Vicente Montoto, autoblografía


O mesmo mar
(A nevagación principia no capítulo I, ó que desde aquí chegas nun clic)

O meu perfil
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 ANTERIORES

XXVII
Provas fotográficas de Cea para dous


CEA PARA DOUS

1990


¡O que son as casualidades! Eu levaba anos cunha teima: converter unha peza teatral típica de tresillo, ou teléfono branco, nun texto retranqueiro sobre a realidade máis inmediata. Pillei nas feiras do libro “viejo y de ocasión” e nas librerías de publicacións usadas canto texto atopei que puidera valer pra levar a cabo a miña teimosía. “Cena para dos”, do italiano Aldo de Benedetti traducida ó castelán por Luciano Borroy apareceu pronto como a máis axeitada pra esta aventura.

Por aqueles días, Daniel Barata viña de suceder a Alfredo Conde na Consellería de Cultura da Xunta de Galicia. E da fusión do que deixaba o despacho e do que o ocupaba, apareceu a imaxe do personaxe central de CEA PARA DOUS, e púxenme a facer a traducción e adaptación co permiso de Luciano Borroy.

Posiblemente había un ano que xa falara desta teima con Roberto Vidal Bolaño pra que dirixira o espectáculo e coa actriz Cruz Comesaña, coa que coincidín nos elencos do CDG de “A noite vai coma un río” (1986) e de “A pousadeira” (1987). Pero a morte accidental de Cruz na súa estancia en Madrid, que tanto nos conmocionou a todos, e de xeito especialmente doloroso a Roberto, modificou as previsións. Superado ese momento tan difícil, eu continuei traballando na idea, e tomei a decisión de dirixir eu mesmo a peza.

O reparto, mentres facía a adaptación, xa o tiña visualizado. Laura, a escritora, sería María Riveiro, unha muller moi atractiva que coñecín nun curso de dobraxe, con estupendas dotas interpretativas. Lois, o autor novo, era sen dúbida pra Quico Lago, ó que fixera unha proba pró espectáculo anterior, que tiña unhas dotes extraordinarias prá comedia. E Alberte, o Conselleiro, era eu.

ESPACIO, ATREZO E VESTIARIO

O espacio era moi importante na dramaturxia prevista, e traballei con J. Méndez no seu deseño. O tresillo e o teléfono branco eran imprescindibles, así como as portas, ou a fiestra con cortinaxes prós xogos de agachadas. E por suposto, a mesa da cea. Méndez, coa súa demostrada creatividade, conseguiu cos mínimos recursos (non había pra máis), un espacio elegante e o mesmo tempo adaptable ás ínfimas condicións da maioría de escenarios posibles existentes. Os novos auditorios aínda tardarían en chegar a Galicia.

O mobiliario, o vestiario, o atrezo, todo tiña que ser potente, e logralo representou un exemplar (así foi recoñecido) traballo de producción. E dicir, ou era gratis, ou non era posible. E foino. Logrei que varias boutiques de roupa pra mulleres e homes “esponsorizaran” o espectáculo, regalándonos o elegante vestiario. Outro tanto pasou coa zapatería máis cara de Santiago. E Moncho Vilas, o gran cociñeiro galego, agasallounos cunha espléndida vaixela, e cunha deliciosa comida prá presentación en rolda de prensa da estrea do espectáculo, no Anexo Vilas, que deu que falar.

Os mobles e as teas non foi posible conseguilas gratis, pero si a prezo de custo. E o deseño do programa e cartel, estupendo, foi unha desinteresada colaboración do noivo de María Riveiro.

No programa, así e todo, como xa teño contado noutro sitio, figura, a petición súa, como director, Roberto Salgueiro, que fora o meu eficaz axudante.

¡QUE MEDO!

“Cea para dous” foi o espectáculo que inaugurou a Feira de Teatro daquel ano. E percorreu un bo número de cidades, vilas e aldeas. Algúns altos dirixentes fixeron corre-la voz de que este era o teatro que se precisaba en Galicia. E tiven un ataque de pánico. Ou non entenderon (os altos persoeiros, que o resto pensei que si) nada, ou coidaron que o Conselleiro de marras, nunha reviravolta sartriana, “eran os demais”. Ou tamén puido ser que xogar co lume do tresillo e do teléfono branco pode chamuscar as mellores intencións.

UNHA ANÉCDOTA

Contratounos o alcalde de Oímbra, na comarca de Verín, dentro dos “Circuítos culturais”. Chegamos coa furgoneta de aluguer á vila próxima a raia de Portugal. Había neve. No colexio, onde estaba prevista a función non había ninguén. Preguntando polas tabernas, logramos falar co alcalde. Nin se lembraba da función, e aínda por riba había un enterro. Dixo que era mellor deixalo pra outro día. Aproveitamos pra ver o sitio, e decididamente si, había que deixar o teatro pra máis adiante. Non había escenario, pois pensou que o levabamos nós. E da toma de corrente trifásica esquecéranse. Eu indiqueille como resolver o tema, cunhas caixas de cervexa e uns tablóns de aglomerado pra improvisar un escenario. E quedamos pra outra data. Volvemos alí xa con mellor tempo, e por fin estaba preparada a toma prá corrente trifásica. Só que en lugar dos 40 m2 de aglomerado había dous tableiros, 12 m2, e catro caixas de cervexa. E optamos por face-la representación no chan. A experiencia, cos espectadores case metidos na casa do Conselleiro, foi moi especial. Os vellos e vellas falaban a berros cos personaxes. A min non paraban de acosarme: “déixalle a muller ó mozo, que ti xa non dás”.







Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 25-05-2008 23:14
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
1 Comentario(s)
1 Grac#blgtk08#ias
Comentario por Doudou plat girafe (27-08-2013 17:36)
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal
Hoteles Sierra Nevada