A MALIÑA DE LUGO


BENVIDO A REPUBLICA DA MIÑA CASA
Non, esto non e un anuncio de IKEA. Tampouco e un blog de tías en bolas, nin un blog de foros de adolescentes, nin de un programa de “aqui temos tomate” anque por alguns dos comentarios puidera parecelo. Simplemente pensei que un título así… A MALIÑA DE LUGO…. atraería a mais seguidores, si ben , hoxe, despois da experencia digome
: "¿para qué?" Pero bueno, xa teño a clientela feita e dame non sei que cambialo, así que de momento este blog chamase como se chama e o contido e o que e, (evidentemente). O que eiqui deixo cada unhos cantos dias, fallo algun, constitue un análisis nada metódico moito menos exhaustivo da actualidade tal e como eu a vexo, e que obviamente non coincidirá para nada con a sua visión, queridiño letor. Pero sepan que xa levo varios anos bisestos neste oficio de xunta letras e que, incluso gañeime unha certa (dudosa) reputación en algún oscuro rincón do gacetilleo en épocas remotas. A os que xa me coñezan desa etapa, xa saben qué poden esperar de min e de esta páxina. A os que caeron aquí por accidente, simplemente recordarlles a única máxima inquebrantabel que rixe este blog: nada do que aquí se escribe debe ser tomado en serio. Non no olviden xamais, ou iniciaremos polémicas estériles que no nos conducirán a otro calexón mais que ao dos insultos, as divisions entre bandos e as desercions en masa. Nin eu mesmo me tomo en serio, así que non cometedes ese erro no meu lugar.
Por o demais, sexan benvidos. Tomen asento, sírvanse unhas bebidas do moble bar e participen si o creen convenente. Intentarei actualizar contidos a diario, sempre e cando as forzas e a miña apretada axenda mo permitan, e a actualidade depare noticias suculentas que comentar….por certo como tecleo con presa e teño pouco tempo, non soio correxir os textos, asi que cometo faltas de ortografia a esgallo….pero entendese…de carallo…e se non tempo o tempo…….Por certo, olvidabaseme...son OTERO REGAL, vivo en Xunqueira un barrio de Viveiro, aqui teñen a sua casa. www.oteroregal.com

O meu perfil
ceramica@oteroregal.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

BOA EDUCACION?

Calquera de nós foi testigo de esceas como a da avalancha de pasaxeiros que sen respectar a cola dun autobús, ábrese sitio a codazos para conseguir un asento, ou do adolescente ou non tan adolescente poñendo os pés sobre o asento dese mesmo autobús, ou sen baixar de devandito transporte, como todo o mundo, ou case, ten un súbito interese por saber o que pasa alén da porta cando sobe un ancián ou unha muller embarazada.
Todos fomos testemuñas do cidadán que arroxa ostensiblemente ou con disimulo a porcallada que ten na man á beirarrúa aínda que teña unha papeleira nos seus fuciños. Ou do ciclista ou peón que pasándose polo arco do triunfo as prioridades de circulación invade o camiño do outro. Ou do fulano que permite que o seu can semente de bombas antipersonas as beirarrúas da nosa cidade, vila ou povo.
Ou cando, sen pedirllo, calquera lechugino diríxese a nós coma se tubieramos algo máis en común que pertencer á mesma especie.
Non estou falando de normas de urbanidad tan desgraciadamente denostadas nos últimos tempos e que ao meu xuízo son o aceite ou o bálsamo que suaviza a fricción dunha convivencia social. Non. Falo de abandono da sociedade civil das súas responsabilidades educadoras. A sociedade na que vivimos levounos a evitar a confrontación, o mal intre, a dedicar o tempo que sexa necesario a ilustrar ao noso fillos, netos ou a concidadáns sobre o feo que é insultar a un profesor, pegar á parella ou deixar sos aos nosos maiores.
Ímonos moi tranquilos á cama sabendo que levamos aos nosos descendentes ao colexio para que os eduquen, colocando aos nosos pais nalgún buraco infecto para que os coiden ou pensando que se hai actos de violencia, incivismo ou canalleria varia, xa están as autoridades para corrixilo.
Manda carallo que sociedade e que tropa temos ao arrededor¡
Comentarios (14) - Categoría: Xeral - Publicado o 12-02-2011 12:58
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
14 Comentario(s)
1 Atentísimo, estimadísimo e educadísimo Otero Regal:

Distinto é, creo eu, batirlle o cobre á muller ou á nai, que esgarrar na rúa. Distinto é saltar un semáforo en vermello cando son as 5 da madrugada e non vén ninguén, que insultar á veciña que berra polo patio —aínda que o segundo, ás veces, debería ser un «munus publicum»—.

Gústame a xente de aldea, precisamente, pola súa sana cautela, aprecio da intimidade, desconfianza tan leve como patolóxica e educación exquisita. Aínda que non saiba como coller o coitelo do peixe, ou deixe as espiñas do chicharro enriba da mesa. Unha cousa é a boa educación, o saber estar e o bo trato non teñen que ver coa urbanidade —ti mesmo o dis—. Moito menos coa cidadanía.

E ¿Sabes o porqué? Pois porque a sociedade civil abandonouse nas mans do Estado, monstro impresentable, que todo atrapa e atrae para sí, para triunfar sobre calquera outro poder, calquera que sexa, e que se levante ó lado. Aí se veu aprastada a Igrexa, que de ter poder temporal, pasou a ter autoridade moral, e agora nin sequera iso: non toleramos que outro máis que o Estado, a través das súas institucións e consagrando o ordenamento xurídico-institucional, rixa as nosas vidas. Non coidamos ós pais, porque hai leis de dependencias; non educamos ós fillos, pois xa con meses os enviamos ás garderías, e máis mocetes van a vintemil actividades para facerse xente de proveito e non teñen tempo de ver á familia —aínda o máis grave: alonxámolos dos avós—; non cultivamos as relacións entre os veciños, precisamente porque xa prescindimos daqueles traballos domésticos que reunían á veciñanza e só nos vemos en reunións de asociacións ou de propietarios, para descutir e incluso intentar lucrarnos; non falamos de política cos amigos ou cos coñecidos porque temos medo de ofendelos e cada quen tén as súas ideas; non toleramos a quen pensa distinto, sempre e cando intente «marearnos» un pouco, expóndonos o seu parecer.

A sociedade civil dorme.

Aprezadísimo Afonso: Antes a xente non estaba deprimida. Se o estaba buscaba un refuxio sólido —relixión, familia, amizades—. Hoxe, o refuxio é efímero e feble: diversión, camas alleas, amores fugaces, relacións perversas con xente indesexable. Incluso os nosos políticos son un reflexo totalmente deformado dos políticos da transición, éstes últimos eran unha caricatura dos políticos prefranquistas e incluso algún ministro do réxime, e os últimos eran unha sombra vaga dos Sagastas, Cánovas, Castelares, Pastores Díaz e outros ec#blgtk08#éteras. ¿Por qué? Pois porque non hai altura de miras, nin sequera para a crianza de novas xeracións. A vida é curta e como tal hai que vivila, non importa que os nosos fillos nos superen. Incluso a xente mellor formada que hoxe existe non chega á formación que puideron ter moitos xoves durante a transición. Non chegan a ter nin a metade das inquedanzas intelectuais. Nin a cuarta parte da esperanza. Nin a décima parte da educación e o saber estar. Nin a centésima parte de espírito de rebeldía.

Exquisito Sito: A familia é outro obxectivo a vencer hoxe. Efectivamente o do matrimonio homosexual é unha trapallada —que non contribúe nada a reafirmar a fortaleza da institución familiar— fronte á ofensa aberta que o Estado está a levar a cabo. En primeiro lugar, non hai familias homosexuais. Hai retales de familias, biolóxicas, pero comunidades, para o caso, nas que ata se pode educar: pero é unha deformación da realidade. Segundo: a sacralización da relixión do Estado: un cásase polo Civil, o Administrativo ou o Criminal. Levamos ós fillos ó Bautizo Civil, incluso xa se están a poñer de moda as Comunións Civís. Coñas. Despois podemos renegar da Constitución, do Rei, de Roque, do matrimonio contraído diante de Roel-Melenas no Palacio da Misericordia, ou nos xardíns da Trave. Hoxe prímase ó divorcio sen xusta causa tan só superados tres meses do enlace, e incluso instantáneo se mediaren malos tratos —subterfuxio empregado por malos colegas da profesión xurídica e cónxuxes sen moralidade para desprenderse rápidamente do obstáculo que os vincula a outra persoa—. Rómpense matrimonios coma quen devolve unhas medias nunha paquetería. E iso non pode ser así porque polo medio hai persoas. Terceiro: o Estado penaliza ás familias, e canto máis «tradicionais», máis penalizadas. Non pode levar a nena o velo na cabeza, porque o impide o regulamento; non pode pór en práctica unha relixión, porque é discriminatoria dos demáis ou non é correcto en público; non pode facer un banquete nun local porque non se pode fumar; non pode o fillo ir a 180 km por hora porque a lei administrativa obriga ó pai a denuncialo —e aínda acaso pola comisión dun delicto e non unha mera sanción administrativa—; non se pode recorrer con acertado criterio ó «coscorrón educativo»; non se pode botar un peido na cama porque intoxica á atmosfera. Estamos na época do non.

