A MALIÑA DE LUGO


BENVIDO A REPUBLICA DA MIÑA CASA
Non, esto non e un anuncio de IKEA. Tampouco e un blog de tías en bolas, nin un blog de foros de adolescentes, nin de un programa de “aqui temos tomate” anque por alguns dos comentarios puidera parecelo. Simplemente pensei que un título así… A MALIÑA DE LUGO…. atraería a mais seguidores, si ben , hoxe, despois da experencia digome
: "¿para qué?" Pero bueno, xa teño a clientela feita e dame non sei que cambialo, así que de momento este blog chamase como se chama e o contido e o que e, (evidentemente). O que eiqui deixo cada unhos cantos dias, fallo algun, constitue un análisis nada metódico moito menos exhaustivo da actualidade tal e como eu a vexo, e que obviamente non coincidirá para nada con a sua visión, queridiño letor. Pero sepan que xa levo varios anos bisestos neste oficio de xunta letras e que, incluso gañeime unha certa (dudosa) reputación en algún oscuro rincón do gacetilleo en épocas remotas. A os que xa me coñezan desa etapa, xa saben qué poden esperar de min e de esta páxina. A os que caeron aquí por accidente, simplemente recordarlles a única máxima inquebrantabel que rixe este blog: nada do que aquí se escribe debe ser tomado en serio. Non no olviden xamais, ou iniciaremos polémicas estériles que no nos conducirán a otro calexón mais que ao dos insultos, as divisions entre bandos e as desercions en masa. Nin eu mesmo me tomo en serio, así que non cometedes ese erro no meu lugar.
Por o demais, sexan benvidos. Tomen asento, sírvanse unhas bebidas do moble bar e participen si o creen convenente. Intentarei actualizar contidos a diario, sempre e cando as forzas e a miña apretada axenda mo permitan, e a actualidade depare noticias suculentas que comentar….por certo como tecleo con presa e teño pouco tempo, non soio correxir os textos, asi que cometo faltas de ortografia a esgallo….pero entendese…de carallo…e se non tempo o tempo…….Por certo, olvidabaseme...son OTERO REGAL, vivo en Xunqueira un barrio de Viveiro, aqui teñen a sua casa. www.oteroregal.com

O meu perfil
ceramica@oteroregal.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

A ÁRBORE CAÍDA
Horas antes daquela primeira Vitoria de Zapatero, o home que apostaba polo cambio tranquilo, dixera: «O poder non me cambiará». Eran os momentos da euforia nos que é normal que se sucedan as declaracións grandilocuentes e esquézase que, aínda que o poder non necesariamente a todos corrompe si desenmascara a todos e que a poltrona, como xa avisase Carlos Marx, marca o carácter.

E así foi. O talante, o sorriso, a transparencia, a verdade, cambiaron. E neste país, cainita como o que máis, no que afacemos ir todos contra un, aquel sedutor de masas, adulado nos principios, foi devorado por unha crise, que el tanto tardou en recoñecer, e converteuse no menos popular e o máis deostado dos presidentes que en democracia houbo. Até os propios, nestes momentos, queren disimular a súa herdanza, sepultada polos desoladores datos económicos.

Confírmase desta maneira que da política, como do fútbol, de directivos falo, raro é o que, en primeira instancia, vaiase aclamado. Confírmase, tamén, que a cidadanía é implacable a hora de enxuizar a xestión dunha crise. Que lle pregunten a Adolfo Suárez cando os ruídos de sabres e involución converteron á transición nun tormento; ou a Felipe González cando os “roldanes” e compañía dinamitáronlle o seu goberno; ou a José María Aznar cando o Prestige, Guerra de Irák e os atentados do 11M fixéronlle querer confundir a historia. Agora a crise económica e tamén política, porque ao final a corrección da primeira terá que vir pola toma de decisións políticas, por máis que se empeñen en colocarnos a técnicos, rebentoulle a Zapatero e a pesar das moitas e apuradas medidas adoptadas para aplacar aos insaciables mercados, máis que ningún outro país europeo, a situación é máis que crítica e así se vai, denostado por todos.

Con todo, a pesar das moitas renuncias ao programa que lle guiase nun principio, da política errática e de trampeo para maquillar a realidade, do ocultamiento da verdade, da rendición ao sistema neoliberal que tanto deostou, sen que até lle data insinuase o máis mínimo propósito de emenda, é de xustiza recoñecer os non poucos avances, preferentemente no terreo social, que promoveu.

E se, en primeira instancia, tivo a valentía de atender a demanda cidadá de sacar as tropas españolas de Iraq, tamén tivo a habilidade de colocar a España na vangarda de moitos dereitos sociais. Aí están a lei de igualdade, o recoñecemento do matrimonio homosexual, a lei contra a violencia de xénero, a revitalización do Parlamento coas súas comparecencias semanais, a paz social, a educación para a cidadanía, a política de bolsas, o fomento da investigación, a aposta polo entendemento entre as civilizacións, o esgotamento de ETA...É certo que case todo queda lonxe; pero, que aí quede.
Otero Regal
Comentarios (14) - Categoría: Xeral - Publicado o 28-11-2011 20:22
# Ligazón permanente a este artigo
IDEAS ENCOL DOS CARTOS QUE TERIAS QUE COÑECER
Tamos no tempo de mazar o millo...tamos no tempo de o millo mazar....Crisis, dereita no poder en casi todo o estado e os cartos escasean en casa do pobre e da crse media...
Agrupamos aqui, pois, as ideas mais básicas que temos que ter na cabeza en materia do vil diñeiro. Unha vez mais repetimos que a mellor forma de acabar cos problemas que estamos a sufrir é que todo o mundo teña coñecemento do que realmente sucede.

ECONOMÍA PERSOAL

- O BANCO NON É O teu AMIGO. O que che atende nun portelo, na mesa ou o propio director da entidade están aí para gañar diñeiro e cumprir obxectivos cada certo tempo. Normalmente cando ofrecen accións ou similares están a cobrar diñeiro das empresas que as pon á venda. Non te fíes unicamente polos seus consellos.

- Os BOS NEGOCIOS NON SE PUBLICITAN. As accións de Apple e Google revalorizáronse exponencialmente nos últimos anos. Canta publicidade déuselles? Cuantos bancos ofrecéronas aos seus clientes? No outro extremo temos a Nova Rumasa: Canto se publicitaron os seus investimentos?

- ESPERA O MELLOR PERO PREPARATE PARA O PEOR. Como veremos mais adiante a economía móvese por burbullas e crises, polo que hai que platearse a economía persoal tendo en conta que nos van a pasar cousas malas e que poderemos facer fronte a elas. Xa sexa coa mensualidade das hipotecas que co noso coche ou nosa propia saúde, non podemos estar a vivir ao día eternamente por que tarde ou cedo nos veremos en serios problemas.


- TODOS Os INVESTIMENTOS TEÑEN UN RISCO. Non hai ningún investimento que sexa 100% segura, e se alguén cho promete pídelle que che asine un papel onde faga fronte a esa promesa co seu patrimonio persoal. Cando metemos diñeiro en bolsa, nun fondo de investimento ou en bonos da empresa mais rendible do mundo, temos que facernos á idea de que as cousas se poden torcer e perdamos parte ou todo o noso capital.


- NON PIDAS DIÑEIRO PRESTADO PARA INVESTIR. Tendo en conta o punto anterior, é de lóxica chegar a este outro. Se vas arriscar o teu diñeiro en bolsa ou bonos ponche no peor dos casos e asegúrache de que en caso de perdelo todo non te vaias a arruinar. Outra cousa é se vas montar o teu propio negocio, aí tes o teu o temón da situación e das túas capacidades depende o resultado.

- HAI 30 ANOS UNHA HIPOTECA PAGÁBASE EN 5 ANOS CO 45% DUN SOLDO. O maior problema de España está agora mesmo na explosión da burbulla inmobiliaria. Chegamos a esta situación por que nos últimos 9 anos a xente foi subindo o listón do que era razoable pagar por unha vivenda, até o punto de que xa non é posible comprala se non é cunha parella estable.


