A MALIÑA DE LUGO


BENVIDO A REPUBLICA DA MIÑA CASA
Non, esto non e un anuncio de IKEA. Tampouco e un blog de tías en bolas, nin un blog de foros de adolescentes, nin de un programa de “aqui temos tomate” anque por alguns dos comentarios puidera parecelo. Simplemente pensei que un título así… A MALIÑA DE LUGO…. atraería a mais seguidores, si ben , hoxe, despois da experencia digome
: "¿para qué?" Pero bueno, xa teño a clientela feita e dame non sei que cambialo, así que de momento este blog chamase como se chama e o contido e o que e, (evidentemente). O que eiqui deixo cada unhos cantos dias, fallo algun, constitue un análisis nada metódico moito menos exhaustivo da actualidade tal e como eu a vexo, e que obviamente non coincidirá para nada con a sua visión, queridiño letor. Pero sepan que xa levo varios anos bisestos neste oficio de xunta letras e que, incluso gañeime unha certa (dudosa) reputación en algún oscuro rincón do gacetilleo en épocas remotas. A os que xa me coñezan desa etapa, xa saben qué poden esperar de min e de esta páxina. A os que caeron aquí por accidente, simplemente recordarlles a única máxima inquebrantabel que rixe este blog: nada do que aquí se escribe debe ser tomado en serio. Non no olviden xamais, ou iniciaremos polémicas estériles que no nos conducirán a otro calexón mais que ao dos insultos, as divisions entre bandos e as desercions en masa. Nin eu mesmo me tomo en serio, así que non cometedes ese erro no meu lugar.
Por o demais, sexan benvidos. Tomen asento, sírvanse unhas bebidas do moble bar e participen si o creen convenente. Intentarei actualizar contidos a diario, sempre e cando as forzas e a miña apretada axenda mo permitan, e a actualidade depare noticias suculentas que comentar….por certo como tecleo con presa e teño pouco tempo, non soio correxir os textos, asi que cometo faltas de ortografia a esgallo….pero entendese…de carallo…e se non tempo o tempo…….Por certo, olvidabaseme...son OTERO REGAL, vivo en Xunqueira un barrio de Viveiro, aqui teñen a sua casa. www.oteroregal.com

O meu perfil
ceramica@oteroregal.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

A LIÑA VERMELLA
A expresión “cruzar a liña vermella” fálanos de resistencia, de rebelión, de negarse a aceptar determinadas cousas; suxírenos límites que non se deben traspasar; e recórdanos os atropelos en dereitos sociais e saqueos ao peto que soportan os cidadáns indefensos, sobre quen recaen todos os sacrificios sen participar de ningún festín inmobiliario, nin financeiro.

Como ras que nadan dentro dun caldeiro de auga ao lume sen intentar fuxir, tan só porque a transformación do seu delicioso baño nun inferno hirviente prodúcese de xeito gradual; aprendendo a tolerar a calor ata que é demasiado tarde para escapar e mórrense. Como os alemáns que consentiron que os seus propios veciños xudeus, comunistas, homosexuais, discapacitados-, fosen aniquilados, apartados, sinalados, gaseados, ademais de por medo, descoñecemento ou complicidade, por unha sorte de normalidade regulamentaria, unha rutina clorofórmica que facía levadía unha cotidianidad preñada de monstros, na que funcionaban os transportes públicos, abrían colexios e tendas ou se acudía ao traballo. Tolerando todo, coma se non pasase nada, coma se o corazón non tiritara entre tebras.

E se a desgraza ten o nome propio doutro a min que máis me dá; por que protestar se os demais calan; ou non me interesa porque non afecta aos meus?. Ata que é demasiado tarde. E así nos inmunizamos ante a inxustiza diaria, revelada en todos os niveis, en cada detalle, no público e no privado, desde a cúspide do poder ata o seu mesma base; un charco de negra inxustiza que se estende e derrama, e que nos mancha a pouco que rabuñemos unha realidade social insostible; sobre todo cando asistimos atónitos ás decisións dunha clase política que en lugar de defendernos, atrincheira e ailla, situándose a distancia do resto. A manga ancha para uns poucos, cos seus case inalterables prebendas, abusos, dietas e viaxes; e un xigantesco embude para a maioría, que ve recortarse a diario dereitos, soldos, axudas e liverdade.

As decisión da conselleria de Sanidade, de non pagar determinados medicamentos para o tratamento do cancro, de recortar as mamografías , traza unha liña de cor vermella, ancha e ben marcada. A mesma conselleria que regala miles de euros cada ano en pluses de produtividade aos directivos do asunto e paga horas extras sin control, ou que emprega millóns de euros en sistemas informáticos ao parecer inaprazables. Pero en mans de quen estamos?
Unha villanía imperdoable. Unha liña de cor vermella sangue. E a que estes chamados “politicos” nos estan facendo a os cidadans , quizas sexa por que non entenden a diferencia entre subditos e cidadans.
Otero Regal
Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 24-10-2012 15:40
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
1 Comentario(s)
1 No podemos permacer en silencio mientras los responsables de esta crisis y de los desastres que afligen a cerca de dos mil millones de personas permacen activos e impunes. No es posible callar sin saberse responsable. "Tendremos que arrempentirnos en esta generación, no tanto de las acciones de la gente perversa, sino de los pasmosos silencios de la gente buena" afirmaba Luther King.
Con Camus, "nuestros nietos se avergonzarán de nosotros porque, habiendo podido tanto, nos atrevimos a tan poco". En la sociedad de la información ya no es posible refugiarse en la ignorancia. Somos culpables de servidumbre muda por no alzarnos contra la ignominia, la prepotencia, la codicia, el abuso de unos seres por otros. Responsables de que cerca de dos mil millones de seres padezcan hambre, ignorancia, enfermedad y exclusión por especuladores y "mercaderes del hambre" sin escrúpulos, dirigentes corruptos y colaboradores necesarios para que persista la trag#blgtk08#edia. Nunca podremos decir que "no sabíamos" lo que sucedía, como tantos alemanes que prefirieron "ignorar" los crímenes de los nazis.
Conocemos los billones de dólares del crimen organizado que lavan nuestros bancos. Conocemos las denuncias inútiles y las promesas incumplidas para erradicar los paraisos fiscales. Acaso ignoramos a quiénes pertenecen ingentes cantidades de dinero que no cotizan a Hacienda, ni controla poder político alguno. Es que hay alguna persona formada que desconozca lo que se gasta en la industria del armamento; que necesita y organiza guerras, alzamientos, invasiones y falsas liberaciones de países que poseen pero no administran los recursos minerales, vegetales y físicos que codician esos poderes ocultos.
Con Paulo Freire afirmamos que , en el conflicto entre el poderoso y el desposeído, el no intervenir no significa ser neutral sino ponerse del lado del poderoso.
Carlos García Fajardo.
Comentario por Sempre contigo (28-10-2012 04:35)
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal