A MALIÑA DE LUGO


BENVIDO A REPUBLICA DA MIÑA CASA
Non, esto non e un anuncio de IKEA. Tampouco e un blog de tías en bolas, nin un blog de foros de adolescentes, nin de un programa de “aqui temos tomate” anque por alguns dos comentarios puidera parecelo. Simplemente pensei que un título así… A MALIÑA DE LUGO…. atraería a mais seguidores, si ben , hoxe, despois da experencia digome
: "¿para qué?" Pero bueno, xa teño a clientela feita e dame non sei que cambialo, así que de momento este blog chamase como se chama e o contido e o que e, (evidentemente). O que eiqui deixo cada unhos cantos dias, fallo algun, constitue un análisis nada metódico moito menos exhaustivo da actualidade tal e como eu a vexo, e que obviamente non coincidirá para nada con a sua visión, queridiño letor. Pero sepan que xa levo varios anos bisestos neste oficio de xunta letras e que, incluso gañeime unha certa (dudosa) reputación en algún oscuro rincón do gacetilleo en épocas remotas. A os que xa me coñezan desa etapa, xa saben qué poden esperar de min e de esta páxina. A os que caeron aquí por accidente, simplemente recordarlles a única máxima inquebrantabel que rixe este blog: nada do que aquí se escribe debe ser tomado en serio. Non no olviden xamais, ou iniciaremos polémicas estériles que no nos conducirán a otro calexón mais que ao dos insultos, as divisions entre bandos e as desercions en masa. Nin eu mesmo me tomo en serio, así que non cometedes ese erro no meu lugar.
Por o demais, sexan benvidos. Tomen asento, sírvanse unhas bebidas do moble bar e participen si o creen convenente. Intentarei actualizar contidos a diario, sempre e cando as forzas e a miña apretada axenda mo permitan, e a actualidade depare noticias suculentas que comentar….por certo como tecleo con presa e teño pouco tempo, non soio correxir os textos, asi que cometo faltas de ortografia a esgallo….pero entendese…de carallo…e se non tempo o tempo…….Por certo, olvidabaseme...son OTERO REGAL, vivo en Xunqueira un barrio de Viveiro, aqui teñen a sua casa. www.oteroregal.com

O meu perfil
ceramica@oteroregal.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

BÓ NADAL PARA OS POLITICOS
Está circulando por Internet un email cargando contra a clase política e os seus múltiples abusos. Gran parte das cousas que di son extraídas de noticias que JORGE VALIN publicou no seu blog: http://jorgevalin.blogspot.com/ . Creo que en liñas xerais é crible. Traducido Cópioo e pego:

TODOS TEMOS QUE SABER:
1.- Co que gaña Rajoy nun mes, unha pensionista con catro fillos vive durante dous anos e medio.

2.- Tal é o descontrol, que en España non hai nin unha soa institución que coñeza cantos políticos cobran do Estado.

3.- Un español ten unha pensión máxima de 32.000 euros anuais, pero os políticos teñen dereito a pensións vitalicias moi superiores. 74.000 euros no caso dos primeiros espadas da Caste. Ademais estas pensións non son incompatibles con outros soldos da Administración ou con outras actividades económicas. Un deputado ou senador ten que estar só sete anos no cargo para optar á pensión máxima, mentres que un traballador autónomo ou por conta allea necesita 35 anos cotizados.

4.- A retención das nóminas de deputados e senadores é só do 4,5%.

5.- Sabía vostede que paga do seu peto as multas que a DXT impón aos políticos? E que ademais as paga con recarga?

6.- Viaxes innecesarias? Unha comisión do Congreso pide permiso para que 60 deputados viaxen catro días a Canarias a estudar o cultivo do plátano.

7.- Zapatero é o único presidente da UE que carga os seus gastos vacacionais aos orzamentos estatais. Viaxa con 100 persoas durante tres semanas.

8.- JOSÉ MARÍA AZNAR: é o único ex presidente do Goberno que solicitou o soldo vitalicio que supón sentar no Consello de Estado: 74.000 euros anuais. Nómina que pretendía sumar á de executivo do magnate da prensa Rupert Murdoch. Denegáronllo pero lle saíu rendible. Aznar renunciou por un soldo de 220.000 euros ao ano, tres veces máis do que cobraba como conselleiro de Estado. [Resulta difícil cifrar, como no caso doutros ex presidentes, canto diñeiro suman as súas actividades privadas e públicas].

9.-ABSENTISMO: non existen datos oficiais sobre a falta ao traballo dos políticos ou polo menos non se fixeron públicos.

10.-AVIÓNS: os deputados poden utilizar ao seu antollo con cargo ás arcas do Estado avións, trens ou barcos. Dispón de 5.000.000 de euros ao ano para viaxes.

11.- JOSÉ BONO: entre soldo e complementos, o presidente do Congreso cobra 13.856 euros ao mes: 3.126 por deputado, 3.605 como complemento, 3.915 para gastos de representación e 3.210 de libre disposición. As dúas últimas partidas suman máis de 6.000 euros mensuais para comidas, agasallos e actos de protocolo. Todo este diñeiro sen contar as indemnizacións previstas por lei para sufragar «gastos que sexan indispensables para o exercicio da súa función».

12.- JOSÉ BOTELLA: o cuñado de José María Aznar foi fichado en Bruxelas, desde as oficinas do PP nesa capital. No tribunal que o examinou para funcionario estaba un membro determinante, Gerardo Galeote, que presidía a delegación popular en Europa. En menos de dous anos o irmán de Ana Botella se blindó cun soldo europeo para toda a vida.

13.- JESÚS CALDERA: o ex ministro de Traballo e Asuntos Sociais recibe 6.319 euros mensuais polo seu escano na cámara baixa, onde redondea o seu soldo como vocal da Deputación Permanente e presidente dunha comisión. Cando era ministro subiu o salario mínimo a 600 euros. Catro anos despois, o seu soldo é 10 veces superior a esa cifra, que recibe simplemente por non abrir a boca. Caldera non presentou nin unha soa iniciativa nin interveu no Congreso desde que comezou a actual lexislatura. Ao final, cobrou en 2009 máis de 120.000 euros polos servizos prestados.

14.-CARGOS: Hai 8.112 alcaldes, 65.896 concelleiros, 1.206 parlamentarios autonómicos, 1.031 deputados provinciais, 650 deputados e senadores, 139 responsables de Cabildos e Consellos insulares e 13 conselleiros do Val de Arán.

15.-CASTIGO: nunca se sancionou a ningún político por incumprir o Código do Bo Goberno, que se supón que controla as boas prácticas do Executivo.

16.-COCHES: o luxo de moitos dirixentes autonómicos lévalles a sentar os seus posaderas en automóbiles de máis de 100.000 euros. Gallardón, o alcalde de Madrid, móvese nun Audi A8 de 591.624 euros. Foi contratado en arrendamento ata 2011, así que o alcalde gasta 150.000 euros ao ano do peto dos seus cidadáns para moverse pola cidade e arredores. Catorce dos 17 presidentes autonómicos usan Audi. O valenciano Francisco Camps ten varios á súa disposición (esa comunidade dispón de 200 vehículos para os seus altos cargos, a maioría deles Volvo S80, de 40.000 euros), o mesmo que sucedía con Chaves en Andalucía, cuxo Goberno conta con 234 coches oficiais.

17.- MANUEL CHAVES: cobra ao ano 81.155 euros por ser ministro máis unha indemnización de 46.000 ao ano por abandonar a presidencia de Andalucía. Ou sexa, 127.155 euros anuais. Dous soldos do Estado compatibles só para altos cargos. Para os demais españois está prohibido por lei.

18.- MALGASTO: o Congreso gasta cada ano 160.000 euros en agasallos do Nadal. 11.000 cargos públicos reciben obsequios por esas datas, un gasto que suma ao ano 2.200.000 euros.

19.-DÉBEDAS: cada español debe aos bancos 566 euros pola débeda dos concellos.

20.-DESCONTROL: é tal na administración de fondos públicos que en España non hai nin unha soa institución que coñeza cantos políticos cobran do Estado.

21.-DIETAS: os parlamentarios que non viven en Madrid reciben, ademais do soldo, outros 1.823 euros ao mes polos seus supostos gastos de manutención e aloxamento. Os locais, 870 para gastos, libres de impostos. A suma destes sinxelos complementos supera o soldo de 12 millóns de cidadáns. Ademais, cobran 150 euros cada día se saen ao estranxeiro, e 120 se viaxan polo país.

22.-ENCHUFADOS: ata fai tres meses, cada eurodiputado dispuña de 17.140 euros ao mes para contratar a familiares. O ex presidente do PP de Cataluña e vicepresidente da cámara europea, Afasto Vidal-Quadras, puxo en nómina como secretario en Bruxelas a Albert Fortes, irmán da súa esposa. E o eurodiputado cacereño do PP, Felipe Camisón (falecido en maio de 2009) contratou ao seu cónxuxe como asistente, do mesmo xeito que fixo a tamén deputada popular Cristina Gutiérrez-Cortines coa súa filla. E o mesmo fixo o socialista Enrique Barón coa filla dun militante afín. [Na actualidade, os familiares directos foron eliminados dos persoais dos deputados españois. Con todo, os parentes de sangue foron substituídos por persoal próximo ao partido].

23.- FUNDACIÓNS: 52 políticos nacionais ocupan cargos en 74 fundacións distintas: 31 polo PSOE, 28 polo PP e 4 polo resto de grupos. A conservadora Soidade Becerril parece a máis activa: é membro do padroado de seis fundacións. Non todas teñen un marcado carácter político.

24.- AFONSO GUERRA REINA: fillo do ex vicepresidente do Goberno, Afonso Guerra. Foi elixido a dedo como asistente do vicepresidente do Parlamento Europeo, o socialista Miguel Anxo Martínez. Máis de 140 millóns ao ano vanse en soldos de 1.200 recomendados. Con ese diñeiro poderíanse manter os servizos dunha cidade española de 115.000 habitantes durante un ano.

25.- FACENDA: a retención das nóminas dos deputados e senadores é só do 4,5%.

26.-HORAS EXTRAS: en 2008 o Goberno da Rioxa pagou 200.000 euros extras aos seus condutores. Realizaron 870.182 quilómetros, uns 2.300 ao día, o suficiente para cruzar tres veces España deste a oeste. Un gasto curioso xa que é a comunidade máis pequena do país e que a súa poboación é inferior á de calquera cidade dormitorio de Madrid. O uso de coches oficiais para asuntos particulares é unha práctica tan común como soterrada.

27.-IBARRETXE, JUAN JOSÉ: o ex lehendakari do Goberno vasco recibe uns 45.000 euros ao ano, a metade do que ingresaba cando era presidente. E cobrarao para sempre, igual que todos os membros do seu executivo. Este tipo de xubilacións están moi por encima do límite legal para o resto dos españois, que non poden cobrar máis de 32.000 euros anuais, por moito que coticen toda a súa vida.

28.-IMPOSTOS: un cidadán, por exemplo, de Madrid sustenta cos seus impostos o salario de 27 concelleiros, 120 parlamentarios da Asemblea madrileña, 264 senadores, 350 deputados nacionais e 54 do Parlamento Europeo. En total, 815 cargos electos cun soldo basee que supera os 3.000 euros. E sen contar os postos de confianza que arrastra cada un.

29.-XUBILADO DE OURO: tras abandonar o FMI, Rodrigo Intre regresou a España cunha pensión vitalicia de 80.000 dólares anuais. Sumados ao soldo de ex ministro, en 2006 percibía 37.070 euros mensuais. [Un español necesita cotizar polo menos 35 anos, 15 coa base máis alta, para poder cobrar a xubilación máxima de 32.000 euros ao ano].

30.-MARISCADAS: non hai límite legal para as comidas de representación dos políticos españois. Tampouco hai fiscalización previa á hora de comprar xamón, champaña ou puros de alta cava. Exemplo descontrol é o socialista valenciano Vicent Costa. Acababa de perder as eleccións municipais a favor do PP, pero seguía sendo alcalde en funcións. E como tal gastouse case 500 euros do diñeiro público en gambas, lagostinos, lagosta, navallas, xamón e caldereta. Unha boa despedida.

31.-MÓBILES: os senadores contan con 1,7 millóns de euros ao ano para gastos de teléfono. O concello de San Lúcar de Barrameda tiña 270 dados de alta. Entre os servizos que pagou figuran descargas de xogos, chamadas a Cuba e a varias liñas eróticas.

32.-MOROSOS: os membros da Caste investiron 66,6 millóns de euros na celebración das eleccións xeral de 2008. Dese diñeiro, 44 millóns foron prestados por bancos españois para financiar campañas publicitarias megalógamas. As mesmas entidades que ese ano de crise embargou as casas a 60.000 familias por falta de liquidez. 180.000 persoas quedaron sen teito. Con todo, os partidos da Caste deben aos bancos 144,8 millóns de euros.

33.-NEGOCIOS: só o 33% dos deputados do Congreso dedícase en exclusiva ao seu labor político. O resto engorda as súas contas correntes coa participación en empresas privadas, fundacións e colaboracións varias. Algúns, como o deputado do PP Miguel Anxo Cortés, aglutinan ata 12 actividades extraparlamentarias.

34.- NÓMINAS: os soldos dos políticos electos (80.000 membros da Caste, que encherían un estadio como o do Real Madrid) custan aos cidadáns uns 720 millóns de euros ao ano, máis que o orzamento anual de toda a rede ferroviaria, tres veces superior ao diñeiro dedicado a coidar o patrimonio nacional e 60 veces máis que o que gasta o país en saúde bucodental para mozas.

35.- LEIRE PAJÍN: en 2000 coroouse como a deputada máis nova de España. Oito anos despois, con 33 de idade, xa ten dereito a unha indemnización de 85.000 euros anuais do Estado. Recibe 5.500 euros ao mes polo seu traballo á fronte do PSOE, ten dereito ao 80% do seu soldo como ex secretaria de Estado de Cooperación, 103.000 euros anuais con todos os complementos, ao que hai que sumar 3.126 como senadora.

36.-PENSIÓN DE ESCÁNDALO: os ex ministros manteñen durante dous anos unha pensión por cesamento de 58.000 euros anuais, cifra seis veces superior á pensión media española. Na actualidade, catro ex ministros compatibilizan ese diñeiro co soldo de deputado: José Antonio Alonso, Fernández Bermejo, María Antonia Trujillo e Jesús Caldera.

37.-PROSTITUTAS: o concelleiro de Palma de Mallorca, Rodrigo de Santos, gastou máis de 50.000 euros en prostitutos e bares de ambiente. En Estepona, varios membros municipais están sendo investigados por cobrar 42.000 euros a unha rede investigada pola Audiencia Nacional para abrir un local de alterne. En 2002, o ex alcalde de Dores (Alacante) foi condenado a seis meses de prisión por abonar a factura dun local de alterne, ao que acudiu con sete comensais.

38.-AGASALLOS: non hai unha lei concreta sobre os obsequios que poden aceptar ou non os políticos. En EEUU, por exemplo, pasan ao Estado. Condolezza Rice recibiu o ano pasado nas súas viaxes oficiais xoias por valor de 360.000 euros. Aquí ninguén ten obrigación de declaralos. Pódense quedar con eles. Sen máis.

39.- PEDRO SOLBES: tras deixar a política en abril de 2009, o ex ministro de Economía atopouse cun retiro duns 12.000 euros mensuais (unha pensión de 2.725 euros por ser funcionario, a súa pensión vitalicia como ex comisario europeo e outros 5.700 ao mes como compensación, durante dous anos, por ex ministro). A Solbes, pois, esperáballe unha xubilación cinco veces maior que a de calquera español.

40.-SEGREDOS: o escurantismo sobre os gastos chega ao absurdo. O Parlamento Europeo conta cunha Oficina de Loita Contra a Fraude (OLAF, pola súa siglas en inglés). Con todo, os seus informes son confidenciais e o seu contido completo só é coñecido polos parlamentarios. Os votantes poden saber das boas accións dos políticos, pero só A Caste coñece datos sobre a fraude.

41.-SEN LÍMITES: cada parlamento autonómico, deputación ou concello fixa o soldo dos seus cargos electos sen límite nin baremo algún. José Bolarín, alcalde de Ulea (Murcia), con 900 habitantes, cobra uns 4.000 euros. O de Ricote, cerca do pobo anterior, leva 40.000 ao ano nunha poboación que non alcanza os 1.300 veciños. E a alcaldesa de Marbella, Marisol Yagüe, cobraba máis que o presidente do Goberno: 84.462 euros ao ano nun concello que estaba en bancarrota.

42.-TAXIS: a comodidade das súas señorías para facer o seu traballo é tal que o Congreso regala aos que non dispón de coche propio un cartón personalizado cun saldo de 250 euros mensuais para que viaxen en taxi por Madrid.
Comentarios (17) - Categoría: Xeral - Publicado o 29-12-2010 14:43
# Ligazón permanente a este artigo
NON TODAS AS OPINIÓNS SON RESPETABLES

Hai unha frase que levo oíndo anos e que a pesar delo... , non deixa de sorprenderme. A xenialidade en cuestión vén dicir algo así como: “.. é a miña opinión e todalas opinións son respetables”. E un ovo de pato. Que queren que lles diga, non sei que fantástico pensador inventou semellante comentario (tampouco me importa moito, a verdade), pero o certo é que esa é unha das maiores falacias que existen na actualidade.

Imos ver. As opinións sen fundamento, os comentarios ou pensamentos sen unha cimentación lóxica e sensata carecen de calquera tipo de respetabilidade... e ás veces esa suposta lóxica tampouco me parece respectable. Nunca poderei compartir a opinión de racistas, maltratadores, fanáticos e todos eses seres que pululan ao noso aredor día si, día tamén. E iso de dicir que as opinións son respetables mentres non atenten directamente contra a integridade das persoas, ou mentres non atenten contra a moralidade tampouco serve para salvar a desafortunada fraseciña do carallo (ningún temos o mesmo concepto sobre o que é moral ou inmoral, e iso da integridade das persoas é demasiado amplo, inconcreto e adstrato).

Paréceme que é a estratexia ideal para converternos en algo similar aos cerebros planos. Se todo é respectable, se todo dá igual, non merece a pena pensar, nin comunicar, nin debater, nin argumentar,... curiosamente pareceria indicar que só debería sentirse que sentimos e como pura sensación de sentirse, admitir o emitido por quen é sentido.. vaia que me nego a respetar o pensamento único, totalizante, degradante, sexista, racista e outras lindezas que non son nada respetables,

O dito, que as cousas non son nin respetables nin tolerables porque si. Aínda que haxa moito catedrático, contertulio, listo e cagabandurrias por aí solto. Para dicir certas cousas hai que ter bastante sentido común e criterio... e cada vez, neste país, hai menos diso.
Otero Regal
Comentarios (21) - Categoría: Xeral - Publicado o 26-12-2010 11:00
# Ligazón permanente a este artigo
O ASUNTO DAS PENSIONS

O estado Español ten unha pirámide de poboación inusual: o baby boom durou ata os 70 pero despois a natalidade afundiuse de golpe casi como o Prestige.
Esta particularidade demográfica provocara que cando os nados nesa década empecénse a xubilar, seran moitos máis pensionistas que agora en relación co número de traballadores que presumiblemente haberá.Non fai falla ser moi listo para deducir que a medio prazo non se pode manter o modelo tal cal está, onde as cotizacións duns serven para pagar a xubilación dos outros, porque o número de pensionistas aumentará bruscamente, a esperanza de vida tamén sube e a natalidade non ten pinta de mellorar.
Aqui non gastamos moito en pensións de xubilación: só o 8,4% do PIB, cando a media europea é do 10,1%.
Se non hai reforma algunha e cúmprense os prognósticos da Unión Europea, para o 2060 a porcentaxe do gasto en pensións en España será do 15,1% do PIB.
É evidente o difícil que resulta prognosticar como será a economía española dentro de 50 anos; é tan inxenuo como fose imaxinar en 1960 como sería España en 2010.
Segun a miña humilde opinión a cousa ten dúas solucións: rebaixar as pensións e o tempo en que se disfrutan para que salgan máis baratas, eso e do que falan estes dias en Madrid. Ou ben outra alternativa, da que a dereita neoliberal, socialistas do tres ao catro e outros pendexos non quere nin oír falar: que a diferenza, se é que é necesario, páguese con cargo aos Orzamentos Xerais do Estado, por medio de impostos. Xa o fan así outros países, como Austria ou Dinamarca.
Para eso, miñas señoras e señores teñense que subir os impostos, a ahí esta o quiz do asunto, nestas terras do sur de europa cando a calquer fillo de veciño se lle menta o de subir impostos bota a correr como un coello con quentura sexual.
Todo isto sábese desde fai anos e a présa por reformar non vén por estes datos, senón porque aos mercados encántalles a austeridade. A dos demais.
Comentarios (17) - Categoría: Xeral - Publicado o 21-12-2010 11:22
# Ligazón permanente a este artigo
O CONTO DA BOA PIPA
Desde fai tempo, teño craro que a vida é perfectamente comparable con un ou con varios contos: co seu prólogo, cos seus resumos, cos seus capítulos e os seus borrons... e o seu final. Pero claro, que a vida garde paralelismos cos contos é unha cousa, pero que sexan ou poidan ser idénticos... non, idénticos nunca... porque aquí, no mundo real, as cousas non sempre acaban ben nin gañan sempre os bos. Nin moito menos.

Agora as princesas levan piercing e tatuaxe... ou non... e son nais, ou fillas, ou esposas, ou noivas, ou amigas... ou en lugar dos príncipes prefiren as princesas. E paréceme xenial, por suposto. E os príncipes igual pero ao revés, só que agora xa non son azuis, senón grises... ou rosas... ou vaiche ti a saber.

E os lobos seguen aullando e ata babeando tras as Caperucitas que, alternando o vermello con outras cores, levan minisaia e bailan noctámbulas á noitiña. Atópanse polo camiño con Cincentas que xa non se recollen ás 12, senón que a esa hora montan nos seus coches (adeus cabaza máxica) porque quedaron con algún leñador que xa montou a súa propia empresa de demolición.

Os ogros dedícanse a facerlle imposible a vida ás súas mulleres ou saen das súas goridas co coco rapado e cantando o “cara al sol”. As bruxas gardan na liga a calculadora, e as fadas madriñas vólvense etéreas, visitando a improvisados personaxes en forma de sorte.

Os ananos vanse a durmir á 1, logo de deixarse os miolos na Play-Station, e os xograres repártense polas rúas... enchendo de música, e sufrindo que outros máis afortunados e infinitamente peores graven agora un disco grazas á tele.

E mentres tanto, os bufóns seguimos observando, e tirando para adiante como o que somos: saltimbanquis, pillos, mentireiros, artistas, artesans e escritores (ás veces todo iso xunto), dando volteretas para chegar a fin de mes ou lograr iso que alguén chamou “felicidade” sen saber que, realmente, iso da felicidade pode ser que non sexa máis que un conto da boa pipa.
Otero Regal



Comentarios (10) - Categoría: Xeral - Publicado o 15-12-2010 20:33
# Ligazón permanente a este artigo
QUEN GOBERNA NAS ESPAÑAS TODAS

Hoxe traigo aqui o ultimo post de PLANETA SIMIO, que non ten desperdicio...pasen e enterense de quen corta o bacallao.......

Quien gobierna España (3): BBVA
Hoy hablaremos de varias familias y empresas relacionadas. Ybarra, Castellanos, BBVA (segundo banco español), Grupo Vocento (segundo grupo de comunicación español)...

Si bien la familia March y la familia Botín han conseguido dirigir bancos como si se tratara de empresas familiares, la mayoría de grandes empresas son máquinas en las que los propios jefes son meras piezas, y se les puede sustituir si no cumplen bien su función. Eso sí, se les despide con indemnizaciones muy elevadas.

Las familias de Neguri son un grupo de familias vascas que durante décadas manejaron la mayoría de la industria española del hierro y el acero. Familias tradicionales y católicas, que se encontraban los domingos en la iglesia y arreglaban matrimonios entre ellas.


Emilio de Ybarra Churruca, nacido en 1936 con su padre fusilado por los republicanos y criado por su madre Dolores Churruca Zubiría, condesa de El Abra, que va a legar el título a sus nietos sin pasar por los hijos (el mencionado Emilio y Santiago Ybarra). Emilio es miembro de la Comisión Trilateral, como Carlos March. Está casado con María Aznar Ybarra y tiene 4 hijos: Emilio, Ignacio, María y Lucía Ybarra Aznar. En 1988 Emilio fue nombrado presidente del Banco Bilbao Vizcaya (BBV).

Emilio es recordado en este artículo: Declaraciones sobre el secuestro de mi padre como una persona que hizo poco por salvar a su tío Javier de Ybarra cuando fue secuestrado y asesinado por ETA. También se dice que "algunas personas han funcionado en Bilbao sin protección. Eso induce a sospecha." y que Emilio entró a trabajar en el diario El Correo gracias a su tío. Y es que la familia Ybarra formó una alianza entre la prensa y la banca que iremos viendo a continuación.


La otra parte de las siglas BBVA es Argentaria. Se trataba de un holding formado en 1991 para agrupar a los bancos públicos, primero bajo la dirección de Francisco Luzón, y después de Francisco González. Argentaria se privatizó progresivamente entre 1993 y 1998, y en 1999 se fusionó con el BBV, de modo que Francisco González y Emilio Ybarra compartieron la dirección de forma bicéfala. González descubrió un entramado financiero dudoso (escándalo de las cuentas secretas del BBV) y acabó haciendo que Ybarra se marchase a dirigir el Grupo Vocento (puesto que acabó abandonando también) mientras él quedaba como único director del BBVA.


El Grupo Vocento es el primer grupo de prensa escrita de España, con más de tres millones de lectores diarios (ABC a nivel nacional + varios regionales), más Punto Radio, o La 10 y Net TV en la TDT. En su consejo contamos con cinco Ybarra (Ignacio Ybarra Aznar representa a Mezouna SL, el accionista mayoritario de Vocento, y es consejero del BBVA), un Bergareche (otra familia de Neguri, esta persona es consejero del Banco Guipuzcoano), dos Luca de Tena (antiguos propietarios del ABC), y Victor Urrutia Vallejo (casado con una hija de José Antonio Ybarra Gorbeña), que es vicepresidente de Iberdrola y consejero de Barclays.

La línea editorial de todos los medios de Vocento es ser favorables al Partido Popular, y coincidir la mayoría de sus opinadores (articulistas, tertulianos) con lo expresado por Rajoy y sus portavoces, como si cada mañana recibieran un argumentario a defender.


La relación entre Vocento y BBVA es la suficiente para que ningún periodista de Vocento escriba algo negativo sobre el BBVA, como nos cuenta Pascual Serrano en su artículo Bancos españoles, medios de comunicación y Camorra italiana. Supongo que tampoco se puede decir nada malo de Iberdrola, siendo su vicepresidente un consejero del grupo. No he podido determinar si el BBVA es acreedor de Vocento, pero sí que el grupo tiene pérdidas millonarias, sobre todo por culpa del ABC. Es posible que todos los medios de comunicación sean deficitarios; no existen para ganar dinero sino para producir una mercancia (opinión pública) a medida de quienes van poniendo el dinero año tras año.

Consultar imagen completa del panorama español en Los dueños de la información


Entre los accionistas de Vocento, a través de Casgo S.A., está otro hombre de la burguesía de Neguri llamado Jaime Castellanos Borrego (presidente en España del banco de negocios Lazard, donde tenemos a un Rothschild), que es familia política de Emilio Botín, consejero de Acciona (familia Entrecanales), y controlaba el Grupo Recoletos ("Marca" y "Expansión") hasta que en 2007 fue comprado por RCS Media Group por 1.100 millones de euros. RCS es el grupo italiano que también controla Unidad Editorial (editora del diario "El Mundo") con más del 96% de acciones, fusionándose Recoletos en Unidad Editorial.

Unidad Editorial participa en Radio Marca, esRadio (de Jiménez Losantos, por la licencia de emisión que le otorgó su amiga Esperanza Aguirre), y en la TDT tienen Veo7, AXN, 13TV, Marca TV, y Aprende Inglés TV. Pero esto es un apunte que ya no tiene que ver con Castellanos o con Vocento.


Volviendo al BBVA, su mayor accionista individual no es Francisco González, sino el empresario gallego Manuel Jove; fundador de la inmobiliaria FADESA, el mayor grupo inmobiliario independiente de España, constructora del mayor resort turístico de Marruecos (Jove es amigo de Mohamed VI, quien lo condecora con el wissam alauita en 2005). Anticipado a la crisis inmobiliaria, Jove vende en 2006 sus acciones de Fadesa por 2.800 millones de euros y en 2007 compra acciones de BBVA por valor de 3.285 millones de euros. En 2008 Martinsa-Fadesa anuncia la mayor suspensión de pagos de la historia española, y finalmente reciben multas por no controlar el blanqueo de dinero.

Jove (con un 4.34% de las acciones) es superado por el fondo de inversión BlackRock (con un 4.45%), que también tiene un 4.77% del Santander. BBVA es el mayor accionista de Telefonica.

Y para finalizar, un artículo cuyo título lo dice todo: BBVA: armas, dinero negro y paraísos fiscales

De momento esto es todo a fecha de diciembre de 2010.


(el opio de las masas)
Comentarios (17) - Categoría: Xeral - Publicado o 11-12-2010 20:41
# Ligazón permanente a este artigo
CHOIVA DE CANDIDATURAS E SECA POLITICA
A punto de confirmarse os candidatos para alcalde nas eleccions de Maio, confirmase o que moitos supuñamos. Non hai nada que festexar. Non estamos ante a festa cívica onde o exercicio democrático multiplícase e reproduce, senón ante unha manifestación da profunda crise da nosa vida política.
Despois de 30 anos na vida politica local Cesar Aja (20 anos de alcalde) e Melchor Roel (8 anos de alcalde) voltan a ser candidatos dos dous grandes partidos PP e PSOE, por a esquerda o BNG que esta este fin de seman gigantesco a desfollar a espiga, a parecer falase de unha Muller da CIGA, de un traballador de Alcoa que viveu moito tempo en Burela, e de Bernardo, a este ultimo os da UPG non o queren, e como son os que mandan…….. Orlando Exposito (outros 30 anos de concellal) di que deixa a cousa, eso significaria o fin de IU en Viveiro, e Leal, excindido do PP e os seus compañeiros poderian formar candidatura, e serian quen cortaran o bacallao da Praza Maior.
O peor de todo e que aquí e que aqui, salvo algunhas excepcións, case sempre os postulantes represéntanse única e exclusivamente a eles mesmos. Non teñen na realidade vinculación coa dinámica doutros concellos, comarcas ou provincia . Cada quen postula pola súa e o resultado dará conta, case exclusivamente, da atracción popular desa persoa e será difícil facer análise agregada. Nesa medida, sigo pensando que o resultado das eleccións municipais diranos pouco do que irá ocorrer o ano seguinte nas eleccions xerais.

Que motiva estas candidaturas? Como se financian? Creo que as respostas poden ser inquietante. Atrévome a pensar que, en moitos casos, non estamos ante o obxectivo de desenvolver un tipo de goberno local acorde con visións ideolóxicas X, E ou Z e que tampouco son moitos os que se embarcan por unha xenuína vocación de servizo. Témome que o que pode estar primando é a procura de beneficios persoais indebidos. Neses casos, que algúns temen poidan ser maioritarios, os gastos de campaña son vistos como un investimento a ser recuperada logo, e con fartura, tanto por quen facilita o diñeiro como por quen consigue ser elixido.
Dada a multiplicidad de candidaturas, é inevitable que teñamos de novo alcalde elixido cunha maioria insignificante e que terá, desde o primeiro día, a media ducia de candidatos perdedores tratando de socavar a súa xestión.

Perdéronse moitos anos para intentar as reformas que puidesen mellorar algo a calidade da vida política en Viveiro. Polo tanto, seguiremos cos mesmos problemas.
Otero Regal

Comentarios (16) - Categoría: Xeral - Publicado o 08-12-2010 19:44
# Ligazón permanente a este artigo
OS CONTOS DE PABLO MOSQUERA
"HISTORIAS DE NUNCA JAMAS"
Din os que saben que un conto é unha breve narración escrita en prosa na que se relatan historias tanto, imaxinarias ou reais, protagonizada por un grupo reducido de personaxes e cun argumento sinxelo. A fronteira entre un conto longo e unha novela curta non é fácil de trazar.
O conto popular é unha narración tradicional que poderiamos dividir en subtipos: os contos de fadas, os contos de animais e os contos de costumes. O mito e a lenda son tamén narracións tradicionais, pero adoitan considerarse xéneros autónomos.

O que Mosquera nos inclue no seu ultimo libro “Historias de Nunca Jamás” son contos literarios, contos concibidos e transmitidos mediante a escritura. O texto, preséntase nunha soa versión, sen o xogo de variantes característico do conto popular. Pero sin embargo a min semillame herdeiros directos da literatura oral que “as xentes de aldea” mamamos na nosa nenez.

A traxectoria oral da literatura do norte galego sempre desempeñou un papel protagónico dentro do legado cultural da nosa historia. Ata ben entrado o século XX, non atopamos outra proba de literatura escrita.

A literatura oral sempre tivo un carácter popular, xurdida do pobo e para o pobo, erixíase sobre unha base festiva e folclórica, A matanza do porco que viña pos Nadal, a festa da aldea, a malla, os velatorios, casamentos, a esfollasda e romerias. Nelas a improvisación e o canto eran esenciais; en ocasións foi utilizada con fins pedagóxicos, por iso é polo que moitos refráns e cantigas desempeñasen esta función na sociedad. O libro do que falamos esta intimamente ligado a esta literatura tan nosa
Ao redor dos temas dos Mouros, da guerra, da burguesía, dos condenados, dos vellos e os nenos e os seres libres, Pablo Mosquera, reuniu unha selección de contos de mestre indiscutido do xénero. Estes relatos constitúen un puntual testemuño das historias da “Antita provincia de Mondoñedo”, como el gusta decir, e neles palpita, en apertada humanidade, a xente triste e resignada, amarga e tenra destas terras.

“Historias de Nunca Jamas" e un bo libro para combater o aburrimento con breves historias.É un libro precioso,a min persoalmente gustoume moito,recomendo que o leedes.
Otero Regal

Comentarios (7) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-12-2010 11:29
# Ligazón permanente a este artigo
SI EU FOSE GARDA CIVIL….
Se eu fose Garda Civil, de seguro deixaría o meu traballo e colgaria o tricornio, preso dunha gran frustración, quizabes incluso unha depresion, e ficaria por afogar as miñas depresións na barra dalgún bar, quizabes cantando unha ranchera desas donde sufrese moito, pero moito. Debe ser o traballo máis desagradecido deste pais.

As forzas de seguridade funcionan moi ben. Estou farto de escoitar que temos a mellor policía de Europa. Non existe a corrupción doutros países, como Italia. Os nosos corpos armados teñen que lidar con narcotraficantes, terroristas ( de dentro e de fora) delincuentes económicos, organizacións criminais europeas, asiáticas, latinoamericanas, e todo iso para que?

Basta pór a televisión cada día para ver algunha noticia sobre o bo traballo das forzas da orde: incautación de drogas, desarticulación de bandas de atracadores, falsificadores ou estafadores, detención de pederastas, ladróns ou asasinos, captura de etarras ou yihadistas e ata líderes mafiosos importantes. E con todo todos temos a conciencia segura de que esta terra é cada vez máis perigosa, e de que toda esa xente está campeando pola rúa, por que?

Hai pouco foi polémica a liberación dun preso que matou a tres persoas na provincia de Albacete e foi condenado a noventa anos de prisión. Saíu aos dezasete. Botando a conta temos cinco anos e oito meses por cada asasinato. Quédense coa cifra: cinco anos e oito meses. Iso é o que vale a vida en España. Non máis.

A Garda Civil sabe onde está todo o mundo e quen fixo que cousa. Cada vez que saio de noite, cánsome de ver nenos pequenos esnifando cocaína e aos camelos que lla pasan.

A policía podería deterlles, saben onde están. Pero non poden se ninguén llo ordena, e que llo ordenen é raro. E se ao final poden facelo, non pasa nada, algún psicólogo ocúpase de deixalos na rúa. Logo, a xente, di que todo está moi mal e que a Garda Civil non fai nada. É o pan noso de cada día. Delincuentes cachondeándose dos policías e de todos nós e os xuíces mirando para outro lado.
Otero Regal

Comentarios (13) - Categoría: Xeral - Publicado o 01-12-2010 15:14
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal