Viaxes O Lóstregho


Furancho Oficial de Cabañas & Catoira Travels
A partir deste santo día de Nadal do ano 2006 este vai ser o Furancho Oficial da xa célebre axencia de viaxes perralleiros Cabañas & Catoira Travels. Este e-zulo está especialmente deseñado para todos aqueles infelices ós que xa non lles carbura ben o 4 Latas, que xa están cansos de viaxar con AirZambia ou que levan toda a vida facendo auto-stop en carromato. Chegamos a un punto onde a xente moderna quere viaxes modernas, opinións modernas e visións modernas. Pois ben, para estes últimos non é esta páxina. Estes deben ir á páxina da COPE. Neste "fotolog" haberá fotos das nosas viaxes, comentando diferentes aspectos e anécdotas vividas. Recomendaremos lugares e esperamos que todo o mundo o pase ben e teña ganas de repetir a visita.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Crime e Castigo
O outro día estaba zapeando e entereime de que botaban nunha cadea da TNT (mellor non mencionala) unha das versións cinematográficas de ?Crime e castigo?, a famosa novela de Fiodor Dostoievski. E como lera a novela no seu tempo, e non me desagradara, e nunca vin unha película sobre ela, animeime.

Eu lin a novela nos anos 90. Non lembro demasiado, só que me deixou boa impresión, e o mesmo lle pasou a varios colegas que a leron na mesma época. A novela é de mediados do século XIX, e parece que estaba ambientada en San Petesburgo. Neste caso, a versión que botaron (porque hai varias máis) foi a que dirixiu Menahem Golan en 2002. Semella estar ambientada en Moscú e máis ou menos na época actual, porque hai coches, ascensores, teléfonos... De feito, hai un comentario que fai entender que foi ao final de época comunista ou posterior.

Como supoño que saberedes, o protagonista total da historia é Rodion Romanovich Raskólnikov. Nesta película está protagonizado por Crispin Glover, un actor estadounidense que pasa perfectamente por ruso (ao mellor o escolleron por iso). A historia é de bastante profundidade psicolóxica, pero creo que abreviamos se dicimos que este personaxe está bastante trastornado.

Rodion é un estudante universitario que ten que deixar os estudos porque non pode pagalos, a pesar de que a súa familia intenta axudarlle no que pode. Intenta saír adiante empeñando cousas, e habitualmente empéñallas a Aliona, unha usureira moi tacaña que se aproveita especialmente de estudantes coma el. Entre a carraxe que lle produce a señora, os aires de grandeza que ten o mesmo Rodion, que se cre algo superior aos demais, e unhas estrañas teorías ?plasmadas nalgún artigo que lle publican- nas que di que, nalgúns casos, algunhas persoas poderían matar a outras ?inspiradas en parte en Nietzche-, acaba matando á señora. E de paso, tamén á súa irmá, que case pasaba por alí, e que era boa xente, pero estaba no lugar e momento equivocados.

O caso é que teorizara moito e o tiña todo premeditado, pero dende o momento mesmo do asasinato, está convencido de que alguén o vai descubrir. E dase a casualidade de que un inspector de policía, por varias coincidencias e indicios, comeza a sospeitar del como asasino. Ao final ata fan certa amizade, e manteñen diálogos de altura e moi interesantes. Pero ao final consegue que confese o crime. Pero no xuízo, incluso declara a favor del, porque non lle parece que sexa mala persoa. O final da historia é que está sete anos nun gulag en Siberia.

O elenco da película é curioso. O nome do director sóame algo, pero polo que estiven vendo, fixo moitas películas con Charles Bronson, Chuck Norris e xente desa pasta. Así que este xiro literario sorprende un pouco. Vanessa Redgrave fai da nai de Rodion, aínda que aparece pouco. John Hurt fai do inspector de policía. E tamén está nun papel secundario, algo longo de explicar, Margot Kidder, a Lois Lane da saga de ?Superman?.

Saúdos.



Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 25-05-2020 11:11
# Ligazón permanente a este artigo
Se isto é un home
Acabo de rematar o décimo libro deste confinamento, estoulle dando duro. Neste caso foi a tradución ao galego de ?Se isto é un home? de Primo Levi, traducido por Xoán Manuel Garrido Vilariño.

Con el pecho este interesante e imprevisible (para min) ciclo sobre a Segunda Guerra Mundial. Lembrade que no artigo anterior sobre libros, falei dun libro titulado ?A Guerra Total?, realizado polo Canal Historia. Tamén alí comentei que lembrei que mercara hai tempo un libro ilustrado sobre a Segunda Guerra Mundial. Pois tamén o estiven lendo en paralelo con estes dous, e remateino hai un par de días. Por certo, ese super-libro é do ano 2004, así que levaba uns 15 anos agardando a ser lido. É duro ser un libro e chegar á miña casa, ás veces.

E o ciclo destas últimas semanas tan bélicas péchase con esta novela, na que o químico italiano Primo Levi narra en primeira persoa como foron os 11 meses que pasou no campo de exterminio de Auschwitz. Aínda que vaia, non era exactamente en Auschwitz, porque ese nome é algo ambiguo. Polo visto, na zona de Auschwitz había uns cantos campos de concentración e exterminio, e o de Auschwitz era o que xestionaba todos, ou algo así. Concretamente o noso protagonista estivo no campo de Monowitz, que polo visto estaba a uns sete quilómetros do outro, e aínda os había moito máis afastados.

Obviamente, o testemuño é demoledor. Pero tamén é certo que nalgúns momentos o libro faise algo máis pesado, cando se pon a elucubrar e teorizar sobre a bondade e maldade humanas, non sempre está moi brillante. Pero vaia, en xeral, lévase moi ben, e estremece bastante o que conta, como non podía ser doutro xeito.

Hai que ter en conta que tivo bastante sorte. Chegou nos últimos tempos do campo, e nos últimos meses xa se rumoreaba que a liberación estaba cerca, que os alemáns estaban escapando e os rusos perseguíndoos. Pero tamén é certo que en moitos campos, os alemáns, ante esa situacións, mataban a todos os reclusos, e quedaban tan anchos. No seu campo, non o fixeron. Escaparon os alemáns e deixaron só aos enfermos. El tamén tivo a sorte de que estaba na enfermería cando sucedeu iso. Moitos dos ?sanos? que marcharon cos alemáns non sobreviviron. É posible pensar que os alemáns deduciron que os que xa estaban enfermos non ían ser capaces de sobrevivir, pero nalgún caso equivocáronse.

Saúdos.



Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 24-05-2020 00:48
# Ligazón permanente a este artigo
Duelo na alta serra
Acabo de ver outro ?western? clásico na TVG2. Soábame telo visto antes, pero xa non lembraba case nada, só que estaba protagonizado por dous actores veteranos facendo de vellos vaqueiros. Titúlase ?Duelo na Alta Sierra?, e foi dirixido en 1962 por Sam Peckinpah. Os dous papeis principais foron para Joel McCrea e Randolph Scott.
A película non está mal, pero as vin mellores. Pero case me chaman máis algunhas circunstancias en torno a ela. Primeiro, foi dirixida por Peckinpah, que eu xuraría que está considerado un director que introducía bastante violencia nas súas películas, e iso a min non me atrae demasiado, en principio. De feito, xuraría que o tiña algo proscrito por esa razón. Nesta, algo de violencia hai, pero vaia, sopórtase sen maior problema.
Por outra banda, a película é xa dos 60, e creo que este xénero estaba xa algo en declive, despois de varias décadas eclipsando case ao resto do cine. Non sei se é casualidade que a historia trate sobre dous amigos, xa algo vellos, que son contratados para levar mercar o ouro dun poboado mineiro nas montañas. Boa parte dos diálogos xiran en torno á nostalxia deles dous e á certa brecha xeracional coa xuventude que vén empurrando por detrás.
Joel McCrea fai do antigo sheriff que foi contratado para ese traballo. E nesa feira atopa ao seu vello amigo (Randolph Scott), que traballa xunto cun rapaz que reta aos lugareños a carreiras dun camelo contra cabalo, gañando sempre (por certo, o camelo non volve aparecer en toda a película, semella algo raro, non si?). O primeiro déixalle caer ao segundo que podería contratalos para acompañarlle, se lles parece ben, e xa se monta a expedición dos tres polas montañas.
A medio camiño, atopan unha solitaria casa na que vive un pai viuvo e a súa fermosa filla. O rapaz namora dela, e flirtea, e ao pai non lle parece ben, e bate na filla. Como non fora a primeira vez, a rapaza escapa da casa, e vaise con eles, porque casualmente, está comprometida a casar cun mineiro do poboado ao que van. Moita graza non lles fai, como pasa sempre neste tipo de películas, pero ao final aceptan.
Chegan ao poboado e levan á rapaza ao lugar onde está o seu prometido, un lugar aínda máis apartado onde viven só os cinco irmáns. Xa dende o comezo vese que tanto o mozo como os seus irmáns son uns auténticos animais de bellota, e que ela, alí, non vai estar ben. Argallan todo para que a voda sexa esa mesma noite, e van ao poboado mineiro. A voda é na cantina, oficia o xuíz, que é un borracho, o local é máis un burdel que outra cousa. Ou sexa, que a cousa non acaba ben.
Os tres expedicionarios, unha vez pagado o ouro, deciden marchar e levar á moza de novo á súa casa, xa que cunha argucia bastante fea, fixeron que a voda quede anulada. O novio e os catro irmáns os perseguen e bátense en duelo en varias ocasións. A última delas é na casa da rapaza e o seu pai, que aparece morto. Pero obviamente, ganan os bos.
Tamén é curioso o combate filosófico entre o antigo sheriff, totalmente honrado, e o seu antigo amigo, xa moi perdido, que ten previsto atracalo na baixada xunto co seu compinche. Pero ao final pasan cousas e a amizade restablécese.
Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 22-05-2020 20:01
# Ligazón permanente a este artigo
O home de Laramie
Na TVG2 seguen botando películas do oeste estadounidense neste tempos de confinamento. De cando en vez, proxectan algunha da que me soa o título, e anímome a vela. Por exemplo, este dia botaban ?O home de Laramie?, e decidín vela. Non sabía se era boa, pero ese topónimo é un dos moitos que nos soan do bombardeo cultural estadounidense. A película foi dirixida por Anthony Mann en 1955 e a figura principal era James Stewart. Do resto do reparto, non me pareceu recoñecer a ninguén, só a Jack Elam, bastante novo e delgado, nun papel secundario.

A película non está mal, pero basicamente é unha mostra de que ese país de chalados ten un pasado que explica moitas das cousas que vemos actualmente. O nivel de violencia e falta de sensibilidade da conquista do Oeste debería avergoñar a todos, pero seguro que eles presumen de ser un país novo que se forxou así. Éche o que hai.

O título é ?O home de Laramie?, porque o home protagonizado por James Stewart chega a unha aldea máis ou menos cercana, e ao pouco tempo xa lle están animando a que se marche, que alí non pinta nada. E claro, o lóxico é preguntarlle de onde é, ou de onde vén, e que volva para alí o antes posible. Que xente tan acolledora!!

Ese tipo é comerciante, leva carros con mercaderías dun pobo a outro, pero neste caso, está interesado en ir a esa aldea (creo que lle chamaban Coronado, ou algo así), porque hai pouco tempo, uns apaches mataron ao seu irmán cuns rifles de repetición que, en boa lóxica, non deberían ter. A súa dedución é que hai algún branco que se debe estar forrando comerciando cos indios e facéndolles chegar un material demasiado avanzado para a súa raza (entendo eu que o razoamento debe ser ese, supoño). Ou sexa, comerciantes si, pero olliño, a ver se ninguén se fai dano.

Con ese ?leit motiv? tan curioso, o tipo chega á aldea e ponse a curiosear. Resulta que nesa zona, hai un rancho moi grande, que case absorbeu aos demais, e que incluso teñen unha relación de respecto e non agresión cos apaches, que son como os caciques da zona. Está dirixido por un vello que se está quedando cego pero que é xusto e sensato. O seu fillo é un tarambaina chalado que non arma máis ca líos. E tamén anda por alí outro tipo, creo que familar, chamado Vic, que é como un segundo fillo, máis maior ca o outro, e que lle pon bastante máis sensatez á cousa. O pai debátese entre o seu fillo carnal, que non dá aprendido, e o fillo ?adoptado?, que semella vai ser quen herde e dirixa o rancho no futuro.

Obviamente. o home de Laramie, peléase co fillo tonto ao pouco de chegar, pero enténdese mellor co fillo adoptado e co pai. Ademais, tamén é acollido no rancho da principal rival desa familia, unha muller xa maior que antes tiña boas relacións con esa familia, pero a señora agora vese algo ameazada polo poderío da familia rival, cada vez maior.

Pois nada, a historia vai avanzando, e cara ao final, vaise vendo quen argallou o trato dos rifles cos indios, que foron os dous fillos, o carnal e o adoptado. Incluso o pai o descubre case de casualidade, e un deles vese ?obrigado? a case matalo para que non o faga. SPOILER: o xiro curioso do final fai que Vic, o fillo adoptado supostamente sensato, é quen acaba sendo o máis malo da historia, cousa que non semellaba lóxica no medio da película.

Saúdos.



Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 21-05-2020 13:06
# Ligazón permanente a este artigo
A amnesia de Clío

Onte botaban na TVG2 ?A amnesia de Clío?, a última ópera galega estreada. Esta foi composta por Fernando Buide, con libreto de Fernando Epelde. A produción escénica correu a cargo da compañía de teatro Voadora, o que xa garantiza un certo grao de excentricidade. A música foi interpretada pola Real Filharmonía de Galicia, dirixida por Paul Daniel. E tamén participa, actuando activamente no escenario, o coro Orfeón Terra A Nosa.

Entendo moi pouco do tema, pero creo que só se escribiron tres óperas galegas. A primeira ópera galega foi ?O Mariscal?, baseada na vida de Pardo de Cela. A obra orixinal foi escrita por Ramón Cabanillas, e a ópera foi composta por Eduardo Rodríguez Losada, e estreouse en 1929. A segunda foi ?O arame?, do compositor Juan Durán, sobre libreto de Manuel Lourenzo, e estreada en 2008.

A min a ópera non me gusta demasiado, recoñézoo. Nalgún momento do pasado emocioneime e pensei que, como din algúns, a ópera era o espectáculo escénico total, pero despois de asistir a algunhas (ben poucas), decidín deixalo. Normalmente, os escenarios son grandiosos e fantásticos. As historias adoitan estar bastante ben. A música clásica non me desagrada, e algunhas das óperas clásicas non están nada mal. Pero despois veñen os problemas. Non se pode discutir que as líricas son as mellores voces, pero outra cousa é que me agrade oílas (e creo que non son o único). Os tonos tan agudos e graves e a forma de cantar resúltame moi pouco atractiva. Na miña opinión, ter unha voz tan marabillosa e aproveitala para iso, non sei, non o vexo. Por outra banda, o desenvolvemento das historias na ópera adoita ser moi pesado e repetitivo, a historia avanza moi lenta, teño entendido que por condicionantes musicais. Aparte claro de que, como non resulta nada doado entender o que están dicindo os cantantes, é preciso repetilo varias veces. Algunha razón haberá para que poñan letreiros electrónicos onde se van lendo os textos traducidos (cando hai que traducir, claro) ou o propio texto sen traducir. Onte, na televisión, tamén poñían subtítulos, porque senón, calquera entendía o que estaban cantando....

Porque se xa é difícil entender o que din cando cantan, xa non digamos nunha obra como esta, cuxo argumento é bastante excéntrico. Tiven que lelo en crónicas xornalísticas e críticas, porque senón, é bastante difícil de deducir. Máis ou menos vai, polo visto, de que unha activista política (teoricamente inspirada na italiana Cicciolina) critica a políticos como George W. Bush, que agora se dedica a pintar veteranos das guerras que el provocou coa súa estupidez. E a activista política acaba converténdose en Clío, a musa da historia. Na obra tamén se fala de Ángela Merkel, hai referencias a Mónica Lewinsky. Pero vaia, xa vos digo que non resulta moi doada de seguir.

A escenografía é moi curiosa, e non está nada mal. A parte esquerda do escenario está pintada e iluminada dun verde intenso. E a parte dereita está pintada e iluminada dun vermello intenso. E os integrantes do Orfeón Terra A Nosa aparecen normalmente en grupo, estando habitualmente as mulleres vestidas de branco, e os homes de etiqueta. Os contrastes cromáticos son moi poderosos. Xa sabemos que Voadora manexa moi ben eses códigos.

E rematamos co curioso elenco dunha ópera galega. Aparte do coro e a orquestra, participan a soprano Raquel Lojendio (canaria), o barítono Sebastiá Peris (valenciano) e a mezzo Marina Pardo (cántabra), que cantan en galego perfectamente. Interesante experimento. Non sei se é que non hai moitos cantantes galegos, ou foi outra razón.

Saúdos.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 17-05-2020 10:31
# Ligazón permanente a este artigo
A Segunda Guerra Mundial
Non sei a vós, pero a min atráenme as efemérides con números redondos, e estou seguro que non son o único. No ano 2014 cumpríanse 100 anos do comenzo da 1ª Guerra Mundial (no seu tempo chamáronlle a Gran Guerra porque non esperaban que houbera unha Segunda). Merquei un libro e entereime máis en detalle do que pasara, porque a maquinaria propagandísitica estadounidense eclipsouna coa Segunda. E neste 2020 cumprénse 75 anos do final da Segunda Guerra Mundial.

Xa pensando niso, o ano pasado merquei no Círculo de Lectores (un dos últimos que encarguei nese desaparecido proxecto) un libro titulado ?A Guerra Total?, elaborado polo Canal Historia. E neste confinamento vin que era factible enfrontarme a algo como iso. Pero comezou a rondarme algo a cabeza. Soábame que, uns cantos anos antes, 6 ou 8 fácilmente, tamén mercara no Círculo de Lectores un superlibro ilustrado (debeu costar un pastón, creo) sobre o mesmo tema. Como era de gran formato, non o tiña moi a vista, pero tiña que andar por casa. E localiceino. E estoulle dando duro, porque ese si que leva horas miralo entero. É de tres autores anglosaxóns, H.P. Willmott, Robin Cross e Charles Messenger. Está moi moi ben. E a miña seguinte lectura tamén vai ir sobre algo ambientado nesa época, pero diso xa vos falarei no seu momento.

En canto ao libro que desencadenou toda esta paixón, pois está ben, pero simplemente iso, porque claro, desentona con respecto ao outro máis grande, que é unha super-marabilla. Pero o libro ten unha estrutura curiosa. Ten algo así como 7 grandes capítulos. Pero só hai 2 ou 3 que falen propiamente do que todos entendemos pola evolución da Segunda Guerra Mundial. Todos os demais capítulos falan dos antecedentes da guerra, de como era a vida, a sociedade, o xénero, o racismo, e moitos outros factores nos diferentes países que participaron na guerra (nos principais, claro, porque salpicou a moitos).

A idea básica era que os líderes das tres grandes potencias do Eixe (Alemaña, Italia e Xapón) eran tremendamente arrogantes, tiñan unha gran capacidade de persuasión, e lles resultaba moi doado convencer aos seus cidadáns, que en moitos casos estaban pasando por unha grande crise, de que os seguiran. Pero vaia, os casos eran diferentes.

Parece que Hitler era un grande líder, pero os alemáns sempre se creron superiores aos demais (agora tamén lles pasa, por iso alí aparecen cada certo tempo movementos de ultradereita, lévano no sangue). Mussolini era un pallaso, pero durante algún tempo convenceu a moitos dos seus pallasos cidadáns (seguiu pasando con Berlusconi, Salvini, e outros). Pero Italia tiña pouca forza militar, e sempre que intentaba invadir algo ou alguén, acababan escaldados, un desastriño. No lonxano Oriente, Xapón sempre se creu superior aos demais, e tiñan un Emperador que era un semiDeus (dise moito que os seus cidadáns escoitaron a súa voz por primeira vez cando Xapón se rendiu despois das bombas atómicas).

Do lado Aliado tamén poderían dicirse moitas cousas. A Unión Soviética aínda non se sabe moi ben como conseguiu remontar tras Stalingrado. Pode que fora porque tiñan moitísima poboación e porque levaron as industrias pesadas máis alá dos Urales, onde eran intocables. Pero Stalin era un animal e o exército roxo tamén era bastante salvaxe. Gran Bretaña tiña un certo poder aéreo e naval, pero tiña o exército moi debilitado e fixo o que puido. O de Francia foi moi patético. Os alemáns lle invadiron o país nun cuarto de hora, e limitáronse a pedir axuda aos colegas, porque eles eran incapaces de nada, pero seguro que aínda presumen que estaban no bando dos ganadores, cando tiveron que facerlle todo os demais. E seguramente a guerra a ganaron os estadounidenses (por un lado, polo outro os soviéticos), que se converteron nunha grande forza militar e industrial en poucos anos (tamén é certo que se forraron durante a guerra, veulles de marabilla). Levan décadas resfregándonos aos demais que temos que portarnos ben, que eles son máis fortes.

Saúdos.



Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 15-05-2020 15:34
# Ligazón permanente a este artigo
O día de mañá
Pois mira ti, que creo que nunca vira ningunha película dirixida por Roland Emmerich, e nunha semana caeron dúas. A de ?Stargate? xa foi buscada, porque me chamaba a atención. Pero ?O día de mañá?, do ano 2004, apareceu por casualidade. Estaba zapeando, atopeime con ela cando levaba 5 minutos, vin que me cadraba ben no meu horario, e lanceime a por ela.

Non sabía moi ben de que ía, pero sabía que era de catástrofes, ese xénero tan curioso. E tamén lembraba que, no seu momento, cando a estrearon, as impactantes imaxes do trailer cunhas ondas xigantes pasando por riba da Estatua da Liberdade e de Manhattan me chamaron a atención. Hai que ter en conta que poucos anos antes foran os atentados das Torres Xemelgas. Xa sabedes que non hai que ser moi esixentes con este tipo de produtos, pero polo menos dan lugar a imaxes moi potentes.

A trama xira arredor do cambio climático. Moitos expertos presentaran apocalípticas consecuencias do estilo de vida actual en boa parte do planeta, pero por algunha estraña razón, fórmanse tres xigantescas tormentas que van cubrir boa parte do hemisferio norte e van levar en cuestión de horas ou días a toda esa zona a unha época de glaciación, baixando as temperaturas moitísimo.

Se non lembro mal, unha das tormentas (a que centra a historia da película) está sobre América do Norte, outra sobre o Ártico e a terceira sobre Siberia, que digo eu que afectaría a Europa e Asia, pero desas dúas non se ve case nada, todo está centrado en Estados Unidos e principalmente en Nova Iork. Comeza primeiro cunha gran subida do nivel do mar e despois baixa moitísimo a temperatura, de forma que se pon a nevar, pero indo máis alá, a xente que está na rúa queda conxelada en cuestión de segundos. Unha das imaxes máis impactantes é cando se ve pasar un mercante ou petroleiro ruso por unha rúa de Manhattan totalmente inundada (para iso valen este tipo de películas).

Os principais protagonistas son unha familia algo lixeiramente desapegada entre sí, formada por Dennis Quaid (pai), Sela Ward (nai) e Jake Gyllenhaal (fillo). O pai é o meteorólogo que predixo a catástrofe, que algúns políticos seguen calificando como tolo, pero que cando se monta o cirio, todos seguen as súas ordes, porque todos ven que ten razón e que predi correctamente todo o que vai suceder. A nai é médica nun hospital onde hai nenos con cancro, e queda a acompañar ao último en ser rescatado. E o fillo é supostamente un rapaz moi listo, que vai en avión a Nova Iork cuns compañeiros de clase para participar nun concurso cultural representando ao seu instituto, todo iso cando a cousa xa pinta moi fea.

Pois nada, que está todo fatal, e cando a cousa xa está encarrilada (ou sexa, que xa saben que teñen que evacuar a parte sur dos Estados Unidos, porque coa do norte non hai nada que facer), vai o pai, e descubre que o seu fillo aínda está vivo, e atrapado na Biblioteca Pública de Nova Iork (se lle chaman así, será porque hai só unha, cousa que me estraña). Así que, cun par de colegas, con todo nevado e facendo un frío que flipas (o resto da xente se conxela cando está na rúa, pero eles non, por algunha estraña razón), vanse en coche a Nova Iork (non sei a que distancia estaban exactamente, pero el mesmo deixou ao seu fillo no aeroporto ao comezo da película). Polo medio empotran o coche, e seguen a pé. Un deles morre dun terrible accidente. Acaban chegando á Biblioteca Pública de Nova Iork, e abraza ao seu fillo e as persoas que conseguiran salvarse con el. Incrible non, o seguinte.
Saúdos.



Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 15-05-2020 15:33
# Ligazón permanente a este artigo
Lázaro de Tormes
O outro día botaban na 2 unha película española de 2001 sobre ?Lázaro de Tormes?, con magnífico elenco español, e decidín probar, que a historia está moi ben, e apuntaba maneiras.

Foi dirixida por Fernando Fernán-Gómez primeiro, pero enfermou, e seguiu José Luís García Sánchez. De feito, Fernán-Gómez tamén ía facer de cego, e tivo que suplilo Paco Rabal, que tamén andaba xa bastante cascao. De Lázaro maio fixo Rafael Álvarez El Brujo, e de neno facía Manuel Lozano (o de ?A lingua das bolboretas?). Tamén estaban Karra Elejalde, Beatriz Rico, Agustín González, Juan Luis Galiardo, ou sexa, o máis granado.

Obviamente, a película resulta ben divertida. Non é unha secuencia temporal exacta como a do libro, senón que vai saltando adiante e atrás no tempo. De feito, todo xira arredor de que Lázaro, xa de maior, está xustificando ante un xulgado, as túas tropelías, non por maldade, senón por fame. E ao xurado e xuíces resúltalle moi complicado aguantar a risa cando conta algunhas das súas andanzas. Ao final hai un indulto xeral porque o rei Carlos V volve celebrar cortes en Toledo, petición moi celebrada na cidade.

Saúdos.



Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 15-05-2020 14:03
# Ligazón permanente a este artigo
Stargate
Non sei exactamente a razón, pero cruceime con esta película en varias ocasións, facendo ?zapping?, e tiña certo interese en vela, aínda que sospeitaba que tiña algo ou bastante de casquería, e non me equivocaba. ?Stargate? é unha película dirixida en 1994 polo alemán Roland Emmerich. Supostamente os papeis principais son os de James Spader e Kurt Russell.

Primeiro vou contar a parte ?interesante? da mesma, que é a que ten que ver con James Spader. É un exiptólogo ao que contratan para descifrar uns xeroglíficos que aparecen nunha estraña e grande estrutura, en torno á cal xira o típico proxecto ultrasecreto estadounidense. El fai unha mellor tradución que a que tiñan ata ese momento, e deducen que se trata dunha porta estelar (stargate). Pero algo xa debían intuír, senón non montarían tremendo proxecto ultrasecreto en torno a ela, e non estarían os fanáticos militares estadounidenses protexéndoa.

Deciden mandar unha expedición ?ao outro lado da porta?, porque o exiptólogo xa descubriu como cruzala hacia alá. Pero el ten que ir na expedición, porque é o único que, unha vez no outro lado, podería saber como atopar a combinación de símbolos para volver (argumento bastante estúpido, pero pode valer para unha película de entretemento, claro).

Cruzan ao outro lado, e aparecen nun sitio moi parecido ao antigo Exipto (esa porta estelar xa aparecera nunha excavación no antigo Exipto, a comezos do século XX), dentro dunha pirámide rodeada dun deserto de area. A convivencia entre o exiptólogo e os militares que o acompañan non é doada, non se entenden nada ben. O caso é que confraternizan coa civilización que anda por alí, e vanse facendo amiguiños.

Pouco despois, chega unha nave espacial con forma de pirámide e colócase xusto enriba da pirámide inicial. O líder desa nave, que veu aí para rexuvenecer, porque xa estaba a piques de morrer, resulta un personaxe moi intrigante. Por certo, tanto a civilización da zona como estes novos, parecen falar un dialecto do antigo exipcio ou do demótico, así que o exiptólogo vaise entendendo con eles (mirade o bo que é ter estudios).

Pois nada, que a historia non ten moita máis chicha. Que deciden volver, o exiptólogo atopa todos os símbolos que forman a combinación para cruzar de volta á Terra, pero ao final el queda, que estaba botando moza e é normal pensar que un exiptólogo sexa moi feliz nunha civilización que se parece ao antigo Exipto, eu non digo nada.

Deixo un breve parágrafo final para os militares estadounidenses, modelo de intelixencia. A outra suposta estrela da película é Kurt Russell. A el méteno neste lío, despois de que o seu fillo morrera accidentalmente, e está moi deprimido. Córtase o pelo ao cepillo e anda coa súa habitual cara de mala ostia, repartindo e disparando en canto ten ocasión. Incluso, cruza cara o outro lado unha bomba nuclear, que chegou a activar no último momento, cando se viu apurado, e mediante unha treta, consegue que estoupe na nave espacial cando está marchando. En definitiva, unha actuación bastante patética pero que seguro que emocionou a máis dun nese país de patáns iletrados.

Saúdos.



Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 15-05-2020 14:03
# Ligazón permanente a este artigo
Atila, rei dos hunos
E aquela mesma tarde, en sesión dobre, os de TRECE estaban sembrados, e decidiron masacrar tamén a figura de Atila, proxectando a película "Atila, rei dos hunos", dirixida por Douglas Sirk en 1954, con Jack Palance e a súa estraña cara facendo o papel principal.

Meter en hora e media a intensa vida deste caudillo do século V que viña das estepas asiáticas e que aterrorizou ao Imperio Romano de Occidente era algo absurdo. De novo, como no caso de Gengis Khan, pasou algo raro. Cando tiña asediada a capital do Imperio Romano de Occidente (estaba xa no seu ocaso, a capital xa non era Roma, senón Rávenna, aínda que na película din que era Roma), de súpeto, levantou o sitio e marchou. Parece que morreu pouco despois en estrañas circunstancias. Por certo, Atila, igual que Gengis Khan e Alexandre Magno, está soterrado nun suntuoso santuario... pero ninguén sabe onde está en ningún dos tres casos.

Pois iso, nesta película se tratan só algúns aspectos puntuais da súa vida e obra, seguindo os cánones da cultura e forma de vida estadounidense, con pouco respecto polas culturas diferentes á súa (que son, basicamente, todas as demais). Outro truño que demostra a mediocridade destes patáns estadounidenses, pero calquera llo di.

Tamén contan outra parte interesante da historia, pero claro, de forma moi fragmentaria, porque senón alongaría moito. É que o Imperio Romano de Oriente se está facendo moito máis forte que o de Occidente, totalmente decadente. Neste caso está liderado por Teodosio, que debía ser boa peza, polo que teño entendido.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 15-05-2020 12:28
# Ligazón permanente a este artigo
1 [2]
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0