MACROECONOMIA

- O ORZAMENTO DO ESTADO ESPAÑOL en 2011 foi de 362.000 millóns .

- O P.I.B. en 2010 foi de 1,36 billóns $. É importante sabelo por que moitos datos se comparan co PIB para saber o ben ou mal que vai a economía. Aquí o P.I.B. dos principais países

- A DÉBEDA PÚBLICA é de 700.000 millóns, un 65% do PIB. Non é un dato catastrófico por que Francia, Alemaña, Reino Unido e EE.UU teñen un nivel bastante mais alto. O problema que temos nós é a falta dunha industria que soporte a economía do país, por que até hai 3 anos esa industria era o ladrillo.

- A DÉBEDA PRIVADA é do 393% do PIB. Esta débeda engloba todos os préstamos pedidos por empresas e particulares. Isto se é un moi mal dato e é resultado da inxente burbulla inmobiliaria na que gran parte da poboación meteuse.

- TODAS As PRESTACIÓNS DE PARO en 2011 supuxeron uns 30.000 millóns. A FRAUDE FISCAL está valorada en 80.000 millóns. Acabar coa fraude fiscal é a única opción sensata para saír da crise.

- A ECONOMÍA RÉXESE POR ALTIBAIXOS. CADA 15 ANOS HAI UNHA CRISE. En 1991 houbo unha crise, en 1975 houbo outra. Tal e como dixemos anteriormente hai que prepararse para as vacas fracas. Chegarán con total seguridade. É algo que non se fai e así nos luciu o pelo a todos.

- As INFRAESTRUTURAS E A ENERXÍA BARATA SON FUNDAMENTAIS PARA A ECONOMÍA. O petróleo e a electricidade baratos foron fundamentais para o desenvolvemento de Europa e EE.UU nos últimos 50 anos. Doutra banda unha rede de ferrocarrís e de estradas á altura son tamén imprescindibles. España historicamente sempre ha ir atrasada nese sentido, e a día de hoxe a maior carencia que temos é unha rede de transporte de mercadorías por tren igual de eficiente que a francesa.

- A GLOBALIZACIÓN É:

Producir onde sexa mais barato
Vender onde sexa mais caro
Tributar onde se paguen menos impostos.

- As AXENCIAS DE CUALIFICACIÓN E CONSULTORAS SON CORRUPTAS POR DEFINICIÓN. Desde o momento en que cobran a un cliente por dicilo o ben ou mal que están, é imposible que os seus ditames sexan imparciais.

Como conclusión final despois de moito ler e informarme sobre o funcionamento da economía direi que na miña opinión persoal, un dos maiores problemas é que NINGUÉN PENSA A longo prazo.
Otero Regal
Comentarios (14) - Categoría: Xeral - Publicado o 25-11-2011 15:24
# Ligazón permanente a este artigo
HAI PAÍS DESPOIS DO 20-N?
Malo, pero haino. Así que o mellor que podemos facer é ir pensando xa no día despois, que este non será o 21 N, o primeiro día normal que nos chegará situarase o 9 de xaneiro. Se non se asusten, pero é a verdade.

Fagamos contas, a última semana de novembro para facer análise e sentar na cadeira de brazos para ver como roda o Cava (agora o PP volverá falar catalán na intimidade) e sobre todo como rodan cabezas.

A primeira semana de decembro, con martes e xoves como festivos, este país convértese en inhábil até o 12. Día no que empezarán a poboarse algunhas cidades (as que se poidan permitir pagar as luces) de adornos do Nadal.

A semana do 12 ao 22, estará chea de comidas e ceas, preparativos, lotería e algún que outro desgusto. Así que ninguén me negará que unha vez metidos en pleno nadal, este país entra nunha especie de Nirvana espiritual que sen darnos conta métenos en plena celebración dos Reis Meigos.

E como temos a sorte de que este ano os reis caen en venres, alargaráse a festa até o mesmo domingo 8. Ese día todo o mundo facendo contas de como afrontar a situación real, algúns tirándose dos pelos por gastarse en agasallos máis da conta, outros pensando como afrontar a costa de xaneiro máis longa e empinada das últimas décadas e a maioría rezando para que o Santo Rajoy saque por fin do seu peto o candil maravilloso que nos fará a todos felices.

Apaga o candil marica chús, chús
Apaga o candil que ten moita lus
Que ten moita lus moita claridá
Apaga o candil e achégate alá

Pero cando despertemos ese día 9, comprobaremos que nos espera un 2012 que levará por diante máis dunha ilusión, e moitos soños poden correr o risco de converterse en pesadelos. Pero tranquilos, os mozos do Mundo, Intereconomía, ABC, A Razón, etc., xa teñen apuntado no seu caderno os titulares. A CULPA É DO IMPRESENTABLE DE ZAPATERO QUE NOS DEIXOU UNHA HERDANZA QUE NIN O PAPA DE ROMA, TAN SABIDO E TAN SANTO, SABERÍA XESTIONAR

Así que o mellor, que gocemos este final de 2011 e cantemos aquello tan vello de:
Yo tenía una ilusión y ese amor fue lo más bello
Yo tenía la esperanza que tú volvieras de nuevo
Yo tenía una ilusión y ese amor fue lo más bello
Necesito tu calor negrita aquí te espero
Yo tenía una ilusión y ese amor fue lo más bello
Yo sé que tú me quieres a mí y yo a ti te quiero
Uyyy

Otero Regal.

Comentarios (18) - Categoría: Xeral - Publicado o 22-11-2011 15:03
# Ligazón permanente a este artigo
UUN CHEQUE EN BLANCO?
Resultados electorais nos concellos da Mariña en votos para
PP, PSOE, BNG e IU

PP PSOE BNG EU
2.011 2.008 2.011 2.008 2.011 2.008 2.011 2.008
Alfoz 824 801 406 593 149 143 24 4
Barreiros 1.280 1.143 409 678 276 375 53 13
Burela 2.825 2.515 1.195 1.912 501 636 184 61
Cervo 1.545 1.383 1.007 1.469 281 385 161 72
Foz 3.061 2.651 1.849 2.772 670 887 208 65
Lourenzá 917 857 448 708 181 249 22 6
Mondoñedo 1.387 1.112 659 1.106 370 560 57 13
Ourol 446 452 271 408 40 51 18 10
A Pontenova 978 1.123 716 756 141 189 26 6
Ribadeo 3.041 2.750 1.508 2.442 696 918 267 85
Riotorto 572 471 223 397 228 238 13 3
Trabada 630 580 166 300 75 105 15 2
O Valadouro 805 772 406 547 135 222 36 7
O Vicedo 828 772 223 448 112 148 20 5
Viveiro 4.640 4.126 2.721 4.395 1.238 1.173 347 236
Xove 1.462 1.396 451 760 343 297 63 31
Total 25.241 22.904 12.658 19.691 5.436 6.576 1.514 619
Non é un cheque en branco
Tag: Estratexias oblicuas ?
Ignacio Escolar @ 12:34 am

Ironías do sistema electoral español: con menos votos dos que tivo José Luís Rodríguez Zapatero en 2008, Mariano Rajoy alcanzou a maioría máis absoluta que xamais gozou a dereita en España. Por suposto, a súa vitoria é lexítima e hónralle a súa vontade de ?querer gobernar para todos?. Pero equivocarase o PP se cre que esa maioría absoluta no Parlamento é un cheque en branco de toda a sociedade.

O bipartidismo morreu. Agora chega o monopartidismo: un escenario onde a líder da oposición ao poder de Rajoy vai ser Esperanza Aguirre (ou Angela Merkel). É o resultado dun desastre do PSOE, máis que dun éxito irresistible do PP, que apenas convenceu a medio millón de votos máis dos que Rajoy xa tivo en 2008, cando perdeu. Os socialistas estreláronse co seu peor resultado electoral de toda a democracia, por baixo mesmo dos 118 escanos de Felipe en 1977. Retroceden case catro millóns e medio de votos. Das cachizas socialistas renace EU e crece con forza UPyD.

O Parlamento logra unha nova marca: o de maior número de partidos con escano,13 siglas diferentes; máis mesmo que durante a transición. Son poucos para o fragmentado que quedou o voto de esquerdas, que paga caro a súa división. É flagrante a inxustiza do sistema electoral e clama ao ceo casos como o de Equo, que consegue máis de 200.000 votos que non suman sequera un escano (sen contar ao seu aliado, Compromis, que si entrará).

O afundimento do PSOE non é só responsabilidade do candidato, Alfredo Pérez Rubalcaba; tamén da crise e de como a xestionou Zapatero, especialmente durante o último ano e medio, desde aquel fatídico maio de 2010. Pero, ante este desastroso resultado, quen fose o vicepresidente primeiro do Goberno non pode hoxe pretender que a inevitable renovación que necesita o socialismo español non pase tamén por el.
Comentarios (20) - Categoría: Xeral - Publicado o 21-11-2011 07:49
# Ligazón permanente a este artigo
TODO O PEIXE REGALADO.
Apenas sentese a expectativa que xera a contenda política. A campaña transcorre sen pena nin gloria, corrixo, con mais pena que gloria, Sen máis. Coma se dun mero trámite tratásese.
Non se reproduce a alegría desbordada daqueles primeiros comicios democráticos. Os de 1977, 1979 e 1982. É dicir, os triunfos da UCD da man de Adolfo Suárez e a esmagadora maioría absoluta socialista dun entón mozo Felipe González.
Unha recentemente estreada democracia que lucía pancartas por todos os recunchos, automóbiles entoando himnos polas rúas das cidades, vilas e aldeas, e mitins por todo o grande, a rebordar, nos estadios de fútbol e nas prazas de touros das capitais de provincias de España, e tamen nas nosas tabernas e escolas.

Pasamos dun extremo a outro. E non é só froito da reforma da normativa electoral que fixa a disputa ao quince días estritamente legais de campaña. É que a sociedade está descreída de promesas rebatibles, cansada de padecer impotencia e sen albergar esperanza seria.
Por eso notarse a desgana, tamén destacou no único debate electoral televisado cuxo morador, Manuel Campo Vidal, case nin estivo presente. Limitouse a dar a quenda de palabra, cronometrar os tempos e pechar con prontitude o encontro.

Algo inimaxinable en Estados Unidos onde os xornalistas interactúan constantemente cos políticos que deben someterse aos seus espiñentos cuestionarios.
En todo caso, o fin de semana haberá expectación. Non o dubiden. Porque, de súpeto, sen decatarnos, chega a cita coas urnas. E o ambiente anima a exercer o dereito ao voto á opción máis desexada.
Demandarase información abundante sobre o devir da xornada electoral e, sobre todo, dos resultados que arroxen as urnas.

Iso si, o país seguirá tendo á mañá seguinte idéntica retahíla de problemas que nos axexan e urxen remediar. Polo que a política non se circunscribe, nin moito menos, ao 20-N. Pola contra, seguirá ocupando a primeira liña da actualidade.
Otero Regal
Comentarios (21) - Categoría: Xeral - Publicado o 18-11-2011 10:59
# Ligazón permanente a este artigo
ORDENO E MANDO

A pesar das enquisas, Rajoy se desgañita por España reclamando un «goberno forte», eufemismo co que o líder do PP oculta o seu desexo de lograr a maioría absoluta. Isto é, non ter que debater, convencer e argumentar ante o resto de partidos que conformen o Parlamento para aprobar ou derrogar o que se propoña, pois bastarálle o voto sumiso de quen están sometidos á súa disciplina.

Os mercados tamén prefiren as maiorías absolutas. O anuncio de Yorgos Papandréu de que convocaría un referendo para que os cidadáns aceptasen (ou non) as condicións da UE bastou para que caesen as bolsas e que o cume do G20 convertésese nun todos contra o grego, con ameaza de botarlle incluída. Os cidadáns, pensarán os líderes europeos, non comprenden as razóns de Estado nin o que é máis convenente para eles mesmos.

Esta querenza polo eu mando exténdese ao ámbito local. Esta semana, o alcalde de Viveiro Melchor roel Rivas anunciaba, asi por as boas que os cartos que adeuda o concello a pequenas empresas desde o ano a non se lles vai pagar como si falara do tempo, alegando que son débedas que non continúan vixentes porque venceron os prazos que tiñan para reclamalas, Falamos de 390.673 euros de facturas recoñecidas entre os anos 1997 e 2002, que coinciden cos dous últimos mandatos de Cesar Aja.
Facturas de traballos feitos por eses comerciantes e empresarios a os que ahora non se lles quere pagar, unha decisión inxusta e con nula etica e estetica politica. Por outra parte o seo enemigo intimo Cesar Aja deixaba fora da lista do Senado a Mariña Gueimunde e poñia de numero dous do congreso o seu “alumno preferido” Jaime De Olano Vela, moi coñecido na sua casa a hora de comer, tamen, sin cortarse un pelo.

Estes feitos sucedidos á ribeira do Landro dannos a entender que o dito mais arriba debe de ser certo, esta xentiña que nos tocou na loteria da politica non entende que a democracia é así: discutir, debater, convencer... pois a imposición sen argumentos está fóra de lugar. Por iso, habería que preguntarse se tal admirador das formas autoritarias é o idóneo para asumir a defensa do común precisamente contra a arbitrariedade do ordeno e mando.
Otero Regal
Comentarios (21) - Categoría: Xeral - Publicado o 14-11-2011 10:24
# Ligazón permanente a este artigo
DO TUTE ÁS ELECCIÓNS

Todo o que sei de xogos de mesa e de cartas débollo á un veciño do lugar de Demoroi na miña aldea deNois, o señor Vicente de Blanco. O tute, a brisca, as damas, a oca e o parchís forman parte do legado que me deixou este gran home de ollos transparentes. A el débolle longas noites en vela e algún que outro suspenso. Auténticas leccións de vida. Grazas.

Con todo, nin o señor Vicente nin nadie que coñeza na miña corta vida nos xogos do azar eran pouco amigos de perder. A ninguén lle rendía tanto un catro no parchís como a el. As súas fichas movíanse debuxando fermosos círculos que hipnotizaban a inxenus e respectuosos para ficar seis postos máis aló do punto inicial, sete se no horizonte había un seguro ou unha deliciosa ficha inimiga.

Polo menos, sabía gañar e endulzaba as derrotas infantís con caramelos de anís e o desquite. A tarde era moza nos tempos sen videoxogos portátiles.

Porque iso, saber gañar, é moi difícil. Disimular a euforia, a satisfacción de facer pequenas trampas sen consecuencias é máis complicado do que parece, e un sinal de clase.

E por estas terras do nordeste temos a toda unha “tropa” que con feitos e desfeitos demostrou que non sabe gañar. Pois con isto da vitoria, cargáronse a súa reputación de homes de diálogo, talante e presunta mesura, en apenas unhas semanas, e pasado pouco tempo foron desfascendo o que fixeran ben ou mal os seus predecesores, os que perderon, sin contemplacións, con alevosia e nocturnidade.
Vivimos nunha sociedade moi competitiva na que todos queren gañar e triunfar con rapidez, esquecéndonos en ocasións da importancia de saber competir, poñendo límites, sendo xustos e honestos. Debemos saber actuar tanto na vitoria como na derrota e comportarnos sempre con respecto cara aos nosos rivais.
Por eso non estaria nada mal que os cidadans de a pé, os que por lei, e moitas veces non por gusto, temos que limitar a nosza laboura política a depositar unha papeleta, cada catro anos en un furadiño da urna de metacrilato, pidiramos responsabilidades a quenes non saben gañar nin perder neste mundo proceloso das eleccións.
Otero Regal
Comentarios (3) - Categoría: Xeral - Publicado o 09-11-2011 19:19
# Ligazón permanente a este artigo
SOBRE CANDIDATOS ELECTORALES
HOXE OUTRA FIRMA ALLEA PERO QUE DI COUSAS MOI INTERESANTES.

De los candidatos para el Congreso por la provincia, llama la atención que el número 2 de las listas del PP sea Jaime De Olano Vela, muchos más a los que somos simpatizantes del PP y residimos en esta comarca.

En los cinco o seis que el Sr. Olano confiesa que reside en Viveiro, no conozco iniciativa alguna, ni política ni social, en la que se haya comprometido y haya defendido los intereses de nuestra comarca, de nuestras gentes, de nuestras familias, de nuestros derechos, ni tan siquiera cuando gobernaba en Galicia el bipartito, cuando, a mi juicio, se vulneró el derecho de los padres a educar a sus hijos en la lengua materna. Ni una palabra. Como eso en otros muchos temas que afectan a nuestra comarca como la pesca, el paro juvenil, la dependencia, los malos tratos, las infraestructuras, etc, etc?.

Llama mucho más la atención que en un partido, con larga tradición y tanta base social, como tiene el PP en Galicia y en Lugo, se nomine como número 2 al Congreso a un ciudadano que lleva días afiliado al partido. En la provincia de Lugo hay 67 ayuntamientos, de los que el PP gobierna en 44, y en el resto, en los que no gobierna tiene muchos concejales, y otros que no son ediles si no sólo colaboradores, que dejaron en la cuneta muchas horas de ocio, de dedicación familiar, sólo por ser fieles unas ideas y defensores de un proyecto de sociedad que se basa en la defensa a ultranza de la libertad individual por encima de cualquier otro derecho. Esos esforzados y altruistas alcaldes, concejales, colaboradores, simpatizantes, no creo que estén muy contentos con esta decisión, yo no lo estaría

El presidente del PP de Viveiro decía que la decisión de nominar al Sr. De Olano se tomaba desde más arriba y que él no había tenido ninguna influencia. Yo le digo que es bien conocida la incapacidad de los señores Barreiro y Castiñeiras para liderar un partido como el PP. Pero ni la incapacidad de estos dirigentes justifica semejante decisión, por lo que creo que detrás de la misma se esconden otros intereses que soy incapaz de entender.

Vaya mi reconocimiento personal a Mariña Gueimunde, senadora, a todos los ediles y alcaldes del PP, a Javier Illán, portavoz del PP de Viveiro y amigo, que todos tienen, sin dudas, más méritos para representarnos en la Cámara que el Sr. De Olano, dicho sea con todos los respetos, esperando que la vela se encienda de una vez para esta olvidada comarca.
J.M. López Seoane
Comentarios (9) - Categoría: Xeral - Publicado o 08-11-2011 19:37
# Ligazón permanente a este artigo
PREMIO NACIONAL DE ARTESANIA PARA REGAL CERAMICA E REGALXUNQUEIRA

Alfonso Otero Regal recibiu o PREMIO NACIONAL DE ARTESANIA "PREMIO PROMOCIONA PARA ENTIDADES PRIVADAS" o mércores día 2 de Novembro en Madrid no acto de entrega de VINA edición dos Premios Nacionais de Artesanía que tivo lugar ás 12.00 horas do no salón de actos do Ministerio de Industria, Turismo e Comercio, situado no Paseo da Castelá nº 162 de Madrid. E presidido polo Ministro de Industria quen lle fixo entrega do premio, diploma, unha escultura asi como a cuentia economica que leva consigo o premio.
Otero Regal estivo en representación de REGALCERAMICA S.L e REGALXUNQUEIRA que eran finalistas a estes premios propostos polo CENTRO GALEGO DE ARTESANIA E DESEÑO e a CONSELLERIA DE INDUSTRIA. E foi o único premiado da Comunidade Galega.
REGALCERAMICA S.L e REGALXUNQUEIRA foron premiados, segundo o xurado ?por contribuír de modo significativo á promoción da artesanía, por medio da súa longa andaina profesional e pola creación e funcionamento do COMPLEXO CULTURAL REGALXUNQUEIRA, conxunto museistico e de divulgación declarado hai dous anos como tal pola Xunta de Galicia?.
Tras a recepción do premio Otero Regal, que estaba acompañado da súa familia e amigos pronuncio o seguinte agradecemento:
Sinto profundamente honrado en recibir o Premio PROMOCIONA PARA ENTIDADES PRIVADAS.
Agradezo á Fundación e ao xurado que me concedeu este premio e asegúrolles que estou encantado de recibilo. Acéptoo con profunda gratitude pois teño plena conciencia do que vale e ben sei que un premio destas características créanos a ilusión de que algo fixemos para merecelo. Nos tempos difíciles que se vive, recibir unha distinción como esta é en si un motivo de agradecemento.
Eu recíboo como un xeneroso xesto de aprecio polas miñas obras que deron como resultado o COMPLEXO CULTURAL REGALXUNQUEIRA, que é o traballo de moitos, Grazas á miña compañeira , aos meus pais, á miña filla e os meus netos,
á miña familia e aos meus amigos, por aguantarme e apoiarme co seu afecto. Grazas aos meus clientes, e á xente que traballa comigo por estar sempre abertos a conversar e a entendernos. Téñoos a todos presente esta mañá e non quero esquecerme tampouco de todos os meus queridos colegas de toda unha vida polos camiños da cerámica e da cultura .
Vaia a todos eles tamén o meu recordo, e o meu agarimo.
Finalizo cunhas palabras de Gropius fundador da Bauhaus:?Arquitectos, escultores, pintores, todos debemos volver á artesanía! Pois non existe unha arte como profesión. Non existe ningunha diferenza esencial entre o artista e o artesán. O artista é un perfeccionamento do artesán.
Moitas grazas¡.

Que son os Premios Nacionais de Artesanía?
Os Premios Nacionais de Artesanía, que en 2011 cumpren a súa sexta edición, son promovidos e organizados pola Fundación Española para a Innovación da Artesanía (Fundesarte) e convocados polo Ministerio de Industria, Turismo e Comercio a través da Dirección Xeral de Política da Pequena e Mediana Empresa.
Existen cinco categorías de premios:
» Premio Nacional de Artesanía ao conxunto dunha obra consolidada.
» Premio Produto ao mellor produto ou colección dos dous últimos anos.
» Premio Innova a produtos e actuacións innovadoras en tecnoloxía, materiais, deseño, comercialización, etc.
» Premio Promociona para entidades privadas que contribuísen de modo significativo á promoción da artesanía.
» Premio Promociona para entidades públicas que contribuísen de modo significativo á promoción da artesanía.
Filosofía dos Premios Nacionais de Artesanía
Mediante a convocatoria dos premios preténdese dar recoñecemento institucional ao máis alto nivel a aquelas traxectorias e actuacións recoñecidas xeralmente como excelentes e exemplares no campo da artesanía contemporánea; co obxectivo xeral de impulsar o desenvolvemento e a competitividade das pequenas e medianas empresas artesás, incentivando a innovación, o deseño e a capacidade de adaptación ao mercado.
Os obxectivos destes premios son:
» Prestigiar a artesanía, presentándoa nunha contorna de calidade e excelencia.
» Recoñecer os méritos daquelas empresas artesás que destaquen pola súa creatividade, adaptación ao mercado, responsabilidade social e ambiental e capacidade de innovación, sen perder as características específicas que as definen como artesás.
» Recoñecer o labor das institucións, organismos e empresas cuxas actuacións contribuísen a alcanzar os obxectivos que se perseguen coa constitución destes premios.




Comentarios (17) - Categoría: Xeral - Publicado o 03-11-2011 15:39
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal