A MALIÑA DE LUGO


BENVIDO A REPUBLICA DA MIÑA CASA
Non, esto non e un anuncio de IKEA. Tampouco e un blog de tías en bolas, nin un blog de foros de adolescentes, nin de un programa de “aqui temos tomate” anque por alguns dos comentarios puidera parecelo. Simplemente pensei que un título así… A MALIÑA DE LUGO…. atraería a mais seguidores, si ben , hoxe, despois da experencia digome
: "¿para qué?" Pero bueno, xa teño a clientela feita e dame non sei que cambialo, así que de momento este blog chamase como se chama e o contido e o que e, (evidentemente). O que eiqui deixo cada unhos cantos dias, fallo algun, constitue un análisis nada metódico moito menos exhaustivo da actualidade tal e como eu a vexo, e que obviamente non coincidirá para nada con a sua visión, queridiño letor. Pero sepan que xa levo varios anos bisestos neste oficio de xunta letras e que, incluso gañeime unha certa (dudosa) reputación en algún oscuro rincón do gacetilleo en épocas remotas. A os que xa me coñezan desa etapa, xa saben qué poden esperar de min e de esta páxina. A os que caeron aquí por accidente, simplemente recordarlles a única máxima inquebrantabel que rixe este blog: nada do que aquí se escribe debe ser tomado en serio. Non no olviden xamais, ou iniciaremos polémicas estériles que no nos conducirán a otro calexón mais que ao dos insultos, as divisions entre bandos e as desercions en masa. Nin eu mesmo me tomo en serio, así que non cometedes ese erro no meu lugar.
Por o demais, sexan benvidos. Tomen asento, sírvanse unhas bebidas do moble bar e participen si o creen convenente. Intentarei actualizar contidos a diario, sempre e cando as forzas e a miña apretada axenda mo permitan, e a actualidade depare noticias suculentas que comentar….por certo como tecleo con presa e teño pouco tempo, non soio correxir os textos, asi que cometo faltas de ortografia a esgallo….pero entendese…de carallo…e se non tempo o tempo…….Por certo, olvidabaseme...son OTERO REGAL, vivo en Xunqueira un barrio de Viveiro, aqui teñen a sua casa. www.oteroregal.com

O meu perfil
ceramica@oteroregal.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

FACIS PETREA
FACIS PETREA
A capacidade de asombro, tan propia da inocencia, á que estamos abocados si atendemos a os espectáculos parlamentarios de cada día, sexa nos concellos, diputacions, xunta ou estado, non parece ter fin. Realmente, si a devandita capacidade tivese límites, estariamos ante o temido vómito social.

O Sr. Rajoy exhibe o argumento da autoridade moral para usalo como varapao contra o Sr. Pérez Rubalcaba. Dáme o ataque de risa por non chorar cada dia que esta xentiña repite incansablemente aquello de “tu mais”

A defensa esgrimida polo Sr. Rajoy é o famoso “Ti máis”, evidente desconsuelo para os que aspiramos a ver a un político dando a cara, argumentando unha defensa contundente. Pero é evidente que a intelixencia oculta que ten este presidente baleiróuselle nas oposicions ao rexistro da propiedade.
Daquel punto de inflexión na súa vida, e as sucesivas migracions a registros rianxeiros, pirenaicos e finalmente levantinos, nace a súa conformidad coa mediocridad.

Os petos cheos,- aínda que repita que perdeu ingresos dinerarios dedicándose á política-, o notable incremento do seu patrimonio, e o desdén con que se manifesta ante os españois non xustificarían unha intelectualidad que se lle podería supoñer.
Decir adornado con flores aos que hoxe non teñen para comer, Sr. Rajoy “..... onde dixen digo, digo Diego ....”..

As entrevistas que lle fan “ad hoc” realizadas por medios non españois, e nas que confesa sentirse a gusto, non son máis que bofetons sen mans a calquera de nos español. Pois estamos guapos que teñamos que mercar “os papeis” do mundo adiante para saber o que quere facer vostede con as nosas miserias..

O Sr. Presidente intenta dar unha imaxe de seguridade, adiantando os brazos ao camiñar, en xestos que me recordan aos soldados que desfilaban “a piñón fixo”.Pero nada máis lonxe da realidade. É un preclaro exemplo de inseguridade, de tibieza hipócrita, cando manifesta que sabe perfectamente que non cumpriu co seu programa electoral pero que cumpre co seu deber. A este proceder chámaselle por a miña terra “CARA DURA” de dura, de hormigón, facies pétrea, en latin de seminarista de Mondoñedo.

Acompáñalle neste baile de antroido a destempo o ministro Sr. Montoro, líder experto en bailar sevillanas, dando voltas incesantes para quedarse cravado na figura torera do paseíllo, coa taleguilla ben chea e o brazo esquerdo oculto pola capa. A capa mesma con que nos cortaron os caprichos do pracer aos españois. Non é, ao que se ve, exclusivo comportamento do presidente, senón de todos os membros deste goberno.

Según a miña humilde opinión, autoridade moral non ten vostede Sr. Presidente nin recentemente recibidas as puras augas bautismales. Vostede pide aos españois sacrificios salariales mentres engorda os seus emolumentos, apértanos con reformas fiscais á vez que as súas correligionarios sacian as súas ambicións dinerarias desmedidas transportandoas a Suiza ou a calquera outros lugar, preferentemente paraísos fiscais. Asi que cambie que si non os tempos vanno chimpar fora do palacete da Moncloa, tempo o tempo, pois a xente de arreo estalle moi cabreada, deria, mais ainda que un servidor, que xa ten o cabreo na coronilla do testuzo, que din os mal pensados heredie de meu tatarabo o cura de Castro de Ouro.
Otero Regal

A capacidade de asombro, tan propia da inocencia, á que estamos abocados si atendemos a os espectáculos parlamentarios de cada día, sexa nos concellos, diputacions, xunta ou estado, non parece ter fin. Realmente, si a devandita capacidade tivese límites, estariamos ante o temido vómito social.

O Sr. Rajoy exhibe o argumento da autoridade moral para usalo como varapao contra o Sr. Pérez Rubalcaba. Dáme o ataque de risa por non chorar cada dia que esta xentiña repite incansablemente aquello de “tu mais”

A defensa esgrimida polo Sr. Rajoy é o famoso “Ti máis”, evidente desconsuelo para os que aspiramos a ver a un político dando a cara, argumentando unha defensa contundente. Pero é evidente que a intelixencia oculta que ten este presidente baleiróuselle nas oposicions ao rexistro da propiedade.
Daquel punto de inflexión na súa vida, e as sucesivas migracions a registros rianxeiros, pirenaicos e finalmente levantinos, nace a súa conformidad coa mediocridad.

Os petos cheos,- aínda que repita que perdeu ingresos dinerarios dedicándose á política-, o notable incremento do seu patrimonio, e o desdén con que se manifesta ante os españois non xustificarían unha intelectualidad que se lle podería supoñer.
Decir adornado con flores aos que hoxe non teñen para comer, Sr. Rajoy “..... onde dixen digo, digo Diego ....”..

As entrevistas que lle fan “ad hoc” realizadas por medios non españois, e nas que confesa sentirse a gusto, non son máis que bofetons sen mans a calquera de nos español. Pois estamos guapos que teñamos que mercar “os papeis” do mundo adiante para saber o que quere facer vostede con as nosas miserias..

O Sr. Presidente intenta dar unha imaxe de seguridade, adiantando os brazos ao camiñar, en xestos que me recordan aos soldados que desfilaban “a piñón fixo”.Pero nada máis lonxe da realidade. É un preclaro exemplo de inseguridade, de tibieza hipócrita, cando manifesta que sabe perfectamente que non cumpriu co seu programa electoral pero que cumpre co seu deber. A este proceder chámaselle por a miña terra “CARA DURA” de dura, de hormigón, facies pétrea, en latin de seminarista de Mondoñedo.

Acompáñalle neste baile de antroido a destempo o ministro Sr. Montoro, líder experto en bailar sevillanas, dando voltas incesantes para quedarse cravado na figura torera do paseíllo, coa taleguilla ben chea e o brazo esquerdo oculto pola capa. A capa mesma con que nos cortaron os caprichos do pracer aos españois. Non é, ao que se ve, exclusivo comportamento do presidente, senón de todos os membros deste goberno.

Según a miña humilde opinión, autoridade moral non ten vostede Sr. Presidente nin recentemente recibidas as puras augas bautismales. Vostede pide aos españois sacrificios salariales mentres engorda os seus emolumentos, apértanos con reformas fiscais á vez que as súas correligionarios sacian as súas ambicións dinerarias desmedidas transportandoas a Suiza ou a calquera outros lugar, preferentemente paraísos fiscais. Asi que cambie que si non os tempos vanno chimpar fora do palacete da Moncloa, tempo o tempo, pois a xente de arreo estalle moi cabreada, deria, mais ainda que un servidor, que xa ten o cabreo na coronilla do testuzo, que din os mal pensados heredie de meu tatarabo o cura de Castro de Ouro.
Otero Regal
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 22-05-2013 14:51
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal