Vicente Montoto, autoblografía


O mesmo mar
(A nevagación principia no capítulo I, ó que desde aquí chegas nun clic)

O meu perfil
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 ANTERIORES

XXV
Figurino prá Tia Segunda, que interpretaba Susana
TRÍNGUILIN TRÁNGALA

1988


"Me dijeron que en el Reino del Revés
un señor llamado Andrés
tiene 1530 chimpancés,
que si miras no los ves."
María Elena Walsh


O teatro pra nenos e nenas era e segue a ser un reto. Non hai público máis agradecido nin máis esixente que o infantil. “Trínguilin trángala” era unha peza dirixida a este público, que estreamos con Uvegá Teatro no 1988.

Na miña experiencia bonaerense como actor participei en tres espectáculos de actor, e varios de títeres, dirixidos a estes difíciles espectadores. E foi asistindo a unha representación da poetisa e cantante María Elena Walsh, “Canciones para mirar”, no San Martín, que se me acenderon as alarmas. Había alí unha linguaxe poético-dramática que bebía no teatro do absurdo e que os nenos e nenas disfrutaban e agradecían. Deime conta que posiblemente o público daqueles espectáculos infantís nos que intervín, ou outros que puiden ver como espectador, debeu moitas veces pensar: “estes parecen tontos”.

A consecuencia daquel impacto, escribín un texto que titulei “Pregunta que te pregunta”, que xa dixen noutro lugar desta autoblografía gañou o premio compartido do concurso do San Martín de teatro pra nenos, e foi a partir de este texto que anos máis tarde escribiría o “Trínguilin trángala”.

No reparto estaban Susana Dans, Pitusa Paz, Mariajo Mosteiro, e dous mozos que farían o seu primeiro traballo como actores, Quique Orosa e Xavier Estévez. Os dous viñan da súa experiencia como técnicos de escena. Quique na actualidade ten un bo emprego como inspector de non me lembro que, e Xavier Estévez é hoxe un actor prestixioso e prestixiado no noso teatro e no audiovisual. E o reparto completábase con dous músicos en directo, Roberto Sala e Txus Bello.

O vestiario e o atrezo de J.Méndez, realizados pola marabillosa artista plástica Isabel Vázquez e pola modista Lola Area eran impactantes e moi imaxinativos.

E como todo hai que dicilo, se hoxe é difícil, daquelas a distribución dun espectáculo pra nenos con oito persoas no escenario era case un imposible. Cando a resposta dos programadores era que polo prezo do “Trínguilin” traía cinco de Madrid caíase a alma ó chan. Así e todo, fixemos un número importante de funcións, gracias ó boca a orella, que segue a ser pró teatro o “marketing” promocional que máis decide.

De que o antes dito é certo, unha proba foi unha contratación na escola dun pequeno concello. Chegamos ó sitio, e as condicións técnicas que dicían ter prá representación brillaban por unha ausencia total. A resposta do director do colexio foi: “e que se vos digo a verdade non viriades”. E el quería que os seus alumnos visen aquel espectáculo. Cambiamos algunhas cousas, pasando escenas ó chan do salón de actos, e valeu a pena o esforzo.

VOLVE O CABARÉ (1992)

En 1992 volvería intentar facer algo pró público infantil, pero resultou un fracaso. A intención era boa con “Volve o cabaré”, xa que quería procurar a complicidade dos nenos e nenas na reivindicación do teatro, en non deixalo morrer. Pero como é ben sabido, as boas intencións son moitas veces a moqueta do inferno. Fixemos catro funcións.

Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 18-05-2008 01:13
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
1 Comentario(s)
1 Excelle#blgtk08#nt post
Comentario por Doudou plat araignée (27-08-2013 17:37)
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal
Hoteles Sierra Nevada