Dignísimo Regal: puxemos a esperanza no Estado, que é como unha puta gobernada por un exército de chulos. ¿Ti que opinas de todo isto?

Atentamente, un amigo.
Comentario por Pentapolín del Arremangado Brazo, Rey de los Garam (12-02-2011 21:23)
2 Non teño nada que añadir, estou totalme#blgtk08#nte de acordo con vostede señor Regal.
Comentario por A cruz da Campá (13-02-2011 09:16)
3
Claro, para os pais vanse a preocupar de educar#blgtk08# eles mesmos, para eso xa esta o estado, os mestres.....
Comentario por Lola (13-02-2011 10:03)
4
Emboubar(De facer bobo a un) é fácil cos que xa son borregos fóra da escola. Na escola un#blgtk08# obxectivo é recoller uns coñecementos básicos e aprender a usar a cabeza, e algúns o conseguen.
Comentario por Profe (13-02-2011 10:05)
5 Pois, gustoume moito o comentario, o certo e que non estou de acordo en todo o que dis, eu creo algo mais no estado para reconducir defectos da sociedade, tamen creo moi pouco nas relixions monoteistas como solucion a os problemas da nosa sociedade, por o demais e exceptuando eses casi titular#blgtk08#es de loubanza que me adicas ....moi bó o comentario, e largo como o mes de Maio....agradecese, e engado
"O verdadeiro éxito da educación é formar a bos borregos que non rechisten en contra dos gobernos,sexan concellos, diputacions, xuntas varias ou do estado, por moi mal que o faga "
Comentario por Otero Regal (13-02-2011 10:11)
6 El verdadero objetivo de la educación actual es adoctrinar dóciles ciudadanos para que actuen de acuerdo a principios de compe#blgtk08#titividad, falta de autoaprendizaje, docilidad frente la autoridad y las ordenes, falta de interés, poca creatividad, etc etc
Comentario por Santiago (13-02-2011 10:13)
7 Benquerido Afonso:

Non quero dicir que as relixións monoteístas sexan a solución ós retos da sociedade civil: o que quero dicir é que aqueles que seguen unha delas teñen un piar moito máis sólido no que apoiarse que o Estado; e confían máis en sí mesmos, ou nos seus semellantes, para resolver os problemas; sen dar entrada ó Estado nas súas vidas.

Imaxinemos unha situación tráxica: un accidente de estrada. Un parente buscaría consolo nos amigos, no crego, nun psicólogo. Hoxe, co Estado, busca consolo neste: facilitámosche pastillas, médicos da Seguridade Social, vacacións pagadas, unha subvención por vítima de accidente de tráfico, etc, etc. #blgtk08#Pero ollo: ¡só para ti, vítima! De tal xeito as relacións cos demáis vense cortadas. Relacionámonos co Estado. Isto crea un Estado forte. Na antigüidade, o Estado forte ía á guerra coas nacións veciñas, e non se metía moito na vida dos súbditos. Hoxe mellórannos o nome —chámannos cidadáns— pero sométennos á innumerables intromisións, e o Estado fai a forza sobre nós separándonos dos semellantes.

Co das relixións monoteístas quixen dicir que a xente que —verdadeiramente— tén unha e a segue con enteireza, adoita ser tolerante, cultivado, firme nos propósitos, moral, responsable: tal como os nosos devanceiros da aldea. Que foron alicerces da sociedade actual.
Comentario por Pentapolín del Arremangado Brazo, Rey de los Garam (13-02-2011 17:05)
8 Según iban andando vieron levantarse ante ellos una espesa y grande nube de polvo.

“-Éste es el día ¡oh Sancho! en el cual se ha de ver el bien que me tiene guardado mi suerte; éste es el día, digo, en que se ha de mostrar, tanto como en otro alguno, el valor de mi brazo, y en el que tengo de hacer obras que queden escritas en el libro de la Fama por todos los venideros siglos. ¿Ves aquella polvareda que allí se levanta, Sancho? Pues toda es cuajada de un copiosísimo ejército que de diversas e innumerables gentes por allí viene marchando.

“-A esa cuenta, dos deben de ser -dijo Sancho-; porque desta parte contraria se levanta asimesmo otra semejante polvareda.

Volvió a mirarlo don Quijote y se alegró sobremanera, pues pensó, sin duda alguna, que eran dos ejércitos que venían a embestirse y a encontrarse en mitad de aquella espaciosa llanura. Tan llena de imaginarias aventuras tenía la fantasía, que no echó de ver que la polvareda la levantaban dos grandes manadas de ovejas y carneros que por aquel mismo camino de dos diferentes partes venían. La polvareda era tan espesa, que ocultaba enteramente a quienes la levantaban, y Sancho creyó en un principio que, efectivamente, era cierto lo que su amo le había dicho.

“-Señor, pues ¿qué hemos de hacer nosotros?

“-¿Qué? -dijo don Quijote-. Favorecer y ayudar a los menesterosos y desvalidos. Y has de saber, Sancho, que éste que viene por nuestra frente le conduce y guía el grande emperador Alifanfarón, señor de la grande isla Trapobana; este otro que a mis espaldas marcha es el de su enemigo el rey de los garamantas, Pentapolín del Arremangado Brazo, porque siempre entra en las batallas con el brazo derecho desnudo.”

Recordando lo que había leído en los extravagantes libros de caballerías, don Quijote siguió describiendo a su escudero las causas de la pelea. Entretanto pusiéronse sobre una loma, desde la cual vio Sancho con gran satisfacción los carneros que eran conducidos por algunos pastores.

“-Señor, encomiendo al diablo hombre, ni gigante, ni caballero de cuantos vuestra merced dice, que parece por todo esto; a lo menos, yo no los veo: quizá todo debe ser encantamento, como los fantasmas de anoche.

“-¿Cómo dices eso? -respondió don Quijote-. ¿No oyes el relinchar de los caballos, el tocar de los clarines, el ruido de los atambores?

“-No oigo otra cosa -respondió Sancho- sino muchos balidos de ovejas y carneros. Y así era la verdad, porque ya llegaban cerca los dos rebaños.

“-El miedo que tienes -dijo don Quijote- te hace, Sancho, que ni veas ni oyas a derechas; porque uno de los efectos del miedo es turbar los sentidos y hacer que las cosas no parezcan lo que son: y si es que tanto temes, retírate a una parte y déjame solo; que solo basto a dar la victoria a la parte a quien yo diere mi ayuda.”

Y, #blgtk08#diciendo esto, enristró la lanza, aplicó las espuelas a Rocinante, y sin hacer caso de las voces de Sancho Panza, arremetió contra los carneros, como un rayo.

“-¡Ea, caballeros, los que seguís y militáis debajo de las banderas del valeroso emperador Pentapolín del Arremangado Brazo, seguidme todos; veréis cuan fácilmente le doy venganza de su enemigo Alifanfarón de Trapobana!”

Viendo el destrozo que causaba el caballero, los pastores y ganaderos que con la manada venían le gritaron que no hiciese aquello, y al notar que sus gritos no aprovechaban, desciñéronse las hondas y comenzaron a saludarle los oídos con piedras como el puño, hasta que una de éstas fue a dar con tanta violencia sobre su rostro, que le hizo saltar varios dientes y dio con su cuerpo contra el suelo, haciéndole perder el sentido.

Como yacía inmóvil, temiendo los pastores que estuviese muerto, recogieron sus rebaños, y llevándose las reses muertas que pasaban de siete, se marcharon con mucha prisa.

Cuando Sancho se llegó a prestar socorro a su amo, don Quijote, mal herido como estaba, dijo a voces que esta nueva desgracia era otra vez obra de un encantador, y rogó a Sancho que siguiera a los carneros, advirtiéndole que si tal hacía, pronto los vería volver en su ser primero. Pero Sancho no se dejó persuadir esta vez, y don Quijote tuvo que rendirse a su parecer de que debían buscar el camino de una venta donde recogerse.

Poco después de esto, don Quijote llevó a cabo una valerosa hazaña que causó universal admiración. Habiendo topado con un carro en el que se enviaban al rey dos fieros leones, pidió al leonero que abriera las jaulas y soltara a los animales.

Cuando todos, excepto el leonero, hubieron huido, poniéndose fuera de peligro, y las muías que tiraban del carro estuvieron retiradas en sitio seguro con Rocinante, el valeroso manchego obligó al leonero a abrir una de las jaulas. Embrazando su escudo y desenvainando la espada, plantóse en figura defensiva delante de la jaula. En abriendo la puerta de ésta, mostróse a la vista un gran león, animal de tamaño enorme y de temible aspecto. Lo primero que hizo el león fue volver las espaldas y enseñar sus partes traseras a don Quijote, y con gran flema y remanso se volvió a echar en la jaula; viendo lo cual don Quijote mandó al leonero que le diese de palos y le irritase para echarle fuera. El leonero aconsejó a don Quijote que se contentara con lo hecho, pues ya había mostrado su valor en forma más que suficiente. Persuadido, al fin, de que no podía hacer más, don Quijote cedió al ruego del leonero, insistiendo, sin embargo, en que éste diera testimonio de lo que le había visto hacer.

“-¿Qué te parece desto, Sancho? -dijo don Quijote-. ¿Hay encantos que valgan contra la verdadera valentía? Bien podrán los encantadores quitarme la ventura, pero el esfuerzo y el ánimo será imposible.”
Comentario por PARA PENTAPOLIN (13-02-2011 18:48)
9 Non remato de entender que ten que#blgtk08# ver Deus coa boa educación.¿...?
Comentario por A cruz da Campá (13-02-2011 22:39)
10 Hai que saber respectar que a maioría da poboación está formada por ricos e que#blgtk08# as leis, normas e costumes estean feitas para a súa comodidade e conveniencia.
Comentario por Patacha (14-02-2011 10:10)
11
Os adolescentes agora non saben quen é William shakespeare nin Charles Dickens , pero se coñecen toda a vida dos personaxes da prensa rosa , maltratan a linguaxe e apenas saben falar , mandan mensaxes de mób#blgtk08#il cometendo unhas faltas de ortografia que aceptan como normais e a gran mayoria nunca lerá un libro , equivoqueime o único libro que lles interesa é o da autoescola , probablemente o ultimo libro que lerán na súa
Comentario por Foz (14-02-2011 10:14)
12
Educar, é criar. E criar significa nutrir emocional, afectiva e espiritualmente, crear e asegurar as condicións para que a árbore que está, íntegro e en cernes, na semente que é un fillo poida alcanzar o seu desenvolvemento. Que a potencia convértase en acto. Ademais de actos de amor (porque o amor debería ser sempre un verbo e non un sustantivo, accións e non declaracións), educar significa, visto así, transmitir valores a través das condutas, salientar (a través de estímulos#blgtk08#, actividades compartidas, diálogos) o valor único da vida dese fillo para que el senta querido polo que é antes que polo que fai. Educar é vivir de tal xeito que o fillo que nos observa descubra, a través daquilo que ve ao vernos, que hai un sentido en cada vida e senta estimulado e acompañado a explorar o da súa.
E amigo "A cruz da Campá" na maioria das veces a igrexa catolica apostolica e roman, coa sua intranxixencia, non e boa para propiciar unha boa educacion da sociedade.
Comentario por Otero Regal (14-02-2011 10:29)
13 Todas as persoas serven para algo e buscan unha saída para a súa vida. A xente nova actual é excelente na súa maior parte, pero todos non son iguais. O sistema educativo debe de diversificar o tipo de ensinanza adaptado ao tipo de xente diversa que a solicita, pero ese tipo de ensinanza é cara e difícil de xestionar e ás veces pouco valorada pola opinión pública que está afeita a c#blgtk08#ualificar en branco e negro, sen ver as infinidades de cores ás que se lles debe de ofrecer, se é posible, infinidades de tipos de educación para asegurar a inserción das persoas nas diferentes posibilidades de entrada que oferta a sociadade actual. A falla destes enfoques prácticos provoca frustración e polo tanto reaccións adversas que xa afectan a varias xeneracións de persoas.
Comentario por Juanjo (14-02-2011 22:18)
14 ¿Estanme cham#blgtk08#ando ovella?
Comentario por Pentapolín del Arremangado Brazo, Rey de los Garam (14-02-2011 22:58)
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal