gañouna o BARCELONA e eles non gañaron nada, nadiña.
De esto fala o Post de JORDI SEVILLA ESTA SEMAN, si home, si aquel que foi ministro e que canta as corenta en bastos a Tiros e Troianos, aqui volo deixo, eu estou talmente de acordo con el.
Cómo ganará ZP las elecciones
Domingo, 30 de Mayo de 2010

Casi todas las encuestan reflejan que si las elecciones generales se realizasen ahora, el PP las ganaría, incluso con Rajoy. Esa es la mejor razón para que el Presidente Zapatero no las adelante. De cumplirse el calendario previsto, falatrían casi dos años hasta la fecha electoral. Y, en dos años, todo puede cambiar mucho, muchas veces. El problema, para el PSOE, es cómo llegar hasta entonces en las mejores condiciones políticas posibles tras el revés de los recortes y el “error” con los ayuntamientos. Algunas ideas se me ocurren sobre lo que creo que van a hacer. Si ZP juega bien sus cartas, puede incluso volver a ganar las generales.
Lo primero es, claro, no ceder a las peticiones interesadas de adelantar las elecciones ahora que está en el punto más bajo del ciclo electoral. Hay que intentar agotar la legislatura, como sea, para desgastar a la oposición que tendrá difícil aguantar dos años con el “váyase” como único programa político, mientras el caso GÜrtel se va cobrando piezas. Para llegar, tiene que superar cuatro pruebas interrelacionadas: la huelga general, los presupuestos, las municipales y autonómicas y la recuperación de la economía.

Instalados, como está el Gobierno, en la fase de los recortes del gasto público y de las reformas estructurales, aprobará otro Decreto Ley con una reforma del mercado laboral que llevará a los sindicatos a convocar una huelga general. Aunque esto hará que Zapatero apure el cáliz de sus peores pesadillas personales, tendrá dos efectos políticos: primero, dejará al PP sin discurso al haberse apropiado el Gobierno de la “ortodoxia” contra la crisis. Es más, si el PP sigue cometiendo torpezas como el voto negativo a los recortes, mezclado con un cierto populismo, le empujará hacia una derecha radical e inconsistente muy alejada del votante de centro. Segundo, dado que el resultado de la huelga, aunque importante, no será espectacular (como lo fué el 14-D), se corre el riesgo de que acabe debilitando más a unos sindicatos a los que no sobra prestigio social, tras haberle permitido al PSOE “centrar” su imagen entre una derecha y una izquierda “ultramontanas”, aliadas en pinza objetiva contra él (los medios de la derecha jalearan la huelga como propia).

A partir de ahí, antes del verano en todo caso, agotado el recorrido del ajuste más reformas y tras la huelga, el Gobierno iniciará un paulatino pero evidente “giro a la izquierda”: impuestos a los ricos etc, con gestos de autoridad frente al “desmadre” autonómico y municipal. Con ello, golpeando a izquierda y derecha, intentará darle oxígeno a los sindicatos que se podrán apuntar parte de las medidas, intentará darle la puntilla a un PP cada vez más huérfano de discurso y, sobre todo, iniciar una aproximación seria a la izquierda parlamentaria en busca de los siete votos que necesitará para aprobar los próximos presupuestos. Es cierto que CiU dijo que no los apoyará. ¿Y qué, si tampoco apoyó los actuales, ni los anteriores, ni los de antes de los anteriores? Sin descartar otras opciones (PNV, CC etc) los votos de izquierda (siete) serán el objetivo prioritario para superar la próxima prueba presupuestaria.

Desde ahí, las elecciones autonómicas y municipales serán la siguiente gran prueba a la que se llegará con un Gobierno fortalecido por haber superado los obstáculos puestos en su camino por los demás y un PP debilitado por no haber sido capaz de tumbar al Gobierno ni tampoco de apoyarlo. Y con el examen “Camps” pendiente de los Tribunales.

El PSOE, con un discurso radicalizado izquierda-derecha y revestido con el traje de la responsabilidad por haber hecho frente a lo que tenía que hacer, para superar la crisis sin arrugarse, centrará la campaña en tres o cuatro objetivos de alto riesgo y alto valor simbólico: Castilla la Mancha, Sevilla, Comunidad Valenciana etc. Puede pasar dos cosas: que su electorado haya recuperado la moral y el discurso de confrontación les vuelva a movilizar o que decidan darle a ZP un voto de castigo en forma de abstención (el síndrome del 2000) en las autonómicas y municipales. Tanto en un caso como en otro, bien sea por la moral recuperada o por el susto tras una apabullante victoria del PP, el actual tsunami electoral volverá a voltearse de cara a las generales del 2012 a las que se hará frente con una situación económica más templada que la actual y, esperemos, con algunos síntomas de mejoría en la economía mundial y española.

En esas circunstancias, el PSOE puede volver a ganar las generales siempre que: primero, el candidato vuelva a ser un ZP que anunciará que es su ultima vez, por lo que, tras las elecciones, se abrirá un período de cambio ordenado en el Partido; segundo, siempre que el PP mantenga a su actual candidato y, tercero, la situación económica no empeore y exista la convicción de que las cosas van, poco a poco, mejorando. Porque entonces, el Gobierno, se podrá atribuir en exclusiva los méritos.
He contado, en otro post, cuales son las razones electorales que aconsejan mantener los actuales discursos políticos, tanto en uno como en otro de los dos partidos principales. Ahora, he querido contribuir con este post a dibujar un escenario de lo que creo va a hacer ZP para mejorar su posición actual y situarse con posibilidades de volver a ganar las próximas elecciones. Es un análisis desapasionado y un pronóstico, hoy arriesgado, sujeto a muchas variables. Puede ser así, o todo lo contrario. Pero demuestra que no se puede vender la piel del oso, antes de cazarlo.
Comentarios (21) - Categoría: Xeral - Publicado o 31-05-2010 10:11
# Ligazón permanente a este artigo
OUTRA MANEIRA DE AFORRAR: AUMENTAR OS IMPOSTOS


Os cinco partidos que sentan á esquerda do PSOE no Congreso dos Madris queren que a aritmética parlamentaria non sexa unha escusa para o Goberno á hora de encarar a crise apoiado na dereita, como denuncian de forma recorrente. Por esa razón, ERC, EU, ICV, o BNG e NaBai expuxeron ao PSOE unirse a eles en favor dunha fiscalidade máis progresiva, como alternativa ao recorte que se debaterá hoxe o Congreso.

O contido desta reforma fiscal, moi afastada da fronteira do admisible para o PSOE, confire á iniciativa un horizonte limitado, pero non apaga ese golpe de efecto colateral; demostrar que, "se se quere, pódese facer unha política fiscal progresiva" e progresista.

Os oito deputados de esquerda minoritaria suman, unidos ao PSOE ,177 parlamentarios, un máis dos que garanten a maioría absoluta da Cámara. Calquera posibilidade de alianza, con todo, parece máis que remota, a xulgar polos eixos da política fiscal que defende o Executivo.
IRPF, patrimonio e sociedades

A esquerda propón unha reforma "equitativa, progresiva e progresista" para aumentar os ingresos do Estado polo menos en 8.000 millóns de euros. Así, a súa proposición de lei conxunta expón subir o IRPF a quen gañen máis de 100.000 euros anuais, que tributarían ao 50% e avoga por recuperar o Imposto sobre o Patrimonio para os patrimonios que superen o millón de euros. Ademais, pide gravar ás grandes empresas cun tipo do 35% cinco puntos máis que agora no Imposto de Sociedades para as bases impoñibles que superen os cen millóns de euros.

A proposta reforza tamén a loita contra a fraude fiscal e conduce á extinción ás sociedades de investimento de capital variable as SICAV, auténticos "chiringuitos financeiros que permiten ás grandes fortunas tributar ao 1%".

"Di o PSOE que gobernar é tomar decisións valentes? Estas son propostas para exercer a valentía", lanzou a súa luva o portavoz do BNG, Francisco Jorquera. "O Executivo renunciou ás ideas progresistas, aquí ten unha alternativa non só aritmética", completou o responsable de ERC, Joan Ridao.

Abundando nesta liña, o portavoz de EU, Gaspar Llamazares, instou a Zapatero a endereitar o seu "xiro antisocial". "Fronte a ese camiño hai outro, o da esquerda: adoptar un compromiso xusto para saír da crise cunha reforma fiscal seria que abone unha recuperación que, á súa vez, permita crear emprego", resumiu Llamazares a modo de itinerario para esta proposta conxunta.
Comentarios (9) - Categoría: Xeral - Publicado o 28-05-2010 09:52
# Ligazón permanente a este artigo
E AQUÍ ¿QUEN MANDA?
Sabemos ou creemos saber quen goberna no Estado Español , tamén creemos saber quen goberna en Galicia, e casi o temos certo quen goberna na provincia de Lugo e na sua diputacion e diria eu que sei quen deberia gobernar o noso concello, quen o fai en Colombia, Francia, Xapón ou Mali, por exemplo.
Coñecemos estruturas multilaterais económicas, políticas e militares e quen están á súa fronte (OTAN, Unión Europea, ). Ata sabemos os nomes dos presidentes das principais empresas do mundo e podemos coñecer os seus consellos de administración, como podemos facelo cos consellos de ministros de cada país. Pero non sabemos quen manda no mundo, quen dirixe as políticas cara a un ou outro lado, quen decide o noso vivir sin vivir.

Estes días nos que se fala tanto de “os mercados” e da súa influencia determinante no feito de que o euro temble e baixe, simplemente porque decidiron vender euros, co que a súa cotización e valoración fronte ao dólar estrelouse, nestes dias, repito, aparece a certeza de que “eles” foron quen obrigaron aos países europeos a refacer as súas contas públicas, porque deben moito diñeiro. Son, xa que logo, os acredores dos estados quen mandan ¿ou son os propios estados os que se deixan diñeiro uns a outros e enmarañan a cuestión?.

O certo é que esas cuitas, esas manobras acaban afectándonos a todos e de xeito serio, como estamos comprobando con dureza. Non podiamos nin intuílo, fai uns anos, nin fai uns meses, pero xa fai moito tempo que lle escoitei a Felipe González unha crítica a como se movían os capitais virtualmente e como se estaba deixando que os dólares ou os euros circulasen polo mundo, con moitas menos restricións que as persoas, e talvez aí radique o intringulis de todo isto.

Non pretendo explicalo, porque nin eu mesmo o entendo, pero a miña opinión é que necesitamos fortalecer o goberno do mundo e facelo da man dos políticos democraticamente elixidos.
Quen abomina da polítca e dos politicos, quen propón que os partidos e os sindicatos son estruturas a erradicar, está comprometendo o sistema democrático, e pondo o mundo en mans deses que non sabemos quen son e que chamamos “os mercados”.

E as consecuencias diso, do goberno do diñeiro, xa as coñecemos, lamentablemente e, talvez, demasiado tarde. Recuperar o público, fortalecer os estados, plantar cara á desregulación dos mercados é básico para que sexan aqueles que eliximos como gobernantes, con todos os defectos e carencias do sistema de elección (que habemos de mellorar), quen manden no mundo.
Otero Regal
Comentarios (18) - Categoría: Xeral - Publicado o 25-05-2010 08:15
# Ligazón permanente a este artigo
SANGUE, SUOR E BÁGOAS
SANGUE, SUOR E BÁGOAS
Si eu fose Zapatero, que non o son nin lle teño poñetera envidia de posicion e cargo, eu diría á Cámara: Non teño máis nada que ofrecer que sangue, suor, e bágoas. Temos ante nós unha proba da máis penosa natureza. Temos ante nós moitos, moitos, longos meses de combate e sufrimento. Non a fraseciña e allea a os meus miolos, foi Winston Churchill quen na pronunciou ao empezar a segunda guerra mundial no Parlamento inglés.
Xa o saben, rebaixan un 5% aos funcionarios, dentro dunha chea de medidas de recorte social. Agora virán os que mandan o argumentario do PSOE para que defendamos que iso é o mellor para o país. Eu, que quere que lles diga, creo que todo isto, como casi sempre, non é máis que unha rendición aos máis fortes. Poden dicir que os funcionarios son uns insolidarios, que bastante teñen co emprego fixo que ostentan, que non dan pau ao auga, e bla, bla,... pero a realidade é que son os únicos traballadores aos que poden ter directamente controlados para facer con eles o que queiran. Fixeron unha oposición que levou varios anos das suas vidas e á que todos podían presentarse en igualdade de condicións. Cando as vacas gordas ninguén pensaba en que os traballadores públicos tivesen que ser partícipes da mellora da Economía, pero nas vacas fracas son perfecto branco para lanzar os dardos.
Quero deixar aquí ben craro que entre os funcionarios existe xente caralluda, mediocres, e mangantes, como en calquera outro sitio da nosa sociedade de novos ricos vidos a menos.
Igual ca os pensionistas ou coma as persoas que necesitan dunha axuda social. E o peor é que pon a pelexar a traballadores públicos cos que o fan na empresa privada, para dividir unha posible resposta do que algún día foi a "clase obreira". Sinceramente non creo que se reduzan proporcionalmente o soldo os altos cargos, nin que desaparezan estruturas clientelares de cargos de confianza de todos os partidos, de "liberados colocados". Sinceramente, non creo que se toquen as rendas altas, nin se controlen aos bancos. Porque, sinceramente, penso que o Capitalismo seguirá campando ás súas anchas e os gobernos só serán monicreques del, ante o cal pouco poden facer máis que pedir aos seus cidadáns sangue, suor e bágoas.
Como o propio Zapatero tivo que recoñecer, aínda que coa boca pequena, as medidas van supor un lastre para a actividade económica, xusto agora que parecía que se estaba recuperando. Sen dúbida van atrasar a xeración de actividade e de emprego e, xa que logo, de rendas, así que ao cabo pode resultar que en lugar de reducir o déficit fagan máis difícil facerlle fronte nos próximos anos. E por suposto traerán consigo unha perda neta de benestar grande para os sectores máis desfavorecidos.
Otero Regal
Comentarios (16) - Categoría: Xeral - Publicado o 21-05-2010 08:05
# Ligazón permanente a este artigo
SEMANA DOS MUSEOS EN REGAL XUNQUEIRA
SEMANA DOS MUSEOS
DO 15 DE MAIO
Ó 23 DE MAIO-2010
Horario de 9.45 a 13,45 e de 16.00
Os actos de martes, mercores e xoves son as a 20,00 h.
O Día Internacional dos Museos celébrase o 18 de maio en todo o mundo desde o ano 1977, tal día foi o resultado da resolución tomada na XII Asemblea Xeral do ICOM (Consello Internacional de Museos) en Moscova.
O ICOM, creado en 1946 é unha organización non gobernamental, dependente da UNESCO (Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura), con status de órgano consultivo do Consello Económico e Social das Nacións Unidas. O ICOM aglutina a museos e profesionais, e está dirixida á conservación, mantemento e comunicación do patrimonio natural e cultural do mundo, presente e futuro, tanxible e intangible.
Para este ano 2010, o lema elixido polo ICOM para o Día Internacional dos Museos é: Museos e : “Museos para a Harmonía social” é un compromiso e unha oportunidade para incrementar as nosas actividades e abrir as nosas portas á pluralidade, aproveitando para a programación dunha semán de actividades en torno o Centro cultural REGALXUNQUEIRA e os seus museos de cerámica e coiro asi como o resto das instalacións.

PROGRAMA DE ACTIVIDADES

SABADO 15, DOMINGO 16 E LUNS 17, Xornada de portas abertas de Regalxunqueira podense ver un documental encol da exposición GUERNICA: UNHA EDUCACION PARA A PAZ que se proxectará ininterrumpidamente.
MARTES 18 Presentación do documental realizado pola productora madrileña NAPAMA encol da obra de Otero Regal e o complexo e obradoiros de Xunqueira co titulo de TERRA, AUGA E LUME
MERCORES 19 Mesa redonda encol DA CULTURA E POLITICA a cargo de Pablo Mosquera e Otero Regal, Pablo Mosquera desempeñou o cargo de diputado de cultura na Deputación Foral de Álava e na actualidade é Director do hospital de Jarrio en Asturias e presidente dos Aventados
XOVES 20 Actuación musical do coro e músicos do LOIS TOBIO composto por 60 persoas entre pais e nenos do devandito colexio de Viveiro
VENRRES 21, SABADO 22 y DOMINGO 23,Xornada de portas abertas de Regalxunqueira podense ver un documental realizado pola productora madrileña NAPAMA encol da obra de Otero Regal e o complexo e obradoiros de Xunqueira co titulo de TERRA, AUGA E LUME.
PERANTE ESTES DIAS E PREVIA CONSULTA E RESERVA FARANSE VISITAS GUIADAS A OS MUSEOS; EXPOSICIONS E OBRADOIROS PARA COLEXIOS, TANTO DE EDUCACION INFANTIL, PRIMARIA E SECUNDARIA

DIA INTERNACIONAL DOS MUSEOS: TAMÉN PARA OS NENOS
No mes de maio os museos son protagonistas de dúas celebracións internacionais que pretenden achegar estas institucións á sociedade dunha forma lúdica e festiva. O Día Internacional dos Museos celébrase o 18 de maio, e a Noite dos Museos o 20, por iso este fin de semana existen moitas actividades programadas en distintos museos de todo o mundo.

Unha boa oportunidade para que os pequenos gocen aprendendo, e descubran que os museos son un lugar onde divertirse, próximo. Ademais, a entrada adoita ser gratis estes días. A idea sobria, que existía ata fai uns anos sobre un museo cambiou, tamén hai que ter en conta os esforzos dalgúns profesionais para que os museos sexan divertidos para os nenos, que fascinen, ensinen, esperten a curiosidade. etc.




Comentarios (20) - Categoría: Xeral - Publicado o 17-05-2010 10:58
# Ligazón permanente a este artigo
E CHAMÁRONME “PERSOAXE” COMO MOFA
O humor sempre estivo asociado á estupidez, á cultura popular, á arte menor, á bufonada cruel e sen contido. ¡Nada máis elevado e culto que unha profunda e densa traxedia!
Na nosa comarca temos un craro exemplo de diferencia de apreciacion e afecto que teñen as festas profanas, enténdase antroido e derivados e a Seman Santa.
Este prexucioso concepto que prospera aínda nos nosos días, provén do fondo dos séculos, xa que antigamente críase que expresar gran xúbilo era un pecado ou un signo de pouca prudencia. Durante centos de anos viviuse moi pendente das normas puritanas e represivas, sendo primordial que, tanto as damas como os cabaleiros, se amosases serios e recatados. A gargallada era cousa de borrachos ou de putas. Na cama prohibíase todo tipo de exhibicionismo ou manifestación de afecto, pois a cópula estaba destinada só a concibir fillos, polo menos para as crases pobres, os ricos era outro cantar. Polo que pensar en rir ou gozar era prácticamente un delito.
Podería dicirse que as mulleres foron as máis prexudicadas neste aspecto, xa que creceron coa convicción imposta de que o pracer era só para os homes, ou corrían o risco de ser chamadas “mulleres alegres”. Con todo, hoxe en día este prexuízo afecta por igual aos dous xéneros. O home que esaxere o seu xestualidad ou cometa o descoido de amostrar as súas cualidades humorísticas con certa frecuencia, será considerado un paiaso (coma se a tenrura e a vivacidade dun clawn fose un insulto ou unha minusvalía). Aínda que no territorio da intimidade xa non se opine que os xemidos ou as risotadas sonoras son propias de persoas vulgares, no ámbito público aínda opera o pensamento coercitivo. Así que, as señoras decentes e os homes de proveito, optan por expresar o máis discretamente posible a súa alegría e pracer desbordantes. Quizaves porque a risa é contaxiosa, pero demasiada felicidade podería provocar envexa...
Aínda que a risa é fundamental en todas as facetas da nosa costosa vida, a represión vai opacando a graza dos nenos ata fabricar grandes xentíos de adultos aburridos, hipócritas, solemnes ou decididamente avinagrados. Vaise instalando nos nosos corpos a idea de que para ser grandes e exitosos é necesario madurar, reter os sentimentos coma se fosen esfínteres e rir moderadamente para non pasar por tolos inmaduros.
E aquí aparece outro prexuízo, amplamente difundido, que intenta asociar o humor coa tolemia. Por exemplo: pode un rirse dun malferido, dun enfermo terminal, de alguén que sofre o fame e a pobreza? Sen dúbida que si. Todo pode facerse no territorio da perversión e a crueldade humana, pero o humor, aínda o máis negro deles, ten raiz na parte máis sa do individuo.
Isto é como preguntarse se os debuxos ou poemas que crean os enfermos mentais no peche dos manicomios son obras de arte ou simple catársis. Un tolo pode ser artista?.
Sucede que, no momento da creación, o tolo conecta coa realidade, válese de palabras ou trazos expresivos porque, nese instante, logrou saír do sufrimento patológico que o acurralaba, do horror que implica o alleamento, e consegue sacar a relucir a súa parte máis sá. Cando o tolo crea, cando o demente recupera o seu sentido do humor, deixa de estar tolo. Polo menos nese breve instante de conección pracenteira.
Moitos confunden e idealizan a mestura entre tolemia e arte. Con todo, non hai nada demasiado eloxiable e expresivo na tolemia. E basta recordar os nosos propios momentos de neurosis ou depresión, ou visitar un manicomio , para darnos conta de todo o que ten de dor, illamento e humillación a demencia verdadeira.

E vostede de que se ri? Parece que mostra a cara de algun comveciño noso.
O humor, a capacidade de rir ata da nosa propia traxedia, son antídotos máis que obvios que derruban esa alienación insoportable á que nos somete todo sistema opresivo. De alí que actualmente se realicen con tanto éxito ?talleres da risa? como unha nova forma terapéutica. Con todo, hai trampas que tende o humor a aqueles incautos que se deixan arrastrar pola súa propia frivolidade ou por pura soberbia. A ironía utilizada sistematicamente como crueldade cara aos máis débiles, deixa de ser un recurso intelixente para transformarse nunha mostra de solapada covardía.
Poño un exemplo recente: O meu alcalde fixo unha rolda de prensa para insultarme e ocurreuselle chamarme “personaje”, dado que a definicion de tal nome e: “Persona que, por sus cualidades, conocimientos u otras actitudes, destaca o sobresale en una determinada actividad o ambiente social. celebridad, personalidad.”Ou tamen “Ser ficticio, inventado por un autor, que interviene en la acción de una obra literaria o de una película” mais ainda “Sujeto de distinción, calidad o representación en la sociedad.” E “individuo sobresaliente de cualquier actividad o ambiente social” e por ultimo “ ser de ficción que forma parte de la acción en una obra literaria o cinematográfica” vese craramente que o que me chamou o señor alcalde co ánimo de mofa e befa e digno de unha boa gargallada e demostra que o noso alcalde non sabe facer a O cun canuto, que non sepa facer, e eu convertido nun persoaxe con fervente sentido do humor, que como sempre empeza por rirse dun mesmo.
O mesmo sucede con aqueles que conseguen rir a forza de ocultar os seus males ou as problemáticas sociais e políticas. A súa expresión de contento parécese ao que algúns chaman “a risa do aforcado”. Ese xesto final que se apodera dos axusticiados segundos antes de pasar a mellor vida, esa cínica mueca baleira.
O humor é o sexto sentido. E, aínda que se dispoñan de todos os recursos propios da ignorancia ou a negación conformista, será imposible conseguilo na súa cálida e plena beleza. A gargallada xurdirá alí onde menos lla espera, interrompendo discursos, falsedades, hipocresías e amargas risotadas de hiena. Porque por máis que se intente inxectarnos ese infame optimismo postmoderno, non todo o estúpido é alegre, nin toda alegría estupidez...
Otero Regal



Comentarios (24) - Categoría: Xeral - Publicado o 14-05-2010 07:49
# Ligazón permanente a este artigo
A RIA DE VIVEIRO CONTAMINADA
Bruselas denuncia fallos na rede de saneamento de Viveiro titulaba oantonte este periodoco, menos mal que en Bruselas enteranse de que perante casi un ano o sumideiro que dende a Praia dos Golpes ata fora da ria manda a porquellada de Viveiro estuvo roto xusto na entrada do porto de Celeiro, que a hora do bombeo, perto das 8 do seran surxia a cabeza do tuvo como si de unha ereción se tratara soltando porcallada, que por mor da natureza e das mareas voltaba a dársena, ria, praia e estuario do Landro.
Di o alcalde na misma crónica que xa esta amañada a cousa, non sei si creerlle pero vamos a darlle outra oportunidade a pesares daquel eslogan tan galego que decia Galego non confiar que nos voltan a engañar.
A pesar diso os feitos son ben tecos e dias pasados coincidindo cos mareas que chaman as Abrilinas a merda frotaba ata Portochao en Galdo e moito paseo maritimo e moita lousa de granito pero temos puntos mouros de cheiros en Viveiro a esgallo poño algun exemplo ben cheirento: Xunto o Campo da Festa en Xunqueira, Nas Aceñas, a o ladiño dos xoguetes dos nenos, Xunto a Opel en dous sitios diferentes do paseo, na esquina en frente o instituto e polideportivo, na saida do rio da Ponte Labrada.
Sin contar puntos negros orixinados por vertidos de contidos de fosas asepticas e puntos de Area, Valcarria e outros.
Todo elo nos leva a preguntar ¿Existe politica de Medio Ambiente no Concello de Viveiro? Preguntei e seique existe unha concelleira reponsable do asunto, eu diria irresponsable, pois ademais do anterior unha politca municipal de medio ambiente ten de concienciar a xente en xeral encol da protecion do mesmo e moi particular a os novos, nenos e adolescentes, e para elo e menester orgañizar actos para comemorare dias tan renombrados como O DIA DA TERRA, DIA DO MEDIO AMBIENTE, DIA DO ARBORE OU O DIA DA AUGA, aquí estas festividades brilan por a sua ausencia a o igual que calquer outra politica medioambiental. A ultima vez que celebrou Viveiro algunha de estas festas en prol do Medio ambiente foi coa anterior corporacion donde existia unha concelleira que organizaba e promovia.
Moitas foron as promesas ao longo dos anos. Con todo, o estado da ría de Viveiro demostra a ineefectividade das mesmas. Temos augas altamente contaminadas debido a tres factores: as augas residuais da cidade, as verteduras incontroladas e as masivas obras ao redor da zoa.
A ineptitude de políticos, colectivos e particulares converteron á Ría de viveiro nunha zona de sucidade crónica. Durante anos estivéronse vertiendo augas contaminadas que deberían pasar previamente por un tratamiendo de depuración como está contemplado na lexislación vixente. Ademais, permitiuse construír en primeira liña ,Por se isto fose pouco, hai que engadir a continua explotación da zona para executar grandes obras como as dársenas, recheos e espigos.
E para mostra outro boton: “Un grupo de 64 mergulladores do Centro de Actividades Subacuáticas de Viveiro retirou das súas profundidades da ria de Viveiro ao redor dunha tonelada e media de residuos. Entre as capturas abundan, principalmente, todo tipo de plásticos, aínda que tamén hai chatarra (cadeiras, tixolas, latas...) e outros restos de materia inorgánica como neumáticos, quizais un dos obxectos que máis proliferan nas solitarias praias mariñás de outubro a maio.”
Otero Regal

Comentarios (23) - Categoría: Xeral - Publicado o 11-05-2010 14:51
# Ligazón permanente a este artigo
PREPOTENCIA EN VIVEIRO
PREPOTENCIA EN VIVEIRO
De acordo coa definición académica, prepotente é quen abusa do seu poder ou fai alarde del. A prepotencia, xustamente, estase enquistando de tal xeito na sociedade onde vivimos que esta envenenando a vida cotiá, é causa de inumerables molestias e ameaza converter a convivencia en tan só un termo anacrónico e caído en desuso. Esa impresión fúndase na máis concreta e crúa realidade, tomada dos múltiples e negativos incidentes que enturban a nosa cotidianidade.

Ultimamente, os docentes que sancionan ou descualifican a un alumno poñen en risco a súa saúde física. Os pais do suposto perxudicado reclámanlles de viva voz que rectifiquen o que interpretan é un erro ou unha inxustiza. E máis dunha vez, en caso de non lograr o seu propósito, agreden ao educador cuestionado ou cortanlle as rodas do coche, por exemplo.

E nin que falar da prepotencia delituosa, día tras día, máis desposuída do temor ó imperio da lei e da consideración polos semellantes.
Quen dubide, terá suficiente con mirar a nosa fisionomía urbana: as veirarrúas, ocupadas por coches aparcados en doble e triple fila na travesia, vendedores ilegais, cartelons publicitarios impertinentes; os peóns que cruzan por onde lles prace, do mesmo xeito que os ciclistas, ignorantes de canto se pareza a unha regulamentación de tránsito; as pintadas alevosas e as prazas agraviadas.

Non é casual que actitudes tan deplorables crezan en todolos ámbitos da vida local. Sobre todo cando desde o poder político as accións de exemplaridade brillan pola súa ausencia. Ou seica a proliferación de decretos de necesidade inexistente e de urxencia sen fundamento, non son unha cabal mostra de prepotencia?

A falta de contas craras e traslucidas que leva consigo os presupostos prorrogados e sin facer dende varios anos , aberrantes desde o punto de vista ético e democrático; as permanentes actitudes indecorosas e as bravuconadas do alcalde e concelleiros son outros exemplos.

No seu mundo peculiar, orfo de comprensión, solidariedade e bos modais, as conductas prepotentes só poden ser contrarrestadas con prepotencias de calibre aínda maior, camiño polo cal chégase rapidamente a enfrontamentos de incertos desenlaces e dolorosas consecuencias.

A tolerancia, namentres, corre o perigo de sucumbir, enterrada polos adeptos á prepotencia baixo unha grosa capa de desdén. Os prepotentes -cada día máis a ignoran a propósito. Lonxe están de comprender e de admitir que sen tolerancia non hai convivencia e que sen convivencia tornase difícil vivir en forma civilizada. Erradicar a prepotencia, pois, é unha responsabilidade de todos, empezando por quen desde o máis alto do poder político non só amparan, senón que tamén xustifican e alentan ós prepotentes.
Otero Regal

Comentarios (24) - Categoría: Xeral - Publicado o 08-05-2010 08:33
# Ligazón permanente a este artigo
CULTURA EN VIVEIRO: VISTENSE TODAS AS AUTORIDADES DE ANTROIDO E XA ESTA¡
A OVELLA MOURA, O BURRO E A FRAUTA
Nun afastado país existiu fai moitos anos unha ovella moura. Foi fusilada. Un século despois, o rabaño arrepentido levantoulle unha estatua ecuestre, si ecuestre pois puxeron a ovella moura encima dun cabalo grande e garboso, que quedou moi ben no parque da vila.
Así, en diante, cada vez que aparecían ovellas mouras eran rapidamente pasadas polas armas para que futuras xeracións de ovellas comúns e correntes puidesen exercitarse tamén na escultura. Esto escribeuno Augusto Monterroso, 1921-2003, pero segue estando de plena actualidade aqui nesta terra nordesia situada ó noroeste da Peninsula Iberica, que segue a limitar ó norte con Irlanda, mar Cantábrico por medio.
Tamen cadra moi ben a este tempo e a este lugar aquel outro do burro e da frauta, Gústame o Burro e a frauta: Creo que fala dun tema fundamental, o medo a ir máis aló e crear cousas maravillosas... Tirada no campo estaba desde facía tempo unha Frauta que xa ninguén tocaba, ata que un día un Burro que paseaba por aí resoplóu forte sobre ela facéndoa producir o son máis doce da súa vida, é dicir, da vida do Burro e da Frauta. Incapaces de comprender o que pasara, pois a racionalidade non era o seu forte e ambos crían na racionalidade, separáronse presurosos, avergoñados do mellor que o un e o outro fixeran durante a súa triste existencia.
E de cando en cando saen nos papeis algún dos seus múltiples partos de montes; con luz e taquígrafos, falando de remodelacións culturais, coa camarilla dos de sempre e como sempre, eses que pouco ou nada fixeron pola cultura do lugar ó longo de todos estes anos, volven saír como dirixentes de novas ideas de vulgar mercadotecnia só para as fotos, pois os resultados tangentes fai xa moitos anos que nin asoman por casualidade. (Véxase o conto do burro, tocou a frauta por casualidade), pero nin por esas.
Señoras-es: a cultura e a arte, para os que a sentimos non ten nada que ver coas súas atrasadas mentes anquilosadas en conceptos en desuso e menos coas súas reparticións do pastel, nas súas montaxes de “amiguitos da alma”…
O máis que vemos os pobres mortais, son grandes edificios , en Viveiro temos casi unha ducia , normalmente feos por fóra e valeiros de contido por dentro, e como dixeron algún dos cargos políticos locais . Para facer cultura vestimonos todalas auitoridades de antroido e facemos unha festa e feira renacentista, eu de Doña Urraca, tu de CarlosV de Alemania, o outro de romano, e aquel de tonto do pobo, na súa demostrada falta de coñecementos non se cortan nin un pelo:
A arte e as exposicións ós colectores. Achegalo ós cidadáns nos espazos públicos ou privados de uso publico penalízase nesta cidade ,baixo calquera pretexto, aínda que tales comportamentos considérense vergoñosos e ilegais en calquera parte do mundo.
Esta triste cidade -na que a converteron-; tan amiga do cemento e tan pouco aberta á arte e a cultura, para que palpite coa cidadanía e á súa vez avance no desenvolvemento intelectual colectivo e persoal dos seus habitantes.
É patético que políticos e achegados prohiban a cultura en liberdade e nos de a tabarra con festas mediavales-renacentistas e demais caralladas , o que no fondo son chucherías de quiosquo, bendicidas con ampulosas palabras.
Sigamos no aburrimento xeneralizado, que a todos os que comen do pastel xa os temos moi vistos e calados e desde logo que moita alegría non nos dan e menos podemos dicir que destilen innovación ou simplemente deixen escapar unha bocanada de aire fresco.
Otero Regal

Comentarios (15) - Categoría: Xeral - Publicado o 05-05-2010 13:44
# Ligazón permanente a este artigo
OS DE LEAL NON OS CHIMPAN DO PP
Hoxe LA VOZ DE GALICIA, di, en grandes titulares que: "¿Quién le disputará Viveiro a Roel?
El socialista repetirá, pero el PP sigue sin deshojar la margarita,No solo por ser la más poblada, sino también porque el PP, ahora dividido, cumple su segundo mandato en la oposición, la actualidad política en Viveiro trasciende más allá de los límites municipales. Aunque tiempo atrás se planteaban otras alternativas, hoy por hoy lo único que realmente parece claro es que el socialista Melchor Roel volverá a presentarse, pero posiblemente con un equipo renovado en parte. Desgastado por los virulentos ataques de su predecesor y, también, por un ejercicio presidencialista del poder, su experiencia y carisma son su mejor carta de presentación ante un electorado que decidirá si revalida la mayoría por segunda vez o, si como ocurrió hace siete años, reparte sufragios para que los partidos se alíen y decidan quién manda.
Después de haber gobernado Viveiro durante prácticamente toda la etapa democrática, los populares atraviesan ahora momentos complicados, y especialmente delicados, por la pelea abierta entre uno de los referentes del partido en la comarca y la provincia, César Aja (ex alcalde, ex senador y ex diputado, y ahora presidente local del PP), y quien fue su delfín hasta que se negó a actuar teledirigido, Guillermo Leal, a quien apoyan cuatro de los otros seis concejales del grupo municipal. La pelota está ahora en el tejado de la ejecutiva provincial del PP, que guarda silencio, manejando los tiempos y dejando entrever que no descarta ninguna opción para combatir a Roel.
Minoritarios, pero claves en caso de resultados ajustados entre PSOE y PP, resultan en Viveiro el BNG y IU-EU. Ambas formaciones cuentan ahora con un único concejal, que en caso de IU lleva décadas siendo el mismo, Orlando Expósito, con votantes fieles, pero que anunció su intención de no repetir. Y el BNG se plantea recuperar apoyos perdidos, seguramente con otro cabeza de cartel.
Bueno nosoutros, eu amais este teclado sabemos algo mais.
Roel Rivas repite, e certo, con casi a mesma tropa do carallo que ahora ten, ¿O PP¿ Pois as cousas estan que arden, en Lugo o parecer teñen opinions diferentes de Cesar Aja, e de chimpar a Leal e os seus concellais, nada de nada, seria un escandalo a nivel galego, asi que se chegou a un compromiso non escrito de que continuaran ata as proximas igual que ahora, despois o tempo dirá, pero arriba seguen sin queren que volte AJA, asi que tratarn de buscar un mirlo ou mirla branca para enfrentarse a Roel, que tampouco podera contar con o seu amigo-nemigo ideal Orlando pois si cambia a cabeza Iu quedara descabezada e sin concelleiro, no BNG, si Paco Luis e a Santa UPG no no remedia pode que encabece a cousa o numero 2 da anterior lista, ademais un paxariño dixome que e asiduo deste blog, asi que deve ser intelixente, pode que gañe en votos e recupere parte dos mil e pico que perdeu o "xenio" de Mitas, e asi as cousas temolo vastante fodido en Viveiro, por o menos e o que opino eu, pois si un milagre non o remedia as "maniobras de Aja" impediran que alguen con sentidiño comun se enfrente a Roel, que xa demostrou que como alcade e igualiño que Aja.
¿O peor? Pois que o Bloque olvide o que pasou fai catro anos e repita o apoio a Roel por un prato de lentexas.
As cousas son e deben ser así. Agora ben, o que xa non me parece tan admisible é que haxa políticos que se resistan a aceptar a outra cara da moeda, o destino fatal que espera a todo o que consagre a súa vida á cousa pública: a impopularidade. Aquel que queira ver o seu nome nunha lista electoral non pode descoñecer esta realidade, e debe estar preparado para aceptala. Os mesmos que hoxe aplauden, mañá che crucificarán. A miúdo, gobernar consiste en tomar decisións difíciles, dirimir conflitos, elixir o mal menor. Contemporizar, amornar gaitas e querer contentar a todo o mundo, é camiño recto cara á catástrofe: os conflitos non se resolverán e ninguén quedará contento. Actuando así, o político non só pulveriza o seu prestixio presente, o que non é demasiado importante xa que o simple paso do tempo acabarao arruinando en todo caso, senón que hipoteca a única recompensa á que pode aspirar: a que pasados os anos, apagados os volcáns que a súa xestión fixo erupcionar un día, a sociedade bote a vista atrás e diga: fixo o seu traballo. E poida que ata lle fagan unha homenaxe. Ou unha plaquiña de aluminio dando nome a unha rua.
Comentarios (29) - Categoría: Xeral - Publicado o 02-05-2010 12:26
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal