A MALIÑA DE LUGO


BENVIDO A REPUBLICA DA MIÑA CASA
Non, esto non e un anuncio de IKEA. Tampouco e un blog de tías en bolas, nin un blog de foros de adolescentes, nin de un programa de “aqui temos tomate” anque por alguns dos comentarios puidera parecelo. Simplemente pensei que un título así… A MALIÑA DE LUGO…. atraería a mais seguidores, si ben , hoxe, despois da experencia digome
: "¿para qué?" Pero bueno, xa teño a clientela feita e dame non sei que cambialo, así que de momento este blog chamase como se chama e o contido e o que e, (evidentemente). O que eiqui deixo cada unhos cantos dias, fallo algun, constitue un análisis nada metódico moito menos exhaustivo da actualidade tal e como eu a vexo, e que obviamente non coincidirá para nada con a sua visión, queridiño letor. Pero sepan que xa levo varios anos bisestos neste oficio de xunta letras e que, incluso gañeime unha certa (dudosa) reputación en algún oscuro rincón do gacetilleo en épocas remotas. A os que xa me coñezan desa etapa, xa saben qué poden esperar de min e de esta páxina. A os que caeron aquí por accidente, simplemente recordarlles a única máxima inquebrantabel que rixe este blog: nada do que aquí se escribe debe ser tomado en serio. Non no olviden xamais, ou iniciaremos polémicas estériles que no nos conducirán a otro calexón mais que ao dos insultos, as divisions entre bandos e as desercions en masa. Nin eu mesmo me tomo en serio, así que non cometedes ese erro no meu lugar.
Por o demais, sexan benvidos. Tomen asento, sírvanse unhas bebidas do moble bar e participen si o creen convenente. Intentarei actualizar contidos a diario, sempre e cando as forzas e a miña apretada axenda mo permitan, e a actualidade depare noticias suculentas que comentar….por certo como tecleo con presa e teño pouco tempo, non soio correxir os textos, asi que cometo faltas de ortografia a esgallo….pero entendese…de carallo…e se non tempo o tempo…….Por certo, olvidabaseme...son OTERO REGAL, vivo en Xunqueira un barrio de Viveiro, aqui teñen a sua casa. www.oteroregal.com

O meu perfil
ceramica@oteroregal.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

AX XENTES DOS 50
As xentes da miña idade, que empeza a resultarme ominosa a estas alturas, viamos ao franquismo como o principal impedimento á hora de acceder a unha sociedade diferente e, sen dúbida, moito mellor. A cega obstinación do ditador por condenar e perseguir canto coubese no noso tenro concepto de liberdade, a proverbial cruzada inmovilista do seu principal baluarte ideolóxico, a mesma Santa Nai Igrexa que segue en súas trece aínda que condenada, Que equivocados estabamos!

Coa confusión que debrúa os poucos anos e o moito ánimo, algúns fixemos fronte á Besta e outros, os máis, sinxelamente animáronse aos poucos a degustar as meles desa mesma liberdade pola que outros partíanse o peito. Foi a nosa unha pelexa social, por moito que estivésemos convencidos de que era política e ideolóxica. No fondo de todos nós, aqueles revolucionarios non por tan ilusos menos brutos, latexaba, creo agora, o deseño dunha sociedade plenamente xusta e equilibrada, no que o traballo fóra un mal menor aceptado, a unidade popular unha radical alternativa, o lucro persoal unha lacra, a saúde e a cultura un obxectivo indiscutible, a solidariedade un banderín de enganche, a natureza unha aliada cuxas feridas restañaríamos con prontitude e eficacia... Aínda que concibísemola desde toda unha ditadura do proletariado, demos máis de esixíbleo por un mural chinés repleto de sorrisos ou unha zafra cubana de igualdade e grandeza. Algúns hipotecamos a vida, outros a inmolaron no dubidoso altar da loita consecuente. Honor a eles, o que fai máis crúa aínda o paradoxo sobre a que escribo.

Estabamos equivocados. Agora seino. Mentres os lumes artificiais do franquismo mantíñannos entretidos e chamuscaban pouquiño a pouco as nosas forzas e entendederas, a un tempo que se acontecían as sórdidas ou gloriosas batallas que librabamos, xa sentaba as súas bases o inimigo na sombra ata crear o inextricable e proceloso bosque tras as árbores que nos ofuscaban. Medrou como a mala herba tanto entre os combatidos coma entre os combatentes, ata chegar a ser tan asfixiante como o é agora. E o que che rondarei, morena.
Otero Regal




Comentarios (16) - Categoría: Xeral - Publicado o 14-09-2010 08:19
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
16 Comentario(s)
1 Todo era mello#blgtk08#r contra Frano
Comentario por Luis (14-09-2010 14:50)
2 Que es mi barco mi tesoro, que es mi dios la libertad, #blgtk08#mi ley, la fuerza y el viento, mi única patria, la mar.
Comentario por Madrid (14-09-2010 14:53)
3 Si amigos, con Franco viviamos mellor, ¡onde vai parar! Nestes tempos de consternación da Patria vémonos convulsionados pola ineptitude de partidos políticos que só buscan o poder custe o que custe, temos uns sindicatos impasibles ante a degradación da sociedade española, unha xustiza chea de#blgtk08# burocracia e de interminables dereitos para os delincuentes, unha prensa agresiva e sen escrúpulos que por levar o titular é capaz de manipular, insultar e calumniar o que se prece e un Goberno Vermello que nos está levando á ruína económica, moral e socialmente. Isto con Franco non pasaba.
Comentario por Patria (14-09-2010 14:55)
4 Listas abertas, República Federal e isto será unha democracia, agora neste momento non somos unha democracia, somos unha monarquía bananera#blgtk08# e xa imos marcha atrás costa abaixo e sen freos. Recórdoche que Zapatero nos prometeu listas abertas e non o cumpriu, como tantas cousas.
Comentario por Bombardino (14-09-2010 14:56)
5 Eu o que de verdade estraño desa época son os discursos do jefecillo que se qu#blgtk08#ixo pasear baixo palio, se home os da " pertinaz seca".
senten Coño!!!
Comentario por Azur (15-09-2010 10:43)
6 asfixiante co#blgtk08#mo o é agora?
Comentario por Lucus (16-09-2010 14:32)
7 El tiempo pone a ca#blgtk08#da uno en su sitio
Comentario por Maria (16-09-2010 14:42)
8
Fíxenme un lio, vou#blgtk08#me a durmir. Ata outro día.
Comentario por Rosa (16-09-2010 14:44)
9 Moi bo. Emocionoume. Ás veces, entre tanto debate#blgtk08# político, esquécenllenos as cousas importantes.
Comentario por Eze (16-09-2010 14:46)
10 Y pensar que llevamos tanto tiempo discutiendo sobre cómo acabar con las desigu#blgtk08#aldades sociales y hemos avanzado tan poco. Vanitas vanitatum et omina vanitas.
Comentario por Koldo (16-09-2010 14:47)
11
Pero a xente seguen votan#blgtk08#do aos mesmos polituchos de merda..
Comentario por Rio dos Foles (16-09-2010 14:48)
12 PROMETER HASTA METER, Y UNA VEZ#blgtk08# METIDO SE OLVIDO LO PROMETIDO.
Comentario por RICO (16-09-2010 14:49)
13 Eu non vou falar do artigo.
Vou falar de Otero Regal, espero, desexo, anhelo, quero,ambiciono, ansio, aspiro, suspiro por #blgtk08#que sigas así Otero, deleitandonos coas tuas parrafadas.
Non te coñezo persoalmente, pero sigote en todo o que dis.
Comentario por Miguel (16-09-2010 16:02)
14 E DA FOLGA QUE?

Eu tamén teño as miñas razóns respecto da folga, á que non só non irei senón que desexo que non triunfe, na esperanza de que sirva para cambiar dinámicas pésimas nos mal chamados "axentes sociais" e na convicción de que os traballadores debemos ser conscientes de que a situación do noso país é tan crítica que toca apechugar ata que nos dean a ocasión de votar. Intento falar desprovisto de partidismo. En cinco puntos:

* A crise en España, que arrastramos desde 2007 e na que estabamos completamente inmersos cando crebou Lehman, é o resultado de políticas económicas (tanto monetarias como fiscais) nefastas. O desgoberno económico que arrastramos practicamente desde 2002 (curiosamente coincide coa anterior folga xeral) resumiuse en vivir da explosión do crédito e a creación de sucesivas burbullas económicas, situación fronte á cal os distintos gobernos non fixeron absolutamente ningunha reforma económica de calado. Esta non é unha crise do liberalismo ou do keynesianismo, senón de malas políticas económicas liberais ou keynesianas, de malos gobernos e de falta de audacia política. E mellóraa xeito de cambiar iso é votando. Botando alcaldes, botando presidentes de comunidades autónomas, e botando gobernos que o fixeron rematadamente mal, sexan do signo que sexan. E esixindo aos novos que teñan altura de miras. É moito pedir dado o nivel da nosa clase política, pero non nos queda outra.
* A competitividade de España é agora mesmo un lastre para a saída da crise, cunha lexislación laboral que arrastra conceptos do franquismo e que supón un freo á hora de crear ou manter empresas polas rixideces dun sistema laboral proteccionista que non fomenta a reciclaxe, a meritocracia, a mobilidade ou a progresión, senón o funcionariado.
* O sindicalismo no noso país practica unha podremia moral de tal calibre que reforzalo apoiando a folga é case suicida. Quen teñen a obrigación de defender os dereitos dos traballadores (está claro que os dos non traballadores non, e así nos vai) negáronse a facilitar condicións nas que resulte máis fácil a contratación (e, si, o despedimento tamén) e permitan mellorar a nosa competitividade. Ante a crise practicaron a técnica do avestruz durante tres anos, e deron a razón a quen sosteñen (sostemos) que a súa desconexión coa sociedade e coas necesidades dos traballadores e a economía (si, van máis xuntos do que parece) é esmagador. Nos sindicatos sobran poltronas e falta visión, capacidade, realismo e vontade de sacrificio.
* Non serei eu quen defenda a segundo que empresarios. Lerchos hai en todas partes, pero cando s#blgtk08#e aproban medidas que poden interesar a unha xeneralidade desgraciadamente hai que incluír aos caraduras. O pequeno / mediano empresario, os donos de centos de miles de empresas en perigo necesitan algunha saída para sobrevivir, e se malamente podemos vivir con cinco millóns de parados, peor estaremos sen un parque empresarial medianamente saudable.
* Quen estamos na trintena estamos vivindo a crise económica máis dura que veremos en toda a nosa vida (ou polo menos, iso espero). Dentro de 20 anos preferirei pensar que apoiei para saír da crise, facendo sacrificios (inxustos, ás veces), que pensar que apoiei a perpetuar un sindicalismo decimonónico e inmovilista cuxas receitas para saír da crise resumíanse en non facer nada. Eu elixo o sacrificio.

Hai moitos factores máis a ter en conta:

* o noso estado do benestar é insostible, xa o era antes de Lehman e antes de que todos comprásemos casas carísimas e BMWs ampliando hipotecas;
* a saída da crise será máis rápida canto antes dinamicemos a economía. Mandar unha mensaxe de debilidade agora mesmo non é bo;
* o despedimento caro é un remanente de sistemas económicos de séculos pasados. Podemos enrabietarnos moito porque nolo quiten, pero os mercados de traballo do futuro serán así de dinámicos. Síntoo polas hordas de incompetentes que se aferran aos seus postos porque custa moito despedirlles, pero non o sinto polos traballadores competentes que non terán problema en recolocarse nunha economía dinámica e en crecemento;
* a crise é de todos. Pero no apartado dos excesos España está entre os que leva a palma. Vale que os bancos daban crédito a todo bicho vivente, pero non obrigaban a ninguén a coller o diñeiro a punta de pistola.

Moito se poderá discutir sobre as orixes desta crise. Facer reduccionismo ou botar a culpa aos de en fronte é un recurso barato e efectivo, pero a realidade desta crise é tan multidimensional que agora mesmo a única opción que nos queda é paliar as súas consecuencias, e previr para que isto non se repita nunca. A reforma laboral non é nin de lonxe perfecta, é o que puido sacar adiante esta especie de goberno, pero é un comezo.

Creo que a sociedade civil ten outros xeitos construtivos de contribuír á saída da crise, pero nin os sindicatos nin a patronal parecen ser o instrumento adecuado para iso. Son máis parte do problema que da solución.

Nota: Levo falando da crise desde decembro de 2006, cando non había ningún problema co crédito. Isto víase vir, lle a pesar de quen lle pese. Por onde rebentase a burbulla era a única incógnita.
Comentario por Picato (16-09-2010 19:11)
15
É incrible que a estas alturas, aínda haxa xente que#blgtk08# siga crendo tan cegamente en deuses, anxos, santos e demais.
Comentario por Monica (16-09-2010 19:15)
16 Si señor Sito si, moitos fostedes grandes antifranquistas aló polos anos 80, cando Anita Belén y esposo cantaban a porta de Alcalá, xunto coa pandilla de progres made for Teddy Bautista. Pero cando Franco#blgtk08# estaba vivo, Victor adicaballe odas e tí e máis toda a nova ola de comunistas-socialista e bloqueiros andabades mais tesos ca un garrote.
Non hai peor cousa que añorar o que nunca xamáis ocurriu.
Comentario por REALISMO PURO (18-09-2010 10:47)
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal