| BENVIDO A REPUBLICA DA MIÑA CASA |
|
Non, esto non e un anuncio de IKEA. Tampouco e un blog de tías en bolas, nin un blog de foros de adolescentes, nin de un programa de “aqui temos tomate” anque por alguns dos comentarios puidera parecelo. Simplemente pensei que un título así… A MALIÑA DE LUGO…. atraería a mai seguidores, si ben , hoxe, despois da experencia digome
: "¿para qué?" Pero bueno, xa teño a clientela feita e dame non sei que cambialo, así que de momento este blog chamase como se chama e o contido e o que e, (evidentemente). O que eiqui deixo cada dia, fallo algun, constitue un análisis nada metódico moito menos exhaustivo da actualidade tal e como eu a vexo, e que obviamente non coincidirá para nada con a sua visión, queridiño letor. Pero sepan que xa levo varios anos bisestos neste oficio de xunta letras e que, incluso gañeime unha certa (dudosa) reputación en algún oscuro rincón do gacetilleo en épocas remotas. A os que xa me coñezan desa etapa, xa saben qué poden esperar de min e de esta páxina. A os que caeron aquí por accidente, simplemente recordarlles a única máxima inquebrantabel que rixe este blog: nada do que aquí se escribe debe ser tomado en serio. Non no olviden xamais, ou iniciaremos polémicas estériles que no nos conducirán a otro calexón mais que ao dos insultos, as divisions entre bandos e as desercions en masa. Nin eu mesmo me tomo en serio, así que non cometedes ese erro no meu lugar.
Por o demais, sexan benvidos. Tomen asento, sírvanse unhas bebidas do moble bar e participen si o creen convenente. Intentarei actualizar contidos a diario, sempre e cando as forzas e a miña apretada axenda mo permitan, e a actualidade depare noticias suculentas que comentar….por certo como tecleo con presa e teño pouco tempo, non soio correxir os textos, asi que cometo faltas de ortografia a esgallo….pero entendese…de carallo…e se non tempo o tempo…….Por certo, olvidabaseme...son OTERO REGAL www.oteroregal.com
|
|
|
| O meu perfil |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| A VIDA DOS PARTIDOS DE POR AQUI |
|
 Xa o decía Groucho Marx : “A política e o arte de buscar problemas, encontrarlos, facer un diagnóstico falso e aplicar despois os remedios equivocados”.
Dende fai un tempo neste norte de Lugo, asistimos atónitos a un panorama político no que se vota de menos algunhas dosis de responsabilidad e cordura. ¿Quén diría que Groucho no acertóu con a sua definición…?
Existen persoas as que lles gusta un monton dividir o mundo en dúas partes , ríxidas, sin concesións, unha especie de “Ying-Yang” sin concesións ós intermedios, as medias augas, poño por exemplo si tes un gato chegan a criticarte porque lle mercas pienso do mellor coa fin de que esteñaa mais lucido, mentras moitos paises africanos están asolados pola fame, parece , según estes individuos que é icompatible ter gato e estar afiliadio a Intermón Oxfam, por exemplo. Segundo esta ríxida teoria si vas de vacacións librate de ir a un parque temático ou participar en espectáculos pseudo etnicos organizados para “guiris“. Porque o mundo, según eles, està formado por viaxeiros e por turistas e tes que escoller craramente en que bando estás. Esto extrapólase a outros eidos da vida, si andas en bicicleta non podes ter coche, e tamén no das ideoloxias si eres empresario, ainda que pequeno ¿que fas nun partido de esquerdas?, si tes algún que outro carto, aínda que sexa co sudor do esforzo ¿como e que votas á esquerda?. Ou blanco ou negro. Ou chicha ou limonada.
Escoitei fai uns dias a un pretendido lider politico de esquerdas repitir constantemente que o partido no que agora se apuntou era de traballadores, de obreiros, so lle faltou o “parvo” decir que todo o que non fora asalariado ou “proletario” como decia ata fai dous dias xa podia levantarse da silla e “ficar en vora”
Estas mismas persoas non se fian do mundo da informacion, nin no papel, nas ondas e menos na virtual, falan de “escribir” en internet como dun deses pecados capitais .
Para eles o mundo dividese entre os que lles cantan as cuarente nos medios e os que lles pelotean e adulan constantemente.
Non digo nada novo si lles volto a afirmar que a autentica liberdade de información é opinión esta na xente que manifesta libremente o que opina, sexa no papel, nas onda ou en blogs, twitters etc . Estou comvencido que poden mellorar as relacións entre a política e os s cidadáns.
Pero, e volta con outro pero, eso tampoucoé incompatible coas reunións de traballo, o bo funcionamento dos partidos, comisions, aesoramento, analise de informacion aportacións de ideas, encontros entre afiliados, conferencias sobre temas candentes, traballo de campo .
E non como sucede hoxendía en que nestas terras os partidos so se limitan a reunións co “leader” para poñerse de acordo para repartir papeletas, de ano en ano para decir o ben que o fai ou, peor ainda amañar asambleas que se celebran, sorpresivamente o dia de “noitevoa”.La política de libertade de opinión e a política convencional no existen dúass opcións irreconciliables.. Por mais s que algúns se sforcen en dividir o mundo sempre en dúas metades.
|
|
|
|
|
| O CONCELLO DE VIVEIRO ARRUINADO? |
|
 Os politicos da esquerda de Viveiro, durante as dúas décadas que estiveron na oposición, non se cansaban de dicir que o Concello estaba arruinado. Durante a campaña que os levou ó poder un dos seus eixos principais foi dicir que o Concello estaba arruinado. E cando acadou a alcaldía, segueu co mesmo conto. A calquera que lle entraba pola porta o primeiro que lle decian é que o Concello de Viveiro estaba arruinado.
O peor do asunto é que era certo, tanto o casi alcalde perpetuo Cesar Aja que todo o mandaba e ordenaba como os distintos concelleiros de facenda non foron quen de sanear as contas do concello, houbo incluso advertencias dos organismos da Xunta, pero erre que te erre, os déficits eran abrumadores, contratistas e suministradores do concello tardaban ata media ducia de anos en cobrar as deudas.
Chegou o bipartito con apoio de IU e tamén o “boom” da construción, entraban no concello cartos a esportas,- non se fixo un plan de saneamento real-, para mais inri, non se fixeron , casi os presupostos, subéuselles ós funcionarios todo o que quixeron e mais, gastouse en festas e parrandas barbaridades, pero entón chegou o “comandante” da crise da construcion e o Concello de Viveiro, que a pesar do mal que se fixeron as contas repiteu concellal do gremio, recaudou o ano pasado mais dun millon de euros menos do previsto. Gastar ségueuse gastando a esgallo e asi as cousas , ainda sin presupòsto augurase unha situacion economica tan catastrófica como co PP. Xa non cobran os suministradores, xa non teñen cartos para os gastos compremetidos e “O que che rondarei morena.
¿Será que o Concello non ten cartos?. Será que os proveedores non cobraban cunha relativa regularidade? Cando menos voltase a xerar unha alarma de falta de pago como o PP deixou hai 6 anos. Será que o Concello ten unha cantidade de débedas que non poida asumir? O Consello de Contas de Galiza, que é o máximo órgano fiscalizador dos concellos, puxo ó Concello de Viveiro, nos ultimos anos do PP como exemplo do que non se debe facer co economia municipal, ¿Volveráse a repitir agora coa esquerda?.
É esta a situación dun "concello arruinado"? Nós, que aínda entendemos algo de números, quizas por eso somos eso que agora se chama “emprendedores” cremos que non. A que se debe logo tanta insistencia? Se cadra o alcalde está convencido de que cando unha mentira se repite cen veces convírtese en verdade. Pero todos sabedes que unha mentira repetida cen ou mil veces segue a ser unha mentira.
Non temos por costume entrar a comentar chascarrillos sen importancia se non tivera un trasfondo de extrema gravidade. Ao longo de toda a súa carreira política o Sr. Roel e o señor Rafael Amor non se caracterizaron por estar fortes en contas e en números, precisamente. E para facer unha xestión eficaz dos cartos no Concello hai que ter rixe e control: hai que saber algo máis que contar polos dedos e andar ós contos nas corredoiras.
E imprescindible facer un presuposto real, aterse ás consecuencias do ciclo económico Se non o fan será única e exclusivamente por responsabilidade súa. E que non lle queiran cargar o morto a outro “Todos os grupos son conscientes de que o primeiro problema dos concellos é o financiamento”, Actualmente, os concellos só teñen cinco impostos, dos cales só dous acadan fundamentalmente a capacidade recaudatoria, ademais das aportacións do Estado por número de habitantes, eso é que temos, de aí é de donde se teñen que sacar os cartos para o funcionamento do concello, si estiramos mais o brazo pasa o que pasa.
|
|
|
|
|
| COMO SON OS NOSOS POLITICOS? |
|
 Cómo son os vosos politicos?, era a pregunta ¨dun amigo curioso que aposenta as súas posadeiras ó outro lado do triángulo dos montes que nos separan de Castela e de outras terras que están alén da “terriña”. E a miña resposta foi , non se podía esperar menos, moi retranqueira, “Son como parecen, nin máis nin menos. O meu amigo quedou patidifuso, con cara entre perplexo e parvo.
O certo é que agora que lle din voltas a teima, non o teño tan craro, aquí nestas terras do norte galego temos tamén abondosamente politicos que non son como parecen e outros que non parecen como son, a miña resposta sufreu unha maior elaboración a que lle engadin unhas “pizcas” de sentidiño común e outras de “politica incorrecta”.
A miña reflexion inclue dous apartados , o primeiro seria A APARENCIA e o segundo A REALIDADE, sáenme asá catro tipos de politicos mariñans: Os politico estrela, os políticos ásombra, os politicos fachada e os politicos de telón de fondo.
Os POLITICOS ESTRELA son os politicos que semellan ser brillantes e , de certo, sono, son politicos que saben ver as suas accións, que pensan, que escriben, que actuan e fan cousas para a mellora dos seus veciños sin mirar cores e ideoloxias dos mesmos; ademais teñen unha imaxen pública moi atractiva, en resumen, son os locomotores da maquina politica.
Os POLITICOS FACHADA son aqueles que manteñen unha excelente imaxe publica, que son coñecidos e recoñecidos, Agora ben, cando escriben, cando pensan, cando actuan ou cando falan daste conta que a sua imaxen é moito mais solida que cá realidade.
A antitese son OS POLITICOS Á SOMBRA, actores relevantes da maquinaria politica que non aparecen nos mitines, nin nas comidas organizadas, que non teñen apenas visibilidade, pero que son moi competentes. Eu distinguiria aquí dous grupos: Os que saben resolver problemas de maneira eficaz e os que crean coñecemento e ideoloxia.
Para acabar tamen temos un grupo de politicos que teñen unha imaxe publica moi discreta, que se corresponde coa realidade. Son os POLITICOS TELON DE FONDO, con frecuencia son os que demostran unha maior capacidade de supervivencia. Miras imaxes ou periodicos de fai vinte anos e ali estan eles con a cara de “panoio”sonrrente, quizabes con mais quilos e menos pelo, pero aí están, como en un telon de fondo, amarrándose ó poder no que antes tiñan silla e hora tan so lles queda unha “banqueta” pero seguen anque sexa pasando de puntiñas.
En resumidas contas o lector pode facer un exercicio para manter en forma os seus “miolos” e clasificar os nosos politicos, alcaldes concelleiros, deputados e senadores da bisbarra seguindo o parámetro que lles suxiro.
Quizabes a pregunta do millón sexa .Cal é o concepto de Democracia que teñen os nosos políticos? .Pensan que democracia é soamente que se lles vote cada catro anos?
A resposta: un día destes
|
|
|
|
|
| POLITICOS, PORTOS E AUGA |
|
 Unha vez mais confirmamos que tanto entre os departamentos das administracións tomanse decisións ignorando totalmente as competencias das outras. Esta vez trátase do dichoso proxecto para a remodelación do porto de Viveiro, un proxecto tan alabado por algúns pero repudiado por outros, e eso que ate este momento o nivel de escoñecemento das obras para a cidadania en xeral pódese calificar de nulo, posto que como de costume ningunha das administracións parece ter a ben expoñer públicamente o devandito proxecto
Só sabemos o que o alcalde dixo ou vendeu á prensa logo dunha visita ós mandamais de Santiago.
E como “O decir non ten cancelas” e xa estamos ate o moño de dimes e diretes que si museo para maña ou pala mañaciña ceo, que si non un sinon catro museos, que si edificio da Seguridade Social aquí ou acola, que si bienal de Maruxa Mallo, que si esculturas, que si obras aquí ou acola, pois eso que un xa non cre nada de nada.
Neste caso, despois de ser anunciado polo alcalde a dichosa remodelacion na que voltase a ocupar a veiraria, e voltase coa mania de furar perto da mesma, co caro e dificil que e facelo ben, mira que temos terreos donde furar, fálasenos de outro aparcamento suterráneo, de locais para alugar a nivel comercial e un montón de cousas máis ali , xunto donde nos paises civilizados deixan libre a vista ó mar, no noso caso a ria.
Tera que aprobar o dichoso proxecto por parte de Portos de Galicia, e de adxudicar a sua construcción por os millons necesarios, resulta que un dos organismos que ten que informar esta obra, Patrimonio, debiase negar en rotundo á volta a construir mamotretos a o ladiño mismo de un monumento nacional, A PORTA DE CARLOS I das Españas e V das Alemanias.
O mais curioso de todo esto é que o concello, como cos de antes e igual que cos de ahora segue caladiño, como os da procesion, non informa, non admite suxerencias , nin consellos e eso que “menuda tropa” nos goberna, craro que como sempre “por os feitos os coñeceras”.
Asi as cousas soio nos queda meternos na guerra da auga de tanta “sona” na actualidade e de paso pedir que xa que no Mediterraneo non teñen auga, os pobriños, pois que os investimentos en desenrolo , eso si, racional se fagan por estas terras de aquí, seguro que podiamos producir en invernadeiros tanto e tan boa verdura e legumes como en Valencia e Murcia, aquí podiamos gastar os miles de m3 de auga que fan falla cada dia para manter campos de golf, e aquí a bo seguro e por un precio razoable, non como sucede co enerxia electrica posdemoslles vender cisternas cheas de auga os da mediterrania, eso si soio poara beber os cidadan que xa viven alñi, non podian medrar nin seguir co especulacion urbanistica, xa que non teñen o ben primordial necesario para elo a auga, sairiamos ganando, a ben seguro Aragón e a España verde, pois aquí si temos auga, somos solidarios, e como dice o catecismo dos cristians dariamos de beber o sedento.
Si os nosos politicos foran “listos” estarian por esta labor e deixarian de vendernos lerias, para elo terían que mirar ben a hora de contratar asesores, e compañeiros de viaxe que sacaron o carnet do partido a pasada seman, entre outras “cousiñas” , esta craro, mais ainda como a lua chea.
|
|
|
|
|
| UNHA DE AREA PARA VIVEIRO |
|
 En Viveiro levamos 20 anos sen Plan Xeral de Ordenación Urbana, e o que che rondarei morena, ata fai pouco seguiamos rexéndonos por normas dunha época socioculturalmente superada, 1987, pero que foron moi útiles nos tempos que corren e moi propicias para especular artellando modificacións puntuais en función dos intereses do momento, marxinando os intereses xerais como se pon de manifesto nos convenios urbanísticos, mansardas que por arte de maxia se converten nuha “planta” mais, autorizacións de recheos na ría, utilización do litoral como lugar de asentamento de industrias molestas e contaminantes, carencia total de polígonos industriais e proxectos de estradas que suporán a demolición de núcleos rurais.
A pesares das directrices e dos fondos económicos recibidos pola Unión Europea, o saneamento inda non chegou a tódolos habitantes de Viveiro. A Estación Depuradora de Augas Residuias Urbanas non esta en funcionamento e os alcantarillados seguen facendo periódicamente verquidos á ria poñendo en risco a saúde da poboación e os xacementos naturais de marisco, moluscos e peixes da Ensenada da ria de Viveiro.
Ó mesmo tempo, empréganse cuantiosas sumas de diñeiro de fondos públicos para levantar edificios con supostos fins sociais que, ademais de permanecer valeiros de contido durante a maioría dos días, semellan efímeros monumentos ó narcisismo caciquil que nos mergulla por todas partes.
En época de contratos precarios no mundo laboral, neste concello apróbase a renovación da concesión da Aguagest por 30 anos, feito que se convirte na seña da identidade das privatizacións dos servicios públicos.
Viveiro, con tódalas súas contradiccións económicas, sociais e políticas, é unha vila asentada nun lugar privilexiado, tan importante que non é patrimonio exclusivo dos viveireses.
A Unión Europea ten recoñecido legalmente o espacio da desembocadura e cauce do rio Landro, como Lugar de Importancia Comunitaria i está incluído na Rede Natura 2000 como zona a conservar.
A este feito ten que corresponderlle a esixencia dun novo comportamento, dunha nova ética dos cidadáns baseada na obriga de conservar por riba de todo o espacio natural para exercelo dereito a disfrutalo e aproveitar a riqueza natural por medios exclusivamente tradicionais.
As autoridades de Viveiro, que teñen a obriga de garantir o dereito prevalente da conservación do medio ambiente, tal e como establece o noso ordenamento xurídico, permiten que o estuario do Landro e a propia ria de Viveiro estean nun proceso interesado de degradación rápida, para convertir as suas cualidades nun negocio privado de altísimo rendemento económico.
En Viveiro parece non ter vixencia a Lei de Costas, parece que os dereitos dos cidadáns semellan dádivas das autoridades nunha práctica cotián e permanente que trata de impoñer un estado de sumisión intolerable.
Dende aquí quero chamar a atencion os cidadans para que impidan que Viveiro, non seña convertido nuha esterqueira, un suburbio marxinal, ou mellor dito, nun paraiso da especulación.
|
|
|
|
|
| ¿ACOSO LABORAL? |
|
O alcalde constitucional de Viveiro, Señor Melchor Roel acaba de ser condeado por acoso laboral, o concello que recurreu a sentencia terá que pagar unha ducia de miles de euros a o acosado, que era ata fai pouco o enxineiro do concello, que facia labores de arquitecto municipal, cousa que nunca cheguei a entender, e menos despois de ter o desgusto de coñecer a o susodito persoaxe.
A verdade é que despois de ler a nova a un non lle queda claro nada desto que veñen a chamar xusticia, tampouco coñezo exactamente que feitos que se estaban a xulgar, pero coñecendo a forma de pensar e actuar do señor enxineiro, reconvertido en arquitecto polo último goberno do PP, a cousa cheirame a chamusquina.
As fechurias do técnico municipal son abondosas, os expedientes sin visar eran abondosos, as queixas mais abondosas ainda, e para mais cabreo dos usuarios tiña, o bendito home a mania de imiscuirse nos diseños arquitectonicos ata caer no ridiculo.
Recordo eu unha reunión de dúas horas no despacho da alcaldía na que estaba o alcalde, o enxineiro e o meu arquitecto, para tratar de razoar os cambios no proxecto de REGALXUNQUEIRA que impoñia o tecnico, aquello era o conto de “Queres que che conte o conto de boa pipa”, o curioso e que el poñia por diante sempre a patrimonio da xunta, tratabase de derruir unha fachada pouco digna que pora un apaño obrigado pola costrución do ponte novo de Xunqueira e sustituila pola actual , aquello non acababa e o alcalde, supoño que para xustificar o asunto dixo “Eu defendo os tecnicos do concello, entre outras cousas porque son os únicos que teño, o final decidimos que xa que patricio era quen tiña que decidir pois recurririamos a el, pero a desidia ou as maniobras do tecnico impidiron que os papelis chegaran a Santiago a donde os tiven que levar eu persoalñmente para que entraran antes das vacacions de verán, fallaron a meu favor, pero daballe a posibilidade ao concello de exixir outra modificacion do pepri, a donde tamen tardou en chegar os papeis, o quie orixinou que me pararan as obras, ainda asi no seu dictamen remachaba a cousa cunha imposición encol dos colores a utilizar, tiven mais agarradas co devandito señor que un dia, teño testigo, me espetou que el era moi rixido e exigente co urbanismo e coas obras, eu dixenlle que “Erelo conmigo, porque o 10% das buhardillas que se estan a visar en Viveiro son ilegais” el afirmou e meteuse no despacho”
Dende logo a sentencia , que foi moi aireada por o exalcade de Burela pidindo dimisions e todo, non na entendo,nin comparto, si se sigue a pe de letra esa teoria os concellos convertirianse non cuartelñillo de4 mangantes e folgazáns sin responsabilidade algunha, o alcalde ten que exercer como xefe de persoal e exixirlle aos funcionarios e persoal contratado que gañen o seu salario co sudor da sua frente, ou polo o menos que non pasen o día tomando café e sin dar golpe.
O rifirafe continuo que dende cinco anos vense a denrrelor en Viveiro entre o PP e O goberno municipal, con denuncuias e acusacions varias ten nesta sentencia o primeiro dos despropositos que quedan ainda nos xulgados de mais dunha ducia.
Neste primer capitulo parece que a chamada “xusticia”, quizás mais axeitado decir “in-xusticia”, púxose do lado de quen fixo a vista gorda tanto tempo. Agardemos que os casos que están no xulgado deixen a cada quen no lugar que debe estar, e ao final os culpables paguen por tanto despropósitos.
|
|
|
|
|
| OUTRA SEMANA SANTA |
|
Xa a piques de pechar as celebracións da Semana Santa, cada vez menos santa e máis ociosa que outra cousa. chega un a plantexarse que o mundo soio ten interés en tirar adiante, de abaixo para arriba , a publicidade segue marcando as pautas do comportamiento colectivo. Cada un sabe do seu. As axencias de viaxes, de a pé ou dixitais, organizaron tamén esta semana a estilo laico, e decir, sin feiras nin festexos cristians, xudíos ou musulmáns, preparando unha escapada para compensar a forza do santo, en terras de moito sol e exotismo, en prais abigarradas e en hoteis supercheos.
A Semana Santa, en Viveiro actúa como fenómeno atraente para distribuir traballos moi ben estandarizados., porque os de abaixo coñecen a sua misión, teñen oficio. A música sacra da banda, e o rebumbio das cornetas e tambores , actúa de catalizador para conducir as masas que se trasladan en clave de “bulla” a algunha parte. Familias enteiras dos barrios do boom inmobiliario que voltan en esta Semana Santa ao seu lugar de orixen para recuperar as señas de identidade que lles arrancou a emigración e un mellor nivel de vida, ainda que polo camiño perderan o valor do contacto familiar e da vida compartida nas cantinas e beirarrúas, porque viven en estado de alerta nos novos adosados que nin sequiera teñen parroquia ao lado, blindados pola inseguridade ciudadan.
Coa excusa da “Semana Santa”, da sua cofradía de toda a vida, volven para recuperar soio por unhas horas, as súas tendas, os seus colexios, as suas prazas, as súas rúas de sempre, onde se facía eso, a vida. E decir, os seus días laicos, as súas semanas laicas, onde soio ten sentido ese Xesús da agonía que era a fe dos seus maiores, como decía Antonio Machado.
Esta semana as ruas de Viveiro, funcionan como soporte de interaccións sociais vendo as procesións. A un sempre lle gustou crer que Xesús de Nazareth, no seu ataque continuo de humildade, cansabase, como calquera outra persoa, e durmiese, cando estaba feito polvo, no cabezal do barco. (Mc 8,23). caladiño.
Seña un crente ou non, dunha relixión ou doutra, agnóstico ou ateo, parece indudable que Xesus existeu e para moitos dos nosos veciños a sua vida e morte foi como dicen os evanxelios, seña ou non seña o creador e redentor da Humanidade.
Intentando entender o valor de cada dia laico e o que costa vivir tranquilo cun mesmo e cos demais, un dase de conta que o importante e seguir construindo unha nova forma de ser no mundo, en cada segundo, minuto, hora, día, semana e rua, laicos.
Foi Steven Jonson quen dixo que “O qué teñen en común formigas, neuronas, e cidades e casi nada: intelixencia compartida”.
|
|
|
|
|
| RIBADEO, UN EXEMPLO A SEGUIR |
|
 O pasado venres estiven na inaguracion da exposición “6 ollada- mariñarte 08” no castelo de San Damián en Ribadeo donde os fotógrafos Diego Casado, Miguel Lorenzo, Toni Deaño, Fernando F. Paez, Pedro Rodríguez e Mariano Perez amosan un anaco da súa obra.
Dende logo o que levo predicando tantos anos no senso de que os nosos concellos teñen que apostar por unha producion propia no eido cultural en xeral e na pástica en xeral, ten eiqui un craro exemplo da man da concelleira de cultura deRibadeo: Mariluz Álvarez Lastra.
Fomentar, promover, conservar, difundir a nosa cultura,o nosa arte, as realizacions que se están a facer na nosa bisbarra no eido das artes plásticas debe ser un exemplo a seguir por parte dos concellos, que en moitos caso, unha amplia maioría limitanse a ser meros receptores de exposicions itinerantes de dubidosa calidade prestadas por caixas de aforros, fundacións ou institucions oficiais.-PERO CASE SEMPRE ALLEAS Á PRODUCCIÓN DE ARTE, CREADA NO ENTORNO MÁIS PROXIMO -
O sucedido en Ribadeo e un bo comenzo para aumentar a súa capacidade de producción propia de exposicións para o futuro. A exposición “ mariñarte 08 inicióu esta línea de actuación, que agora continúa con esta mostra que estaráaberta ata o 31 de marzo, e que, sinceramente recomendo que visiten.
Agora mesmo as institucións públicas en xeral e os concellos da nosa bisbarra en particular teñen esa materia pendente. Nunca lle deron un valor esencial a por en marcha un proxecto de comunicación ao redor dos proxectos culturais con xente que crea eiqui, que os moveran e os deran a coñecer. Con todo, o que sucede en Ribadeo e unha boa i sinal de cambio. E demostra, sin lugar a dudas que neste senso é susceptible de mellorar a dependencia do exterior. Aumentar a producción propia e colaboración con outros concellos supoñeria poder promover estas exposicions autóctonas para que poidan instalarse noutros concellos como podia ser Mondoñedo, Foz, Burela, ou Viveiro, potenciando unha dinámica cultural dos concellos medianos e pequenos, axudando a viabilidade, o éxito, e a transcendencia dun determinado proxecto ou dunha programación que vén determinado tamén pola capacidade de comunicar, de transmitir, de chegar ós destinatarios potenciais concebido como un espacio.
Para elo téñense que crear ou poñer en funcionamento espacios no que teñan todo tipo de manifestaciones artísticas contemporáneas, como as artes plásticas, a fotografía, o cine, acollendo na sua programación actividades, talleres, xornadas e conferencias paralelas ás exposicions. –DINAMIZA-LO ARTE- diria eu
É certo, tamen que nos concellos pequenos e medianos, moitas veces os gastos son moi cuantiosos e todo e sae excesivamente caro precisamente porque hai unha falta de programación e de previsión. Normalmente hai unha dispersión tal das actuacións en xeral, que iso eleva unha barbaridade os custos de promoción que de ter unha colaboración entre eles sairía mais barato e EFECTIVO- ata penso que repercutiria co mesmo nº de votos- se realmente as xetions politicas, teñen na mayoría dos casos, este TRISTE FIN.
Con exemplos como o de Ribadeo pouco a pouco, nos convirtamos nun referente nítido dentro del mundo da plástica europea.
|
|
|
|
|
| SOMENTE QUEDA UNHA SEMAN |
|
 Sete dÍas non son nada, e si descontamos o luns que volta o debate, o sábado que seique e dia de reflexión, e o domingo dia nacional de poñer a nosa papeleta na furna de metacrilato, pois quedan apenas 4 dias.
Eso si, catro dias cheos de mensaxes nos que , no noso caso os tres partidos que cortan o bacalao enchen as bervas, as paredes , banderolas con eslogans a cada un melllor estudiado para que sirvan para camelar o noso voto.
A campaña do PSOE irradia optimismo. Desde os lemas -“Motivos para crer”, “Vota con todas as túas forzas”- ata a faciana de Zapatero, con fotos máis de reportaxe de estrela de cine ou canción melódica, na que vende ilusión, ilusión e mais ilusión, pouco se fala do feito e menos do que se vai facer.
“Con cabeza e corazón”, o lema do PP, tanto serve para un roto como para un descosido, din as malas linguas que ten de asesor o mesmo que levou a presidencia de México a Rodriguez Calderón, e que e o mesmo lema do Mexicano,é tamén dunha candidatura que perdeu en Guatemala, supoño que o asesor farálles rebaixa xa que, non o mesmo un lema orixinal ca un xa utilizado tres veces.
O que xa non pega tanto son os retratos do líder Raxoi, por moito cambio de gafas e barba recortada non deixa de semellar o rexistrador da propiedade de sempre, e iso é malo, porque os do seu oficio teñen mala fama, son os que nos cobran, cando mercamos algo, por algo que non entendemos nin contamos na nosa economía cando formalizamos o trato. Craro que o outro lema utilizado en pre-campaña “Con Raxoi é posible”,podía darse máis a coña do populacho con sentidiño do humor e trasformarse en “Con Raxoi pode pasar de todo” e o de “As ideas claras” era pouco conciso, pois ideas témolas de todas crases e dende logo na nosa historia inclinan a balanza as máis doentes.
A campaña do BNG “Contigo, Galiza decide”- é unha versión do que o partido nacionalista leva predicando dende sempre. Un argumento de teoría política repetido e que leva anos sin que os galegos lle faigan moito caso eu proporíalles, tal como van as cousas: ¿ Será desta vez? Ou o de : “¿E logo, que?”.
Lin por aí que o s eslogans axeitados ós nosos poíticos podían ser: “Fíese, home” tan axeitadoá nosa tradicion de compra-venda en feiras e mercados ou incluso o de “Esto ten arranxo”. Pero curiosamente, aquí ninguén invoca á confianza. Todo o máis, hai alusións a esgalla a que os outros son pouco de fiar ou nada
Pero anímense queridos lectores xa só queda unha semán.
|
|
|
|
|
| OUTRO GALO NOS CANTARIA |
|
 Todo o peixe xa está no trasmallo, que dicia Xose de Chavea, ou casi, pero o escepticismo din que medra a esgallo, a pesares das deceas de “kilos” de euros que están postas no asador mais de 24 o PP e a metade oPSOE, nesto tamén temos diferencia cuantitativa.
Estou totalmente convencido de que a forma mellor de animarnos a acudir con mais intusiasmo ás urnas seria a instauración do “Votar os que non Quero”, a cousa seria que nos proporcionaran a lista de aspirantes o cargo e nos deixaran tachar neles a aqueles que nos daria noxo velos no Congreso , Senado ou no mesmo goberno, desa forma a bon seguro que moitos de nos tachariamos a reo, dun ou de outro partido, co fin de eliminar da carreira politica a moitos dos sinvergoña que pululan por ela, e de paso obligandolles a traballar nalgunha actividade que sexa de mais utilidade para a sociedade.
Tal como están as cousas, papeletas cerradas ou casi un non ten mais remedio que escoller a suxeitos que estarian mellor no cárcere que sendo deputados ou desempeñando outros menesteres de goberno ou oposisición.
Cando faltan soio duas semans para o 9 de Marzo, un que estaba nestas lerias, ben escoltando e vendo cada cousa que lle fai ter craro a papeleta que collerei nesa especie de “barra americana” que nos poñen na vella escola de Xunqueira,
Di unha cantiga dos “Diplomaticos de montealto” “Ai vos quedades con monxas curas e militares, poi repitese a cousa e son eses mesmos estamentos quen saen a greña voltando co de que España rompese, que o do divorcio, aborto, e matrimonios gai e un noxo , e unha repiticion do que viñeron decindo séculos e incluso milenios, ecerrando ou “fogueando” na cacheira a todo aquello que cheirase a liberdade ou lberalismo, tento eu que estes señores ou señoritos o que queren e voltar instaurar a “historia sagrada” en vez de educar para a convivencia da cidadania, e xa saben ustedes o refran 2ª historia sagrada e a historia como a musica militar a musica”.
Como España non se rompe, Zapatero non se uneu a ETA, no economico vainos bastante ben, tendo en contaco que cae por ahí fora, non me gustan as rebaixas de impostor, que logo notanse na saude, na educación, nas comunicacions, e que prefiero unha gargallada que o mal xenio xa estou disposto para votar, asi que por min, señores politicos xa poden aforrar os cartos e poñer para maña a cousa de meter as papeletas na caixiña de metacrilato, eu xa o teño craro,.trais vivir vinte e tres anos baixo a bota do pequeño dictador de Ferrol, non merezo que esta tropa me amargue a cincuentena.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
