A MALIÑA DE LUGO


BENVIDO A REPUBLICA DA MIÑA CASA
Non, esto non e un anuncio de IKEA. Tampouco e un blog de tías en bolas, nin un blog de foros de adolescentes, nin de un programa de “aqui temos tomate” anque por alguns dos comentarios puidera parecelo. Simplemente pensei que un título así… A MALIÑA DE LUGO…. atraería a mais seguidores, si ben , hoxe, despois da experencia digome
: "¿para qué?" Pero bueno, xa teño a clientela feita e dame non sei que cambialo, así que de momento este blog chamase como se chama e o contido e o que e, (evidentemente). O que eiqui deixo cada unhos cantos dias, fallo algun, constitue un análisis nada metódico moito menos exhaustivo da actualidade tal e como eu a vexo, e que obviamente non coincidirá para nada con a sua visión, queridiño letor. Pero sepan que xa levo varios anos bisestos neste oficio de xunta letras e que, incluso gañeime unha certa (dudosa) reputación en algún oscuro rincón do gacetilleo en épocas remotas. A os que xa me coñezan desa etapa, xa saben qué poden esperar de min e de esta páxina. A os que caeron aquí por accidente, simplemente recordarlles a única máxima inquebrantabel que rixe este blog: nada do que aquí se escribe debe ser tomado en serio. Non no olviden xamais, ou iniciaremos polémicas estériles que no nos conducirán a otro calexón mais que ao dos insultos, as divisions entre bandos e as desercions en masa. Nin eu mesmo me tomo en serio, así que non cometedes ese erro no meu lugar.
Por o demais, sexan benvidos. Tomen asento, sírvanse unhas bebidas do moble bar e participen si o creen convenente. Intentarei actualizar contidos a diario, sempre e cando as forzas e a miña apretada axenda mo permitan, e a actualidade depare noticias suculentas que comentar….por certo como tecleo con presa e teño pouco tempo, non soio correxir os textos, asi que cometo faltas de ortografia a esgallo….pero entendese…de carallo…e se non tempo o tempo…….Por certo, olvidabaseme...son OTERO REGAL, vivo en Xunqueira un barrio de Viveiro, aqui teñen a sua casa. www.oteroregal.com

O meu perfil
ceramica@oteroregal.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

PILLOS E MENTIREIROS
“Non hai ningún risco de diminución da autonomia da área sanitaria da Mariña; está
Asentada, ten base poboacional moi grande, e non hai diferencias coa a de Lugo, son duas çareas distintas” Dito en lourenza o 3 de Outubro do 2009, por o Presidente de galica Rodríguez Feijóo. “A área da Mariña se mantén como está. O que facemos é unha área para coordinar todos os hospitais e toda a atención primaria da provincia de Lugo, como en Ourense” dito este venrres por a misma persoa en Santiago, trais o consello da Xunta”
Onde dixen digo, digo Diego. Prometer unha cousa e facer xusto a contraria. Mentir, por concentralo todo nun verbo que por estas terras nordesias conxúgase constantemente e con total impunidade, sen reproche social. Os Galegos temos, sen dúbida, outras virtudes; pero a de non recorrer á mentira non é o noso forte. Aquí o embuste, a pillería e a picaresca non teñen mala prensa. Son percibidas por moitos máis como virtudes que como defectos. Por suposto que nesta parte do mundo tamén hai persoas que non menten (ou que amenten pouco); pero é notorio que en restes lares a mentira, incluída a do subxénero político, é admitida e tolerada como o máis natural do mundo. De cando en cando recibe o rexeitamento e castigo que merecería. Evidentemente, a mentira é unha realidade universal, pero a docilidade e naturalidade coa que son encaixadas as mentiras máis notorias dos nosos políticos polo pobo é escandalosa. Mentir sae gratis e iso, claro, fomenta que o que recorre a iso reincida en valerse das mentiras indefinidamente, en vista de que mentir sáelle gratis.

Todos sabemos que en tempos de eleccións prométense moitas cousas que difícilmente poderán ser cumpridas, do mesmo xeito que todo vendedor esaxera os méritos da súa mercancía. E por si algún despistado non o sabía, o Vello Profesor, Enrique Tenro Galván, aquel memorable Alcalde de Madrid, deixóunolo ben claro: "as promesas electorais están feitas para non ser cumpridas". Iso din que dixo nalgunha ocasión, pero quizá tamén iso sexa mentira.
Eu desde estas parrafas dirialles a os politicos mentireiros: Caládevos. Caládevos dunha vez. Deixade de contaminar os medios, as noticias e o noso estado de ánimo. Deixade de facer comunicados e rodas de prensa, disolvede todos os chanchullos, depoñede os vosos privilexios e saíde coa cabeza ben baixa e as mans no alto.
Otero Regal

Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 11-03-2013 13:57
# Ligazón permanente a este artigo
POR A NOSA SANIDADE
“A veces me duelen fieros los hígados y el riñón” Esta é unha frase do cantautor e poeta Jorge Cafrune cando cantaba as penurias dos peóns da pampa arxentina aos que tanto defendía. Pois a min pásame o mesmo, doenme feros os fígados e o riñón, revólvenseme as entrañas, ao ver e sentir como, dunha plumada (pluma contundente pero pouco a pouco, de forma doce, como para que non nos decatemos) se desmantela a nosa sanidade pública, conseguida perante anos co esforzo de moitos e para todos os cidadáns con iguais dereitos e garantías.
Teño mais de 60 anos e recordo cando na miña casa alguen enfermaba habia que buscar a Candia a fazouro ou a Foz e pagar por elo e si non habia el quedabase cos mellares terras por atender o enfermo, ou habia que recurrir o prestamista de turno para conquerir os cartos que costaba unha operación . Na miña familia eran labregos e non pagaban o “susidio” pois os poucos cartos que cegaban a casa eran para abonar a renta a Señorita de Covas, e comprar o imprescindible, a disyuntiva era ou comias ou pagabas o subsidio.
Con máis ou menos dificultades meu pai compaxinaba a agricultura con a carga de barcos e outros menesteres no porto de Burela e enton entrou a Seguridade Social na nosa casa, e desta forma puiden ver como se cambiaba a atención primaria desde os iniciais modelos de cupo, ao modelo actual dos centros de saúde onde profesionais especialmente formados para iso conseguiron altos niveis de calidade de atención aos diferentes problemas de saúde complementado despois con a chegada a bisbarra do Hospital de Burela que trouxo consigo mais e mellor atención e comopdidade a os habitantes mariñans.

Este modelo ademais e para todos os cidadáns, sen discriminación algunha pola súa condición social ou económica. Todos os cidadáns han ter ata agora dereito equitativo e xusto á atención de todas as súas enfermidades, sen límites, ou ao mantemento do seu saúde..
E creo que todo isto púidose facer porque o único interese ata agora era realmente o paciente e, en todo caso, si existía algún interese persoal era o de quedar ben, sentir o agradecimiento ou a satisfacción de ser algún día recoñecido por facer ben a cousas.
Pois ben, todo isto vai desaparecer a ideoloxia “ultra liberal” que nos goberna esta a rachar co conquerido, primeiro con o copago de medicamentos e ambulancias, despois co volta a ter que ir a Lugo, cruzar a Gañidoira e A Xesta para ver o especialista ou operarte, con as consavidas dificultades economicas e sociais de estes desplazamentos, sobre todo en unha población embellkecida como a nosa e o que vira logo….

Pois quero que as cousas sigan sendo como ata agora. Que hai que aforrar porque estamos en crise pois buscamos o xeito, pero que a crise non sexa unha escusa para cambiar un modelo que ata agora nos foir tan ben e que é un exemplo para toda Europa e posiblemente, aínda que ás veces soa a coña, dos mellores do mundo.
Otero Regal


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-03-2013 15:06
# Ligazón permanente a este artigo
OS CARTIÑOS E OS ALCALDIÑOS
OS CARTOS DOS ALCALDES
Alcaldes do PP de A Mariña manifestaron esta seman "absoluta oposición" á proposta de reforma da administración local impulsada polo Goberno, sobre todo no apartado que "recorta e por límites" aos salarios de concelleiros e rexidores. Reivindican a súa "entrega 24 horas" aos veciños e advirten, nalgúns casos, que haberá que "evaluar si volver presentarse".
Xa manifestei, en algunhas ocasions, que como unha maldición, esta a xurdir, nos ultimos anos unha nova crase de politicos na bisbarra que acuden as eleccions como tabla de salvacion economica, xa que non contan con un traballo estable para gañarse a vida, esto pareceme a min, moi perigoso xa que esta “xentiña” fara e acatara todo o que os seus “xefes” disctaminen, sin poñer ningun “pero” xa que de elo depende o seguir no banqueto do poder.
Si a ley que propon Montoso, ten éxito, concellos como Muras non poderán dispor de cartos para pagar a o alcalde, e o de Ourol só dispara de 20.000 euros o ano para este fin, os de Viñedo Alfoz, Ferreira, lourenzá, Barreiros, Xove, Mondoñedo, Cervo e Pontenova disporán de unhos 25.000 euros para os seus alcalde.
Foz, Burela e Ribadeo disparan de perto de 40.000 euros e Viveiro unhos 50.000euros, Asi as cousas moitos teran que voltar a o arado, buscarse un choio e abandonar a adicación exclusiva da que hoxe disfrutan.
Esta cuestión provocou malestar en alcaldes galegos de todas as cores políticas, con especial intensidade no caso dos populares, que non entenden a proposta do Executivo que lidera o seu xefe de filas, Mariano Rajoy. E é que, ao seu xuízo, esta é unha lei feita "de face á galería" e que denota "un aberrante descoñecemento" da realidade local galega.
Os nosos alcaldes tamen tamén opinan que non se pode meter man" só aos concellos, senón tamén ao resto das administracións. Poño como exemplo que os soldos propostos estan todos eles moi lonxe dos mais de 1116.000 euros netos, que cobra hoxe en dia Cesar Aja por mandar nos camineros do estado en Galicia.
A vida publica, chamada tamen Politica, terase que adicar a xente que este desposta a facelo sin mirar a carteira, sinon o servicio publico, e os concellos teran que funcionar mais en base a os funcionarios e os cargos directivos dos mesmos, e certo que moitos dos nosos concellos non precisan de tanta adicacion de alcaldes e concellais e si mais politica plural, de base e mais democratica.
Otero regal
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 01-03-2013 15:23
# Ligazón permanente a este artigo
NEGROS E COLORADOS

NEGROS E COLORADOS
Sr. Meu: Non creo que vostede, con anos de experiencia vital e politico profesional, non saiba distinguir diñeiro negro do diñeiro Branco, ou do A do B. É absolutamente innecesario e dunha solemne estupidez pretender facernos creer que vostede non sabe, non opina.

Este humilde artesan e xuntaletras fara un esforzo didactico por si lle vale, non a vostede, senón a quen dudosamente non o saiba, o diñeiro que figura na súa renda, ingresado pola vía do pago de salario e outros conceptos é un ingreso branco blanquísimo do que non escapa cidadán algún sometido a percepcións salariales e retenciones a conta de IRPF. É un diñeiro A.

Aquel outro, obtido por outra vía non salarial, e que non se declara ao fisco é diñeiro B, tamen chamado “negro” e a súa orixe non ten porqué ser criminal. Vostede sabe ou debe saber que así ocorre con profesionais, artistas, autonomos e este variopinto mundo que está sometido a declaración trimestral ou encadrado en módulos. Ben distinto é o diñeiro obtido por negocios criminais.

E haberá que ser parvo de remate,- e non quero decir que vostede, Sr. Meu o seña, para saber que quen ten unha contabilidad B é que é igualmente estúpido. E que ese diñeiro obtense de xeito non legal e bobo de solemnidad é o que o anota nunha contabilidade bastarda. E en política a espuria intencionalidad é a que move a tal menester.

Diñeiro en sobres? Nide pode nin debe dubidar, Sr. Meu das súas declaracións de renda e patrimonio pois no peor dos casos só pode distraer memeces. Estaría bó que vostede dixese que cobrou diñeiro cuio orixe non é transparente, é dicir B ou peor aínda “negro”. Nese suposto vostede acreditaría a incontinencia mental pura e dura. E non lle vexo nesa hipótese.

O diñeiro, como vostede ben sabe, sempre deixa rastro, e aínda que din que non ten pai nin nai ocórrelleme que seguramente ten padriño.

É posible que un patrimonio mobiliario de mais de vinte millóns de euros suizos ,- pérdenlleme os números en pesetas-, non sexa investigado por esta Facenda que din somos todos, desde fai moito tempo atrás?

Non entro en máis valoracións porque me pon colorado pensar que vostede, Sr. Meu non ten nin puñetera idea do que ocorre nesas contas tan aireadas ultimamente. Imos que vostede, simplemente, pasaba por alí.
Otero Regal
Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 12-02-2013 10:33
# Ligazón permanente a este artigo
COMO ARBORES VELLOS
COMO ARBORES VELLOS
Somos como esos viejos árboles batidos por el viento que azota desde el mar. Perdido compañeros, paisajes y esperanzas en nuestro caminar. Hundiendo en las palabras las huellas de los labios para poder besar tiempos futuros y anhelados, de manos contra manos izando la igualdad. Como la humilde adoba que cubre contra el tiempo La sombra del hogar. Perdido nuestra historia, canciones y caminos en duro batallar. a echar nuevas raíces por campos y veredas, para poder andar que traigan en su entraña esa gran utopía que es la fraternidad. igual que nuestra tierra suaves como la arcilla duros del roquedal. atravesado el tiempo dejando en los secanos nuestra lucha total. a hacer con el futuro un canto a la esperanza y poder encontrar cubiertos con las manos los rostros y los labios que sueñan libertad. como esos viejos árboles. Esto o cantaba Labordeta a o final do seu camiño vital, quizabes como testamento da su infatigable vida.
Nós somos como esas árbores que ven pasar o tempo. Pero ao mesmo tempo tamén asistimos ao rebrote da vida con novos fillos, novos netos, ou novos amigos que se van incorporando pouco a pouco para suplir esas ausencias. Cada ano que deixamos atráis traza unha pequena cicatriz que nos serve para entender que non hai xeito de deter o paso dos días e das noites.
Si abrazas unha árbore centenario abrazarás o tempo que aconteceu ao seu ao redor, as vibracións que deixaron as palabras pronunciadas debaixo das súas ramas, as sinfonías improvisadas de miles de paxaros e todas as sombras que algunha vez rodearon o seu tronco sabio e añexo. Esa árbore tamén foi un esquexe a mercé do vento e da choiva que se empeñou en medrar seguindo os azuis do ceo. viu pasar revolucións e guerras, parellas namoradas e enterros, solitarios misántropos e efusivos camiñantes asubiando festivos valses. A súa casca está sucada pola erosión e polas feridas dos anos. Pero, como nós, resiste arroupado pola foza do que non está á vista, por esa raíz que lle une á terra e que rebusca a auga serpenteando a terra. Tamén por unhas ramas que saben axustarse aos ritmos dos ventos. De cando en vez sofre a amputación dalgunha desas grandes ramas; pero deixa que a natureza rebrote onde parecía que só ía habitar o muñón da nostalxia. Non deixes de mirar nunca ás grandes árbores. Co seu abrazo sentirás un calafrío de vida percorrendo as túas costas, a brea que sempre fai que a primaveira recubra de follas novas o que o tempo só converte en follaxe.
Otero Regal
Comentarios (3) - Categoría: Xeral - Publicado o 16-01-2013 11:46
# Ligazón permanente a este artigo
MARTES PRESENTACION DO LIBRO
MARTES PRESENTACION DO LIBRO "dende maña" de JAIME OROZA E OTERO REGAL
COMPLEXO CULTURAL REGALXUNQUEIRA
Curva de Xunqueira-Viveiro. Camiño Real, 127 – Xunqueira 27850 Viveiro (Lugo)
Tlf. 982 56 25 89 – Fax 982 56 04 06
ceramica@oteroregal.com www.oteroregal.com
Ten o pracer de invitar a Vde. á presentacion do libro
DENDE MAÑÁ (Poemas ilustrados)
O vindeiro martes, 15 de Xaneiro, as 20:00 horas, nas instalacións do
Complexo Cultural REGALXUNQUEIRA, terá lugar a presentación do
libro de poemas “dende mañá” de Jaime Oroza, ilustrados por Otero Regal, editado por RegalXunqueira, haberá unha proxección da montaxe do libro, poemas e ilustracións, un pequeno recital deJaime Oroza e a presentación de Otero Regal. É unha edición artesanal, reducida e numerada de 38 exemplares. Cada un dos exemplares conten ademais un poema e un debuxo manuscrito e orixinal de Jaime e Otero Regal. Tratase por tarnto dunha edicion moi limitada que solo poderan disfrutar uns poucos previlixiados.Ao remate farase un colóquio distendido coa degustación duns (canapés ecolóxicos) “tenteempé”.
A entrada é libre e agradecese que veñan........
Aqui unha ilustracion do libro....ten casi 50.....
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 11-01-2013 19:12
# Ligazón permanente a este artigo
SEGUE SOÑANDO AMIGO
Cada ano que deixamos atrás traza unha pequena cicatriz no noso ser que nos serve para entender que non hai xeito de deter o paso dos días. Neste 2012 que estamos acabandofinalizando vimos naufragar moitas utopías, pero ao mesmo tempo puidemos comprobar que nas situacións extremas tamén sae o mellor do ser human, o sua atávica rebeldía ante a inxustiza ou esa solidariedade que compensa os abusos de quenes aínda non aprenderon nada da vida. Os guarismos dos anos só son asideiros que colocamos nos almanaques para non desorientarnos, e ao final dá o mesmo un luns que un sábado, un século doce que un século vinte e un. Un só é o tempo que habita no medio dunha eternidade que non sabe de números. Tamén somos o que soñamos. Moitas veces só basta a nosa intención para cambiar o noso destino. Pide un desexo e gárdao no fondo do teu corazón. Si non se cumpre sempre poderás volver a refacelo; pero non deixes nunca de soñar. Os soños perténcennos a cada un de nós, son as raíces que logran que non nos veñamos abaixo.
Comentarios (3) - Categoría: Xeral - Publicado o 31-12-2012 08:33
# Ligazón permanente a este artigo
NON PERDAN O SORRISO

NON PERDAN O SORRISO

Este ano os do chorizo e o xamón quixeron repetir mensaxe de Nadal e volveron a rodar unha publicidade que busca tocar a vena sensible do sempre esixente telespectador.

Dirixido nesta ocasión por Icíar Bolláin, o anuncio deste Nadal incorpora a xornalistas como Iñaqui Gabilondo ou Luís do Olmo, cantantes como Malú ou David Summers, o tenista David Ferrer, ou actores de gran prestixio como Chus Lampreabe, Candea Pena, ou Quique San Francisco. Dos humoristas que aparecían o pasado ano repiten a maioría, aínda que esta vez é o noso entrañable Fofito o que presta a súa voz e a súa bonachon sorriso.

Así, máquina de escribir en ristre, Fofito proponse e proponnos, limpar a imaxe do noso desprestigiado país, sumido nesta terrible crise e coa esperanza case perdida, creando un currículum vitae e relacionando, deste xeito, todas as súas calidades e éxitos. Sácanse a colación logros como o número de Óscar que gañaron os nosos cineastas, o de premios Nobel que recibiron algúns dos nosos compatriotas e, aínda que Quique San Francisco ten que insistir para que os inclúan, os nosos triunfos deportivos, que son moitos e variados. E aínda que a miña impresión é que se lles vai un pouco a man rememorando, porque chegan ata a invención do submarino e ata ao Quixote, cando xa pouco queda daquel pais, desde logo a lista alárgase bastante e por méritos propios.

A mellor homenaxe de todos, o que se fai a todos eses heroes anónimos que manteñen ás súas familias cuns poucos euros todos os meses e os que a “cuadrilla” de Rajoy acaba de recortarlles os ingresos e ao noso espírito solidario.

E finalizan, igual que no anterior anuncio, co eslogan que xa os abanderar: “Que nada nin ninguén nos quite o noso xeito de gozar a vida”.

Pois iso, señores: Non perdan o sorriso, e coloquen a súa man dereita sobre o seu ombro esquerdo e a súa man esquerda sobre o seu ombro dereito. Acaban de recibir un abrazo. Feliz Ano Novo 2013. E Feliz Nadal.
Otero Regal
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 26-12-2012 15:16
# Ligazón permanente a este artigo
NADAL EN PLURAL
Achégase o Nadal e non nos vai a dar tempo a facer todos os preparativos, fáilleme tarde, fáilleme tarde como ao coello de Alicia no País das Marabillas. Imos ver, por onde empezamos, Claro, temos que facer a árbore de Nadal, como as casas son pequenas teremos que mover algúns mobles e quitar algunhas cousas. Tamén temos que facer o nacemento porque o pide o neto, seguro que o papel do ceo xa non serve, así que teremos que ir comprar outro. Quitaremos a burriña e o boi, Teremos que mercar uns reis meigos con pinta de andaluces ou serviranos os de sempre?
Que non se esqueza que temos xantares con compañeiros de traballo e amigos. E pregúntomonos, teremos que mercar algo novo? Ou nos arranxaremos co que temos combinándoo doutra forma?
E debería ir pensando xa que vamos facer para cear en Noiteboa, gustaríanos algo distinto, algo especial, se, decididamente faremos algo que non fixemos nunca, mañá sen falta buscaremos receitas.
Ah, os regalñosos para a árbore. Serán cousa sinxelas, baratas pero con moita intención de agradar a todos. Temos que darnos présa en pensar o adecuado para cada un, e é que algúns son difíciles. Cantas dúbidas, Mañá sen falta pensaremos en todo iso, como Escarlata Ou´Hara. Á fin e ao cabo quedan aínda 10 días.
DÍA 20 DE DECEMBRO. E como sempre vamos atrasadísimos, de hoxe non pasa, temos que ir sen falta a mercar o salmón que necesita dous días e medio para marinarse na neveira. Oh, non mercamos as lonchas de xamon para facer as troitas,¡con todas as que temos que facer! Para casa, para a familia, para algúns amigos. Acábommos de decatarnos que teremos dúas persoas máis a cear en Noiteboa, non nos angustiemos que aínda faltan catro días. ¡¡¡DEUS, SÓ CATRO DÍAS!!!
DÍA 25 DE DECEMBRO, Dende o lavavaixelas onde estamos metendo toneladas de pratos deséxamoslles Bó Nadal.
DÍA 31 DE DECEMBRO ¡¡¡As uvas!!! Esqueceronos as uvas. Vamos buscalas? Cremos que a cea está encamiñada, botaremos unha nova ollada a todo polo si ou polo non?
DÍA 1 DE XANEIRO, Desde o lavavaixelas onde estamos metendo toneladas de pratos deséxamoslles Bó Ano Novo.
DÍA 5 DE XANEIRO, Logo de mirar os agasallos para mañá damonos conta que hai alguén da nosa familia que ten máis paquetiños que os demais, Escondemos algún ou saimos rapidamente a mercar? Son as once da noite, Mentres collemos as chaves para ir a tenda a fume de carozo, deséxamoslles que os Reises pórtense moi ben con vostedes.
DÍA 7 DE XANEIRO, ¡Hurra! Un ano máis o conseguímos, cheguamos ao día sete sen volvernos tolos de todo e cumprindo con familia, amigos e compañeiros de traballo. Somos unhos sobreviventes en comun e plural. Cada día gústannos máis estas festas porque respirase amor e paz, sobre todo moita paz.
Otero Regal
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 22-12-2012 10:34
# Ligazón permanente a este artigo
EMIGRANDO QUE E XERUNDIO
Emigrar. Esa parece ser a única alternativa que ten a situación de Galicia, unha emigración que con anterioridade tiveron que facer, en ocasións con dor porque detrás desa viaxe cara ao medo había moita fame ou unha persecución política, pero ás veces, as máis, porque había que encher a despensa porque os nenos teñen o bo costume para comer, pedir, estudar, vivir. Estes días nos que o traballo, a economía non remonta e as débedas chegan puntuais, a angustia de moitos é unha evidencia con só observar actitudes. Os galegos e galegas, xa miramos para outros países como unha alternativa que non só é necesaria senón urxente. Todos sabemos de familias que da noite para a mañá se viron con tres parados na casa, un soldo mísero e xa que logo un negro futuro.

“Amigo hermano gallego…quien no tiene un pariente en la calle Corrientes?....” cantaba o argentino Angel Montes en un tango que me adicou ala por os anos 80, e certo eu devo de ter mais de 100 parentes emigrados en Argentina, seis hirmans de miña aboa Maria de Mon foron para ala, traballaron arreo nas ocupacións máis duras para sair adiante. Tempos pasados, emigración pasada que nada ten que ver coa de hoxe.

As comunicacións, a formación e o amplo coñecemento que temos do mundo, é un flotador en tempos de naufraxio. Hoxe, saír de casa e a innegable facilidade para viaxar ofrece distinta perspectiva e é moi fácil achar galegos emigrantes noutros países; en Londres, por exemplo, puiden falar con moitos, que xa se foron. Uns xestionan un hotel en Brighton, outros serven a mellor paella nun dos escasos restaurantes españois de Londres, o de máis alá imparte clases de español, outro pica discos e algún contaba como bota de menos a súa vila e a sua ria, “a máis bonita do mundo”. É verdade que dicir todo isto agasalla, en casa, escoitando a radio de aquí por Internet é fácil e que o difícil é facelo. Ninguén dixo que sería fácil pero moitos terán que dar o paso de mudar porque os tempos non son bos e a terra por medio axuda a oxigenarse, a ver a vida doutro xeito, a ver que hai substanciosas alternativa fóra. Aquí, pouca cousa. Paradoxas do destino. As xeracións máis preparadas da historia deste pais, son as xeracións máis paradas. Convén reflexionalo con optimismo porque non teño a menor dúbida de que aínda que o mellor pasado non volverá, a vida segue e o mundo é grande.
Otero Regal
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 15-12-2012 10:16
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal