| BENVIDO A REPUBLICA DA MIÑA CASA |
|
Non, esto non e un anuncio de IKEA. Tampouco e un blog de tías en bolas, nin un blog de foros de adolescentes, nin de un programa de “aqui temos tomate” anque por alguns dos comentarios puidera parecelo. Simplemente pensei que un título así… A MALIÑA DE LUGO…. atraería a mais seguidores, si ben , hoxe, despois da experencia digome
: "¿para qué?" Pero bueno, xa teño a clientela feita e dame non sei que cambialo, así que de momento este blog chamase como se chama e o contido e o que e, (evidentemente). O que eiqui deixo cada unhos cantos dias, fallo algun, constitue un análisis nada metódico moito menos exhaustivo da actualidade tal e como eu a vexo, e que obviamente non coincidirá para nada con a sua visión, queridiño letor. Pero sepan que xa levo varios anos bisestos neste oficio de xunta letras e que, incluso gañeime unha certa (dudosa) reputación en algún oscuro rincón do gacetilleo en épocas remotas. A os que xa me coñezan desa etapa, xa saben qué poden esperar de min e de esta páxina. A os que caeron aquí por accidente, simplemente recordarlles a única máxima inquebrantabel que rixe este blog: nada do que aquí se escribe debe ser tomado en serio. Non no olviden xamais, ou iniciaremos polémicas estériles que no nos conducirán a otro calexón mais que ao dos insultos, as divisions entre bandos e as desercions en masa. Nin eu mesmo me tomo en serio, así que non cometedes ese erro no meu lugar.
Por o demais, sexan benvidos. Tomen asento, sírvanse unhas bebidas do moble bar e participen si o creen convenente. Intentarei actualizar contidos a diario, sempre e cando as forzas e a miña apretada axenda mo permitan, e a actualidade depare noticias suculentas que comentar….por certo como tecleo con presa e teño pouco tempo, non soio correxir os textos, asi que cometo faltas de ortografia a esgallo….pero entendese…de carallo…e se non tempo o tempo…….Por certo, olvidabaseme...son OTERO REGAL, vivo en Xunqueira un barrio de Viveiro, aqui teñen a sua casa. www.oteroregal.com
|
|
|
| O meu perfil |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| PASA O QUE PASA, DIN O QUE DIN E FAN O QUE FAN |
|
 Pasa que os mariñans parece que non somos deste mundo. pasamos a seman máis convulsa da economía, estivemos a piques da intervención, aprobamos o maior recorte da historia e nós seguimos de pontes, congresos políticos triunfalistas, de concertos con figuras enxebres e indo de churrasco e queimada a o verro ancestral de “Corre carmela que Chove”.
Pese a quen pese, da negrura da nosa pelexa coas contas correntes, aínda nos quedan cousas das que poder gozar, aínda que no recóndito inconsciente renaza o xuíz implacable e invisible que nos espolea e fainos presentes aos miles de parados que quedan fóra dos nosos exquisitos circuítos culturais.
Mentres tanto seguen a decir o que din: Para o Goberno de Rajoy, a Sanidade, a Educación e a Función Pública son os tres principais lastres do país e as causas do déficit español. Segundo a retórica oficial, os estudantes aprovéitanse dos contribuíntes,que veñen ser os seus propios pais traballadores, pois os ricos xa foron amnistiados-, coas bolsas. A Sanidade está en ruínas porque se atende a inmigrantes sen papeis e porque os anciáns abusan do sistema amoreando optalidones. E os funcionarios afundiron ao Estado porque se pasan o día tomando cafeiños e lendo o xornal.
E fan o que fan: Os partidos colocaron no poder xudicial aos seus amigos que gozan de "semanas caribeñas", isto é, traballan tres días e libran catro e cando se aburren, vanse a Marbella con cargo aos orzamentos públicos. Colocaron á fronte de Bankia a un señor que cobra millóns, contribúe ao afundimento da entidade, dimite, indemnízaselle, colócase a outro que xa cobrou -por adiantado- unha pensión de máis de 50 millóns-, e o novo experto conclúe a súa análise de profundo calado intelectual cun "rescátennos con diñeiro público".
Entón, chega o barómetro do CIS e constata que os cidadáns senten alleos aos seus representantes políticos. Non confían nin nos que gobernan, nin na oposición, e ningún ministro aproba. A continuación, saen os portavoces e achacan os datos a unha mala política de comunicación. Dino en serio, aínda que pareza unha broma: ninguén soubo comunicar ben o que a primeira ollada se ve, no mellor dos casos, como un desastre provocado por inútiles , eso si, con traxes de marca.
Otero Regal
|
|
|
|
|
| ...A NAI QUE OS PAREU¡ |
|
Vas pola rúa e ves á xente con caras serias, de preocupación. Imos refunfuñando, derrotados. Tanto tempo escoitando que vamos de cranio, acotío, é normal que acabe por facer madeixa. E máis cando ves que Bankia, a "prima"de risco, Grecia e mil puñetas máis xustifican tanto pesimismo.
Hai quen se deixa vencer e xa está. Pero, por fortuna, hai quen aínda ten arrestos para rirse e elevar, de paso, a moral do próximo. Por iso, o xoves tiven a sorte de recibir un enlace cunha noticia do Mundo Today, ese portal que se toma a chirigota a actualidade con moito sentido da intelixencia.
A peza di o seguinte: «Os ministros de Economía da eurozona alcanzaron o pasado venres un consenso para pór fin á crise e concienciar á poboación de que a situación económica actual non pode continuar. É imposible seguir nesta crise coa recesión que hai, dado que as arcas dos países europeos non están para dispendios. ?A crise de 2011 saíu moi cara e non está claro que poida manterse para todo 2012. Levamos anos vivindo unha crise que non podemos permitirnos, está por encima das nosas posibilidades e xa non queda diñeiro para seguir facéndoo?, explicou o ministro Luís de Guindos aos medios españois». Ou sexa, o que queira crise, que lla pague cos seus recursos, que os nosos están xa máis que afectados.
Porque vale que teñamos os petos baleiros, que as nosas contas correntes estean peladas e que os aforros gardados baixo a almofada estean en números raquíticos. Pero, unha cousa é a crise material e outra son as ganas de seguir adiante con decencia, ganas de mellorar e dar con alternativas. E neste segundo escenario pouco cabe dicir por Merkel, Rajoy, as axencias de cualificación e a nai que os pariu. Máis que nunca, a mal tempo, boa cara. |
|
|
|
|
| QUE DICEN AS ASOCIACIONS VIVEIRENSES DE AHORA? |
|
 ASOCIACIONS VIVEIRENSES?
Que cantan os poetas andaluces de agora?
Que miran os poetas andaluces de agora?
Que senten os poetas andaluces de agora?
E o bo de Rafael Alberti quedou sen resposta, pois non entendía que o listón que deixaba a súa xeración era tan alto, tan infranqueable, que a alargada sombra da súa presenza escurecería, case un século despois. Eu vou extrapolar este feito a o Viveiro de hoxe en dia que esta amenazado por a sinrazón de centralizar media provincia dende Vilalva ata o norte de A Mariña en un só xuzgado, que vemos que cando faltan os cartos os primeiros en sufrilo somos nos, o craro exemplo e a via rapida San Ciprian- Viveiro parada dende casi un ano e sin noticias, que pouco a pouco o comercio minorista pasaas bravas por a competencia desleal das superficies comerciales, que a nosa promocion turistica brila por a sua ausencia… e digo eu: ¿Que Fan as asociacions viveirenses de agora?, Que miran asociacions viveirenses de agora?, ¿Que senten as asociacions viveirenses de agora?. Cando peligra sobremaneira o noso futuro, a o meu parecer adicanse a bailes de salon , a mirarse o ombligo e a facer tómbolas e similares.
Os xuzgados de primeira instancia de Viveiro foron loitados e reivindicados por a Asociaron de Comerciantes, Industriales e Autonomos de Viveiro (ACIAN), axudados por J.M. Cabarcos, que enton mandaba no goberno bipartito de Santiago, e Jose Manuel Arias Franco desviveuse por aquela e outras reinvindicacions para Viveiro e a el debeselle ese logro e outros moitos que outros filibusteros atribuinse. E na quela outras poboacions querian levar os xuzgados para si, e tiñan mais influencia e amigos que nos.
Viveiro non e un pobo reivindicativo, e certo e un pobo o que lle gusta mais suplicar, pedir e mendigar que reclamar o seu, pero o que esta a a suceder “mandalle o nabo”. Hoxe que existen asociacions e colectivos, con infraestructuras, xerentes, subencions e outras regalias non se escoita nada a favor de, por o menos manter o que temos neste concello que segue a ser a capital de unha ampla zona xeografica do norte galego, por tradición, historia e realidade, pero agora todo iso, aínda que se manteña a duras penas, parece unhas follas secassen vida.
E a cousa ven vindo como a realidade do cangrexo, a volta a o minifundismo asociativo, casco historico con pedreiros a o este e oeste, Covas…..divide e vencerás, di a realidade e aquí o resultado parece darnos a razón.
Aquí toda actividade social tende a ser encasillada nas marxes estreitas da empresa, a transacción comercial, o traballo remunerado e a subvención. Coma se fose un crime ser un veciño amateur. Ou coma se fose imprescindible dispor dun carné oficial e unha minuta legal para executar as cousas que pode facer calquera. Non sei se a culpa vén de arriba ou de abaixo. Probablemente veña de arriba e de abaixo.
Otero Regal
|
|
|
|
|
| TEMPOS DE ALDRAXES |
|
 Di unha inmigrante da Mariña que agora, xa non os necesitamos porque non hai traballo, esquecémonos do que achegaron nos bos tempos, cando aceptaron os empregos que ninguén quería, “Centos de dominicanos, Peruanos, Indonesios, brasileiros Colombianos…..
E certo, agora que xa non nos fan falta, condenámolos ao limbo sanitario, que, en moitos casos, é como empuxalos á dor e á morte. Non tanto pero si parecido ocorre con moitos pacientes de nacionalidade española. oín a unha muller con aspecto de enferma que participaba nunha das manifestacións do domingo que non pode ser que a sanidade pública sexa só para os sans.
Mentres as ONG, os sindicatos, outras organizacións e moita xente non afiliada a nada contesta en voz alta a medida, mobilízase ou se alarma na intimidade, o goberno anuncia máis e máis machadazos aos nosos dereitos, e os chama reformas.
Vas no coche e escoitas na radio que os hospitais públicos terán habitacións para alugar a quen poida pagarse un médico e saltarse así a lista de espera. oín ben?...Pensas que o que escoitas é o argumento dun dos últimos capítulos de Cóntame, a serie que tamén se cargou a crise. Merche, a protagonista, opérase nunha habitación privada dun hospital público, porque o seu marido pode pagalo. Pero o capítulo sitúase a principios dos anos 80 e nós empezamos xa a segunda década do século 21.
Máis revival. En Francia, Marie Le Pen saca unha chea de votos e fai tremer á Francia da igualdade, a legalidade e a fraternidad. O que antes era unha herexía, hoxe é o normal. Non hai dereitos, non hai máis lei que o “salvese quen poida”, porque os recortes se ensañan cos débiles, cos que ata xa o eran nos tempos do benestar. Cando, polo menos sobre o papel, tiñan dereito a certas cousas...
Na rua, nas esperas do hospital ou ambulatorio escoltase xente contando as súas penas. Eu non podo facer nada, é unha pinga nun océano de calamidades. Ten 77 anos e vive na miseria. "Non me esqueza", dime e a min cáelleme a alma aos pés. Pero non hai amnistía para ela, nin para os inmigrantes irregulares, auténticos parias nesta sociedade do novo século; nin para os estudantes que terán que deixar a carreira ou para os parados que xa perderon toda esperanza. E o venres, máis reformas.
Otero Regal
|
|
|
|
|
| BORRÓN E CONTA NOVA |
|
 Supoño que algunha vez ficaremos tocando fondo. Non creo que esa “pinga malaya” das catastróficas noticias económicas vaia a durar toda a vida. O venres, por exemplo, dinnos desde todas partes que foi unha das xornadas máis negras da nosa economía. A EPA anunciou unha arrepiante subida das cifras do paro á que se une a destrución de miles de postos de traballo, Standard & Poors séguenos rebaixando e os egrexios economistas que nos visitan vaticinan que non atoparemos saída por ningunha parte. Vale. Non imos deixar de recoñecer o que estamos a ver a diario nas rúas e no drama que viven moitos amigos e familiares; pero que nos digan dunha vez que xa estamos no chanzo máis baixo, case ás portas do abismo, do inferno. Se aínda podemos seguir caendo é que non chegamos ao subsolo. Para construír hai que destruír primeiro o que estaba mal asentado. Aos poucos lograremos refacer todo este barullo, pero nunca o faremos desde o medo ou seguindo nesa caída case diaria que nos ten colgados no baleiro. Cando eu fago unha escultura ou deseño unha nova peza no meu obradoiro e chegas a un punto de non retorno porque te quedas sen argumentos cribles para facer unha boa obra, o mellor é que o desfagas todo e empezes de novo outra obra que se adoita acabar parecendo pouco ao fracasado.
Aquí sucede o mesmo. Non vexo a maneira de reescribir ou corrixir o que está mal estruturado desde o principio. Non vale que che digan que corrixas un día os verbos, outro os adxectivos e máis tarde o nome dos personaxes. Borrón e conta nova, que diría un contable dos de antes, daqueles que manexaban os números sabendo que eran tanxibles e reais, e non especulacións nin entelequias parecidas a o conto da leiteira, que non teñen base nin fundamento. Iso si, esas contas non as poden seguir facendo os que nos levaron a este desastre. Non arranxarán nada porque non saben arranxalo. Recortarán por onde poidan para manterse cobrando o que cobran e vivindo onde viven e, sobre toto arapañando o que arrapañan. Urxe un novo argumento e uns novos personaxes. Xa estou farto duns tipos que están todo o día anunciando a chegada do lobo para que sigamos quietos e deixémoslles apoltronados, viaxando en primeira clase ou cazando elefantes, mentres Xan Pobo todo vestido de branco esta a caer por o barranco.
Otero Regal
|
|
|
|
|
| CARTA A UN ENSINANTE |
|
Coñecido ensinante: Ante a formulación de revisar os currículos desde Primaria até a Selectividade pregúntome eu se o ministro de Educación e o Conselleiro do ramo coñecen a importancia que ten o que a Comunidade Educativa sexa a protagonista en calquera debate e en calquera cambio de lexislación.
Neste país estamos condenados a unha continua transformación da ordenación do sistema, froito do xogo partidista que se fai da Educación; xa que cada vez que cambia o cor o Palacio da Moncloa, cambian as leis educativas. A ferramenta básica de toda sociedade que é a educación, non pode estar sometida a intereses políticos, senón que debe ser a comunidade educativa e os profesionais quen configuren o sistema.
Creo que somos moitos os cidadans de ben que temos moi claro o sistema que queremos: Un sistema que permita dar respostas ás necesidades do presente e anticípese aos cambios do futuro. Pero somos pouco ou nada consultados, e cando si o somos de cando en cando nin se nos ten en conta. Neste sentido, consideramos que debe haber un debate sereno e profundo sobre o currículo educativo, sobre se efectivamente a educación dá aos estudantes as ferramentas para converterse en cidadáns autosuficientes, libres, críticos e preparados para incorporarse a un mercado laboral globalizado.
As condicións laborais da poboación dependen da eficacia do sistema educativo. A probabilidade de que un mozo acceda a un emprego estable e adecuadamente remunerado depende, entre outros aspectos, da cantidade e calidade da educación recibida. É por iso, que o primeiro que debemos facer é cambiar o concepto gasto polo de investimento en Educación.
É necesario que tanto os responsables políticos como a sociedade asuman o financiamento en educación como un investimento social prioritario, que non debe verse afectada pola actual conxuntura económica, xa que diso dependen non só necesidades sociais presentes senón tamén o desenvolvemento futuro. En calquera caso, o debate non debe estar en se se inviste máis ou menos; a clave está en investir mellor.
Os currículos e programas permanecen alleos ás necesidades de formación, tanto persoais como das comunidades ás que están destinados. Os currículos educativos están sobrecargados e non preparan a un estudante para enfrontarse á vida e a un mercado laboral competitivo e en constante cambio.
As análises sobre o sistema están feitos, agora hai que pararse a pensar na educación que queremos; construír entre todos a sociedade que queremos. Tendo un claro obxectivo: «Se a educación non axuda ao espertar das potencialidades de cada individuo, desde as súas diferenzas e desde a súa identidade, non é educación» e simplemente unha trapallada.
A escola é a fábrica da sociedade, e iso é unha realidade; da escola saen formados os profesionais que nos atenderán nun futuro nun centro de saúde ou os que formarán ás próximas xeracións. Debemos fomentar a igualdade e o respecto entre os estudantes, a emprendeduría, a cultura do esforzo, a do consumo e da estetica e o desenvolvemento persoal. O único remedio contra as enfermidades sociais é a Educación, só a través dunha Educación igualitaria, democrática e participativa poderemos construír unha sociedade mellor.
A educación está formada por tres alicerces fundamentais: a familia, sen elas non habería fillos que educar. O profesorado, colectivo sen o cal sería imposible a educación. E os estudantes, usuarios directos do sistema. Para solucionar calquera problema sobre educación débese ter en conta a este tres axentes, e existir un compromiso entre estes e o resto de axentes que interveñen na educación.
O compromiso, definido como obrigación contraída, é o que necesita a educación. Un compromiso da sociedade pola mellora da educación. O profesorado necesita asumir o compromiso dunha formación continua, de innovar na aula. A familia necesita comprometerse a valorar a función do docente, a non considerar a escola como un espazo gardaría. O estudante debe recoñecer ao docente como facilitador de coñecemento e ter unha implicación activa no seu proceso educativo.
O alumno debe deixar de selo, para pasar a converterse en estudante. Debe pasar de ser tratado como un mero receptor de coñecementos que debe memorizar para plasmalos nunha proba; a ser un elemento activo dentro do proceso de ensino-aprendizaxe, que dispoña das ferramentas necesarias non para memorizar, senón para comprender e desenvolver os coñecementos que os profesores van transmitindo.
Otero Regal |
|
|
|
|
| A NOSA SOLUCION ESTA EN EUROPA |
|
 Ala por os séculos XVIII e XIX cando Francia estornudaba Europa arrefriábase. Ditos á marxe, non se trata de anhelar un novo ciclo. Francamente, estamos lonxe diso. Pero as eleccións presidenciais francesas, mellor dito, o cambio de mandatario, poden brindar outras oportunidades.
Nos últimos meses Angela Merkel está discreta. Non se lle ve. Non se exhibe publicamente como garante da austeridade que, sen dúbida, ségueo sendo. De feito, a doutrina alemá segue pesando, e moito, sobre o Banco Central Europeo, o goberno de Rajoy, o de Feijóo e incluso en cada un dos concellos da Mariña.
O que ocorre é que as receitas xermanas poden ser, e así resulta até o momento, contraproducentes para os países do sur do continente.
Os prognósticos de crecemento que manexa a chanceler para o seu país non serán do todo o desexables que quixese. Pero afástanse de ter que someterse aos apuros do resto.
É máis, Nicolas Sarkozy está a saldar nestes días de campaña a súa particular factura tras anos apegado aos designios de Berlín. Unha brecha económica que recupera o concepto da Europa a dúas velocidades. Coa peculiaridade de que esta vez non é para referirse ao proceso de construción do proxecto comunitario senón da orde de saída da crise iniciada no outono do ano 2008.
Á súa vez, isto incide no nivel de europeísmo que segue descendendo. É fácil asumir o postulado de Bruxelas cando serviu de pagador de subvencións e infraestruturas: Paseos maritimos, infrestructuras, subencions mal aproveitadas, bailes de salon e outras “caballadas” varias,que supuxeron un alento á nosa economía durante décadas.
Con todo, agora é diferente. Ante a ausencia de fondos europeos destaca, entre outras cousas, o temor á inmigración. Especialmente a proveniente dos países do leste. Un rexeitamento coñecido en Francia como a síndrome do fontaneiro polaco.
E se en España non chegamos a final de curso a reducir o déficit público ao 5,3% do Produto Interior Bruto? Existen límites á tendencia de recortes? Poida que as decisións do Goberno de Mariano Rajoy non sexan suficientes para alcanzar dubidosa meta. Pero é a crúa travesía que Bruxelas segue sen ganas de suavizar.
As noticias por cegar a Xunqueira do noso contorno avivan ou extinguen as nosas esperanzas . De paso,seguen sin faacer recapacitar a Mariano Rajoy que se cingue a cumprir o trazado europeo. A continuación desta xestión fronte á crise ou a súa revogación a favor doutras medidas só pode consolidarse con variacións políticas previas en París e Berlín. O demais, todo o demais, queda en simulacros incapaces de proseguir, ou como fai o noso presidente autonomico en seguir botanlle a culpa de todo a Zapatero.
Otero Regal
|
|
|
|
|
| A CRISIS PAGAE O CIDADAN |
|
 A CRISIS PAGAE O CIDADAN
Aos cidadáns tócanos os narices calquera subida de impostos. Moléstanos, ademais, os políticos mentireiros, que din unha cousa en campaña e fan o contrario un ano despois. Pero cabréanos excesivamente que, encima, os reitores municipais desta Mariña dos nosos pecados, se tomen as cousas coa frialdade e 'descojono' co que moitos aproban unhas medidas de 'garrote vil económico' contra os cidadáns aos que prometeron, cando lles medigaban o voto, non incrementarlle os impostos. Non creo que haxa mala fe, porque eles son así de fantásticos e risueñamente chachis, pero deberían pór en funcionamento os tres dedos de fronte que teñen para non aparecer mortos de risa cando ían dar unha gran puñalada aos cidadáns que fixeron posible a súa chegada ao poder.
Imposto de vehículos, vaos, o lixo, o IBI... todo para arriba. A maior subida de impostos na historia por unha xentiña que prometeu non facelo.
Non sei como non se lles cae a cara de vergoña. Non teñen máis imaxinación para resolver os problemas que cargar contra o cidadán. Buscan a saída fácil. Máis impostos nun paraíso de desempregados, o que pode derivar nunha colección de embargos ante a imposibilidade material de facer fronte a tanto gasto. A indignación é maior cando se observa que os alcaldes e concelleiros non se baixaron os seus soldos e que están a tentar confundir cun capítulo de 'asignacións'; é dicir, que para manter o benestar dos mandatarios (algun dos cales ten soldo de tenente de alcalde por non facer nada) o máis operativo é asfixiar ao cidadán.
Imaxino que a oposición fará algo máis que oporse no pleno. Así mesmo, espero ouvir aos colectivos cidadáns, que non se queixen só se lles van a pechar as cantinas. Os Mariñáns deben reprobar, repulsar e protestar ante este abusivo comportamento institucional de quen dirixen uns servizos cada día menos públicos e máis privados. E conste que estou a falar de A Mariña en xeral, dende Ribadeo e Pontenova, pasando por Mondoñedo, Foz, Burela, Cervo, Viveiro, Ourol e todos os demais……..Aqui non se salva nin o apuntador.
Otero Regal
|
|
|
|
|
| AFORRAR SI; PERO EN OUTRAS COUSAS |
|
 A POSIBLE SOLUCIÓN
Aforrar non ten que significar unha perda de dereitos para o cidadan , dentro dun estado hai diversas formas de reducir o déficit sen recortar en benestar e dereitos. Aquí van unhas cantas medidas que o estado podería sumir para aforrar varios miles de millóns de euros Eliminación do senado (266 senadores) . Eliminación de 50 deputados (a constitución marca un mínimo de 300 e hai 350). Supresión de dietas a políticos (medidas de austeridade) . Supresión de dietas a directivos de entidades públicas. Eliminación de concellos (España ten máis de 8000 municipios dos cales o 80% son de menos de 3000 habitantes, pódense xuntar competencias e aforrar economicamente. Supresión de coches oficiais e de vos en primeira clase para políticos. Eliminación de pagas multimillonarias para políticos e ex-ministros (cobran por parte do estado e por empresas privadas) . Acordos con empresas farmacéuticas (Normon, Bayer...) para que a Seguridade Social abastézase unicamente dunha a cambio de reducir o custo dos medicamentos. Revisión de pagas concebidas por incapacidade (moitas obtidas de maneira irregular). Endurecer a política fiscal, control exhaustivo sobre grandes patrimonios e penalizar a deslocalización empresarial. Maior autoxestión das rexións autónomas e descentralización estatal. Retirada das subvencións á casa de Alba e nacionalización do patrimonio histórico do estado que está no seu poder. Subida dos impostos sobre o alchol e o tabaco. Retirada de tropas no estranxeiro. Investimento en I+D. Control sobre entidades bancarias para facilitar a concesión de créditos. Redución do IVE un 12% para estimular o consumo (a perda queda compensada pola subida dos impostos sobre alcohol e tabaco). Redución do orzamento destinado ao ministerio de defensa. Propulsión de enerxías alternativas. Promover o producto autóctono para fortalecer o comercio interior. Cobrar a débeda de entidades deportivas con facenda. Intervir contas de legalidade dubidosa. Supresión da casa real (economicamente unha República resulta máis barata se o financiamento é correcto) e por ultimo Retirada da subvención á igrexa (13 millóns de euros/mes).
Xa sei que predico no deserto, pero leano outra vez e veran que esta opción miña ten moito mais tino que a dos “Chicos de Rajoy”.
Otero Regal
|
|
|
|
|
| TRASPARENCIA E CORRUPCION |
|
 Que os cidadáns saibamos como se move ata o último céntimo dos nosos impostor directos e indirectos é garantía de saúde democrática. Que os políticos teñan que dar conta do seu patrimonio e do seu goberno fará que os que traten de aproveitarse o pensen dúas veces.
Non poden repetirse escándalos de corrupción como o caso do Dorribo e moitos mais que non salen nos papeis e que teñen como escenario esta provincia e incluso este norte nordesio a o que alguns chaman A Mariña. O anteproxecto de Lei de Transparencia que presentou onte o goberno debería permitir á xente saber "en que se gasta o seu diñeiro", quen recibe subvencions e para que, así como un seguimento de ditas subvencions, postos de traballo que crearón e duracion das empresas subvencionadas.
O presidente do Goberno, Mariano Rajoy, que anduvo por Asturias en busca do voto asegurou con unha certa retranca pontevedresa que con dita lei pretendese "gobernar mellor e que a xente saiba en que se gasta o seu diñeiro ou que, se se enchufa alguén, saia o seu nome e apelidos".
Esperemos que a cousa sexa asi pois xa anda por ahí publicada a lista de enchufes de parexas, fillos e amantes-as de politicos que por arte do “birvililoque” caulles un choio da noite para a maña.
Os cartiños que gastan o Goberno, as comunidades autónomas, diputacions e concellos non caen do ceo, como o mana da Biblia senón que págano todos os contribuíntes, cando consumen e pagan o IVE, pagan a renda ou compran gasolina, tabaco, cerveza e condons e por iso, parafraseando o cura cando pon en escea a misa, e xusto e necesario que a xente coñeza en que gastan a pasta gansa. Canto cobran eses postos dados a dedo como o de o meu veciño Cesar Aja en Transsa, ver todas as subvencións, contratacións e ingresos de cada concello, comunidade autónoma e Goberno central, ou do soldo dos dirixentes políticos, ademais de permitir que se esixan responsabilidades a quen faga mal uso do publico, gaste o que non ten, enchufe a diestro e siniestro e pasese a Xan Povo por a entretela.
Din que a norma regulará o dereito dos cidadáns a acceder á información das administracións, fixará límites á actuación e o comportamento dos responsables públicos e sancionará os que a vulneren polo que haberá que reformar o Código Penal co fin de incluír penas de inhabilitación, multa e carcere para os casos máis graves.
Esperemos ahora que o meu escritor preferido o señor Marques de Lampedusa non teña razón outra vez e esto se quede no consabido “Como cambialo todo para que non cambie nada”.
Otero Regal
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
