A MALIÑA DE LUGO


BENVIDO A REPUBLICA DA MIÑA CASA
Non, esto non e un anuncio de IKEA. Tampouco e un blog de tías en bolas, nin un blog de foros de adolescentes, nin de un programa de “aqui temos tomate” anque por alguns dos comentarios puidera parecelo. Simplemente pensei que un título así… A MALIÑA DE LUGO…. atraería a mais seguidores, si ben , hoxe, despois da experencia digome
: "¿para qué?" Pero bueno, xa teño a clientela feita e dame non sei que cambialo, así que de momento este blog chamase como se chama e o contido e o que e, (evidentemente). O que eiqui deixo cada unhos cantos dias, fallo algun, constitue un análisis nada metódico moito menos exhaustivo da actualidade tal e como eu a vexo, e que obviamente non coincidirá para nada con a sua visión, queridiño letor. Pero sepan que xa levo varios anos bisestos neste oficio de xunta letras e que, incluso gañeime unha certa (dudosa) reputación en algún oscuro rincón do gacetilleo en épocas remotas. A os que xa me coñezan desa etapa, xa saben qué poden esperar de min e de esta páxina. A os que caeron aquí por accidente, simplemente recordarlles a única máxima inquebrantabel que rixe este blog: nada do que aquí se escribe debe ser tomado en serio. Non no olviden xamais, ou iniciaremos polémicas estériles que no nos conducirán a otro calexón mais que ao dos insultos, as divisions entre bandos e as desercions en masa. Nin eu mesmo me tomo en serio, así que non cometedes ese erro no meu lugar.
Por o demais, sexan benvidos. Tomen asento, sírvanse unhas bebidas do moble bar e participen si o creen convenente. Intentarei actualizar contidos a diario, sempre e cando as forzas e a miña apretada axenda mo permitan, e a actualidade depare noticias suculentas que comentar….por certo como tecleo con presa e teño pouco tempo, non soio correxir os textos, asi que cometo faltas de ortografia a esgallo….pero entendese…de carallo…e se non tempo o tempo…….Por certo, olvidabaseme...son OTERO REGAL, vivo en Xunqueira un barrio de Viveiro, aqui teñen a sua casa. www.oteroregal.com

O meu perfil
ceramica@oteroregal.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

QUEREMOS SABER DE QUE VIVEN, QUEN SON, E COMO CHEGARON A SER CANDIDATOS.
Coa queimazón que a cidadanía manifesta cara á clase política o camiño lévanos a un destino inopinable. E a historia repítese constantemente, estámolo vendo e vémolo cada vez que se produce unha convocatoria de comicios. Salvo honrosas excepcións que adoitan durar pouco no tempo, é o momento de mostrar as fauces, ese pistoletazo de saída para as guerrillas internas, cambadelas, trampas, bulos, maledicencias e outras repelentes e destrutivas armas observadas nas condutas dos que adoitan saír airosos levando consigo aos seus incondicionais servidores.

Desde os comezos da transición, os partidos políticos e os sindicatos, como instrumentos da democracia, foron creando unha estrutura reticular que se vai pechando ao redor de contados caciques locais ou provinciais que emulan o armazón das xerarquías superiores e a súa senectude. Os cidadáns decatámonos de como nesas contornos todo vaise volvendo rancio, non nos transmiten optimismo, seguridade, diques inamovibles, o que hoxe é doutrina de fe, mañá é un obstáculo.

O século XXI e as súas circunstancias presentounos un mostrario de políticos que se desdicen e contradinse, exercitan con sobranza o dereito a evolucionar e a prescindir da vontade popular, unha segunda Ilustración, “Todo para o pobo pero sen o pobo” e a medida que acrecentan o seu poder minguan os valores que albergan, están feitos á pelexa e padecen o secuestro dunha irrefreable ansiedade de poder, son vítimas xa da indignidade sumisa a un subidón adrenalínico irrefreable, é o que denominan “ter cintura política”, coma se fose unha calidade, con todo non se aperciben de que o que proxectan ao exterior é a sombra de “animais políticos”, conseguidores insensibles, totalmente desmemoriados e esquecidos de quen foron e en que lugar do camiño perderon aqueles nobres ideais, o seu combustible xuvenil primario e desinteresado convertido en garra que morre matando.

Se se quixese optimizar o labor político sería preciso esixir aos candidatos un curriculum persoal e profesional previo debidamente certificado, non de traballo no Partido e artificiosamente confeccionado, senón na súa vida particular, na súa capacitación profesional, na súa valía para conseguir e administrar o propio vil diñeiro, porque quen non é capaz de gañar para comer para si cos seus propios medios esperta susceptibilidades e receos á hora de encomendarlle a administración dos recursos alleos, máxime se son os diñeiros públicos e o interese de toda a sociedade.
Otero Regal

Comentarios (16) - Categoría: Xeral - Publicado o 28-09-2011 12:34
# Ligazón permanente a este artigo
NIN TRAPOS NIN BANDEIRAS

BANDEIRAS
A Vexilología é o estudo das bandeiras no seu sentido máis amplo. É unha disciplina auxiliar da historia, aínda que hoxe en día enténdese tamén a súa relevancia como parte da semiótica. A palabra Vexilología vén do latín "vexillum", bandeira, e o grego "logos", coñecemento. Trátase dunha ciencia nova, desenvolvida principalmente a partir da segunda metade do Século XX.
Unha bandeira é unha peza de tea, normalmente rectangular, aínda que pode adoptar formas moi variadas, que se suxeita por un dos seus lados a unha hasta, ou se colga dunha driza. Utilízase para identificar ou representar a unha persoa, ou grupo de persoas. Tamén pode servir para transmitir sinais.

Na historia e na política españolas vimos moitos diálogos para besugos, é certo. Pero que no S. XXI, co que choveu, voltamos de novo a darnos navalladas dialéctico-vexilológicas, é o que menos esperaba, a verdade.

Os acenos de identidade da tribu deron pé a moito sangue na historia da humanidade. A lingua, a relixión, a nación, as bandeiras non valen unha pinga de sangue máis. Como moitos españois vivin nun entorno no que a democracia estaba tamén medrando, facéndose maior ó meu aredor. Aprendemos o valor da liberdade. Aprendemos o valor da igualdade, o respecto, a tolerancia, o diálogo, a resolución pacífica de conflitos, os límites da liberdade...

Os últimos anos foron descorazonadores. Eu cría que todos medraramos e que discusións de galgos ou podencos se quedaran atrais. Pero non. Uns continúan coa súa infantil guerra de bandeiras. E os outros seguen coa súa infantil guerra de bandeiras. A ver quen é máis traidor á seú pais . A ver quen o quere mais. A ver quen mexa máis alto.
Pero esto resumeo mellor o musico Marcel Duchamp cando canta: Unha bandeira non me representa, nin os heroes, nin a historia nin ningún dos símbolos que impón a patria, porque un país é só un contrato e os meus amigos son de todo o mundo. Nin lealdade nin agarimo nin orgullo, o meu sangue está chea de terra. Podo compartir saír ou entrar sen pertenecar a nada nin a ninguén porque os nomes son só palabras que aprendemos de memoria.
O meu único país é o meu corpo e non entra quen queira, eu non teño bandeiras na miña casa, porque eu non teño casa.
Otero Regal
Comentarios (14) - Categoría: Xeral - Publicado o 23-09-2011 19:57
# Ligazón permanente a este artigo
EU DE POLITICA SI ENTENDO O CONSELLEIRO SEIQUE NON
O conselleiro de Educación e Ordenación Universitaria de Galicia , D. Xesús Vázquez, fixo unha En declaracións aos medios, na que instou ao profesorado, a dous meses das eleccións, a "diferenciar a parte sindical" da parte "propiamente educativa" nas súas reivindicacións. "Sería bo que deixásemos ao carón a educación da política, pero por parte de todos", deixou dito o xenio da educación.
Pois ben, aprobeitando aquello de que o rio pasa por donde pasa vamos falar do asunto.

“O poeta é un mentireiro que di sempre a verdade". A frase ten o seu aquel e resulta atractiva pero inmediatamente obriga a preguntarse que é iso da verdade e se esta pertence a alguén. Chegados a este punto unha das expresións que mais me repatea e a consabida frasecita de “Eu de política non entendo” coas variantes de “A política para os políticos” ou ainda a mais noxenta de “Son apolítico”. Por eso traigo hoxe aquí a definición do asunto nada mais e nada menos que do tio Aristóteles, que alo por o 1253 antes da era cristiana xa deixou claro o asunto na sua obrita encol da “ Política”

"Segundo isto é, pois, evidente, que a cidade-estado é unha cousa natural e que o home é por natureza un animal político ou social; [....] E a razón pola que o home é un animal político (zôon politikón) en maior grao que calquera abella ou calquera animal gregario é evidente. A natureza, en efecto, segundo dicimos, non fai nada sen un fin determinado; e o home é o único entre os animais que posúe o don da linguaxe. A simple voz, é verdade, pode indicar pena e pracer e, xa que logo, posúena tamén os demais animais -xa que a súa natureza desenvolveuse ata o punto de ter sensacións do que é penoso ou agradable e de poder significar isto os uns aos outros-; pero a linguaxe ten o fin de indicar o proveitoso e o nocivo e, por conseguinte, tamén o xusto e o inxusto, xa que é particular propiedade do home, que o distingue dos demais animais, o ser o único que ten a percepción do ben e do mal, do xusto e o inxusto e das demais calidades morais, e é a comunidade e participación nestas cousas o que fai unha familia e unha cidade-estado."

Hai nos cidadáns unha verdadeira alerxia tanto a definirse como a sinalar a súa propia identidade. Cando se fala cos da cuadrilla poucos se atréven a dicir abertamente a que partido político votan, se son membros dunha igrexa e aínda se son socios dun equipo de fútbol. A xente di pasar olímpicamente de todo, a non ser do cobro da nómina mensual (sen dicir nunca o monton da mesma) ou dos proxectos de viaxes, xa sexan de verán ou das distintas pontes do ano. A os cidadáns non lles importa deixar en ridículo aos filósofos clásicos cando dicían que todos somos políticos. E o caso é que ninguén deixa de ser político no sentido san e clásico da palabra

Otero Regal


Comentarios (11) - Categoría: Xeral - Publicado o 20-09-2011 14:38
# Ligazón permanente a este artigo
TARDE, MAL E ARRASTRO
Con moito fandango, parafernalia e bombo e platiño o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijoo, inaugurou, por fin, esta semana e o parque empresarial de Landrove, acompañarono na celebracion o conselleiro de Medio Ambiente Territorio e Infraestruturas, Agustín Hernandez, cargos e políticos do PP e PSOE, o alcalde de Viveiro Melchor Roel, e outros membros da corporación municipal.

Os parques industriais teñen a particularidade de contar cunha serie de servizos comúns, como poden ser: abastecemento de enerxía eléctrica, abastecemento de auga . Os parques industriais adoitan ter tamén outros servizos comúns, como servizo de vixilancia, portería, tratamento de augas servidas, entre outros.

Según a miña opinión esta infrestructura chega, para vergoña da crase politica, tarde, mal e arrastro, xa que si os nosos politicos, os que foron e son nestes últimos 30 anos tiveran un pouquiño de sentidito comun, cando chegou a factoria de Alumina-Aluminio, terian de ter esta infrestructura na poboacion mais industrial e comercial do norte de Lugo, si asi fora con toda posibilidade teriamos hoxe varios miles de postos de traballo xenerados baixo esa influencia.

Os alcaldes, Casariego, Aja e Roel deberían haberlle dado prioridade, xa que é fundamental para o desenvolvemento económico da localidade. Tanto é así, que o moitos empresarios interesados en montar un negocio na zoaen , tivéronse que trasladar aos polígonos industriais de localidades veciñas.

É algo tan obvio, e non e fácil de entender que os alcaldes e os seus equipos de goberno non o viron antes e tiveran 30 anos mareando a perdiz e cometendo un un erro maiúsculo perder anos e entregar a subvención e solares a promotores privados para que montasen os seus chiringuitos adianten a execución de viarias que en nada lle son fundamentais á construción do necesitado e reclamado polígono industrial.

Desde o meu punto de vista Viveiro perdeu unha oportunidade que en tempo de crise, outros rendibilizaron construíndo naves industriais en concellos de moita menor entidade e tradición industrial e comercial.
Agora en tempos de crisi anúnciase o concurso público para pór á venda as 42 parcelas que ten este parque empresarial, 30 anos tarde, mal e arrastro.
Otero Regal




Comentarios (9) - Categoría: Xeral - Publicado o 05-09-2011 15:34
# Ligazón permanente a este artigo
PROMESAS INCUMPLIDAS
Os nosos políticos están asediados. E confusos. Non hai resposta política ás dúas grandes forzas que están cambiando o mundo: os mercados e os cidadáns. Ambos teñen en común a súa evolución cara a un funcionamento á marxe da democracia formal e do poder do estado grazas a un novo sistema operativo público onde se desenvolven novas ferramentas económicas, sociais e tecnolóxicas. A partitocracia e os poderes públicos son cada vez menos eficaces para responder aos desafíos e demandas dos governados.

Tamen aquí, a nivel local vivimos unha crise de liderado e de eficacia da política fronte a crisi que instaura as súas propias regras e a uns cidadáns unidos por tecnoloxías e intereses concretos originando novas tribos hastiadas de non atopar na democracia a resposta ás súas demandas e ilusións, cando os cen dias de rigor estan xa a chegar, despois de que PSOE e BNG firmaran un documento de cinco folios con o rimbombante título de “O PACTO PARA A GOBERNACIÓN DE VIVEIRO” que, por certo esta cheo de obviedades a mais non poder e de verdades de Perogrullo, queremos traer aquí o que un cree que e o máis importante do documento, que, por certo esta na ultima folla do asunto e que trata do “vil diñeiro” que decia o poeta.
“Elaborarase na presente anualidade (2011) con data anterior ao 30 de outubro, unha auditoria externa e interna de estado das contas do Concello de Viveiro dende o ejercicio de 1998”.
Poisa inda non sabemos nada dos preliminares do asunto, nin convocatoria e concurso da empresa externa que fará esta auditoría nin gaitas, e queda pouco tempo para unha laboura tan difícil: Escudriñar as nefastas xestions económicas de Cesar Aja e Melchor Roel como alcaldes.
Ainda que este punto e moi importante o meu preferido e este: “Elaborarase o orzamento municipal do presente ejercicio con data de aprobación anterior ao 31 de agosto do presente ano 2011”.
Aquí xa non temos disculpa, primeiro incumplimento, e o mais grabe da actual corporación, de Roel, xa o tiñamos craro, el e o seu escudeiro Rafael Amor foron incapaces de facer mais alo de tres presupostos en 8 anos de goberno, pero as promesas señores do BNG estan para cumplilase en vez de comisions de romaxes do bó xantar, procesions e outras gargalladas ustedes estaban obrigadsos a forzar a Roel a elaborar esas contas antes do 31.
Espero pois que como malos estudiantes, eu era un deles, aproben esta sinatura pendente no mes de Setembro e tamen aquel outro apartado que di “Elaborarase un Plan de Saneamento Económico 2012-2016, que incluirá un plan de pagos a proveedores”.
Otero Regal

Comentarios (13) - Categoría: Xeral - Publicado o 29-08-2011 10:21
# Ligazón permanente a este artigo
POIS..... FALEMOS DO LADRILLO
POIS FALEMOS DO LADRILLO
Cando día si e día tamen, os papeis falan do sucedido con a era do ladrillo en Barreiros, non perdamos de vista que a Lei 6/1998, de 13 de abril, sobre Réxime do Chan e Valoracións promovida polo goberno de Aznar, converteu España nun solar edificable esperarando conseguir, con iso, un drástico aumento da oferta de chan, o que, segundo asegurou o ministro e casi paisano Arias-Salgado, deberíase traducir a medio prazo nunha redución do prezo do chan e, xa que logo, da vivenda.
Velaquí o comezo da burbulla inmobiliaria, promocións disparatadas, a febre do ladrillo, agresións ambientais, a especulación e a oferta de emprego superlativa para man de obra non cualificada ou especializada en construción e accesorios. O que hoxe se traduce na maior parte dos millóns de parados.

Se á picada da burbulla engadimos a pésima administración e o malgaste dos recursos practicada sistematicamente por algúns gobernantes no que pomposamente denominan investimentos, atopámonos como agora estamos.

Aeroporto de Castelló, 151 millóns de euros, sen avións nin viaxeiros e un custo de mantemento duns 6 millóns de euros anuais, adornado cunha escultura en bronce de 24 metros e 300.000 euros de custo do ególatra Carlos Fabra.

No medio da encrucillada económica en que nos atopamos sae á luz que Renfe suprime o AVE manchego (Toledo-Albacete e Toledo-Cuenca), porque entre os dous transportan 16 (9 e 7) viaxeiros de media diaria e ten un custo de mantemento de 18.000 euros ao día.

En Castela e León, xa teñen aeroporto en Burgos, León, Salamanca e Valladolid, entre todos suman voos a 15 destinos e un total de 138.000 pasaxeiros entre xullo e agosto do pasado ano. A isto chámano desenvolvemento de infraestruturas na Comunidade Como saen as contas?
Aquí en Galicia temos tres universidades e catro campus para un poboacion de menos de tres millons de habitantes e baixando, tres aeroportos, Cidades de cultura e casas do mesmo sin xeito nin contidos…

Ningún político quere perder baza nin votos, e baixo a pretensión de lograr o mellor para os seus concidadáns ignora o interese xeral, encarga un estudo económico favorable e presiona a quen competa para saírse pola tangente con algunha macroinversión que a longo prazo resulta tomar o aspecto de malversación. É dicir, destinar fondos públicos a fins alleos á súa función, o que se atopa contemplado e penado como delito no Código Penal .

Pero volvemos de novo á capacidade de fiscalización, Quen valora se un investimento é oportuna? Tan só a decencia, a ética e o bo facer dun político-xestor íntegro e a intelixencia crítica dun cidadán informado. ?
Otero Regal
Comentarios (11) - Categoría: Xeral - Publicado o 21-08-2011 10:16
# Ligazón permanente a este artigo
TAMÉN TEMOS BOAS XENTES
Se comparamos a mocidade de hoxe coa do final da dictadura e comenzo da democracia veremos grandes diferenzas. A de entón estaba afeita á escaseza, ao sacrificio, a ter poucas liberdades. A de hoxe é a da gratificación instantánea, a que só confía en si mesma, a que pensaba que o ía a ter todo , que era parte de un pais rico e a vida ía a ter fácil.

O esforzo e ilusión dos mozos daquela época do estreo da democracia de entón viuse recompensado nun aumento da súa riqueza e das súas liberdades. Pero os mozos de hoxe non terán tanta sorte. Se a recesión non acaba axiña, que salarios terán cando lles toque ser a locomotora do gasto? Non terían as oportunidades laborais que os seus maiores tiveron e así, a súa experiencia, coñecementos e produtividade será pequenexa. Despois, o rápido aínda que silencioso envellecemento da nosa poboación empeorará as cousas. Os mozos dirannos que lles deixamos un pais sen futuro, e que eles non van pagar as nosas pensións.

As manifestacións e algaradas de hoxe son unha chamada de atención máis aos culpables da situación actual na que todos os cidadans tamén temos algo de culpa, aínda que desde logo non son soio os mozos os responsables da crise.

Pero a sociedade civil debe tamén manifestarse no seu interior. Ortega escribía que «unha nación é unha masa humana organizada, estruturada por unha minoría de individuos selectos» e tamén que «nun país onde a masa é incapaz de humildade, entusiasmo e adoración ao superior danse todas as probabilidades para que os únicos escritores influentes sexan os máis vulgares; é dicir, os máis facilmente asimilables; é dicir, os máis rematadamente imbéciles». Se Ortega escribise España invertebrada hoxe, penso que a «escritores» engadiría guionistas e directores de telelixo. Así que me pregunto se non perderiamos a «humildade, entusiasmo e adoración ao superior».

Indignarse cos políticos non é suficiente. Hai que indignarse cun mesmo. Hai que buscar aos selectos e hai que encumbrarlos á política, á escola, á empresa, á cultura. Non podemos seguir tendo os peores politicos do mundo, os mais perralleiros, virachaquetas, corruptos e iñorantes de todo Europa.
Este pais ten xente honrrada, preparada, o que non quer ter un titulito firmado por o rei, os titulos non serven para nada sin a demostracion do que un sabe e por en exercicio. Eu estou convencidísimo de que o estado español, o pais galego , A Mariña, e cada un dos nosos concellos ten xente boa, xenerosa e valida por milleiros.
Otero Regal

Comentarios (11) - Categoría: Xeral - Publicado o 16-08-2011 12:01
# Ligazón permanente a este artigo
XENTE DE IDEAS
Recordo ter ideas durante toda a miña vida, algunhas máis importantes e útiles que outras, pero ideas a final de contas das que vivin e vivo nestes ultimo medio siglo longo. En realidade, todo o mundo ten ideas, non é nada estraño nos membros da nosa especie. Pero de onde sae o concepto de propiedade dunha idea?

Se miramos por exemplo, o descubrimento do lume, é moi posible que fose algo paralelo en moitas tribos distintas, que non tiñan contacto entre elas. Polo tanto, en realidade, unha idea, un mesmo concepto, pode ter varios propietarios. Porque a marxe temporal non é unha escusa, é dicir, o feito de que X nacese 500 anos antes que eu non lle dá dereito a dicir que unha idea que eu tamén tiven é súa... ou quizais si? Se agora unha persoa do terceiro mundo chegase aquí coa teoría dos reflejos metalicos ou a carbonación en ceramica, o mundo pensaría que simplemente plaxiara a idea o que, en definitiva, tampouco importa porque xa alguén o “descubriu” fai anos. Pero esa persoa en realidade non o plaxiara de ningunha outra, simplemente estudando pola súa conta desenvolveu a mesma teoría cunha dimensión temporal distinta. Claro, o primeiro que chega é o que leva o pastel e non queda nada para os seguintes.

Pero seica non falamos dun mérito parecido en ambos os casos? poida que o primeiro descubridor fose o primeiro na historia en dar constancia das súas ideas, pero quizais anos atrás moitas outras persoas xa tiveran as mesmas ideas só que non as deron a coñecer. Importa máis ser o primeiro en pensar unha idea? nin se queira iso, en realidade o que importa é o primeiro que a dá a coñecer. E coidado, non salgas ao mundo cunha idea propia que se parece á doutra persoa, porque enseguida serás acusado de ladrón ou algo peor, o cal non deixa de ser curioso cando todas as persoas, todas, inspíranse noutras ideas para obter as súas.

E é que estamos teimudos nisto da propiedade dunha idea, cando realmente non a podemos posuír, porque simplemente unha idea, unha forma, como tal, non é nada. Se non aplicas esa idea, se non a contas, se non lle dás un uso practico, unha idea só é unha palabra, frase ou imaxe na túa cabeza, nada máis. Mellor aínda, de que che vale ter propiedade dunha idea á que non sacas ningún beneficio porque se morre de noxo na túa cabeza? quizais se outra persoa tivese a mesma idea sacaría moito mellor partido, pero non, como a idea é túa, iso non é tolerable.
A cuestión é que a fonte de inspiración máis grande que tivemos nunca, é sen dúbida a natureza. A natureza proporcionounos ferramentas, desde as máis básicas ás máis modernas e complexas, motivos artísticos, cores, ideas, inspiración, creatividade...

Así que, ao final, resulta que só somos capaces de moldear algo que xa existe para convertelo noutra cousa distinta, pero non podemos sacar algo da nada, ¿todo é unha copia, doutra copia, doutra copia...?
Otero Regal

Comentarios (16) - Categoría: Xeral - Publicado o 13-08-2011 10:25
# Ligazón permanente a este artigo
POLTRONA POLITICA
Que terá a poltrona en politica?. o mesmo que en todos os foros de poder pero coa agravante, para os ocupantes do valor engadido da impunidade, impunidade por ter compañeiros de viaxe que se amparan nos votos, votos que á súa vez en ocasións, como lles eliximos, non nos permite ver a realidade e ademas hai que contar coa inclinación terá o regulador correspondente.

Traigo hoxe este tema aquí por os moitos politicos que dia si e dia tamén dan un noxento exemplo do que lles costa deixar o seu carguito oficial, do amarrados que se sinten a el, de cómo sufren e incluso collen depresións de cura psiquiatritica cando o perden, e non falo, como seria a moda só do señor Camps e do xeito que se estivo a aferrar ao cargo sen pensar no dano que podía facer ao seu Partido, compañeiros e sobre todo aos seus votantes e á credibilidade dos politicos españois.
Pero como este señor témolos arreo por a Mariña, ¿Cantos alcaldes viron vostedes dimitir, ¿Cantos concellais?Ex emplos témolos a montóns, Barreiros e as 3000 vivendas, urbanismo que casi nos asoballa a paisaxe e o paisanaxe dende Viñedo a Ribadeo.

Parece que empenza a ser hora de cambiar o discurso e comezar a ser coherentes, en politica como a esposa do Cesar, non só hai que ser honrado, hai que parecelo e vostedes selo serao, non serei eu quen lles niege a presunción de inocencia, pero parecelo non o parecen. Por iso botamos os curritos da pé en falta as dimisións por coherencia e hixiene democrática.

Prexuízos para meter a todos ao mesmo saco, a verdade que un remata dubidando ata de se mesmo, por iso o prexuízo se produce, porque estas situacións erosionan os alicerces básicos e nos deixan en ocasións sen capacidade de desposta.
Otero Regal



Comentarios (15) - Categoría: Xeral - Publicado o 04-08-2011 08:40
# Ligazón permanente a este artigo
APRENDENDO A DECIR NON
Tiña pendente este articulito domingueiro dende fai tanto tempo¡ A cousa xurdeu, como casi sempre de unha conversa, donde saquei a conclusión de que un dos problemas que levo arrastrando dende fai 60 anos, menos un e o don da asertividad pero cunha carencia: non saber dicir que NON. É algo que teño asumido? ¡pero que quero cambiar! Hai días nos que é desesperante mirar o rededor. Moitas peticións de axuda, que estarías encantado de resolver, pero que requiren o seu tempo, un ben que escasea precisamente polo círculo vicioso no que me vexo inmerso. É certo que nos últimos anos fun mellorando e algunhas veces, medio de broma, ás veces medio en serio, matinei que tiña que facer un taller terapéutico en RegalXunqueira sobre isto “Aprendendo a decir non”a o que teria que acudir o 99% dos políticos da bisbarra, e si me apuran da provincia.

Puidese parecer que dicir que si a todo e a todos é positivo porque estamos contentando ás persoas coas que nos relacionamos. Pero igual obtemos o efecto contrario: frustración por acabar facendo algo que realmente non queriamos facer; non chegar a todo o comprometido, sumando xa que logo máis frustración e ofrecendo unha pésima imaxe .

As razóns desa parálise á hora de dicir que NON poden ser varias e hainas de todas as cores:

A culpabilidade, ese sentimento traizoeiro que che golpea onde máis doe: a conciencia. Simplemente queres axudar, pero non consideras que igual che estás facendo a ti un fraco favor. E isto acentúase aínda máis,por esa herdanza cultural de debernos aos demáis.
A incerteza de que se non aceptamos algo, non se nos presentarán futuras opcións (xa non nos volverán a chamar ou ofrecer algo).
Querer agradar e o medo a parecer un borde. Moitas veces comentei aquí que a nosa sociedade está infestada dun “borollismo” que en ocasións é ata afogante. Dámonos xabón ata límites insospeitados. Ninguén quere asumir o rol do “vinagre”. E máis cando as palabras quedan frías e as susceptibilidades están a flor de pel.
Que todo nos pareza atractivo. Entón temos un grave problema de xestión de prioridades e unha limitación inherente ao ser humano: os nosos días, como os dos demais, teñen 24 horas (nin un minuto máis, nin un minuto menos).

Se vos sentides identificados con algún dos puntos anteriormente expostos, vós tamén sodes da “Cofradía do SI”. Así que fagamos xuntos a terapia. Repetide comigo:
Gustaríame poder axudarche, pero resúltame imposible.
Non son a persoa máis apropiada para isto. Se queres, pódoche dar o nome de….
Agora mesmo non conto co tempo suficiente para levar a cabo iso e a min gústame comprometerme ao 100%?.
E sen dúbida, a miña favorita, “Encantaríame, pero non me apetece”.

Tras reler esto unhas cantas veces, deime conta que usei unha chea de veces a palabra NON. Será que xa estou aprendendo?.
Otero Regal
Comentarios (7) - Categoría: Xeral - Publicado o 27-07-2011 10:57
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal