Vicente Montoto, autoblografía


O mesmo mar
(A nevagación principia no capítulo I, ó que desde aquí chegas nun clic)

O meu perfil
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 ANTERIORES

I
Vicente Montoto, actor, autor e director
DE OFICIOS, MITOS E FAMAS



Cando escoito a algúns rapaces e rapazas dicir que de maior queren ser “famosos”, quedo abraiado. Que xa non queiran ser bombeiros, policías, médicos ou mestres e soñen con ser informáticos, astronautas, xornalistas ou incluso actores, podo entendelo. Pero que teñan como modelo eses seres sen oficio coñecido (e posiblemente sen beneficio declarado en facenda) que enchen tantas horas de televisión-lixo, tantas páxinas de revistas prescindibles incluso nas perruquerías e nas salas de espera dos dentistas, asusta.
O máis próximo que lembro á miña aspiración pola fama, foi que no meu primeiro traballo profesional como actor, o meu nome chegase a figurar, hai case medio século, cando adolescente, no inmenso cartelón anunciador do espectáculo pró que fun contratado, que cubría a fachada do Teatro Alvear da Calle Corrientes de Buenos Aires. Foi unha decepeción, pero que non minguóu en min a decisión de completar a miña formación actoral compatibilizada co traballo nos máis diversos mesteres pra pagar as clases e permitirme a plena independencia familiar.
Coido que pronto entendín que a miña vocación polo oficio que ven enchendo de senso e paixón ata estes días, xa próximos á xubilación, a miña existencia, non tiña nada que ver coa fama, e tampouco coa fortuna, coa acumulación de riqueza.
Por suposto, certos personaxes, xa míticos, conmóvenme cando abro os seus libros, coñezo a súa historia, vexo as súas películas ou asisto a un espectáculo no que participan. E se as circunstancias me permiten velos de preto, en carne e óso, gozo inmensamente esa proximidade. O primeiro deslumbramento produciumo Josefin Baker, a Venus negra, actuando nun teatro da Avenida de Mayo de Buenos Aires. Tamén emotivo foi verme na presencia de Manuel Mugica Láinez, o autor de “Bomarzo”, no seu despacho de director do diario arxentino La Nación, a quen, coa ousadía que dan os poucos anos, fun a ofrecerlle os meus servicios pra enviar crónicas desde Galicia e saín cunha carta de recomendación que o escritor me ofreceu ó saber que viña facer o servicio militar, pra un xeneral español amigo seu. Ou o encontro coa inmensa Dolores Ibarruri, “Pasionaria”, en Roma, pouco antes da homenaxe no seu oitenta cumpreanos. E que dicir daquel gozo desmedido de estar a uns metros de Nicolás Guillén recitando os seus poemas, que inmediatamente cantaba Ana Belén, nunha daquelas impresionantes festas do PCE na Casa de Campo de Madrid. Ou a coincidencia con Alain Delon na sala de embarque e logo no avión, agachado tras unhas impenetrables lentes negras. Roco, o personaxe da película de Luchino Visconti, interpretado polo actor francés, foi o nome do meu tan querido can, que cando o vin na gaiola da Protectora de Animais e veu directo cara a min, descubrín que tiña os ollos de Delon.
Non teño ningún medo de caer na nostalxia a hora de impoñerme o compromiso de falar de min neste exercicio que quere ser o de deixar algunhas notas sobre a práctica dun oficio tan antigo, e con tanto futuro, como é o da interpretación. O mesmo soporte escollido pra facelo, un BLOG, que precisou que inventase un nome novo como é a autoblografía, non parece invitar a quedar na contemplación paralizante do pasado. Pero anticipo, nesta presentación de intencións, que non sei, nin me preocupa demasiado, o que vai resultar ó seu remate. De momento, autoimpóñome o compromiso de ir debullando experiencias profesionais e vitais con periodicidade.
A escolla desta ferramenta ten unha vantaxe: que non hai volta atrás, unha vez publicado en internet. E outra, que este blog non é un espacio pechado, e o lector ou lectora poden aportar os seus comentarios, críticas e achegas sen atrancos.

(ir ó capítulo seguinte)

UVEGÁ TEATRO
Comentarios (10) - Categoría: Xeral - Publicado o 20-08-2007 16:19
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
10 Comentario(s)
1 Pois este seu primeiro post é fascinante, a miña vocación frustrada sempre foi ser actriz, mais pódeme o medo escénico...
Comparto con vostede esa primeira reflexión sobre a ansia de fama sen que parece ter ningunha importancia como se chega a ela e se un é mere#blgtk08#cedor de tal cousa. Este espazo promete ser moi interesante, todo o que ten unha vida rica en experiencias á que botarlle unha ollada non padece de nostalxia, é afortunado.
Non podo máis que envexar esa coincidencia con Alain Delon.
Un saúdo de benvida.
Comentario por Doutora Seymour (21-08-2007 00:28)
2 Gracias Doutora Seymour polo teu comentario. Como poderas ver, se les os seguintes "capítulos", hai cousas das que ti expresas que figuran neles,#blgtk08# no relacionado ó famoso "medo escénico".
E gracias tamén por permitirme saber que alguén leu o que escribín.
Un saúdo afectuoso.
Comentario por Vicente (29-08-2007 21:53)
3 gosto moito das suas obras como director, teño visto algunhas,#blgtk08# e teñen moito calado,

grazas polo seu bo facer
Comentario por juanillo (30-08-2007 09:37)
4 Gracias Juanillo. Agardo que este meu invento da "autoblografía" teña algún #blgtk08#interese para a xente que coma ti, ama o teatro.
Un agarimoso saúdo.
Comentario por vicente (31-08-2007 03:15)
5 eu un #blgtk08#deles
Comentario por ruben (08-10-2007 15:57)
6 Gracias rubén, un#blgtk08# cariñoso saúdo.
Comentario por Vicente (11-10-2007 20:20)
7 bos dias,non quero coicotear o teu traba#blgtk08#llo,solo saudar a todos.

Comentario por (25-10-2007 12:38)
8 Supoño que queres dicir boicotear. Por suposto que os comentarios agradécense sempre, tanto os laudatorios como os críticos relacionad#blgtk08#os con esta autoblografía, faltaaría máis. Elo significa que alguén se interesou pola lectura, a da ánimos para continuar. Un saúdo.
Comentario por Vicente (25-10-2007 23:29)
9 boas noites,ainda que pareza curioso,seguindo os comentarios,no quinto sintome q#blgtk08#ue quedei colgao,a todo isto seguirei na lectura.Moi atentamente,Rubên.
Comentario por (02-11-2007 22:17)
10 Rubén, levao con calma. Ti pasa sen problemas ó capítulo seguinte, e mais tarde, se tes ganas, relé o quinto ese no que quedaches colgad#blgtk08#o. E as cousas que non entendas ben, deixa aqui, ou mellor no capítulo de que se trate, un comentario para intentar aclaralas. Un saúdo.
Comentario por Vicente (03-11-2007 20:13)
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal
Hoteles Sierra Nevada