A MALIÑA DE LUGO


BENVIDO A REPUBLICA DA MIÑA CASA
Non, esto non e un anuncio de IKEA. Tampouco e un blog de tías en bolas, nin un blog de foros de adolescentes, nin de un programa de “aqui temos tomate” anque por alguns dos comentarios puidera parecelo. Simplemente pensei que un título así… A MALIÑA DE LUGO…. atraería a mais seguidores, si ben , hoxe, despois da experencia digome
: "¿para qué?" Pero bueno, xa teño a clientela feita e dame non sei que cambialo, así que de momento este blog chamase como se chama e o contido e o que e, (evidentemente). O que eiqui deixo cada unhos cantos dias, fallo algun, constitue un análisis nada metódico moito menos exhaustivo da actualidade tal e como eu a vexo, e que obviamente non coincidirá para nada con a sua visión, queridiño letor. Pero sepan que xa levo varios anos bisestos neste oficio de xunta letras e que, incluso gañeime unha certa (dudosa) reputación en algún oscuro rincón do gacetilleo en épocas remotas. A os que xa me coñezan desa etapa, xa saben qué poden esperar de min e de esta páxina. A os que caeron aquí por accidente, simplemente recordarlles a única máxima inquebrantabel que rixe este blog: nada do que aquí se escribe debe ser tomado en serio. Non no olviden xamais, ou iniciaremos polémicas estériles que no nos conducirán a otro calexón mais que ao dos insultos, as divisions entre bandos e as desercions en masa. Nin eu mesmo me tomo en serio, así que non cometedes ese erro no meu lugar.
Por o demais, sexan benvidos. Tomen asento, sírvanse unhas bebidas do moble bar e participen si o creen convenente. Intentarei actualizar contidos a diario, sempre e cando as forzas e a miña apretada axenda mo permitan, e a actualidade depare noticias suculentas que comentar….por certo como tecleo con presa e teño pouco tempo, non soio correxir os textos, asi que cometo faltas de ortografia a esgallo….pero entendese…de carallo…e se non tempo o tempo…….Por certo, olvidabaseme...son OTERO REGAL, vivo en Xunqueira un barrio de Viveiro, aqui teñen a sua casa. www.oteroregal.com

O meu perfil
ceramica@oteroregal.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

MEDO EN TEMPO DE CRISI

O medo é unha emoción caracterizada por un intenso sentimento desagradable, provocado pola percepción dun perigo, real ou suposto, presente, futuro ou ata pasado. É unha emoción primaria que se deriva da aversión natural ao risco ou a ameaza, e maniféstase tanto nos animais como no ser humano. A máxima expresión do medo é o terror. Esto e o que dicen os papeis.

A crise? Fálase moito dela, non? Non se pode pasar nin un día sen que alguén faga un comentario, en serio ou de broma sobre que a crise económica é a culpa de todo polo momento. É sen dúbida, o tema de conversación número un nos últimos meses e paréceme que non imos parar falar sobre iso axiña.
O que me din conta é que quizais a negatividade da situación (lóxica) empézanos afectar dándonos un medo de carallo.

Un dos factores fundamentais en todo sistema económico-financeiro é a propia sinerxía dos mesmos, é inevitable pensar e por suposto darse conta que esa sinerxía sempre é xerada polos axentes económicos ou os financeiros; no caso de que se atopen desconfiados, por moitas políticas económicas que leve a cabo as autoridades monetarias, no noso caso o Banco Central Europeo, é moi complicado que se restableza a calma.

O medo entra neste punto da partida a xogar desde o punto de vista dos aforradores. Eles si poden agora mesmo usar ese diñeiro para que a economía seguise de forma normal adiante, pero en vista da mala situación son os primeiros que decidiron seguir gardándoo alí onde o tivesen e ata gardar máis cada mes en previsión dun futuro moito máis negro.

É moi complicado que o factor medo non vaia cada vez trabando máis os malos agoiros económicos e que xa que logo crese unha pixota que se morde a cola e mentras tanto a poñetera realidade e teimuda e os que traballan teñen medo de perder o traballo. Os que non traballan teñen medo de non atopar nunca traballo e quen non ten medo ao fame, ten medo á comida.
Os automobilistas teñen medo de camiñar e os peóns teñen medo de ser atropelados e a democracia ten medo de recordar e a linguaxe ten medo de dicir.
Os civís teñen medo aos militares, os militares teñen medo á falta de armas, as armas teñen medo á falta de guerras.
É o tempo do medo. Medo da muller á violencia do home e medo do home á muller sen medo, Medo aos ladróns, medo á policía. Medo á porta sen fechadura, ao tempo sen reloxos, ao neno sen televisión, medo á noite sen pastillas para durmir e medo ao día sen pastillas para espertar.
Medo á multitude, medo á soidade, medo ao que foi e ao que pode ser, medo de morrer, medo de VIVIR.
Otero Regal
Comentarios (18) - Categoría: Xeral - Publicado o 27-04-2011 14:57
# Ligazón permanente a este artigo
A HISTORIA REPITESE?

O 25 de decembro de cada ano. Celébrase o nacemento de Xesús como ser humano. O fillo de Deus tomou a nosa carne para salvarnos. Lc 2, 1-14
O 6 de xaneiro. É a festa que a xente chama “Os Reis Meigos”. Cristo maniféstase tamén aos que non son de raza xudía, aos gentis. Os Reis Meigos non son de raza xudía, pero recoñecen a Xesús como Deus. Mt 2, 1-12
A Semana Santa é movible cada ano. En Semana Santa os católicos celebran os misterios de salvación que Xesús realizou nos últimos días da súa vida terrea. A Semana Santa empeza coa entrada triunfal de Jesús na cidade de Xerusalén e fica coa Resurrección de Xesús.

Domingo de Ramos, celébrase a entrada triunfal de Jesús na cidade de Xerusalén: Jn 12,12-16 e Mc 11,1-10
Xoves Santo, neste día celébranse tres acontecementos fundamentais da fe católica: a creación por Xesús da Eucaristía, a creación da Orde Sacerdotal e o mandamento do amor entre todos os seres humanos. Jn 13, 1-15
Venres Santo, celébrase a morte de Xesús na cruz. Celébrase tamén a súa Paixón, o que Xesús tivo que sufrir antes da súa morte. Jn 18,1-19,42
Domingo de Pascua, neste día celébrase a Resurrección do Señor. Jn 20, 1-9.

A historia repítese? Ou repítese só como penitencia de quen son incapaces de escoitala? Non hai historia muda. Por moito que a queimen, por moito que a rompan, por moito que a amentan, a memoria humana négase a calar a boca. O tempo que foi sigue latexando, vivo, dentro do tempo que é, aínda que o tempo que é non o queira ou non o saiba. O dereito de recordar non figura entre os dereitos consagrados polas Nacións Unidas, pero hoxe é máis que nunca necesario reivindicalo e polo en práctica: non para repetir o pasado, senón para evitar que se repita; non para que os vivos sexamos ventrílocuos dos mortos, senón para que sexamos capaces de falar con voces non condenadas ao eco perpetuo da estupidez e a desgraza. Cando está de verdade viva, a memoria non contempla a historia, senón que invita a facela. Máis ca nos museos, onde a pobre se aburre, a memoria está no aire que respiramos; e ela, desde o aire, respíranos.
Asi que en tempos de celebracions católicas, apostólicas e romanas eu quero recordar outras mortes, outros feitos, outros asesinatos ocurridos fai menos anos, pero non menos crueis que os de Xesus, e coma os corpos anónimos e esquecidos de xentes que loitaron pola libertade.
Otero Regal
Comentarios (18) - Categoría: Xeral - Publicado o 23-04-2011 20:35
# Ligazón permanente a este artigo
UN ATEO E A SEMAN SANTA

Dixen en máis dunha ocasion que son ateo, pero non esa clase de ateos, cerriles e agrestes, que teñen a absoluta convicción que non existe máis verdade que a que "eles teñen debaixo da boina".

Eu son un ateo coa suficiente intelixencia para entender que a Semana Santa é un rito atávico que celebran en toda España, Viveiro incluido, millóns de persoas, que, crentes ou non, eses días acollen un sentimento máis aló das crenzas no divino que poidan representar para outros.

Quen viva en Viveiro, saberá perfectamente que hai tres cousas moi por encima da política e a relixión: Semana Santa, o Naseiro e San Roque.
E ninguén, absolutamente ninguén poderá librar aos sevillanos, nin aínda pasando por encima dos seus cadáveres, desas tradicións. Son inmortais.

O problema dalgúns ateos que teñen a absoluta crenza de que posúen a verdade absoluta das cousas terrenais, é que a súa ignorancia e agresividade lévalles a un despotismo nas súas apreciacións: todo o que sexa contrario aos seus xeitos de concibir unha sociedade, é digno de desprezo, aborrecimiento e noxo. E hai que pór un cordón sanitario ao redor diso, para que non contamine o "aire que eles mandan respirar".

Entendo perfectamente, que eses que defenestran a Semana Santa, ríanse e pretendan ridiculizar a todos aqueles que ao seu xeito viven eses días tan significativos.

Contabame un bo amigo, que, ante un dos pasos en Viveiro, un turista totalmente alleo a aquilo, preguntou quenrepresentaba aquel romano , ao que un autoctono de Viveiro que se achaba ao seu lado respondeulle co gracejo viveires tan peculiar.

-¡Ese...! o fillo da gran.... , que por pouco nos deixa sen Semana Santa.

Como dicía; a igualdade de pensamentos é imposible que se ache en todas as mentes humanas; pero o respecto a todas as ideas, atopase. ou teria que atoparse en todas as persoas, que relixiosas ou ateas, entenden que a pluralidade nas mesmas é a base da democracia.

Afortunadamente, o artigo 14 da Constitución Española, deixa en evidencia a eses catolicos ou ateos, que cren que a razón é só deles. E grazas a ese artigo, poden expresar os seus noxos e fobias cara ao que sen dúbida se lles valese eliminarían da sociedade ¡É a grandeza da liberdade de expresión! Pero nada máis, xa que máis nada que nausear as súas fobias nos medios afíns de un lado e do outro, podan facer
Comentarios (14) - Categoría: Xeral - Publicado o 17-04-2011 10:07
# Ligazón permanente a este artigo
HOXE, MAIS QUE NUNCA, VIVA A REPUBLICA
Hoxe é 14 de abril, día da República. Fai hoxe 80 anos, en 1931, Manuel Azaña proclamaba a II República Española no balcón da Porta do Sol. Finalizaba a ditadura de Primo de de Rivera.

A II República trouxo a España dereitos e liberdades inimaxinables ata o momento. Liberdade de expresión, de reunión, de asociación, liberdade relixiosa,.. Por primeira vez na historia de España, as mulleres podían votar. Si, fai soamente 80 anos que se concedeu algo tan evidente. Un aire de liberdade, LIBERDADE en maiúsculas, que non gustou a moitos.

España non estaba preparada para tanto cambio en tan pouco espazo de tempo. España estaba fortemente dividida, en dous grandes bandos con ideas completamente contrapostas. Ningunha das partes soubo estar á altura das circunstancias. Ningunha das partes soubo achegar posturas. E finalmente pasou o peor que podía pasar, unha cruenta guerra civil que trouxo sufrimento e dor. Posteriormente, 40 anos de horrible ditadura militar.

Tras a morte de Franco, chamado por os lamecus caudillo, os españois si souberon como actuar. A transición fixo posible o milagre. As ideas enfrontadas achegaron posturas, buscouse o consenso, e puidéronse traer novamente as liberdades perdidas, ao seu ritmo, sen grandes enfrontamentos, buscando o encontro. E o milagre sucedeu.

Así, unha das concesións da esquerda foi "aceptar" unha monarquía parlamentaria, que devolvese a palabra e o poder ao pobo. Unha figura representativa, quizais necesaria naquel momento.

Pero pasaron xa 35 anos da morte do dictador nado en Ferrol. Creo que maduramos moito. A democracia está consolidada e son moitos os que crecerón en liberdade. Quizais vaia sendo hora de expoñerse o que é natural, o que xa fai máis de 150 anos concibiuse como o xusto: que o poder emane do pobo. Que o Xefe de Estado sexa elixido por nós.

Non se trata de "botar" a Juan Carlos, pero si de darlle a palabra aos españois, preguntarlles quen queren que sexa o seu Xefe de Estado. E iso chámase República. España, antes ou despois, será Republicana. É o natural, é o que toca. Debemos empezar a pensar na III República.

Viva a República.
Comentarios (30) - Categoría: Xeral - Publicado o 14-04-2011 12:56
# Ligazón permanente a este artigo
XAN DA CARBALLEIRA
Xan da Carballeira nunca sairia da súa remota aldea incomunicada se os estragos da idade non no houbesen impedido. Era feliz, non porque tivese moito, senón porque necesitaba moi poucas cousas, unha petaca con picadura de tabaco, leña para o lume , catro tomates, fariña, algúns chourizos da matanza, legumes, augardente da casa e unhas hogazas de pan que gardaba na artesa leadas nunha manta para que non secaran. Non era un monxe budista nin un trapense.
A Xan da Carballeira aos oitenta e tantos comezaron a fraquearlle as forzas. Marchou a vila buscando a atención dos sobriños, que o querían pero non ata o punto de cargar con el. Xan da Carballeira estaba afeito deixar o que lle sobraba nos ribazos e comaros. Non sabía de cuartos de baño. En canto chegou ao piso sentiu ganas. A súa sobriña, atenta, díxolle que pasase ao aseo. Xan, turbado, así o fixo, pechou a porta e soltou o ventre sobre o bidet. Era o choque de civilizacións.
Un día de verán, estaba a familia vendo o telexornal. Xan, entre asombrado e aburrido ante aquel aparello novo na súa vida, dixo que claro, iso sería moi divertido para os da vila, pero que el non coñecía a ninguén e non entendía nada. Vía a tele como unha fiestra que dá á rúa. Ao acabar o telexornal, puxeron unha de vaqueiros, Xan tirouse ao chan ao oír os primeiros disparos: -Veña botarvos, que a garda civil está perseguindo aos xitanos, non vaia ser que vos peguen un tiro.
Intentaron levalo ao fogar do pensionista e durante uns meses estivo xogando a brisca con algúns da súa idade, pero aquilo non era o seu.
Xan nunca soubo do valor do diñeiro, pero si que non se podía confundir valor e prezo, que as persoas e a natureza estaban antes que o diñeiro, que a cobiza era o peor dos pecados mortais. Asediado polos familiares que o querían herdar antes de morto, saíu unha noite, cando todos durmían, rumbo a aldea. Tardou tres días en chegar e xa ninguén puido sacalo de alí. Arrendou uns prados a cambio de que lle proporcionasen o que necesitaba para vivir. Arrastrando unha perna e a cabeza, Xan regresou á súa rutina, volveu ser feliz co seu lume, os seus cigarros de picadura, o seu vaso de viño. Un dia un dos sobriños foino a ver e regaloulle un teléfono móbil: -Vostede non pode estar aquí só, así que con este teléfono poderemos estar en contacto. En canto ficou, Xan botou o aparello ao lume.
Morreu aos noventa e seis anos de idade, porque lle deu a gana. Antes de que a terra caese sobre os seus ósos, tres dos seus sobriños acudiron a recoñecer as propiedades inmobles que legaba.
Otero Regal
Comentarios (12) - Categoría: Xeral - Publicado o 13-04-2011 07:42
# Ligazón permanente a este artigo
TURISMO:TODOS EMPUXANDO O MESMO CARRO
TURISMO, COMERCIO E CULTURA
As noticias desta seman destacaban que “Comerciantes e hostaleiros da Costa constitúen unha federación” e engadian que As ao redor de dez asociacións de comerciantes, hostaleiros, industriais e autónomos (Acias) da comarca mariñá decidiron federarse para vender a zona baixo unha imaxe conxunta, coa que deseñar campañas periódicas que atraian á clientela da capital provincial, da Coruña ou do Occidente de Asturias, ademais dos propios mmariñáns.
A min, que na actualidade estou descolgado de ninguna asiciacion, tras a desaparición de ACIAN de Viveiro, da que fun cofundador e presidente, e tendo en conta que Xunqueira non a conseideran casco historico de Viveiro, teño que decir algo o respecto:
A actividade comercial é un compoñente moi relevante no comportamento dos visitantes, especialmente no turismo urbano. As compras son unha das motivacións esenciais entre os turistas sendo este é un dos principais argumentos turísticos de moitas cidades ou núcleos de poboacion de crara adicacion turistica. Os establecementos comerciais urbanos conviven coa oferta gastronómica, cultural e de lecer para crear corredores turísticos, esenciais na vitalidade turística dun destino.
A pesares de que algunos, un pouco atrasados nos plantexamento de futuro abogan por os centros comerciales, A partir dos anos 90, os centros comerciais diseminados polos inmensos suburbios norteamericanos parecen entrar nunha crise do modelo. E iso motivou unha profunda mutación dos centros comerciais, que terá un efecto directo sobre o turismo urbano. A primeira resposta foi a introdución de ofertas de lecer no catálogo de servizos dos centros: cines, restaurantes, salas de lecer, parques de atraccións, espazos deportivos... Pois o mesmo temos que facer o comercio minorista, unha zoa comercial non ten soio que ofertar roupa, regalos, bisuteria, xoias, ten que completar a oferta co que o cliente estima complemento das suas compras no centro das cidades, vilas ou povos.

E pois imprescindible que todos os axentes potenciadotes do turismo, comercios e a hosteleria teñan que complementarse na capacidade de atracción dunha catedral, unha igrexa, unha muralla ou un museo.
Otero Regal
Comentarios (11) - Categoría: Xeral - Publicado o 10-04-2011 09:12
# Ligazón permanente a este artigo
DESATROSA CANDIDATURA SOCIALISTA EN VIVEIRO
O candidato socialista e actual alcalde de Viveiro, Melchor Roel Rivas, presentou ante na asemblea do PSOE de Viveiro, asisteu menos da mitade dos afiliados, a algunhos nin os chamarom e outros estan ata as narices do comportamento caziquil, cazurro e prepotente da executiva, a lista coa que esta agrupación concorrerá ás próximas eleccións municipais. A candidatura, que encabeza Roel, foi renovada en só tres persoas nos primeiros 8 postos,Carlos Gueimunde Cabaleiro, traballador de EV e fillo de un ex edil socialista; como seis, Covadonga Viamonte Aguiar, secretaria comarcal de CC OO, e de oito Maria del carmen Franco Diaz. Que son os concellais que teñen ahora, Pero que non creo que volva a sacar.
Quedan defenestrados Rafael Amor, concellal de facenda e portavoz, Olga María Méndez Carro, concejala de Turismo, que iba de sexta hace cuatro años; y María Concepción Toral Romero, conocida como Cachi y que fue edila de Cultura tras ir de octava.
Ambolos catro eran , sin lugar a dudas, o peor da actual corporación, un non foi capaz de facer mais que tres presupostos en oito anos, outra brila por a sua ausencia calquer tipo de feito positivo tanto en turismo como en comercio e encima aproveitouse do cargo para fastidiar ou intentalo a quen non lle entraba por o ollo, ineficaz, torpe e unha remora.
E por ultimo a concelleira de incultura, a concelleira que non falaba galego porque era de Ferrol, a concelleira, que decia VIVEIREANDO que a cultura a perseguia pero ela escapaballe, a concelleira que cando lle mandei unha carta comunicandolle que oficializarase por o Consello da Xunta un complexo museistico no seu concello e era invitada a visitalo devolceunos a carta.
A pesar de que Roel anunciara a bombo e platillo a configuración de unha lista de homes e mulleres onde destacaria «a renovación, a ilusión por traballar, o entusiasmo e a preparación dos candidatos». A lista e un desastre mais repiten xentes que non fixeron nada en catro anos a medica e a Maria, e o que entra mais do mesmo ou “Que hay de lo mio” Vaia lista fea,non me agrada nada? Onde foron a parar os que levantaron o PSOE de Viveiro oscense? Onde está Suso Basanta, por exemplo? Esta lista creouse desde a exclusión de xente de valor do partido, ignoráronse a lidéres naturais , collendo incautos e arribistas .
Se o propio candidato prescinde dos mellores do seu partido, que prescinda tamén do meu voto, son socialista e setia orgullo por selo pero ao ver a este listillo póñome negro….pero desde logo que a este espabilao e encantador de serpes non o voto. E que conste que sigo sendo afiliado ao PSOE pero non vou ser un ovello, non me gusta a candidatura e como eu hai moitos.
Para que eu os votara terian que explicar moi bién os seus proxecto para o pobo, porque ata agora non foi máis que unha caída libre sen ideas, dirección, etc.
É certo que entrou moito diñeiro en Viveiro nos últimos anos, aínda que parece ser que non se empregou do mellor xeito. Isto queda evidenciado polas altas taxas de migración, impresionantes taxas de paro e baíxisima taxas de actividade.
En palabras chas, este pobo vai ter un díficil futuro, especialmente para os seus xovenes, que tristemente se verán obrigados a saír do noso querido pobo.
Deixouse da lado aos sectores económicos con potencialidade, nalgúns casos de forma lamentable, como o agrogandeiro, as pemes, o turismo, etc., e entrouse nunha tendencia de gasto municipal díficil de soportar. A ninguén se lle escapa a grave situación económica do Concello de Viveiro. Un concello destas dimensións non pode ter un nivel de gasto desta magnitude, posto que isto ao final restará recursos necesarios para outras moitas cousas e lastrará o futuro do noso pobo.
Faise pués necesario un cambio total de políticas, pensando no futuro do noso pobo, nas súas xentes, na creación de oportunidades de vida e traballo, en definitiva nun proxecto serio e correctamente analizado do que carecemos plenamente.
Otero Regal

Comentarios (30) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-04-2011 15:44
# Ligazón permanente a este artigo
TRISTE CAMPAÑA ELECTORAL

Imos ter unha triste campaña electoral. Ao parecer, aínda que eu non mo creo, nisto vai ter a culpa a crise económica.
A crise e a inoperancia, folgazaneria e mediocridade do goberno do PSOE en Viveiro afastou a este das masas ata o punto de que nestas eleccións os propios socialistas aparecen como seres apátridas. E algunhos borran ata onde poden a súa orixe e pertenza. Ocultos, a maioría deles, na súa singular humanidade, carentes de calquera outro engadido que nos diga que son e de onde veñen, craro que Roel sempre foi moi amigo de meter na lista e incluso de secretario de organizacion do partido a trasfugas, arribistas e outras razas similares.
Avergóñanse estes líderes locais, de pertencer ao PSOE? Pretenderán ocultar ao pobo que son o que son? Pois si e asi que volten os seus orixens farianos un gran regalo os demais. Todo isto paréceme que cabalga entre o infantil e o patético.
Nas próximas eleccións-procesións deixaremos ao santo e os símbolos en casa.
Tanto na lista de AJA, que xa saeu, como na de Roel que esta a sair, atoparemos, en bastantes ocasións, a seres descoñecidos para os votantes. Xentiña á que ninguén coñece excepto no seu barrio e na carniceria donde merca, ou no bar da esquina, pois algun ten fama de borrachuza,. Así se elixe para as listas.
Alguns destes candidatos a concelleiro
teñen menos de corenta anos e teñen un certo aire de empollón. A min recórdanme á xenial creación de Tony Leblanc que foi Cristobalito Gazmoño. Unha pléyade de nenos grandes e mulleres con aires de executivas paletas poboan as listas que presentan en este Viveiro difuminado.

Os compañeiros de lista de por aqui, xa que a pesares de que faltan duas de sair, xa sabemos quen son teñen un arquetipo, A saber, novo, neutro/a, tirando a melifluos/as, licenciado/a ou aparencia diso, e sobre todo, que non tivesen nin maldita idea de política. A palabra crave empregada era renovar, aínda que a cuestión non consiste en renovar en sentido estrito senón a de rexuvenecer. Aínda que tampouco, porque aquí, elección tras elección, rexuvenécese uns partidos no que os candidatos levan casi trinta anos chupando do bote, como concelleiros, alcaldes ou chupatintas.
Candidatos/as blanditos, fofos, cara ao exterior pero duros como o pedernal con todos aqueles que non lles acompañan e fanlles a corte dentro do partido.

Alguns destes saben que non van gañar, que iso é máis difícil que ver nevar no verán na praia de Covas, pero non se trata diso. Como dixemos noutras ocasións, o importante é estar. Na oposición e aínda que as caixas de aforros desaparezan, non todo é malo. Córrense poucos riscos, gózase, se non do todo, se de parte e ao mesmo tempo, obtéñense cómodas rendas que haberán de servir para seguir negociando co poder, eses puestitos de traballo por aquí e por alá que ofrecer aos fieis. Vale para seguir contentado aos teus, con migallas, si, pero á fin e ao cabo eses menudillos serven para seguir sendo alguén e crear a túa propia milicia no partido,ir de autoridade nas procesions e sentarte en primeira fila na mostra folclorica ou no festival do Ladro .

Asistimos polo tanto á escenificación da ambición dos mediocres. Satisfacer esa ambición precisa dun novo manto que cubra a orixe, non sacar o santo a paseo e precisa tamén da firme convicción de que esta primavera non é tempo para mostrar a flor. Pódese dicir de todo, son formas que se parecen a hábitos que recordan a outra cousa que mellor é non amentar, quedareime con outro tipo de sentenza, creo que sobra mercadotecnia e falta política.
Otero Regal
Comentarios (25) - Categoría: Xeral - Publicado o 03-04-2011 10:23
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal