Víchelo, miráchelo!



O meu perfil
 CATEGORÍAS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Unha Lingua da Cabeza á Boca, pero con Corazón e con Esqueleto
Lembrades o traballo que fixemos o curso pasado? Propoñemos un novo traballo para presentar aos Intercambios Escolares "Martín Sarmiento" deste curso 2012-13 que como sempre terán lugar o próximo 9 de marzo, coincidindo co nacemento do ilustrado galego-berciano.



Este ano a reflexión da que partimos será a seguinte: Unha lingua é coma un ser humano con cabeza, boca, corazón e esqueleto.

Sarmiento naceu no Bierzo, pero logo viviu en Pontevedra na súa infancia aprendeu a falar galego. Logo xa adulto repararía en que a pesar das diferenzas que existen á hora de falar na costa de Galicia ou no interior e nas montañas máis orientais e estremeiras, fálase un mesmo idioma, distinto do castelán, pero tamén fillo do latín. Que é logo o que nos permite falar dun mesmo idioma para todo este territorio?

Sarmiento viviu nunha cela dun mosteiro madrileño a meirande parte da súa vida, uns 60 anos dos 77 anos que viviu. Pero aínda así nunca esqueceu a lingua que mamara e sobre todo a partir de 1745 e a súa viaxe a Galicia. Eses 9 meses na súa Terra serán coma un proceso de xestación e cando volta á cela dará a luz as súas 1200 coplas, un libriño en galego, que nunca editaría, como a meirande parte dos seus escritos, pero que será o comezo dun estudo en conciencia sobre as orixes, o pasado e o presente, mesmo certas reflexións importantes pensando no futuro da nosa lingua. Estudos que non deixará xa ata que morra no ano 1772 na súa cela madrileña, unha cela de ciencias e letras. Grazas a iso Sarmiento é o pai das Letras, coñecedor da gramática, esa que vénsendo o esqueleto da nosa lingua, porque aínda que o que vemos dela é a fala, o que soltamos por esa boca os aproximadamente 3000000 de falantes, un idioma precisa de varios soportes fundamentais para garantir a súa existencia: a cabeza que liga o coñecemento do mundo real e produce palabras coas que explicamos en cada idioma e cada cultura ( que son a tradución das sensacións coas que percibimos) ese mundo que nos rodea.
Ademais os seres humanos temos sentimentos que nos fan sentir emocións que normamente dicimos son transmitidas ou comunicadas polo corazón.

Que sería da nosa lingua sen un esqueleto que lle dera consistencia a ese corpo tan grande de falantes tan dispersos e diversos que a formamos. Pensade que nos dicimos corazóns, outros din corazós e outros corazois, pero todos nos sabemos parte dun mesmo corpo.
Comentarios (0) - Categoría: CREOCOMUNICACIóN - Publicado o 14-02-2013 23:23
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal