Vicente Montoto, autoblografía


O mesmo mar
(A nevagación principia no capítulo I, ó que desde aquí chegas nun clic)

O meu perfil
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 ANTERIORES

2004: PALLASOS, de Vicente Montoto
Carlo Colombaioni
UNHA ENDOSCOPIA E CARLO COLOMBAIONI

O que son as casualidades. Tiveron que facerme unha endoscopia por cousas da próstata, e conversando coa técnica sanitaria que me preparaba pró trance, preguntei que posibilidades había de confundir os papeis cos dalgunha paciente e o resultado fose embarazo. Ela riu estrañada pola pregunta, e que aínda que sería a primeira vez que ela soubese dun caso semellante, podía darse.

Por aqueles tempos, ano 2002, fixen un curso en Pontevedra co gran pallaso italiano Carlo Colombaioni, no que descubrín algúns elementos das técnicas de clawn cheas de sabedoría pra incorporar á posta en escena. No 2008 chegaría a triste nova do seu falecemento.

A finais dos 90, como xa anticipei nun capítulo anterior, durante a escrita a catro mans con Manuel Lourenzo do texto de “Zocos”, convivimos un tempo na miña casa da aldea. Unha noite de trono, Manolo confesoume que tiña terror ós lóstregos, e que se non me importaba, viría a miña cama para sentirse protexido. A tormenta foise e puido durmir sen sobresaltos na súa habitación.

Con estes vimbios, e unha exhaustiva procura en internet sobre o embarazo masculino, que por certo ten abundante literatura científica, construín o cesto de “Pallasos”.

E tamén como resposta ó compromiso que asumín diante de moitos espectadores de “Mulleres”, de que na próxima tiña que falar dos homes.

As casualidades é o que teñen...

O vodevil

A estructura do texto, e do espectáculo, era a dun vodevil fragmentado. Unha acumulación de circunstancias que ían collendo un ritmo crecente que pra min era a clave da proposta.

Pepe Penabade ía asumindo a súa maternidade, o seu embarazo, dun xeito natural e verdadeiro, e ó mesmo tempo Xosé Luís López “Sacha”, nun proceso nada fácil pró actor e pró personaxe, a paternidade. Eles tiñan o oficio de pallasos.

Matilde Blanco era a moza dun dos pallasos, e a primeira defensora daquel sorprendente embarazo. Mara Sánchez era a enfermeira que daba credibilidade ós resultados das probas, e logo, nun segundo papel, a presidenta das nais solteiras que chegaba pra dar o seu apoio social ó futuro nai. Xosé Manuel Esperante, o mensaxeiro, representaba unha opinión externa de solidariedade cos pallasos. Eu era o director do circo.

Hai pouco, vendo de novo o vídeo da representación, volvéronme conmover os seus traballos.

Dúas opinións dos espectadores

Varios espectadores masculinos fixéronme saber a súa mágoa de que o embarazo non chegara a súa fin.

Un asistente a unha das representacións expresoume a súa admiración polo ben que falaba o galego a psicóloga arxentina. A Mara Sánchez alegroulle o comentario.

O equipo

Ficha artística e técnica.

Intérpretes: Xosé Luís López “Sacha”, Mara Sánchez, Pepe Penabade, Matilde Blanco, Xosé Manuel Esperante e Vicente Montoto. Voz en s.f. Luís Iglesias.

Escenografía e deseño gráfico: Carlos Alonso. Música: César Martínez. Iluminación: Octavio Más. Clown asesor: Jouse García. Fotografía: Margen. Gravación: Cuarto Oscuro. Imprenta: Litonor. Costureira: Mª Dulces Negreira. Traxes pallasos: Menkes. Axud. Producción: Ramón Abelenda. Técnico de luces: Octavio Más. Técnico de son: Pepe López Quintela. Técnico de escena: Rubén Rodríguez. Axudante de dirección: Mara Sánchez.

Dirección: Vicente Montoto



Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 17-12-2010 20:05
# Ligazón permanente a este artigo
2002: MULLERES, de Franca Rame e Dario Fo
Dario Fo e Franca Rame
“Si insulta l’onore del popolo siciliano sostenendo l’esistenza di un’organizzazione criminale chiamata mafia!”, dicia na comision de vixiancia da television do Parlemento italiano o senador Malagodi pra xustificar a retirada da televisión italiana do programa de enorme éxito de Franca Rame e Darío Fo. (No ano 1985, Malagodi é nomeado, polo presidente do Consiglio Giulio Andreotti, senador de por vida “per i servigi resi alla politica”

FRANCA E DARIO

Do mesmo xeito que un non debera morrer sen visitar a Alhambra de Granada, o que fixen recentemente por segunda vez, coido que hai autores que un precisa visitar pra vivir toda a intensidade deste oficio. Franca Rame e Dario Fo son pra min alguns deses autores necesarios.
A experiencia vivida en Uvegá Teatro con MULLERES foi das mais gratificantes pra min. E coido que pra todo o equipo.

Non foi doado atopar os textos orixinais. Pedinlle orientación a un sindicalista italiano nunha reunión no parlamento europeo. E nunha librería italiana de Bruxelas atopei varios textos. Decidinme por “Tutta casa, letto e chiesa”, que Franca Rame estreara no 1977, pero que seguían a ter unha enorme carga de profundidade. Escollimos do libro “Una donna sola”, “Il risveglio” e “Abbiamo tutte la stessa storia”, xunto cun prólogo que Franca Rame engadira nas súas representacións.

Eu adoitaba dicir que no éxito de MULLERES, que foi grande, a parte que a min me tocaba era ter acertado co casting: as actrices Laura Ponte, Susana Dans e Mara Sánchez. Da dimensión do traballo feito por cada unha delas é expresivo que as tres foran nominadas nos Premios de Teatro María Casares á mellor actriz protagonista. E a que se levou a xerra finalmete foi Laura Ponte.
Eu vin tóda-las funcións de MULLERES, que foron moitas, e sempre sentin un pracer que se renovaba en cada representación. E que continuaba logo, ó remate, na charla sobre as incidencias desa noite, ó que chamavamos “as notas”. E eso valíanos ás catro (Laura, Susana, Mara e eu) pra axustar, descubrir algún matiz novo, mimar en definitiva o traballo.

“Una donna sola”

Laura Ponte foi a muller sola. O texto é, o mesmo que os outros dous, dunha riqueza eu diría que infinita. E tamén tiña os seus perigos, xa que podía tentarnos a entrar en claves de comedia fácil, que soubemos evitar.

Laura, consciente da riqueza e tamén das trampas, pedíame constantemente: “dáme caña”. Foi un traballo minucioso de encaixe de Camariñas. A truculencia da situación aparentemente asumida por esa muller pechada na casa polo seu marido ía revelando a traxedia da secuestrada, sen perder o humor da situación límite, e das ferramentas de defensa desenvolvidas por ela pra escapar da loucura. Todo un mundo de sutilezas rotas por exabruptos cómicos que afondaban a traxedia da “donna sola”. A Laura estaba xenial.

“Il risveglio”

E de seguido, Susana Dans. Que actriz señoras e señores, que actriz. Esa muller que esperta, disponse a saír prá fábrica, é moi tarde, vai perder o bus, e non atopa a chave da casa. E ten que chegar antes de que as monxiñas lle pechen a gardería onde deixa ó seu bebé.

A desigualdade home-muller, a explotación compartida polo matrimonio obreiro e a dobre explotación dela, van debullándose mentres procura a chave que non aparece. Unha media hora de ritmo sostido, matizado, intenso, que logra unha execución perfecta de Susana, ata o desenlace final: “tódolos días da semana deberan ser domingo”.

“Abbiamo tutte la stessa storia”

E aparece entón Mara Sánchez pra dicirnos que “todas temos a mesma historia”. Neste texto de sexo, amor, embarazo non desexado, maternidade e preparación da filla pra enfrontarse a un mundo de gatazos vermellos, enxeñeiros informáticos e ananos mexóns, Mara é un milagre como actriz completísima, dunha creatividade insuperable.
Antes de que eu rematara unha suxestión pra resolver unha actitude física, unha voz prós personaxes do conto co que instruía á súa filla, ela xa a estaba executando cunha brillantez, cunha eficacia, e cunha entrega dificilmente repetible.

A partitura

As miñas experiencias como director fixéronme chegar a unha conclusión: un espectáculo precisa, sempre, unha partitura, un ritmo interno, unha orquestación, sen a cal quédase sempre a medio camiño. Cando os directores esquecemos esta necesidade, por moito aparato que poñamos no escenario, o espectáculo volvese insostible.

Atopado en internet

Xa comentei antes as voltas que tiven que dar pra chegar ós textos de Franca Rame e Dario Fo en italiano. Atopei en internet unha páxina que é unha xoia prós que queirades ler eses textos. É a seguinte:

http://www.archivio.francarame.it/indexpubblicazioni.asp

Discriminacion positiva

Cando puidemos facer algunha pequena temporada, como en Santiago, inventamos un sistema de discriminación positiva prós homes: a muller pagaba a entrada e el entraba de balde.

En máis dunha ocasión, algún dos homes asistentes, á saída do teatro, veume recriminar que aquelo fora unha “encerrona”. E eu encantado de que así fose.

O equipo de “Mulleres”

Dirección, versión e traducción: Vicente Montoto.
Intérpretes: Susana Dans, Laura Ponte e Mara Sanchez. (Laura Ponte é substituída por Mercedes Castro a partir do 1º de xaneiro do 2003)
Escenografía: Carlos Alonso. Música: César Martinez. Deseñador e técnico de inluminación: Octavio Más. Técnico de escena: Pepe López Quintela. Técnico de son: Alfonso Gutierrez. Fotografía: Margen. Imprenta: Litonor. Axudante de Producción: Ramón Abelenda.


Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 05-12-2010 21:27
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal
Hoteles Sierra Nevada