Vicente Montoto, autoblografía


O mesmo mar
(A nevagación principia no capítulo I, ó que desde aquí chegas nun clic)

O meu perfil
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 ANTERIORES

XX
Parella de nenos baixo unha árbore, de Castelao
TESTAMENTO

(Se entras por primeira vez, vai ó capítulo I, que de momento está na páxina tres. Os textos suliñados son enlaces, ligazóns, a fotos ou páxinas que coido de interese. Tamén podes ver a FotoBlogoteca. Tanto nas fotos coma nos distintos capítulos podes deixar o teu comentario, e mesmo aportar datos complementarios, que é todo elo moi de agradecer. Que teñas boa navegación)



A verdade é que moito non teño que testar, pois como dixo Oscar Wilde, vivín e morrerei por enriba das miñas posibilidades. Cun subsidio pra maiores de 52 anos parados, e unha hipoteca, xa me contaredes. Menos mal que saen algunhas “changas” (1) de cando en vez, o que permite pagarlle a FENOSA o recibo. O que non evitas son os cortes periódicos, aínda pagándolle relixiosamente.

O mobiliario da casa non é nin sequera de Ikea; é en boa parte de Reto, ou restos reciclados dalgún espectáculo.

Hai algúns libros, discos de vinilo, CDs, vídeos varios, cintas coas bandas sonoras dos espectáculos de Uvegá Teatro, fotos, moitas fotos, e papeis, moitos papeis, boa parte de textos meus sen estrear nin publicar. Os últimos no disco duro do ordenador. Se os libros lle interesan a algunha asociación cultural da zona, sería un xeito de que seguisen vivos e útiles.

A vella casa de aldea na que vivo é mais do banco ca miña. Cando pense en morrer, que non é o caso, xa lle preguntarei ós meus herdeiros naturais se queren cargar con ela, e se non, hai tempo de ver que facer.

A min en realidade o que me interesa especialmente deste testamento virtual é o tema da mesma morte. Pra min a morte é un acto natural de reciclaxe, non me xera ningunha preocupación. O que me preocupa é a vida alongada inutilmente, indignamente. Por iso estou comprometido na defensa do dereito a unha morte digna. Eu quero morrer cando considere que é o momento. Quero que se me conceda esta última vontade. E se non estou en condicións de tomar esa decisión por min mesmo, deixo aquí, e onde faga falta, a orde de que se respecte esta vontade de dignidade.

Un día, indo pola autoestrada de Santiago á Coruña, fun soñando esperto no meu enterro. A película ía de que eu estaba vivo vendo a cerimonia toda. E era patética a escena nalgúns aspectos. Especialmente a hipocrisía duns cantos, aparentando compunxión. E era tamén doloroso ver á xente que quero entristecida. Pois non, nada diso cando eu morra por favor. Os hipócritas que se absteñan. E a miña xente que celebre, como unha festa máis, o feito de estar xuntos.

Pra evitarlle compromisos a todo o mundo, teño un seguro de enterro en Santa Lucía que corre cos gastos. Eu quixen deixarlles escrito o guión de como quero que vaia a cousa, pero ó parecer non se pode, pois depende do prezo do mercado das incineracións. Pois ben, a idea é a seguinte:

1) A min nunca me gustaron as flores nos enterros, alomenos as coroas, palmas e similares. Nada de coroas, palmas e similares. Con elo Santa Lucía xa ten un aforro.
2) O cadaleito gustaríame que fose de sinxelas táboas de madeira barata, como moito cunha capa de verniz transparente.
3) Nada de símbolos relixiosos, nin bandeiras nin similares. Xa temos un aforro en crucifixos para a aseguradora.
4) Por suposto, tampouco quero cerimonia relixiosa algunha. Aforro en curas.
5) Que se aforre tamén en buses, que todo o mundo ten coche neste primeiro mundo, mesmo eu. (De a quen deixarlle o coche non dixen nada, pois cando sexa o caso vai estar pró desguace)
6) As esquelas, sen cruz claro, en galego. Pero en galego non concordiado. Se me lembro xá deixarei eu escrita.
7) Deste xeito, con todo o aforrado, Santa Lucía ten pra pagar a incineración e reintegrar o que sobre.
8) Que un día que faga bo, se tiren unha parte das cinzas ó Miño, desde a Ponte Vella de Ourense, e outra parte ó Tambre ó seu paso por Portomouro, en Val do Dubra. Mal será que algún aruxe non chegue a Buenos Aires.
9) E todo elo sen tristezas, mesmo estaría ben acompañado de música alegre, empanada ou sardiñas, ou polbo, viño e unhas cervexas.

Escribo hoxe este TESTAMENTO que xa o tiña moi pensado, pois ando metido en fregados diversos que non me deixan tempo mental pra arrincar cos moitos capítulos que aínda lle quedan a esta autoblografía.

(ir ó capítulo seguinte)

(1) Dise en arxentino das chapuzas, traballos esporádicos. ^
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 11-11-2007 21:36
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal
Hoteles Sierra Nevada