A MALIÑA DE LUGO


BENVIDO A REPUBLICA DA MIÑA CASA
Non, esto non e un anuncio de IKEA. Tampouco e un blog de tías en bolas, nin un blog de foros de adolescentes, nin de un programa de “aqui temos tomate” anque por alguns dos comentarios puidera parecelo. Simplemente pensei que un título así… A MALIÑA DE LUGO…. atraería a mais seguidores, si ben , hoxe, despois da experencia digome
: "¿para qué?" Pero bueno, xa teño a clientela feita e dame non sei que cambialo, así que de momento este blog chamase como se chama e o contido e o que e, (evidentemente). O que eiqui deixo cada unhos cantos dias, fallo algun, constitue un análisis nada metódico moito menos exhaustivo da actualidade tal e como eu a vexo, e que obviamente non coincidirá para nada con a sua visión, queridiño letor. Pero sepan que xa levo varios anos bisestos neste oficio de xunta letras e que, incluso gañeime unha certa (dudosa) reputación en algún oscuro rincón do gacetilleo en épocas remotas. A os que xa me coñezan desa etapa, xa saben qué poden esperar de min e de esta páxina. A os que caeron aquí por accidente, simplemente recordarlles a única máxima inquebrantabel que rixe este blog: nada do que aquí se escribe debe ser tomado en serio. Non no olviden xamais, ou iniciaremos polémicas estériles que no nos conducirán a otro calexón mais que ao dos insultos, as divisions entre bandos e as desercions en masa. Nin eu mesmo me tomo en serio, así que non cometedes ese erro no meu lugar.
Por o demais, sexan benvidos. Tomen asento, sírvanse unhas bebidas do moble bar e participen si o creen convenente. Intentarei actualizar contidos a diario, sempre e cando as forzas e a miña apretada axenda mo permitan, e a actualidade depare noticias suculentas que comentar….por certo como tecleo con presa e teño pouco tempo, non soio correxir os textos, asi que cometo faltas de ortografia a esgallo….pero entendese…de carallo…e se non tempo o tempo…….Por certo, olvidabaseme...son OTERO REGAL, vivo en Xunqueira un barrio de Viveiro, aqui teñen a sua casa. www.oteroregal.com

O meu perfil
ceramica@oteroregal.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

EU corrupcióno, TU corrupciónas, EL corrupcióna, NOSOUTROS corrupciónamos, VOSOUTROS corrupciónades, ELES corrupciónan
EU corrupcióno, TU corrupciónas, EL corrupcióna, NOSOUTROS corrupciónamos, VOSOUTROS corrupciónades, ELES corrupciónan.

Tres semanas despois de que o Partido Popular tomase as rendas de España, o país segue estando nunha situación crítica, aínda que xa parece que non terminal. No entanto, a pesar das medidas inmediatas tomadas polo goberno de Mariano Rajoy en España segue habendo factores que apuntan a que 2012 vai ser un ano canto menos moi difícil: máis de cinco millóns de parados, un sector bancario con millóns de créditos comprometidos a o ladrillo, unha "prima" de risco por encima dos 300 puntos básicos, e o mais duro, un pais e unha administración pública endebedada até o tuétano.

Estes factores non axudan precisamente a confiar en que esto levantará o voo a curto prazo, nin con a axuda das gaibotas.
E con todo, de portas cara a dentro temos un problema moito máis grave : O s innumerables de casos de corrupción que regan a caste política de costa a costa, de dereita a esquerda. Así sen ter que recorrer á hemeroteca, véñenme á cabeza:

O caso Urdangarín, que vén copando as portadas de todos os xornais. Se toda a caste política está a sacar tallada, por que todo un xenro do rei de España ía ser menos?
O campión Pepiño Branco, todo un ministro de fomento reuníndose en inhóspitas gasolineiras para axudar a empresarios en apertos a cambio de diñeiro contante e sonante. Logo sorprende que co seu soldo de ministro puidese permitirse un casoplón en Vila PSOE.
O caso Palma Area, con Jaume Matas demostrando que en época de vacas fracas é posible predicar austeridade e ao mesmo tempo porse escobillas de 300 euros no inodoro á conta do contribuínte.
Francisco Camps e os seus traxes, aínda que o posible suborno impropio por 3.000 eurillos de ná palidece á beira do desastre que son as contas da comunidade autónoma que presidiu. O seu sucesor, ex-alcalde da cidade que dá nome ao súper rendible aeroporto de Castelló, xa tivo que meter a tesoira a fondo para tentar evitar a quebra.
O triunvirato Barreda ? Moltó ? construtores varios, que desembocou na caixa de Castela ? A Mancha crebada cun agujerito de 7.000 millóns de euros, unha comunidade autónoma na ruína absoluta e uns construtores que se estiveron enriquecendo a mancheas á conta da administración mentres durou a burbulla con pelotazos como o Aeroporto de Cidade Real.
Mercasevilla e o escándalo de Elos en Andalucía, cun fondo de réptiles de 700 millóns de euros que servía para xubilar a familiares e amigos da contorna do PSOE sen que desen un pau á auga. E cando non se gastaba o diñeiro niso, gastábase en festas e cocaína. Toda a administración de Chaves pringada, unha das demostracións máis evidentes do xeneralizada que está a corrupción

Como dixo aquel, en España non hai pan para tanto chourizo. O que máis sorprende é que a corrupción é un cancro que invade a caste política española sen facer distincións entre rexións ou partidos políticos. Como é isto posible? A resposta é tan sinxela como obvia: ninguén quixo coller o touro polos cornos, ningún dos dous partidos maioritarios quixeron enfrontarse ao problema de face ao ser conscientes de que nas súas filas hai máis dun ao que se lle debería caer a cara de vergoña. Debido a esta falta de decisión non saíron en España leis que castiguen con severidade e celeridade os casos de corrupción, tráfico de influencias ou apropiación indebida.

Aínda estamos a tempo de atallar o problema, aínda que para iso é preciso valentía e decisión, é perentorio lexislar e crear mecanismos específicos contra esta secuela, mecanismos como:

Unha unidade especial de inspectores fiscais dedicados exclusivamente a analizar o patrimonio dos políticos que poden detectar irregularidades ou incongruencias rapidamente
Unha revisión do código penal onde ostentar un cargo público considérese agravante nos delitos anteriormente mencionados, e onde as primeiras medidas cautelares consistan nunha fianza do 50% do valor do roubado, inhabilitación inmediata e/ou prisión sen fianza.
A inclusión no código penal dun sistema para ofrecer rebaixas penais a estes delincuentes a cambio de información e protección, para que poidan tirar da manta

Unha gran maioría de nos perderon a fe na clase política, na súa honestidade. Aínda estamos a tempo de endereitar o rumbo, pero para iso son necesarias medidas valentes e drásticas, que transmitan con claridade a mensaxe de que quen a fai, a paga.
Comentarios (11) - Categoría: Xeral - Publicado o 13-01-2012 07:38
# Ligazón permanente a este artigo
ISAAC DIAZ PARDO
Coñecin a Diaz Pardo ala por o ano 1972 cando inagurouse a tenda- galeria de Sargadelos en Barcelona, presentaromo e falamos do meu orixe e de que facia ceramica, volvemonos a encontrar en Sargadelos en 1974 acudin a el pedindo un traballo, pero a crisis fastidiou o asunto, no veran do 75 estiven en Sargadelos e mantiven varias conversas e debates con el, a o largo dos anos seguemonos vendo, incluso lle fixen unha entrtevista encol do mundo da empresa que publicou El Progreso, pasaron os anos e a ultima vez que nos vimos foi na presentacion de un libro postumo encol do comun amigo Lois Tobio na casa da administración de Sargadelos, os novos mandamais do grupo non deixaran facelo no auditorio do complexo, xa sucedera o desfalco e a traicion a Isaac, eu publicara unha carta ,reproducida en moitos medios en defensa de Isaac, e Os Aventados deramos o Ardello carro do 2006, a verme abrazoume e deume moitas gracias e engadeu, “Cando todo esto acabe temos que facer unha comida para agradecervos a que fixeches”
Foi a ultima vez que vin a Isaac que xa era un exiliado da sua propia empresa, da sua propia creación, pois a pesares do que di o diccionario que Exilado: Se aplica a la persona que se ha visto obligada a abandonar su país, generalmente por razones políticas, Diaz Pardo foi botado por a porta faxeira de as empresas que creara e levara a o mais alto do aprecio, gañando diñeiro e creando valor engadido para elas e a comarca en xeral.
Encol de esto decia fai pouco “as cousas seguen sendo complicadas. Vivín traizóns á amizade, á confianza, traizóns financieras. Contra elas nada puiden facer. Aí tamén me tocou resignarme”. En tempos removidos Isaac tiña a solucion a continuidade de Sargadelos, unha fundación, a volta do seu fillo Xose para levar o apartado do deseño “como heredeiro de Seoane, e a xerencia o outro fillo, pero o “vil diñeiro” e a avaricia botaron por terra esa continuidade, chimparon fora a Isaac e dende aquela andan a tumbos, cheos de deudas, mendigando subencions e sin tino cando el decia “aínda pecando de inmodestia, debo dicir que me enorgullezco de que o nome de Sargadelos sexa recoñecido en todo o mundo. Para min que iso non estivo mal”
E Isaac e o seu espirito creador foise “Diga mellor que me foron. Foi unha trampa legal. Alguén que levaba traballando trinta e cinco anos comigo xogouma. Agora podo dicir tranquilamente e sen andrómenas que a Xustiza non funciona.”
Ahora con a sua morte e o enterro en Santiago son moitos os que gastan papel en eloxios, en unha costume tan nosa de falar sempre ben dos mortos pero ¿Dónde estaban estasxentiñas cando calaron por a inxusticia feita a Isaac a chimpalo de Sagadelos? E porque ahora tamen obian ese feito e os seus responsables?
Otero Regal


Comentarios (10) - Categoría: Xeral - Publicado o 09-01-2012 10:45
# Ligazón permanente a este artigo
MALOS TEMPOS PARA A LIRICA
A miña avoa Maria do Catuxo adoitaba dicir: «ano bisesto, ano malo malo malo», unha frase que acabou por demostrar, sen dúbida, a súa sabedoría e clarividencia.
O caso é que coa fraseciña de marras, Maria deixou un pequeno cheiro supersticioso que nin o pragmatismo nin o escepticismo conseguiron arrincarme. Por iso non me gustan os anos bisiestos, así que 2012 trae sobre a miña cabeza os peores agoiros.

Non hai que ser vidente para saber que o único bo que tivo 2011 é que será mellor que 2012. Cando, por fin, Mariano Rajoy cóntenos que nos ten preparado para o próximo exercicio, cales serán os sacrificios esixidos por esa dereita liberalizadora de déficit, Zapatero parecerame un anxeliño, igual de competente, pero un santo home. Váianse preparando, este ano os Reyes tráennos carbón, e non precisamente doce.

Pero os axustes non e o único que nos esperan en 2012. A calma chicha que hai en Este norte nordesio que lle chaman A Mariña nesta época de Nadal é só un espellismo. A vida política está paralizada á espera do futuro, ahora a dereita que domina en concellos, en moitos arrasa, non tera a quen botar a culpa de que as carreteras teñan intransitables, a autovia non apareza no horizonte, o peixe non podase pescar, as empresas cerran inha tras outra e as que non cerran reducen as horas de traballo e Caselles un millon de euros, a sanidade costa abaixo e sin frenos, o hospital de Burela casi convertido en un ambulatorio donde o lema e “Volva vostede mañan” e todo a punto para comezar unha tormenta de consecuencias imprevisibles que ven de mais ala da Xesta e da Gañidoira.

Un axuste tan duro nunha data que lles permite que os mariñans, aquí tan lonxe, non se acorden de nada pola resaca da noite vella e a distracción da manduca, as uvas, o cava e as badaladas. Tampouco come consola saber que o PP tamén é hoxe máis pobre que onte, porque ao primeiro e de vez tragouse esa teoría do crecemento económico que repetían insistentemente, e segundo a cal, os españois, con máis diñeiro no peto reactivarían o consumo. Non creo que neste 2012 bisesto os consumidores teñamos forzas para gastar un pouco máis de diñeiro, nin que os emprendedores estean animados a investir con este panorama de desolación que describiu o Goberno do de Pontevedra. Esperabamos medidas duras, anunciáraas Rajoy, recortes, pero non un aumento do IRPF disfrazado de recarga transitoria de solidariedade que carga aos soldos mais baixos e unha subida, outra, das contribucions.
Otero Regal
Comentarios (15) - Categoría: Xeral - Publicado o 04-01-2012 09:50
# Ligazón permanente a este artigo
BO E XENEROSO ANO NOVO¡¡¡¡¡¡¡¡

A festa de Ano Novo ten a súa orixe na antigüidade, pero a Noitevella tal como coñecémola hoxe comezou a celebrarse o 31 de decembro de 1582. Instaurado polo papa Gregorio XIII é na actualidade a principal celebración no mundo, unha data de carácter universal ata en países coas súas propias celebracións.

E é que existen outras datas de Ano Novo como: O Novo Ano Chinés, que pode caer entre o 21 de xaneiro ou o 21 de febreiro, o muharram ou ano novo musulmán, o chamado 1 de Vendimiario, 22 de setembro segundo o calendario republicano francés, o Beñesmer, 15 de agosto segun os guanches, Rosh Hashanah, celebración de xudía, que adoita celebrarse en setembro, etcétera.

Un cambio de ano que a miúdo adoitaba recibirse con medo e temor, pero desde principios do século XIX, a noitevella adóitase celebrar con alegres rituais. Tradicións e supersticiones como as uvas, lentellas, tallarins, pasas, cava...o bo comer e o bo beber son protagonistas desta noite de paso ao ano Novo.

Que o novo ano sexa mellor que o que deixamos. E que todos os vosos desexos véxanse cumpridos. Esta noite logo das 12 badaladas bicarvos. Bicar aos seres queridos que vos rodean, é a mellor forma de entrar con bo pé no novo ano.
Otero Regal e familia
REGAL CERAMICA
REGAL XUNQUEIRA.
Comentarios (14) - Categoría: Xeral - Publicado o 31-12-2011 15:45
# Ligazón permanente a este artigo
OS AUTENTICOS RECORTES DE RAJOY

Adiantamos en exclusiva algunhas das medidas que tomará o Goberno para encarar a complicada situación económica actual.

Sabido e necesario é a política de contención do gasto e de austeridade exposta polo Sr. Rajoy. Fontes próximas ao Presidente do Goberno confirmáronnos algúns detalles dos cambios que aprobará o Consello de Ministros do próximo venres para tal fin:

Traballo:

- Xubilación aos 74 anos. Aos 75 anos incineración obrigatoria, esteas vivo ou morto. Aforro de chan e pensións.

- Só se poderá follar as vésperas de festivo, para evitar perdas de eficacia e rendementos no traballo. Aplica a calquera práctica sexual imaxinable.

Os parados non poderán follar.mariano rajoy

- Redución dun 34 % nas nóminas dos funcionarios polo imposto solidario, o cal permitirá aumentar un 46 % os soldos vitalicios de políticos, altos cargos ministeriais e familiares directos destes.

Investigación e Desenvolvemento:

- Potenciarase o uso de Maxia Borrás, Quimicefa e Míster Potato entre a comunidade científica. O resto de material é caro e claramente innecesario.

Política Social:

- Pinzamiento obrigatorio de mamilas nos espazos públicos. Non hai aforro, pero molesta unha barbaridade... ¡E o a gusto que queda un cando cho quitas en casa!

Os parados terán, ademais, constricción testicular.

Sanidade:

- Autodiagnóstico previo a calquera consulta na sanidade pública.

O cidadán con anterioridade a unha cita hospitalaria deberá haberse practicado por se mesmo, polo menos as seguintes probas: Tacto rectal, 3 medias maratóns co seu correspondente diploma acreditativo de ser finalizadas, análise de calidade do seme e certificado de boa conduta nos parques de bólas.

Os parados que asistan a consulta serán incinerados.

Cultura:

- Supresión de blogs, páxinas web e medios subversivos en xeral.
- Supresión da tapa nos bares, mesóns e tabernas.
- Aprobación definitiva da Lei Sinde endurecendo as penas de cárcere para internautas infractores.

Os parados non poderán entrar aos bares nin accederán a Internet. En caso de incumprimento serán incinerados.


Non se que opinaredes vós, eu salvo o tema das mamilas, non son demasiado optimista.

Por certo, o congreso cambia o seu nome, moito máis acorde aos seus actuais ocupantes:CONGRESO DE IMPUTADOS.
Comentarios (21) - Categoría: Xeral - Publicado o 29-12-2011 21:34
# Ligazón permanente a este artigo
NON PODEMOS VIVIR POR ENCIMA DAS NOSAS POSIBILIDADES
Trabaja niño no te pienses que sin dinero vivirás, junta el esfuerzo y el ahorro, ábrete paso ya verás como la vida te depara buenos momentos, te alzarás, sobre los pobres y mezquinos que no han sabido descollar."

"Pois como todos sabiamos moi ben, a función de tales comités é falar gravemente ata que o pouso sedimentouse e logo, retornar nós tamén ao pouso. Cousa que fixo puntualmente o noso comité, sen deixar detrás máis que o noso aire terriblemente secreto" A Casa Rusia, John leCarré, páx. 31

Nos nosos días os políticos están desprestixiados, o seu exemplo máis claro é Berlusconi e a "Republica dos acordos ao redor das prebendas", en o Estado Español definímolo con a frase do desencanto "non nos representan", ou nos equilibrios dos políticos de esquerda por acomodar a realidade á súa ideoloxía. Dito doutro xeito, a súa manifesta incomprensión das raíces profundas da crise. Os Estados nacionais xa non poden recorrer á depreciación das súas moedas, nin a traspasar ás xeracións vindeiras as súas ineficacias e iso abócalles a reformas do Antigo Estado, pero ninguun políticos atrévese sequera a mencionalo.

Achámonos ante o sándwich de mortadela que nos recorda o noso empobrecimiento, pero todos seguen falando dun territorio onde o xamón está presente e os cans atamolos con longanizas.


Un caso paradigmático é que alguns para zafarse da ditadura dos investidores (o mercado) proponnos aumentar a nosa débeda aínda máis -fuxir dos recortes dirán-. Para os socialistas a cuestión redúcese aprazar o ritmo de recortes e trasladar a emisión de débeda o que non podemos pagar ao Banco Central Europeo, definímoslle quizais con: "mentres máis lonxe este o fardo dos meus despropósitos mellor"

E que di Rajoy? Ou o grupo político que asumirá a débeda e un Estado moribundo. Con calculada ambigüidade intenta asumir a Cidadela do poder e ver desde alí como é o vento tempestuoso? , Suave?, irracional? E? como se comporta?. Mentres, os cinco sabios alemáns aconsellan a Merkel que todo aquilo que supere -de débeda- o 60% do PIB o enlatemos, poñámoslle un prezo e paguémolo nos próximos 25 anos. A partir dese momento xa non poderemos vivir por encima das nosas posibilidades.

"Me lo decía mi abuelito, me lo decía mi papá,
me lo dijeron muchas veces, y lo olvidaba muchas más. Me lo decía mi abuelito, me lo decía mi papá,
me lo dijeron muchas veces, y lo olvidaba muchas más."

Este último proxecto dinos substancialmente: Miñas Donas e meus señores, mozos,mozas, raparigos e raparigas tedes 5 minutos para reformar as vosas vidas e non volver caer en consumir máis do que ingresades.

"La vida es lucha despiadada, nadie te ayuda si no das,
y si tu solo no adelantas te irán dejando atrás, atrás,
anda muchacho, dale duro, la tierra toda, el sol y el mar,
son para aquellos que han sabido sentarse sobre los demás."
Otero Regal
Comentarios (8) - Categoría: Xeral - Publicado o 24-12-2011 19:38
# Ligazón permanente a este artigo
POLITICOS TAN MAL VISTOS COMO A GRIPE
Nos anos da transición e posteriores, en este pais os políticos tiñan bo cartel. Eran xente respectable. Nos primeiros anos da democracia había sensacións de cambio, novidade e liberdade e os políticos elixidos polos cidadáns eran os novos apóstolos dun tempo de modernidade.
En 30 anos a situación invertiuse. Os políticos, como clase, están mal, moi mal, valorados, e o peor e que hai unha sensación xeneralizada entre parte da cidadanía de que se vai á política para sacar rendibilidade persoal. Que son, en xeral, unha cuadrilla de espabilados. Ahora os políticos están casi tan mal vistos como a gripe e pasamos dun respecto case reverencial cara á clase política ao desprezo gañado a pulso ao longo destes anos con corrupcións, corruptelas, ineficacias, abusos de poder e outros asuntillos parecidos.
Tamén os cidadáns fumos perdendo ese respecto reverencial, herdado quizais do medo que a dictadura incrustou nos ósos do país. E agora criticamos a eito, teñamos ou non razón.
E a nivel local a política profesionalizouse, deixamos de ser animais políticos preocupados pola “polis• (cidade) e trasladamos toda a responsabilidade a uns cantos que se especializaron como “políticos”. É ese o camiño que se segue nesta terra, donde esquecemos que a política se sustenta na implicación de cada un naquilo que é común.

A sociedade actual en A Mariña caracterizase por un individualismo crecente e un escaso sentido de comunidade. Ocorre así que non nos asociamos nin nos comprometemos con nada nin para nada. Descoñecemos ao veciño ou nos despreocupamos do que poida sucederlle e implicámonos cada vez menos no que ocorre ao noso arredor.
O único que necesita o mal político para triunfar, é que os homes bos non fagan nada. Ou, como dicía Gandhi “a máis atroz das cousas malas da xente mala é o silencio da xente boa”. E se as cousas fanse mal e van de mal a peor basta con botar a culpa aos nosos políticos.
Facemos pouco e apenas nos destacamos por queixarnos do mal que o fan os outros e criticar. Pero criticar sen alternativas. Como persoas negativas que desmotivan e que sempre teñen un problema para cada solución.

Que pena dunha sociedade de seres anodinos e sen motivacións! Que distinto sería se fixésemos o que facemos con vocación e entrega! Con capacidade de traballo, disciplina, actitude positiva, sinxeleza, franqueza, saber estar, compromiso e responsabilidade.
Otero Regal


Comentarios (15) - Categoría: Xeral - Publicado o 21-12-2011 18:54
# Ligazón permanente a este artigo
CONSU-MISMO 2012
CONSU-MISMO 2012
A Gran Depresión, ese episodio histórico que levou a un período de tebras e traxedia en todo o mundo como nunca antes probados, causou unha taxa de desemprego do 24,9% en 1932. En este pais actual estamos a un paso de chegar a ese récord.

Con todo, a principal obsesión dos nosos politicos , antes que a loita contra o desemprego, segue sendo o control do déficit público, tal e como volveu a comprobarse na cume europea destes días, na que o novo fundamentalismo da austeridade non admitiu alternativa.
Sabido é que o grao de confianza e credibilidade que os cidadáns outorgan nestes tempos aos políticos está baixo mínimos e, un preguntase, á vista do ocorrido, si os economistas non sairían mellor parados; aínda así, a escola que abandera o paradigma do déficit volveu a imporse sobre todo o demais. Así o fixo saber o novo poder personificado en Merkel e Sarkozy, aínda que en verdade, e dicilo é unha banalidade, quen realmente manda son os mercados, eses que, como lúcidamente dixese un ilustre físico, son como os extraterrestres, deixan pegada pero ninguén os ve.
Xa que logo, a política reinante axústase á máxima de devolver a confianza aos mercados, e non cabe máis discusión. Deste xeito, volve unha tempada en que se impón a moda dos centauros, a Merkozy únese Zetajoy, enxeñosa denominación acuñada nunha conmovedora sintonía política, que tras dúas lexislaturas a cara de can agora falan todos os días. E o tempo dilapidado? E as oportunidades perdidas?
Servirá este espírito de colaboración de última hora, e tantas veces demandado pola maioría, para inaugurar un estilo de facer política de cooperación ante os grandes retos, que por forza non han de ser só os económicos, e entre estes non exclusivamente os que diten os mercados, senón tamén os sociais, ou se reducirá ese sorprendente acordo a activar «unha depreciación competitiva dos salarios» e desenvolver normativamente a reforma da Constitución que impulsou Zapatero, na agonía do seu mandato, sen debate e apresuradamente, para introducir a ortodoxia orzamentaria que esixía Berlín? Moito me temo que a palabra crise é un fetiche que oculta máis que revela.
En calquera caso, sáibase que tamén hai outra escola económica, con ilustres e galardoados avaladores, que considera que en tempos de crise os déficits non necesariamente supón un perigo senón que axudan a soster unha economía deprimida, que os recortes dos gobernos agravan a falta de demanda, que é o principal problema ao que se enfrontan os empresarios, que non calza que a brecha entre ricos e pobres sexa a máis alta nos últimos 30 anos e que as rendas de traballo acheguen o 85% dos ingresos do IRPF, 13 puntos máis que no inicio da crise, a pesar de que hai cinco millóns de parados, mentres as rendas de capital e das empresas, aínda que representan a metade do PIB, reduzan nos últimos anos a súa achega ao 15%. E xa en periodo de Nadal, o consumo interno está polo chan , e un pais sin consumo interno é un pais cara o tanatorio, pero para que vostede vote unha gargallada deixolle esto:
CONSUMISMO!!! PREPÁRENSE DESDE XA PARA O ANO QUE VÉN PORQUE....O ANO 2012 SERÁ O ANO DO CONSUMISMO, ALEGRESE!!! SEGUNDO OS MÁIS RECOÑECIDOS EXPERTOS EN ECONOMIA, MERCADOTECNIA E TENDENCIAS DO CONSUMIDOR, O 2012 SERÁ O ANO DO... C O N S U M I S M O TERÁ QUE QUEDAR: CONSU-MISMO COCHE, CONSU-MISMO SOLDO, CONSU-MIESMO TEITO, CONSU-MIESMO VESTIARIO, CONSU-MISMO PAR DE ZAPATOS E SÓ SI A SORTE QUERE... CONSU-MIESMO TRABALLO... ARRIBA O CONSU-MIESMO ¡NON HAI OUTRA!!!
Otero Regal

Comentarios (13) - Categoría: Xeral - Publicado o 17-12-2011 18:57
# Ligazón permanente a este artigo
SOBRAN EMPREGADOS NOS CONCELLOS
Os empregados Concello Tui estarán agora moito máis controlados. As tarxetas identificativas pasarán á historia. Agora as entradas e saídas son vixiadas cun sistema táctil. Tamén en Ribadeo, o seu alcalde, farto das tardanzas non xustificadas do persoal do concello escribiu con a súa propia man un decreto esixindo puntualidade avisando que os funcionarios que o incumplan, non dudara en amprender accions xudiciais.
Agora que a economía do pais estaá feita “farrapos de gaita”, e vemos que cada día hai problemas para atender a folla de pagamento dos empregados públicos, especialmente nos concellos, que como caso de Viveiro afrontan un bó feixe de deudas dos anos de bacas gordas e lustrosas , e donde ahora volvense “toliños-as” para cadrar as contas pois teñen que gastar casi dous millons de euros menos que no ultimo presuposto.
De algun sitio teñen que sair, e esa e quiz do asunto, menos luces publicas e ornamentales, menos feiras festas e mercados, tamén, menos gastos superfuos, ben, pero ainda asi non chega.
Neste concello donde as luces e taquigrafos non chegaron nin coa democracia, nin con a dereita nin con a esquerda, non sabemos cantos cartos se deven oficialmente, nin cantos empregados ten o concello, temos que poñernos o disfraz de “zorro2 subir por as ventans e conseguir saber que esta semana superábanse os 170 empregados no Concello de Viveiro, ou sexa de cada 100 habitantes da cidade do Landro temos mais dun empregado no concello, e eso que teñen privatizado casi todo, auga, lixo, cobro de impostos a Diputaciín, obras....
Asi as cousas a pesares de que a que din que a encargada de facer o presuposto dixo “Eu aqui non vin a botar a xente do seu traballo” non tera mais remedio que chimpar fóra algun que outro traballador, e un decir, do Concello de Viveiro, si queren cadrar as contas, pois de outra forma é imposible.
E os que queden tratar de que se abrochen os “machos” con un seguemento riguroso da sua laboura, sexa a que sexa, pois hoxe en dia a opinion que ten “Xan Povo” da eficiencia dos mesmos é ben pobre.
Otero Regal
.



Comentarios (17) - Categoría: Xeral - Publicado o 13-12-2011 10:51
# Ligazón permanente a este artigo
E DECIAN QUE ERAN POBRES....
O Diario Oficial do Parlamento publicou este venres, tal e como fixo tamén o Diario Oficial de Galicia cos conselleiros, o patrimonio dos 75 deputados galegos. A maior parte deles teñen pisos, vivendas, fincas, accións e vehículos en propiedade.

Feijóo

Así, Feijóo declara que percibe 81.222,86 euros da Xunta, 97 euros en dividendos de Telefónica, 1.750 euros en intereses de depósitos bancarios e 10.800 en rendemento de arrendamentos inmobles. Declara ademais posuír dúas vivendas, unha en Madrid e outra en Vigo, un garaxe nesta cidade, e dúas leiras, unha rústica en Santiago e outra urbana en Moaña. Ten un depósito a prazo fixo de 113.000 euros e unha conta corrente de 24.477,35 euros. Ademais, dispón de 75 accións en Telefónica con 1.358 euros, un plan de pensións de 74.708,87 euros e un Citroën C Crosser de 2011.

En 2001 concedéuselle un préstamo hipotecario-vivenda por importe total de 270.000 euros dos que lle queda por pagar 99.031 euros. Núñez Feijóo é un dos deputados que máis tivo que pagar por IRPF, un total de 23.496,54 euros.

Pachi Vázquez

Pola súa banda, o líder do PSdeG, Pachi Vázquez, é propietario dunha vivenda unifamiliar en San Amaro desde 1984 e posúe tres leiras. Ten ademais catro locais comerciais no Carballiño e dispón dun piso con garaxe e dúas prazas máis de aparcadoiro.

Vazquez ten unha conta corrente de 13.604 euros e accións en Alecrindourado S.L. por valor de case 171.000 euros e en Sandulces S.L. por valor de 30.684, así como case 15.000 euros na clínica de fisioterapia Fisaude, S.L. Posúe un Mercedez Benz clase E, adquirido no 2009, e un Nissan Patrol, de 1994. A cantidade que pagou no último exercicio de IRPF foi 4.335 euros.

Carlos Aymerich

O líder do BNG na Cámara, Carlos Aymerich, dispón dun piso e unha praza de garaxe en Oleiros e unha conta corrente con 9.201,57 euros. Declara como percepcións netas de tipo salarial case 3.000 euros cos trienios como profesor universitario na Universidade da Coruña e ten contratada unha hipoteca coa Caixa por valor de 5.000 euros e un seguro de vida por valor de case 5.600 euros. Posúe un Renault Megane familiar do 2007 e un Mitsubishi Space do 2001.

Grandes patrimonios

Os deputados populares son, polo xeral, os que máis patrimonio declaran. Deste xeito, o ex alcalde de Curtis, o popular Dámaso López declara cobrar 57.170 euros como xente de atención primaria. Pagou 3.008 euros por IRPF pero declara ter oito pisos en Lugo (seis deles asegura que en herdanza), dous baixos e unha plaza de garaxe. Tamén ten seis fincas rústicas en Lugo. Ten depósitos por valor de 340.000 euros.

Tampouco queda atrás Antonio Ángel Fraga Sánchez, que posúe seis vivendas entre pisos e apartamentos, catro leiras, dúas prazas de garaxe e dous baixos comerciais, ademais de dúas contas de case 50.000 euros e dous coches. Este deputado declara 33.768 euros por dedicación exclusiva municipal e pagou 6.626 euros no último exercicio do IRPF.

Neste escalafón alto tamén se sitúa o popular Román Rodríguez que declara dúas vivendas (na Coruña e Pontevedra) e cinco leiras en Pontevedra. Pagou de IRPF case 7.000 euros. Ten unha conta de aforro con 25.000 euros e dous coches, un Volvo do 2005 e un Audi A4 do 2008.

O tamén conservador Agustín Baamonde declara dispor dun piso, unha casa e un solar en Lugo e de nove leiras de monte baixo, dous de pasteiro, tres de labradía, oito a monte e dous a pasteiro en Lugo. Tamén ten unha casa agraria en Lugo. Pagou 5.192 euros por IRPF, ten unha conta corrente con case 30.000 euros e un plan universal de avogacía de 61.642 euros.

Pola súa banda Marta Rodríguez-Vispo, do PPdeG, funcionaria e ex concelleira en Ourense, declara recibir 54.100 euros da Consellería de Sanidade e do Concello de Ourense, e pagou máis de 12.000 euros de IRPF. Posúe dous pisos en Ourense e dúas leiras en Pobra de Trives. Dispón de contas e depósitos por valor de máis de 60.000 euros e un coche Toyota Corolla do 2003.

Ex conselleiros

Teresa Táboas dispón de dúas vivendas, unha de 400 metros cadrados en Pontevedra e outra de 350 metros cadrados en Cidade de México. A ex conselleira é propietaria de solares urbanos, locais comerciais e gasolineiras en México froito dos negocios da súa famlia neste país. Tamén ten 210.000 euros en distintas contas e participacións en sociedades familiares en México por valor de 1,5 millóns de euros. Posúe 160.000 euros en Teresa Táboas Estudio de Arquitectura e dispón dun Porche Cayenne.

Tamén Suárez Canal dispón dun piso en Ourense, un estudio en Manzaneda, unha casa en Allariz e un apartamento con garaxe en Vigo. Pagou por IRPF 5.870 euros. Declara gañar por trienios 6.036 euros, ten 36.904 euros en contas e plans de aforro e un Volkswagen Passat do 2008.

O socialista e ex conselleiro José Luis Méndez Romeu declara un complemento de antigüedade de 2.400 euros. Pagou por IRPF case 6.000 euros. Ten unha vivenda na Coruña e conta cun plan de pensións de 56.000 euros e un automóbil do 2007.

A ex conselleira Carmen Gallego declara unha casa e ste fincas adquiridas por herdanza. Pagou 4.384 euros por IRPF e dispón dunha ocnta de aforro con máis de 14.500 euros e un Ford Mondeo do 2004. Declara deudas por valor de 36.000 euros.

Puy Fraga, Pilar Rojo e Abel Losada

Pola súa banda, o portavoz parlamentario do PPdeG, Pedro Puy Fraga, declara trienios na Universidade de Santiago de Compostela por valor de 4.133 euros e a súa declaración da renda superou os 4.800 euros. Posúe unha vivenda unifamiliar adquirida en 1998, declara tres depósitos en conta e plan de pensións por valor de case 29.000 euros. Posúe un coche, un Renault Scenic do 2006, e unha moto de 1992.

Abel Losada, portavoz parlamentario do PSdeG, asegura percibir 3.081 euros da Universidade de Vigo, 1.231 euros como dividendos e 78 en concepto de juros. Dispón dun piso e tres prazas de garaxe en Pontevedra así como unha vivenda unifamiliar en Ourense. Losada pagou 5.667,10 euros por IRPF. Dispón de case medio millón de euros en contas de aforro, contas a prazos e plans de pensión e 155.452 en carteira de valores e 217.698 en fondos de investimento, ademais dun Citroën DS adquirido en setembro deste ano.

A presidenta da Cámara, Pilar Rojo, declarou un total de 83.232 euros, aínda que este montante non inclúe o salario que percibe como xefa do Lexislativo. Ten senllos pisos en Pontevedra e Madrid. Con todo, e ao igual que Feijóo, é unha das que máis pagou polo IRPF; 27.219,92 euros no último exercicio.

Os que menos declaran

Por outra banda, os nacionalistas Ana Belén Pontón e Bieito Lobeira e a socialista María Quintas Álvarez sitúanse entre algúns dos deputados que menos patrimonio declaran. Pontón non ten ningún piso ou leira en propiedade, aínda que pagou 3.500 euros por IRPF. Dispón de dous coches e unha conta de máis de 16.600 euros. Tampouco Quintas posúe vivenda ou leira da súa propiedade, aínda que dispón dun coche e contas e plan de pensión por valor de case 40.000 euros. Bieto Lobeira non declara nin pisos, nin leiras. Ten 35.000 euros en conta, un Ford Focus. Pagou case 5.000 euros por IRPF.

Pola súa banda, o número tres do PPdeG, Antonio Rodríguez Miranda pagou máis de 6.400 euros no seu último IRPF pero non dispón de vivendas nin fincas propias. Ten unha conta de 9.000 euros e un seguro de vida de 26.200 euros e un coche SSangyong do 2009.

Tamén o vicepresidente da Mesa, José Manuel Baltar, declara trienios por ter traballado no Departamento Territorial de Medio Rural de 3.680 euros. Ten unha moto Honda, un Wolkswagen Beetle e un BMW X5. Na conta corrente dispón de 37.468 euros. Non declara ningunha vivenda.
Esta informacion publicouna http://galiciaconfidencial.com/
Un dia de estes poñemos as contas dos catro diputados de A MARIÑA...
Comentarios (5) - Categoría: Xeral - Publicado o 10-12-2011 11:19
# Ligazón permanente a este artigo
[1] ... [5] [6] [7] 8 [9] [10] [11] ... [73]
© by Abertal