A MALIÑA DE LUGO


BENVIDO A REPUBLICA DA MIÑA CASA
Non, esto non e un anuncio de IKEA. Tampouco e un blog de tías en bolas, nin un blog de foros de adolescentes, nin de un programa de “aqui temos tomate” anque por alguns dos comentarios puidera parecelo. Simplemente pensei que un título así… A MALIÑA DE LUGO…. atraería a mais seguidores, si ben , hoxe, despois da experencia digome
: "¿para qué?" Pero bueno, xa teño a clientela feita e dame non sei que cambialo, así que de momento este blog chamase como se chama e o contido e o que e, (evidentemente). O que eiqui deixo cada unhos cantos dias, fallo algun, constitue un análisis nada metódico moito menos exhaustivo da actualidade tal e como eu a vexo, e que obviamente non coincidirá para nada con a sua visión, queridiño letor. Pero sepan que xa levo varios anos bisestos neste oficio de xunta letras e que, incluso gañeime unha certa (dudosa) reputación en algún oscuro rincón do gacetilleo en épocas remotas. A os que xa me coñezan desa etapa, xa saben qué poden esperar de min e de esta páxina. A os que caeron aquí por accidente, simplemente recordarlles a única máxima inquebrantabel que rixe este blog: nada do que aquí se escribe debe ser tomado en serio. Non no olviden xamais, ou iniciaremos polémicas estériles que no nos conducirán a otro calexón mais que ao dos insultos, as divisions entre bandos e as desercions en masa. Nin eu mesmo me tomo en serio, así que non cometedes ese erro no meu lugar.
Por o demais, sexan benvidos. Tomen asento, sírvanse unhas bebidas do moble bar e participen si o creen convenente. Intentarei actualizar contidos a diario, sempre e cando as forzas e a miña apretada axenda mo permitan, e a actualidade depare noticias suculentas que comentar….por certo como tecleo con presa e teño pouco tempo, non soio correxir os textos, asi que cometo faltas de ortografia a esgallo….pero entendese…de carallo…e se non tempo o tempo…….Por certo, olvidabaseme...son OTERO REGAL, vivo en Xunqueira un barrio de Viveiro, aqui teñen a sua casa. www.oteroregal.com

O meu perfil
ceramica@oteroregal.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

A MONSERGA DE MONSEÑOR
Lin fai unhas semanas que un Bispo da igrexa Católica Apostólica e romana dicía que “España está enferma porque os mozos aspiran a traballar no sector público e que somos unha sociedade subsidiada.”

E un que leva unha semana ben jodido, tirado na cama cunha gripe desas cunha “cepa” cunha mala leite de moito San Dios, aproveito para dirixirme ao Monseñor, ou Eminencia ou a súa Santidade, vostede perdoarame pero estou frouxo en protocolo eclesiástico.

Di vostede que España está enferma. E esta vez non falou do divorcio, nin do aborto, nin da homosexualidade, nin deses asuntos que sempre lle traen a vostedes de cabeza nas longas noites de inverno. Nin sequera se referiu a eses descoidos que teñen nas súas filas día si e día tamén, metendo a man nun cepillo ou nun raparigo. Dixo vostede que está enferma porque os mozos aspiran a traballar no sector público e que somos unha sociedade subsidiada.

Isto dío un señor que é o encargado dun gremio que non fabrica marionetas de trapo, nin fermosa cerámica, nin mobles de deseño, nin lavadoras ecolóxicas, nin sequera cociña brazos de xitano como as monxas de convento de aquí o lado. É vostede unha especie de tertuliano, como Belen Esteban, Rahola ou como Kiko Matamoros, coa diferenza de que o seu soldo non depende da audiencia senón da achega que fai o Estado, un estado aconfesional, se se me permite dicilo. De maneira que un subsidiado critica os subsidios, coma se Belén Esteban criticase o mal gusto ou coma se Tío Gilito criticase o capitalismo.

Eminencia, eu non son un subsidiado deses. E o que é peor, nunca o quixen ser. Adícome a facer cerámica, antes servín copas, comidas e moitas mais cousas pero sempre quixen crear cousas e ensinar o pouco que sei. E aínda que a vostede lle pareza estraño, non só me encanta o meu traballo, senón que me sinto útil. Quizais me engane a min mesmo, pero son dos que cre que as sociedades progresan se están ben formadas. Ata, mire Santidade se son iluso, ata me creo que canto máis preparados estean os mozos, máis espírito crítico desenvolverán, máis libres serán e máis sentido terá iso que chamamos democracia.

Dirame vostede que a educación tampouco debe subsidiarse, que cada pau aguante a súa vela, e que quen queira ser listo que llo pague. De feito, vostedes teñen unha rede de centros privados, nos que instrúen aos seus fieis nas súas parafilias particulares. Se existen escolas de magos, escolas de tarot, cursos de barra americana ou clases de mus, non serei eu quen critique as escolas relixiosas nas que por certo fun alumno algunha vez. Pero aínda que vostede non se deu conta, porque é o que teñen os oropeles e o poder, que lle fan perder o contacto coa realidade, hai moitas persoas que non poden acceder a unha educación privada. E fai xa uns cantos anos, sería na época da desamortización de Mendizábal para que se faga unha idea, aquí decidimos que a educación era universal, e que iamos intentar crear unha sociedade de igualdade de oportunidades. E que non iamos someter ás persoas á tiranía do berce, esa que funcionaba tan ben no século XVI, na que o destino estaba marcado no momento en que nacías.

E hai países que llo creron de verdade. Neses países, un mestre é alguén querido e respectado. Hai países que saben que todo depende de que os mellores, os máis capacitados, os máis preparados, os máis traballadores, decidan dedicarse á cousa pública e transmitir aos demais o que intentan saber. Hai países (onde ademais fai moito frío) onde o futuro depende de que os mellores queiran ser traballadores públicos, e dedicarse a ensinar. Que é, fíxese vostede, exactamente o contrario do que vostede opina.

E agora imaxinemos un país onde os mellores licenciados en dereito deciden ser bos xuíces ou bos avogados de oficio, onde os mellores licenciados en medicina deciden ser médicos en centros públicos, onde os mellores, os máis preparados, son responsables de centros penais, ou asistentes sociais, ou xestores da seguridade viaria, ou que se eu, arquitectos municipais… Xa ve, o que para vostede é unha enfermidade, para a min é un síntoma de saúde, e isto ocórreme case sempre que vostedes cualifican algo de enfermo ou anormal. Relativismo, chámano vostedes.

Non se preocupe. Non é vostede o único. Hai unha ofensiva imparable, nos medios, nos faladoiros, nas escolas de negocio, nos partidos políticos e ata nas setas satánicas, contra a res pública. España vai mal porque hai moitos traballadores públicos (funcionarios chámanos vostedes, aínda que moitos non o sexan), e a única cura é limpar o país de vagos e maleantes mestres, médicos, avogados, asistentes sociais, e demais parasitos. Co transfondo da crise, os de sempre están desmantelando os servizos sociais, mestre a mestre, escola a escola, hospital a hospital. E están gañando a batalla dos discursos, co mantra do vago funcionario. De feito, vostedes sempre foron a coartada ideolóxica dos de arriba. E, por iso, Monseñor, recitan no púlpito as mesmas homilías que lemos nalgunhas revistas de negocios. A mesma monserga.

Otero Regal
PD: Este articuliño, esta publicado tamen en CRONICA 3 A MARIÑA.
Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 04-03-2012 13:54
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
2 Comentario(s)
1 Coño, pues mira que bien. Ahora el obispo nos dice que querer ser bombero, policía, médico, enfermera, prof#blgtk08#esor, fiscal, funcionario de prisiones, militar, es ser un enfermo social.

¡Viva el Obispo!
Comentario por Madrid (05-03-2012 19:52)
2 Pero... ¿Os curas non cobran do#blgtk08# Erario público vía Concordato?
Comentario por Rosa (05-03-2012 19:53)
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal