A MALIÑA DE LUGO


BENVIDO A REPUBLICA DA MIÑA CASA
Non, esto non e un anuncio de IKEA. Tampouco e un blog de tías en bolas, nin un blog de foros de adolescentes, nin de un programa de “aqui temos tomate” anque por alguns dos comentarios puidera parecelo. Simplemente pensei que un título así… A MALIÑA DE LUGO…. atraería a mais seguidores, si ben , hoxe, despois da experencia digome
: "¿para qué?" Pero bueno, xa teño a clientela feita e dame non sei que cambialo, así que de momento este blog chamase como se chama e o contido e o que e, (evidentemente). O que eiqui deixo cada unhos cantos dias, fallo algun, constitue un análisis nada metódico moito menos exhaustivo da actualidade tal e como eu a vexo, e que obviamente non coincidirá para nada con a sua visión, queridiño letor. Pero sepan que xa levo varios anos bisestos neste oficio de xunta letras e que, incluso gañeime unha certa (dudosa) reputación en algún oscuro rincón do gacetilleo en épocas remotas. A os que xa me coñezan desa etapa, xa saben qué poden esperar de min e de esta páxina. A os que caeron aquí por accidente, simplemente recordarlles a única máxima inquebrantabel que rixe este blog: nada do que aquí se escribe debe ser tomado en serio. Non no olviden xamais, ou iniciaremos polémicas estériles que no nos conducirán a otro calexón mais que ao dos insultos, as divisions entre bandos e as desercions en masa. Nin eu mesmo me tomo en serio, así que non cometedes ese erro no meu lugar.
Por o demais, sexan benvidos. Tomen asento, sírvanse unhas bebidas do moble bar e participen si o creen convenente. Intentarei actualizar contidos a diario, sempre e cando as forzas e a miña apretada axenda mo permitan, e a actualidade depare noticias suculentas que comentar….por certo como tecleo con presa e teño pouco tempo, non soio correxir os textos, asi que cometo faltas de ortografia a esgallo….pero entendese…de carallo…e se non tempo o tempo…….Por certo, olvidabaseme...son OTERO REGAL, vivo en Xunqueira un barrio de Viveiro, aqui teñen a sua casa. www.oteroregal.com

O meu perfil
ceramica@oteroregal.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

AXENCIA DE LEGALIDADE URBANISTICA NA MARIÑA
Soio con facer un percorrido cos ollos abertos dende Ribadeo ata O Vicedo, un deduce polo que ve, que o urbanismo que se esta a levar a cavo e antiestético, desmedido, fora de lugar e cunha elevada falta de control do mesmo por parte das autoridades competentes. Non é nada novo, as causas son diversas e van dende que os concellos da bisbarra carecen dos medios técnicos e humanos axeitados para realizala sua labor, pasando por estar demasiado presionados polos propietarios das leiras donde se edifica e polos promotores inmobiliarios, falase, un non ten datos e segue a creer que todo o mundo e inocente mentras non demostre o contrario, como en calquera película americana que se precie, de casos de tráfico de influencias, entrega de dádivas e sobornos, en xeral unha mecánica basada nunha falsa creencia dos nosos políticos locais, ou mais ben excusa cara a galeria de que así se financian as arcas municipais, icluso, pola boca pequena, os nosos alcaldes presumen arreo delo, cando a realidade é que o urbanismo salvaxe non beneficia mais que a promotores e políticos corruptos, deixando unhas migallas os propietarios das leiras e a os contados obreiros da zona que teñen un contrato temporal.
O “runrún” de que aquí tamén temos tomate e moito, e a estas alturas case que se coñece a maioría, o curioso é que este feito que non coñece cores políticos e salpica por igual a dereita como a esquerda, ten o seu orixe na impunidade do pasado, onde a creencia de que o crecemento urbanístico era sinónimo de benestar fose a bendición necesaria para xustificar os maiores desmáns. Lembro eu a algún político que decía que a el lle daba igual que tiraran a igrexa románica de Santa Maria si no sitio fixeran unha fabrica de tornillos.

A Xunta de Galicia por fin despertou do seu sono no fogar de Breogan e conscente do grave problema que supón esta incapacide dos gobernos locais para xestionar o urbanismo, xa o anterior goberno do PP propuxo a constitución dunha Axencia de Legalidade Urbanística na que os gobernos locais poidesen xestionar as decisión técnicas sobre urbanismo. Este organismo por fin remata de poñerse en marcha fai unhos dias e din os papeis que xa son 31 concellos, os que se apuntaron ó carro, descoñezo si temos algun do norte galego, pero eso significa case un 10% da totalidade dos de Galicia.

Os concellos da Mariña, despois da nefasta experiencia do pasado, deberian sin retraso adherirse a esta axencia e delegar as funcions de inspección, supervisión e sanción, non é de recibo seguir sufrindo o urbanismo salvaxe que temos ate agora como si non tivera solución. O urbanismo salvaxe, a prevaricación e a corrupción teñen unha solución, a necesaria exigencia dos gobernados da aplicación estricta das leis.

Os gobernos locais que son protagonistas ou herdeiros dunha situación caótica, teñen que coller o toro polos cornos e afrontala como reclaman as xente de ben que ademais son veciños administrados, cambiando as maneiras e aplicando estrictamente a lei, e quizais unha das ferramentas fundamentais sexa esta Axencia de Legalidade Urbanística, dotada de medios técnicos e humans, alonxada das presións localistas e das tentacións corruptoras. Os gobernos locais teñen que apartarse da presión de promotores e de tentacións varias e variopintas, e a única maneira creible é delegando estas na Axencia da Xunta, o contrario non amosaría outra cousa que intencións oscuras e cesión ás presións partidistas, en ningún caso non van en beneficio dos veciños da vila como lamentablemente comprobamos no pasado.
Comentarios (7) - Categoría: Xeral - Publicado o 21-11-2007 20:22
# Ligazón permanente a este artigo
POR AQUÍ SEGUIMOS EMIGRANDO
Somos dos máis pobres da Unión Europea, estamos a cola en tódolos índices de benestar social e seguimos emigrando cara a Canarias, Barcelona, Madrid, Euskadi, Inglaterra e onde podamos labrarnos un futuro.
O mundo da rede e unha autentica revolución, podia contarlles a cantidade de historias que atopei por medio dela, da miña páxina, do bloc ou do correo, descubrín parentes na Arxentina, Cuba, solucionei algun problema de documentación e de herdanzas na bisbarra e outras moitas cousas como as orixes dun apelido ou si quedaba algun parente de vellos emigrados. Hoxe trascribolles parte dun correo que ademais procede dun lector veranego destes artigos : “ Eu son Antonio Fernández Glez. Todos os vraos vou ver a sua tenda e leo o que escribe no Progreso. Son de A Pontenova e estou casado cunha rapaza de Alfoz.
Estou desterrado en Madrid, son un de esos tantos das ultimas xeracións (nacin no 71) que non podian atopar traballo na nosa terra. Por invitación dos gobernantes galegos vivo en Madrid dende fai 12 anos. A verdade é que me fan falla pontes coa nosa cultura e un deles pode ser unha obra como a que lle propoño. Tamén gustariame que escribise algun artigo que fale de todo iso que lle estou contando. Somos moitos, moitísimos os galegos, mariñanos tamén, que estamos fora de Galiza por non ter nin siquera unha soia oportunidade de comenzar a traballar na nosa terra. Eu son profesor e no meu instituto hai un compañeiro da comarca de Betanzos. Gracias a él falo galego nos recreos e consolámonos mutuamente. Todos os anos veñen rapaces novos de Galiza cunha interinidade ou pequena sustitución. Somos legión. O goberno autonómico (agora que hai ) debera facer algo por agruparnos e traernos de volta. O capital human perdido e incontabel para Galiza e para nós, ós que estamos fóra a nivel de emocións a perda e grandísima. Por favor faga un artigo e faga que me chegue o orixinal.”
Xa decia castelao que as pragas de Galicia eran: o caciquismo, a inxustiza, a pobreza, a usura e a emigración. Ademais falando desta, definia ó galego como “En Galiza non se protesta, non se reclama, emigrase.”
Ahora que se fala tanto dos xenes, do ADN e outras lerias, pois quizabes ese e o espiritu do galego, coller o petate e irse fora a buscar unha forma mellor de vivir, tamén existe unha forma positiva de ver a emigración, o contacto con outras culturas e outras xentes enseñanos, e resulta positivo si un dia voltamos a nosa aterra, o exemplo mais notable na nosa bisbarra e, dende logo, a labor dos emigrantes de principios do século XX facendo escolas e dotandoas de mestres en cada recuncho deste norte galego, eles descubriran alen dos mares a importancia da cultura, da educación e da concienciación.
O fenómeno da emigración constitúe un importante episodio na historia da bisbarra norte de Galiza . Este proceso foi determinante cualitativa e cuantitativamente dende a segunda metade do século XIX e segue hoxe en día. Boa parte dos mellores homes destas terras, os que destacan no plano físico ou no intelectual, emigraron cara América en principio, centroeuropa despois e a outras partes da península tamén, Barcelona onde foi o meu destino de emigrante, Euskadi, Lisboa , Oporto, e Madrid, e por último as Canarias. As razóns, as mesmas que as de outros galegos: incapacidade para prosperar cos beneficios que daba a terra, a carencia de recursos económicos, infraestructura industrial que ten como orixe a falta dunha autentica sociedade burguesa que creara futuro mais alo do comercio. e o peor de todo, o que eu califico como autentica maldición dos Galegos “O NON QUERERNOS A NOSOUTROS MESMOS E Ó NOSO”...
Pero o peor, e o presente, cada ano, miles de rapaces, unhos moi preparados, outros menos, collen os bártulos e ben por avión ou por autovia e tren lento, ficane da terra, o peor que lle pode parar a un país e regalar o sudor dos seus veciños gastado en preparar as xeneracións maís novas e outras terras e outras xentes son as que sacan os beneficios deses esforzos.
Pero a realidade segue sendo terca, segue erre que erre e as estadisticas dinos que a xeración mellor preparada de galegos segue a emigrar irremediablemente, esperemos, polo menos, que como fixemos alguns volten a terra, mais tempran que tarde, que decía o poeta e aquí desenrrolen o que adeprenderon e practicaron fora, é posible, e se non veñan a Xunqueira, convidoos, e que dentro de nada Galicia este chea de industrias racionais, que aprobeiten os nosos recursos, dandolles un valor engadido, que non contaminen, que esten integradas na paisaxe, e que nos convirtan en outra Irlanda, pode ser posible, e entonces o que berraban os nosos devanceiros GALIZA, COMO EN IRLANDA, LEVANTATE E ANDA,teña razón de ser.


Comentarios (11) - Categoría: Xeral - Publicado o 17-11-2007 19:17
# Ligazón permanente a este artigo
POR UNHA CULTURA PROPIA NOS CONCELLOS DA MARIÑA
A xestion cultural nos concellos do norte de Lugo brila pola sua inoperancia, existen excepcions que como sempre confirman a regra. Moito técnico de cultura, moito concellal-a adicado ó tema pero á hora da verdade as programacións culturais a este lado do Xistral limítanse ó que lles mandan cocido e ben cocido dende a Xunta, Diputacións ou similares, e para mostra soio fai falla ver a programación cultural do outono dos nosos concellos, un pouquiño de teatro, outro pouco de musiquita, maxia e apaga e ímonos.No eido plástico limitanse a traguer os “bolos” das manidas exposicions de caixas e bancos e a outra cousa….
¿Ten esto remedio?, dende logo ter teno: por de xestores do tema a xente que saiba e si esto é imposibel, pois no deserto só temos area, que se formen comisións con xente que saiba. A cultura, ademais dun instrumento para o coñecemento, o benestar é a cohesión social, estáse nestes tempos a converter progresivamente nun elemento xerador de riqueza(capital humano), nun compoñente básico para o turismo, e no enlace esencial entre as dimensións locais e globais da sociedade contemporánea.
A planificación estratéxica cultural postúlase coma aquel elemento que debe situar a mesma nunha posición de centralidade no conxunto das políticas locais. Hai que investir á cultura dun verdadeiro papel vertebrador nos concellos, gañando así peso específico no conxunto da realidade local. Hai que facer da cultura unha preocupación común, producindo espectáculos propios, expòsicions e outras actividades de aquí, con xente de aquí, e para levar a fóra,é unha tarefa de todos, un asunto cívico, ou como alguén definiu "a planificación cultural une ó xestor e ó poeta para servir á cidadanía.
Partindo da experiencia doutros lugares, dondo se deu un lugar á realización dun Proxecto de Acción Cultural a nivel de concellos pequenos ou medianos, concebidos coma procesos de reflexión abertos á cidadanía que permitan a participación de tódolos sectores e actores implicados na cultura local, xa se trate de entidades públicas, privadas ou sociais, así coma de cidadáns que, a título persoal, teñan algo que aportar. Así mesmo, os proxectos plantéxanse como un instrumento innovador capaz de prever os novos contextos e escenarios da cultura local e de articular os mecanismos precisos para converter á cultura nun elemento central de reflexión, proposta, avaliación e debate.
Estes proxectos estructúrarianse en dúas fases: unha fase de diagnóstico e outra de elaboración de propostas, que contan en ámbolos casos con sesións abertas de participación cidadá. Ámbalas dúas fases poden ser máis comprimidas ou dilatadas en función das características de cada concello e do propio enfoque dado a cada proceso.
Asi fariase a elaboración de sendos documentos, un primeiro documento de diagnóstico que pretende reflectir a realidade cultural do territorio e aportar elementos de análise e reflexión para a posterior fase de propostas. As propostas agrupadas e organizadas en eixos e obxectivos estratéxicos fican recollidas no correspondente documento que serviria como guia para os xestores culturais dos concellos.
Previo a esto, dende logo seria necesario elaborar unha recopilación de información de base, que inclúe indicadores de situación sobre a realidade cultural dos respectivos concellos, que á súa vez permite establecer inferencias e comparanzas con outras realidades culturais análogas. Esta información cuantitativa compleméntase coa obtención de información cualitativa , non todo o mundo entende de todo, nin falta que lle fai, para a que se establece unha toma de contacto co territorio a través de entrevistas con persoas que pola súa vinculación coa realidade cultural do territorio son considerados observadores cualificados ou líderes de opinión. Este material, convenientemente organizado, facilítase ós participantes nas sesións públicas, para a súa discusión e análise e posterior incorporación ós documentos finais redactados polo propio equipo.
Se non se fai un traballo deste tipo seguiremos con a mesma dinamica cultural que temos, pobre, mala e a destempo, claro que ben mirado :¿será que non nos merecemos nada mello.r
Comentarios (6) - Categoría: Xeral - Publicado o 09-11-2007 13:40
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal