A MALIÑA DE LUGO


BENVIDO A REPUBLICA DA MIÑA CASA
Non, esto non e un anuncio de IKEA. Tampouco e un blog de tías en bolas, nin un blog de foros de adolescentes, nin de un programa de “aqui temos tomate” anque por alguns dos comentarios puidera parecelo. Simplemente pensei que un título así… A MALIÑA DE LUGO…. atraería a mais seguidores, si ben , hoxe, despois da experencia digome
: "¿para qué?" Pero bueno, xa teño a clientela feita e dame non sei que cambialo, así que de momento este blog chamase como se chama e o contido e o que e, (evidentemente). O que eiqui deixo cada unhos cantos dias, fallo algun, constitue un análisis nada metódico moito menos exhaustivo da actualidade tal e como eu a vexo, e que obviamente non coincidirá para nada con a sua visión, queridiño letor. Pero sepan que xa levo varios anos bisestos neste oficio de xunta letras e que, incluso gañeime unha certa (dudosa) reputación en algún oscuro rincón do gacetilleo en épocas remotas. A os que xa me coñezan desa etapa, xa saben qué poden esperar de min e de esta páxina. A os que caeron aquí por accidente, simplemente recordarlles a única máxima inquebrantabel que rixe este blog: nada do que aquí se escribe debe ser tomado en serio. Non no olviden xamais, ou iniciaremos polémicas estériles que no nos conducirán a otro calexón mais que ao dos insultos, as divisions entre bandos e as desercions en masa. Nin eu mesmo me tomo en serio, así que non cometedes ese erro no meu lugar.
Por o demais, sexan benvidos. Tomen asento, sírvanse unhas bebidas do moble bar e participen si o creen convenente. Intentarei actualizar contidos a diario, sempre e cando as forzas e a miña apretada axenda mo permitan, e a actualidade depare noticias suculentas que comentar….por certo como tecleo con presa e teño pouco tempo, non soio correxir os textos, asi que cometo faltas de ortografia a esgallo….pero entendese…de carallo…e se non tempo o tempo…….Por certo, olvidabaseme...son OTERO REGAL, vivo en Xunqueira un barrio de Viveiro, aqui teñen a sua casa. www.oteroregal.com

O meu perfil
ceramica@oteroregal.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

UNHA MENTIRA MOI REPETIDA SEGUE SENDO MENTIRA
“Temos un goberno que non bota conta do pobre, senón do rico”. Dio na televisión unha muller desafiuzada da súa casa de Sevilla, tirada á rúa como auga cocha xunto aos seus fillos. E ten moita razón; toda a razón. Porque o decreto de Rajoy sobre os desafiuzamentos é unha burla insoportable aos afectados pola falta de pagamentos das hipotecas, pero tamén para os cidadáns que non o están, e que ilusos confíabamos que por unha soa vez o goberno estivese á altura das circunstancias e defendese ás maiorías. O decreto resultou ser un fracaso, unha basta manobra de maquillaxe destinada a xerar unha imaxe solidaria e compasiva que non é real, coa que só espero non poidan enganar a ninguén.

Os efectos catastróficos da xestión popular e o seu furacán angustioso de reformas e recortes cuantifícanse xa en miles e miles de damnificados. A súa reforma laboral, finiquitadora de dereitos conduciu á masiva destrución de emprego; e se primeiro caeron como follaxe seca os contratos máis febles, agora chega a quenda do traballo fixo, que ata agora parecía estable e duradeiro.

Este goberno cada vez mostra con maior descaro a súa preferencia pola privatización do público: a sanidade, a educación, a dependencia. Estas medidas forman parte do seu ideario neoliberal e a crise é a mellor escusa para acelerar as súas reformas retrógradas. O último capítulo deste tsunami arrasador confórmao a súa abusiva complicidade cos bancos e caixas, ao permitirlles, pese ao clamor social, que continúen deixando sen teito a miles de persoas. Un bosque desolador de seres humans tallados, sen axudas, que o están perdendo todo.

O decreto de Rajoy non evita que familias con nenos poidan perder os seus fogares, que persoas maiores poidan ser botadas á rúa, que as nais solteiras se só teñen un fillo ao seu cargo queden sen teito. Tampouco paraliza os intereses de demora, polo queperante os dous anos de suspensión do desaloxo os intereses de demora continuarán medrando. Os requisitos económicos e de cargas familiares son tan inflexibles que miles de persoas non poderán acollerse aos seus limitados beneficios. Unha publicidade enganosa e pura arbitrariedade, en palabras de Xuíces para a Democracia. Unha auténtica desvergoña política, engado eu.
Otero Regal
Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 27-11-2012 15:34
# Ligazón permanente a este artigo
NON E O MESMO GRANDE QUE PEQUENO, BRANCO QUE MOURO, ROXO QUE AZUL.........

Moitos empéñanse en deslegitimar por obsoletos os conflitos de clase ou a existencia das ideoloxías de esquerda ou dereita, cando se algo nos mostra esta mal chamada crise é a súa rotunda vixencia. Nunca se plasmou de forma tan diáfana a guerra entre dous modelos de entender o futuro; e como para que algúns sigan enriquecéndose, os máis han de perder renda, dereitos e servizos.

Dun lado, os partidarios dunhas institucións fortes que garantan a igualdade de oportunidades; que ninguén quede excluído; que existan unha educación e unha sanidade pública de calidade. Do outro, aqueles que se desviven por facilitar ás multinacionais oportunidades de negocio no sector público, os amantes da privatización, que enmascaran intereses crematísticos baixo falsos argumentos como a insostenibilidad ou a ineficiencia do noso sistema de benestar, o gran logro do noso tempo.

Esta crise fai máis evidente como os intereses das grandes empresas contraponse cos das pequenas; as políticas de austeridade non afectan o mesmo a unhas que a outras; e revela a quen defenden os nosos gobernantes. Porque o gran problema que padecen os españois garda relación con que as grandes transnacionais enerxéticas, de comunicacións ou infraestruturas, xa non nos necesitan como antes, nin como consumidores, nin como traballadores. As políticas de recorte xeneralizado non lles danan. Se fose así se implementarían outras. A nosa constante perda de poder adquisitivo, o noso brutal empobrecimiento, suponlles apenas un rasguño. Nos seus balances de beneficios e o peso doutros países, como os emerxentes, é cada vez maior. Alí dispón de novos mercados de consumidores e de traballadores “low cost”, con clases medias en pleno voraxin de consumo; entornos onde investir, deslocalizar e expansionarse con total apoio institucional.
Aquí, mentras , as pequenas empresas que non saí mos a fabricar ao exterior forcexean contra a liberalización comercial, a importación desmadrada e vese forzadas a despedir empregados e pechar as súas portas, afogadas polo descenso do consumo, sen poder acceder á barra libre do crédito. Aínda sendo as verdadeiras creadoras de emprego, sobreviven soas, sen axudas. E son as outras grandes perdedoras desta guerra.
Otero Regal
Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 18-11-2012 10:53
# Ligazón permanente a este artigo
ESTOU FARTO E NON COMIN
Xa está ben, hoxe levanteime un pouco máis guerrilleiro do habitual. e con ganas de dicir o que máis dun pensa, pero non pode ou non se atreve dicir, ¡¡ESTOU FARTO!!.

Estou farto de adivinanzas, estou farto de rescates que hoxe veñen e mañá non, fai un mes case saímos todos á rúa cunha botella de Cava para celebrar a “boa” noticia e que pasou? vén un pouco de diñeiro pero para pagar as débedas dos bancos., non para salvar a economía do Estado. Estou farto de mentiras tras mentiras. Estou ata farto do mal trato aos xubilados, os dependentes e as súas familias que pretenden, matar a todos por falta de atención, medicamentos, alimentos e así aforrar as pensións? Estou farto do mal trato á mocidade, estou farto mal trato ás persoas que queren estudar e desde agora co aumento da taxa para entrar na Universidade, non pode. Que pretendes vostedes, ter un pobo bobo para así máis facilmente manipulalos?

Estou farto de que os nosos fillos e fillas teñen que saír á Conchinchina para lograr un emprego, sobrevivir e salvar o seu futuro. Estou farto escoitar a un ministro opinar e faltar ao respecto ás mulleres que se vexan na situación dramática ter que abortar, ningunha muller aborta por gusto; Ou pensa o ministro que é mellor encher o mundo con nenos non desexados ou peor sen ter as súas primeiras necesidades cubertas? Claro como di o ministro: ¡¡Sempre se pode dar en adopción!!, pero que se creu este señor, que as mulleres son coellas?. E o conto chinés que o goberno ofrece axuda ás nais? perdón, pero, nin hai axudas agora.. nin haberá, é outro conto chinés máis. Estou farto de que o goberno métase na vida privada da xente; A eles que lles importa se un home ou muller quere casar cunha persoa da súa mesmo sexo?

Estou farto de escoitar aos ministros do goberno falar de austeridade mentres eles cobran millonadas, estou farto de escoitar a Rajoy dicir: ¡¡Fago o que hai que facer!!, Imos ver Sr. Rajoy? se o que vostede está facendo é o que sabe facer? mellor non facer nada xa que nos esta deixando na ruína. ¡¡Váiase Sr. Rajoy, Váiase!!
Otero Regal
Comentarios (8) - Categoría: Xeral - Publicado o 13-11-2012 19:35
# Ligazón permanente a este artigo
CADA QUEN PODE FACER DA SUA CAPA UN SAIO
Cada cal pode combinar a súa vida como queira. Pódea mesturar con optimismos (esta palabra xa é case unha rareza hoxe en día, e ademais tende a desaparecer) ou con pesimismos; con humor (a risa tamén
cotiza á baixa, e encima cando a sacan pola tele é só para pola na cara dun señor que fuma puros en Nova York mentres boa parte do seu país non sabe como chegar a fin de mes) ou con dramatismo; con naturalidade (asumindo as regras do azar e non deixando de confiar nunca na boa sorte) ou con fatalidade. Tamén as palabras que imos formando cada día non son máis que combinacións que nos soben ao sétimo ceo ou que contribúen a que sigamos caendo cada vez máis abaixo. O abecedario só é unha sucesión de letras e vocais. Se empezas a xuntalas como un pintor mestura cores ou eu mezclo oxidos metalicos para decorar a ceramica, pódesche atopar con achados sorprendentes. Fagamos unha proba: lindo, alegre, bela, esperanza, xoguete, harmonía, abrazo, confeti, luminosa, esplendor, sublime, pracenteiro, tenrura, acougo, paraíso?.Poderiamos seguir ata o infinito buscando palabras que nos axudasen a remontar os días convulsos. E se non as atopamos, tamén poderiamos inventalas e levalas postas a todas partes. A nosa felicidade depende case sempre dos nosos desexos de buscala. Cada palabra que pronunciamos termínase convertendo no eco que acabaremos protagonizando.

Tampouco esquezas nunca que o arcoíris pódeche sorprender en calquera parte do camiño. O sol ábrese paso entre a choiva cando parecía imposible que puidese volver brillar, e cando o fai todo énchese de cores. A beleza nace dunha combinación de enerxías que acaba confluíndo nun lenzo, nun papel ou no mismísimo ceo que ás veces non miramos cando paseamos pendentes dos nosos asuntos pola rúa.

Non renuncies nunca aos teus propios soños porque cando menos espéres acabarán iluminando o teu destino. Tampouco fai falta que os esteas buscando todo o intre desesperadamente. Todo consiste en ser honesto cun mesmo. Se logras manter esa coherencia persoal mirarás ao ceo en calquera momento e apareceranche trazados as cores que anuncian o final dos malos tempos. Nin sequera o gran diluvio durou eternamente. E tes que recordar tamén que a vida escríbese azul algúns días, con luminosa tinta de mañás de verán e con palabras humedecidas por unha suave brisa que borran nos espellos todos os teus naufraxios. Eses días mírasche con quietud de ollos abisais e deixas que o teu destino remóvase na beira. Ao final, todo o que escribimos levarano as augas. Só quéda a area que se nos vai pegando a faciana, o salitre que nos acaba protexendo dos desenganos.
Otero Regal
Comentarios (3) - Categoría: Xeral - Publicado o 09-11-2012 15:39
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal