A MALIÑA DE LUGO


BENVIDO A REPUBLICA DA MIÑA CASA
Non, esto non e un anuncio de IKEA. Tampouco e un blog de tías en bolas, nin un blog de foros de adolescentes, nin de un programa de “aqui temos tomate” anque por alguns dos comentarios puidera parecelo. Simplemente pensei que un título así… A MALIÑA DE LUGO…. atraería a mais seguidores, si ben , hoxe, despois da experencia digome
: "¿para qué?" Pero bueno, xa teño a clientela feita e dame non sei que cambialo, así que de momento este blog chamase como se chama e o contido e o que e, (evidentemente). O que eiqui deixo cada unhos cantos dias, fallo algun, constitue un análisis nada metódico moito menos exhaustivo da actualidade tal e como eu a vexo, e que obviamente non coincidirá para nada con a sua visión, queridiño letor. Pero sepan que xa levo varios anos bisestos neste oficio de xunta letras e que, incluso gañeime unha certa (dudosa) reputación en algún oscuro rincón do gacetilleo en épocas remotas. A os que xa me coñezan desa etapa, xa saben qué poden esperar de min e de esta páxina. A os que caeron aquí por accidente, simplemente recordarlles a única máxima inquebrantabel que rixe este blog: nada do que aquí se escribe debe ser tomado en serio. Non no olviden xamais, ou iniciaremos polémicas estériles que no nos conducirán a otro calexón mais que ao dos insultos, as divisions entre bandos e as desercions en masa. Nin eu mesmo me tomo en serio, así que non cometedes ese erro no meu lugar.
Por o demais, sexan benvidos. Tomen asento, sírvanse unhas bebidas do moble bar e participen si o creen convenente. Intentarei actualizar contidos a diario, sempre e cando as forzas e a miña apretada axenda mo permitan, e a actualidade depare noticias suculentas que comentar….por certo como tecleo con presa e teño pouco tempo, non soio correxir os textos, asi que cometo faltas de ortografia a esgallo….pero entendese…de carallo…e se non tempo o tempo…….Por certo, olvidabaseme...son OTERO REGAL, vivo en Xunqueira un barrio de Viveiro, aqui teñen a sua casa. www.oteroregal.com

O meu perfil
ceramica@oteroregal.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

REINICIANDO O PAIS?
REINICIANDO O PAIS?
Cada vez que algo falla no meu ordenador chamo á o meu informatico de cabezeira e dime: ¡REINICIA!. Dáme que chegou o momento facer o mesmo con este pais, o ordenador da Iberia esta esnaquizado, nada funciona, o goberno falla, parece que entrou un virus, pero un virus perigoso capaz de borrar todo o que lograramos perante moitos anos e con moito traballo.
Pero onde está a tecla de marras? É difícil atopala e cada día o actual goberno sae con novos programas para instalar, novos inventos que non serven para nada e que hoxe día dán risa, risa por non chorar. Levan un ano prometendo e decindo que “todo vai por bo camiño, que só hai que facer un pequeno esforzo xa que o goberno toma decisións”.¡¡ Reinicia , reinicia !! mais este goberno está de corpo presente en España, pero son doutro planeta.
Os bancos e caixas que roubarón aos seus clientes reciben sacos de euros, castígase aos pensionistas que son en miles de casos quen mantén ao resto da familia, bótase á xente dos seus traballos e casas e o goberno pide aos cidadáns ¡¡arrimar o hombro!! Arrimar o hombro en quen e onde? Seis millóns de persoas tiradas ao lixo, oxidándose e carnaza para a depresión e estes políticos vacilandonos con parvadas.
A penúltima foi a secretaria xeral de Inmigración e Emigración, “Mariña do Curral”, cre que a emigración de mozos ao estranxeiro non se debe só á crise económica senón a outros factores entre os que está “o impulso aventureiro da mocidade”.
Rajoy creo que fixo o mesmo casting para “Mulleres Homes e viceversa” que para elixir ministros, senón de onde saca o PP a estas elementos. Si señora Mariña ¡¡Por impulsos aventureiros foise Cristóbal Colón!! Pero non o fillo do meu veciño, os que están en paro é porque queren experimentar a aventura de vivir sen un salario e a vida sabática?. Seguramente para esta señora os africans que chegan en pateira en realidade están practicando deportes de risco. Só falta o respaldo da. Fabra dicindo aos emigrantes ¡Que se fodan!.
Esta xentiña non se deu conta do que está pasando fora do seu pequeno mundo de privilexio de castes políticas, pero a realidade é que o país está máis afundido que na crise do século XVII. Vánse toda a xente preparada porque aquí non hai emprego, porque seguimos ancorados nunha cultura laboral de principios do século anterior, porque non hai ningún tipo de incentivos á investigación e ao desenvolvemento, que son os motores que terían que impulsar a nosa economía, e porque lonxe de tratar de incentivar o emprego, o único que conseguiu este goberno é incentivar o despedimento e o peche de empresas, cunha subida de impostos salvaxe e sen ningún sentido. En fin señora Mariña, que cando salga da súa burbulla, aínda que sexa no seu coche oficial, perda só 1 minuto do seu tempo, e detéñase a observar o que sucede no mundo real. Ademais creo que ese espírito aventureiro só se dá nas persoas cuxos pais non son políticos será cousa do ADN?, ou se cadra é que son os privilexiados neste sistema?
E para aventura, vivir neste país. Nos primeiros nove meses deste ano, fóronse máis de 55.000 españois. Un total de 2.267.000 nenos vive por baixo do limiar da pobreza. A partir de 2014 poderíanse quedar sen axuda alimentaria un millón de persoas. A 31 de este mes ficarase con máis de 180.000 novos desafiuzamentos.
non actualizan as pensións en función da variación do IPC. Quitan axuda a domicilio a persoas enfermas, dependentes, e persoas maiores. Eurostat calcula que España xa supera os seis millóns de parados. Miles de mediana e pequenas empresas pechadas. SANIDADE: Recorte do 6,8%, EMPREGO: Recorte do 21,2%,
EDUCACIÓN: Recorte do 21,9% en Educación. Funcionarios non cobrarán a paga de Nadal en 2012, CULTURA: Recorte do 30%. INVESTIGACIÓN, DESENVOLVEMENTO E INNOVACIÓN: Recorte do 25,6%. Din que decia Laxeiro: "que fermoso país, pero que carallo de xente". Pois iso...
Otero Regal


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 12-12-2012 15:32
# Ligazón permanente a este artigo
UNHA MENTIRA MOI REPETIDA SEGUE SENDO MENTIRA
“Temos un goberno que non bota conta do pobre, senón do rico”. Dio na televisión unha muller desafiuzada da súa casa de Sevilla, tirada á rúa como auga cocha xunto aos seus fillos. E ten moita razón; toda a razón. Porque o decreto de Rajoy sobre os desafiuzamentos é unha burla insoportable aos afectados pola falta de pagamentos das hipotecas, pero tamén para os cidadáns que non o están, e que ilusos confíabamos que por unha soa vez o goberno estivese á altura das circunstancias e defendese ás maiorías. O decreto resultou ser un fracaso, unha basta manobra de maquillaxe destinada a xerar unha imaxe solidaria e compasiva que non é real, coa que só espero non poidan enganar a ninguén.

Os efectos catastróficos da xestión popular e o seu furacán angustioso de reformas e recortes cuantifícanse xa en miles e miles de damnificados. A súa reforma laboral, finiquitadora de dereitos conduciu á masiva destrución de emprego; e se primeiro caeron como follaxe seca os contratos máis febles, agora chega a quenda do traballo fixo, que ata agora parecía estable e duradeiro.

Este goberno cada vez mostra con maior descaro a súa preferencia pola privatización do público: a sanidade, a educación, a dependencia. Estas medidas forman parte do seu ideario neoliberal e a crise é a mellor escusa para acelerar as súas reformas retrógradas. O último capítulo deste tsunami arrasador confórmao a súa abusiva complicidade cos bancos e caixas, ao permitirlles, pese ao clamor social, que continúen deixando sen teito a miles de persoas. Un bosque desolador de seres humans tallados, sen axudas, que o están perdendo todo.

O decreto de Rajoy non evita que familias con nenos poidan perder os seus fogares, que persoas maiores poidan ser botadas á rúa, que as nais solteiras se só teñen un fillo ao seu cargo queden sen teito. Tampouco paraliza os intereses de demora, polo queperante os dous anos de suspensión do desaloxo os intereses de demora continuarán medrando. Os requisitos económicos e de cargas familiares son tan inflexibles que miles de persoas non poderán acollerse aos seus limitados beneficios. Unha publicidade enganosa e pura arbitrariedade, en palabras de Xuíces para a Democracia. Unha auténtica desvergoña política, engado eu.
Otero Regal
Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 27-11-2012 15:34
# Ligazón permanente a este artigo
NON E O MESMO GRANDE QUE PEQUENO, BRANCO QUE MOURO, ROXO QUE AZUL.........

Moitos empéñanse en deslegitimar por obsoletos os conflitos de clase ou a existencia das ideoloxías de esquerda ou dereita, cando se algo nos mostra esta mal chamada crise é a súa rotunda vixencia. Nunca se plasmou de forma tan diáfana a guerra entre dous modelos de entender o futuro; e como para que algúns sigan enriquecéndose, os máis han de perder renda, dereitos e servizos.

Dun lado, os partidarios dunhas institucións fortes que garantan a igualdade de oportunidades; que ninguén quede excluído; que existan unha educación e unha sanidade pública de calidade. Do outro, aqueles que se desviven por facilitar ás multinacionais oportunidades de negocio no sector público, os amantes da privatización, que enmascaran intereses crematísticos baixo falsos argumentos como a insostenibilidad ou a ineficiencia do noso sistema de benestar, o gran logro do noso tempo.

Esta crise fai máis evidente como os intereses das grandes empresas contraponse cos das pequenas; as políticas de austeridade non afectan o mesmo a unhas que a outras; e revela a quen defenden os nosos gobernantes. Porque o gran problema que padecen os españois garda relación con que as grandes transnacionais enerxéticas, de comunicacións ou infraestruturas, xa non nos necesitan como antes, nin como consumidores, nin como traballadores. As políticas de recorte xeneralizado non lles danan. Se fose así se implementarían outras. A nosa constante perda de poder adquisitivo, o noso brutal empobrecimiento, suponlles apenas un rasguño. Nos seus balances de beneficios e o peso doutros países, como os emerxentes, é cada vez maior. Alí dispón de novos mercados de consumidores e de traballadores “low cost”, con clases medias en pleno voraxin de consumo; entornos onde investir, deslocalizar e expansionarse con total apoio institucional.
Aquí, mentras , as pequenas empresas que non saí mos a fabricar ao exterior forcexean contra a liberalización comercial, a importación desmadrada e vese forzadas a despedir empregados e pechar as súas portas, afogadas polo descenso do consumo, sen poder acceder á barra libre do crédito. Aínda sendo as verdadeiras creadoras de emprego, sobreviven soas, sen axudas. E son as outras grandes perdedoras desta guerra.
Otero Regal
Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 18-11-2012 10:53
# Ligazón permanente a este artigo
ESTOU FARTO E NON COMIN
Xa está ben, hoxe levanteime un pouco máis guerrilleiro do habitual. e con ganas de dicir o que máis dun pensa, pero non pode ou non se atreve dicir, ¡¡ESTOU FARTO!!.

Estou farto de adivinanzas, estou farto de rescates que hoxe veñen e mañá non, fai un mes case saímos todos á rúa cunha botella de Cava para celebrar a “boa” noticia e que pasou? vén un pouco de diñeiro pero para pagar as débedas dos bancos., non para salvar a economía do Estado. Estou farto de mentiras tras mentiras. Estou ata farto do mal trato aos xubilados, os dependentes e as súas familias que pretenden, matar a todos por falta de atención, medicamentos, alimentos e así aforrar as pensións? Estou farto do mal trato á mocidade, estou farto mal trato ás persoas que queren estudar e desde agora co aumento da taxa para entrar na Universidade, non pode. Que pretendes vostedes, ter un pobo bobo para así máis facilmente manipulalos?

Estou farto de que os nosos fillos e fillas teñen que saír á Conchinchina para lograr un emprego, sobrevivir e salvar o seu futuro. Estou farto escoitar a un ministro opinar e faltar ao respecto ás mulleres que se vexan na situación dramática ter que abortar, ningunha muller aborta por gusto; Ou pensa o ministro que é mellor encher o mundo con nenos non desexados ou peor sen ter as súas primeiras necesidades cubertas? Claro como di o ministro: ¡¡Sempre se pode dar en adopción!!, pero que se creu este señor, que as mulleres son coellas?. E o conto chinés que o goberno ofrece axuda ás nais? perdón, pero, nin hai axudas agora.. nin haberá, é outro conto chinés máis. Estou farto de que o goberno métase na vida privada da xente; A eles que lles importa se un home ou muller quere casar cunha persoa da súa mesmo sexo?

Estou farto de escoitar aos ministros do goberno falar de austeridade mentres eles cobran millonadas, estou farto de escoitar a Rajoy dicir: ¡¡Fago o que hai que facer!!, Imos ver Sr. Rajoy? se o que vostede está facendo é o que sabe facer? mellor non facer nada xa que nos esta deixando na ruína. ¡¡Váiase Sr. Rajoy, Váiase!!
Otero Regal
Comentarios (8) - Categoría: Xeral - Publicado o 13-11-2012 19:35
# Ligazón permanente a este artigo
CADA QUEN PODE FACER DA SUA CAPA UN SAIO
Cada cal pode combinar a súa vida como queira. Pódea mesturar con optimismos (esta palabra xa é case unha rareza hoxe en día, e ademais tende a desaparecer) ou con pesimismos; con humor (a risa tamén
cotiza á baixa, e encima cando a sacan pola tele é só para pola na cara dun señor que fuma puros en Nova York mentres boa parte do seu país non sabe como chegar a fin de mes) ou con dramatismo; con naturalidade (asumindo as regras do azar e non deixando de confiar nunca na boa sorte) ou con fatalidade. Tamén as palabras que imos formando cada día non son máis que combinacións que nos soben ao sétimo ceo ou que contribúen a que sigamos caendo cada vez máis abaixo. O abecedario só é unha sucesión de letras e vocais. Se empezas a xuntalas como un pintor mestura cores ou eu mezclo oxidos metalicos para decorar a ceramica, pódesche atopar con achados sorprendentes. Fagamos unha proba: lindo, alegre, bela, esperanza, xoguete, harmonía, abrazo, confeti, luminosa, esplendor, sublime, pracenteiro, tenrura, acougo, paraíso?.Poderiamos seguir ata o infinito buscando palabras que nos axudasen a remontar os días convulsos. E se non as atopamos, tamén poderiamos inventalas e levalas postas a todas partes. A nosa felicidade depende case sempre dos nosos desexos de buscala. Cada palabra que pronunciamos termínase convertendo no eco que acabaremos protagonizando.

Tampouco esquezas nunca que o arcoíris pódeche sorprender en calquera parte do camiño. O sol ábrese paso entre a choiva cando parecía imposible que puidese volver brillar, e cando o fai todo énchese de cores. A beleza nace dunha combinación de enerxías que acaba confluíndo nun lenzo, nun papel ou no mismísimo ceo que ás veces non miramos cando paseamos pendentes dos nosos asuntos pola rúa.

Non renuncies nunca aos teus propios soños porque cando menos espéres acabarán iluminando o teu destino. Tampouco fai falta que os esteas buscando todo o intre desesperadamente. Todo consiste en ser honesto cun mesmo. Se logras manter esa coherencia persoal mirarás ao ceo en calquera momento e apareceranche trazados as cores que anuncian o final dos malos tempos. Nin sequera o gran diluvio durou eternamente. E tes que recordar tamén que a vida escríbese azul algúns días, con luminosa tinta de mañás de verán e con palabras humedecidas por unha suave brisa que borran nos espellos todos os teus naufraxios. Eses días mírasche con quietud de ollos abisais e deixas que o teu destino remóvase na beira. Ao final, todo o que escribimos levarano as augas. Só quéda a area que se nos vai pegando a faciana, o salitre que nos acaba protexendo dos desenganos.
Otero Regal
Comentarios (3) - Categoría: Xeral - Publicado o 09-11-2012 15:39
# Ligazón permanente a este artigo
ESTOU DEIXANDO DE CREER
Estou deixando de creer no antigo poder das palabras, humildes brotes de esperanza, abono máxico de algo bo por vir en forma de sonrosado futuro. Nin sequera creo na palabra solta, protestas e berros, consigna xa prevista, amortizada, que nace case morta. Tampouco confío nas manifestacións con permiso da autoridade de 6 a 8, e na ruta asignada; nin nunha xornada illada de folga. Flores dun día flotando desfeitas nun mar de inxustiza; cravos ardendo nas rutinas dun tempo atroz que xoga na nosa contra; actos inofensivos, sistémicos; voluntariosos pero pobres fronte ao azoute cotián que nos tocou padecer, cando máis desprevidos achabámonos na nosa burbulla de gallináceo benestar.
Tampouco creo no poder do voto, no poder do meu voto. Ese voto fútil, jibarizado, bobo papeliño de cores, serpentina irrelevante que voa ata depositarse no fondo da urna baleira, sen auténtica representatividade, sen soberanía nin democracia real. Un voto que se xa valía ben pouco por leis electorais amañadas, agora serve de nada cando a política carnívora, mera executora, non deixa opción nin espazo para a defensa cidadá; cando non quedan cabos soltos e sobreviven en exigua representación, sen patrocinador mediático nin empresarial, os poucos que aínda apoian a xustiza social e que manteñen o sentido común en tempos de tolemia colectiva, cando a ideoloxía ultraliberal campa disfrazada de ciencia. A maioría: cínicos capataces que para manter as súas prebendas nos malvenden aos mercadores; a aqueles que sempre gañan, en época de bonanza ou de estafa.
Os “axustes” institucionalízanse como inmisericorde rutina as agresións aos traballadores, aos parados, aos mozos, aos dependentes, aos que menos teñen; recórtase o subsidio de desemprego -¡e que se fódan!, grita excitada a diputada, redúcense os salarios aos empregados públicos; auméntanse impostos indirectos e sálvase como sempre da queima aos máis ricos.
Xa non creo no poder das palabras nin no valor do meu voto. Pero quero crer que vai calando a conciencia de que estamos en guerra. Que se acabaron a anestesia hospitalaria e o esperar como ovellas ante a tele a que nos gaseen e nos destripen para servir de alimento os porcos de engorde.
Otero Regal
Comentarios (7) - Categoría: Xeral - Publicado o 30-10-2012 08:15
# Ligazón permanente a este artigo
A LIÑA VERMELLA
A expresión “cruzar a liña vermella” fálanos de resistencia, de rebelión, de negarse a aceptar determinadas cousas; suxírenos límites que non se deben traspasar; e recórdanos os atropelos en dereitos sociais e saqueos ao peto que soportan os cidadáns indefensos, sobre quen recaen todos os sacrificios sen participar de ningún festín inmobiliario, nin financeiro.

Como ras que nadan dentro dun caldeiro de auga ao lume sen intentar fuxir, tan só porque a transformación do seu delicioso baño nun inferno hirviente prodúcese de xeito gradual; aprendendo a tolerar a calor ata que é demasiado tarde para escapar e mórrense. Como os alemáns que consentiron que os seus propios veciños xudeus, comunistas, homosexuais, discapacitados-, fosen aniquilados, apartados, sinalados, gaseados, ademais de por medo, descoñecemento ou complicidade, por unha sorte de normalidade regulamentaria, unha rutina clorofórmica que facía levadía unha cotidianidad preñada de monstros, na que funcionaban os transportes públicos, abrían colexios e tendas ou se acudía ao traballo. Tolerando todo, coma se non pasase nada, coma se o corazón non tiritara entre tebras.

E se a desgraza ten o nome propio doutro a min que máis me dá; por que protestar se os demais calan; ou non me interesa porque non afecta aos meus?. Ata que é demasiado tarde. E así nos inmunizamos ante a inxustiza diaria, revelada en todos os niveis, en cada detalle, no público e no privado, desde a cúspide do poder ata o seu mesma base; un charco de negra inxustiza que se estende e derrama, e que nos mancha a pouco que rabuñemos unha realidade social insostible; sobre todo cando asistimos atónitos ás decisións dunha clase política que en lugar de defendernos, atrincheira e ailla, situándose a distancia do resto. A manga ancha para uns poucos, cos seus case inalterables prebendas, abusos, dietas e viaxes; e un xigantesco embude para a maioría, que ve recortarse a diario dereitos, soldos, axudas e liverdade.

As decisión da conselleria de Sanidade, de non pagar determinados medicamentos para o tratamento do cancro, de recortar as mamografías , traza unha liña de cor vermella, ancha e ben marcada. A mesma conselleria que regala miles de euros cada ano en pluses de produtividade aos directivos do asunto e paga horas extras sin control, ou que emprega millóns de euros en sistemas informáticos ao parecer inaprazables. Pero en mans de quen estamos?
Unha villanía imperdoable. Unha liña de cor vermella sangue. E a que estes chamados “politicos” nos estan facendo a os cidadans , quizas sexa por que non entenden a diferencia entre subditos e cidadans.
Otero Regal
Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 24-10-2012 15:40
# Ligazón permanente a este artigo
LECIÓN DE ECONOMIA
Estos dias, papeis, radios e telestontas predican por activa e por pasiva o de que “En Galicia se cumpre o déficit” ¿De que serve eso?, si os galegos-as non teñen traballo, non se compra nin se vende no mercado e nas tendas, ¿estanos a decir que queiramos o déficit cero a cambio de deixar Galicia como unha eira?
No reino dos contos de princesas, meigas, tangaraños e outras historias neo-medievais despunta unha metáfora tan xigante como falsa, consistente en equiparar as contas familiares coas do Estado. Repítesenos que do mesmo xeito que nunha economía doméstica a familia non debe gastar por encima da renda ou salario que entra nesa casa, coas finanzas públicas as institucións teñen que de actuar de forma similar, non debendo nunca os gastos superar os ingresos para así lograr o estúpido obxectivo do déficit cero. En definitiva, axustar os ingresos aos gastos, e asfixiarnos cun absurdo “corpiño de ballestas” que ata a propia constitución avala.
Mentras tanto, hai unha falla fundamental na comparativa, e que casualmente omiten todos os pseudo-expertos. A diferenza do que sucede nunha casa de familia, onde os gastos e os ingresos van en caixas separadas e non interactúan entre si, no caso das contas públicas o funcionamento económico é radicalmente diferente.
Cando a Administración gasta prodúcese un retorno vía ingresos fiscais, tanto directos como indirectos, ou a través da xeración de emprego e do consecuente aumento das cotizacións sociais. Actívase a roda do consumo, o que permite ingresar máis. O gasto do Estado xera riqueza e crecemento; os investimentos en gasto social, en infraestruturas, ou a creación de emprego, teñen un efecto rebote en todo o tecido económico. E, por contra, se o Estado reduce gastos tamén ven minguados os ingresos, nunha roda interminable de decrecemento e ruína. Isto non sucede nunha economía doméstica. Porque sinxelamente cando un fogar gasta menos o salario non sofre afección algunha.
A confusión non é casual. Asimilar as contas dunha casa ás dun Estado é facilmente entendible. É unha metáfora moi eficaz, que acompaña ao outro sonsonete letárxico de que “vivimos por encima das nosas posibilidades e agora témolo que pagar”. Serve para recortar cen mil millóns de euros en tres anos e dar armazón teórico a todos os atropelos e retrocesos sociais; cumpre o seu gaioleiro labor ideolóxico. Só ten un pequeno inconveniente, loriños e papagaios de variada pelame: que non é real.
Otero Regal
Comentarios (4) - Categoría: Xeral - Publicado o 17-10-2012 15:08
# Ligazón permanente a este artigo
MEDIOCRES?
Ahora que estamos de Mazar o liño, léase eleccions, quizáves chegou a hora de aceptar que a nosa crise é máis que económica, vai máis aló destes ou aqueles políticos, da cobiza dos banqueiros ou a “prima” de risco. Asumir que os nosos problemas non acabaran cambiando a un partido por outro, con outra batería de medidas urxentes ou unha folga xeral. Recoñecer que o principal problema do estado non é Grecia, o euro ou a señora Merkel. Admitir, para tratar de corrixilo, que nos convertemos nun país mediocre.

Ningún país alcanza semellante condición da noite para a mañá. Tampouco en tres ou catro anos. É o resultado dunha cadea que comeza na escola e acaba na clase dirixente. creamos unha cultura na que os mediocres son os alumnos máis populares no colexio, os primeiros en ser ascendidos na oficina, os que máis se fan escoitar nos medios de comunicación e aos únicos que votamos nas eleccións, sen importar o que fagan porque son dos nosos. Estamos tan afeitos á nosa mediocridade que acabamos por aceptala como o estado natural das cousas.
- Mediocre é un país onde os seus habitantes pasan unha media de 134 minutos ao día fronte a un televisor que amosa principalmente lixo. Mediocre é o único país do mundo que, no seu sectarismo rancio, conseguiu dividir ata ás asociacións de vítimas do terrorismo. Mediocre é un país que reformou o seu sistema educativo tres veces en tres décadas ata situar aos seus estudantes á cola do mundo desenvolvido. Mediocre é un país que non ten unha soa universidade entre as 150 mellores do mundo e forza aos seus mellores investigadores a exiliarse para sobrevivir. - Mediocre é un país cunha cuarta parte da súa poboación en paro, que con todo, atopa máis motivos para indignarse cando os monicreques dun país veciño chancean sobre os seus deportistas. É mediocre un país onde a brillantez do outro provoca receo, a creatividade é marxinada e a independencia sancionada.

Un país que fixo da mediocridade a gran aspiración nacional, perseguida sen complexos por eses miles de mozos que buscan ocupar a próxima praza no concurso Gran Irmán, por políticos que insultan sen achegar unha idea, por xefes e politicos que se rodean de mediocres para disimular a súa propia mediocridade, e por estudantes que ridiculizan ao compañeiro que se esforza. Mediocre é un país que permitiu, fomentado e celebrado o triunfo dos mediocres, arrinconando a excelencia ata deixarlle dúas opcións: marcharse ou deixarse engulir pola imparable marea gris da mediocridade.
Otero Regal
Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 10-10-2012 08:15
# Ligazón permanente a este artigo
TRISTES TEMPOS
Vivimos unha época triste. Nótase no ambiente, miras ao teu ao redor e hai xestos de preocupación, de desesperanza, de inquietude. Hai demasiadas causas que provocan esta tristeza.
Unha desas causas, talvez desencadenamento de tantas outras, é o índice de paro que segue crecendo de forma incontrolada. Imaxinámonos a tristeza dos mozos suficientemente preparados que volven a casa dos seus pais porque non poden manterse ou a sensación de desamparo daqueles que non teñen unha familia á que volver.
Outra causa de tristeza e a situación de incerteza da empresa USA que temos na bisbarra, miles de postos de traballo pendentes do que decida o ministro canario encol das bonificacions da electricidade que a moreas consume a factoria de San Ciprian.
Tristeza ou sensación de fracaso daquel traballador que logo de anos de defender a súa empresa con entusiasmo é despedido grazas a unha reforma laboral e sabe que con 50 anos non se pode xubilar porque é moi novo pero non atopará outro posto de traballo porque é moi vello.
Ou os mestres, os bombeiros, os médicos, todos os funcionarios, que non só ven recortados os seus ingresos senón que saben que o seu traballo non vai ser igual, que terán miles de dificultades para levalo a cabo e encima son vítimas dunha campaña de descrédito, de burla e de menosprezo..
Ou a tristeza dos pensionistas, asustados non só ante o seu porvir senón o dos seus fillos e netos, aos que en moitas ocasións teñen que axudar coa súa escasa pensión.
Tristeza e tamen a que orixina a postura de impropia prepotencia e despotismo do alcalde de Viveiro que por un “Quitame ala ese insulto” rompe o goberno, chimpa fora a o BNG, queda en franca minoria e con a consecuente paralización do concello e con miles de persoas, que aquí viven, perxudicadas, en un momento en que e primordial traballar e sacar a administración local adiante.
Triste e repugnante e tamen esas noticias dia si e dia tamen que falan de corrupción, choriceo, amiguismo, ilegalidades e cara dura dos nosos políticos, e con todo o meu pesar, os papeis dicenos que aquí non se salva naide, todos cheiran a merda cando pasas cerca deles, e certo que algunos saen e sairon de “rosiñas”e outros ainda non os colleron nas falcatruas pero “habelos ainos”.
Otero Regal
Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 04-10-2012 15:35
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal