Viaxes O Lóstregho


Furancho Oficial de Cabañas & Catoira Travels
A partir deste santo día de Nadal do ano 2006 este vai ser o Furancho Oficial da xa célebre axencia de viaxes perralleiros Cabañas & Catoira Travels. Este e-zulo está especialmente deseñado para todos aqueles infelices ós que xa non lles carbura ben o 4 Latas, que xa están cansos de viaxar con AirZambia ou que levan toda a vida facendo auto-stop en carromato. Chegamos a un punto onde a xente moderna quere viaxes modernas, opinións modernas e visións modernas. Pois ben, para estes últimos non é esta páxina. Estes deben ir á páxina da COPE. Neste "fotolog" haberá fotos das nosas viaxes, comentando diferentes aspectos e anécdotas vividas. Recomendaremos lugares e esperamos que todo o mundo o pase ben e teña ganas de repetir a visita.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Persépolis
Hai poucos días fun ver a película "Persépolis", da iraniana Marjane Satrapi. Se non me engano, está baseada no libro (poderíamos chamarlle cómic??) do mesmo título e mesma autora.

Trata sobre a súa vida, unha rapaza que está crecendo cando cae o Shah de Irán e chega a Revolución Islámica. E a cousa non mellora con este cambio. A familia da rapaza sofre certa represión e a rapaza coñece a realidade en primeira persoa.

Cando é adolescente é enviada polos seus pais a Viena. Está alí durante algún tempo pero non se adapta demasiado ben e volve. Está algúns anos en Irán, pero volve ter problemas porque quere máis liberdade e os fanáticos musulmáns non lla dan. Finalmente acaba marchando para Francia.

A película é en versión orixinal (francés) con subtítulos en castelán. Déixase ver moi ben, resulta moi interesante, apréndese moito dun xeito ameno e incluso ten tamén momentos moi divertidos.

Recoméndase vivamente vela, amosa un choque de culturas moi actual.

Saúdos.

Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 31-01-2010 23:57
# Ligazón permanente a este artigo
O xogo de Yalta - Afterplay

Hai unhas semanas fun ver unha representación teatral a cargo da compañía galega Teatro do Atlántico que consistía na concatenación de dúas pezas baseadas en obras de Chejov.

A ver, aclaremos algúns conceptos sobre esta representación:
- Primeira: A representación duraba unhas dúas horas, pero era simplemente a escenificación de dúas obras distintas, unha despois da outra, de aproximadamente unha hora cada unha.
- Segunda: a primeira obra era interpretada por dous actores, e a segunda por outros dous diferentes, e os catro só coincidían no escenario durante uns breves segundos que son, obviamente, o final da primeira e o comezo da segunda.
- Terceira: realmente as obras non son de Chejov, son dun dramaturgo irlandés chamado Brian Friel que se baseou en personaxes de Chejov (de "A dama do canciño" e de "Tío Vania") para tecer novas historias, pero seguindo totalmente o estilo de Chejov (ou intentándoo, claro).

A primeira foi "O xogo de Yalta" e foi interpretada por Victoria Pérez e Damián Contreras. Ela é "a dama do canciño", vén de Moscú a Yalta para descansar, por recomendación do seu marido, e coñéceo a el, un dandi de Yalta. El sedúcea e hai unha historia de amor entre eles, tamén en Moscú, a onde ela volve ao enfermar o seu marido.

A segunda obra, titulada "Afterplay", e protagonizada por María Barcala e Gonzalo Uriarte, trata dun encontro entre unha muller (sobriña do Tío Vania, se non lembro mal) que vén a Moscú porque as autoridades lle aconsellan que convirta as súas leiras en bosques para sacarlle máis partido, e un home, que está ensaiando na Ópera de Moscú a estrea ao día seguinte de "La Boheme" de Puccini. Pero resulta que nesa conversa hai bastantes mentiras (case todas por parte do home) que sacan a relocer pouco despois que realmente só é un músico de rúa.

Para o meu gusto, a primeira obra foi bastante pesada, unha historia de amor bastante insulsa e xa vista moitas veces. A segunda xa resultou algo máis levadeira, xa que as mentiras dábanlle uns xiros interesantes á trama, aínda que tamén tiña certa tendencia á pesadez.

E resulta que é a mesma sensación que tiven en anteriores ocasións que teño visto obras de Chejov (ou basadas nas súas, como foi este caso). É un dos piares principais do teatro europeo, pero con diferentes compañías e diferentes idiomas, eu aínda non conseguín conectar con el. Será problema meu, pero a miña paciencia está esgotándose.

Saúdos.
Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 31-01-2010 23:46
# Ligazón permanente a este artigo
Torani no Totoro
Hai uns días tamén acabei facendo unha cousa que non tiña prevista en absoluto, pero a vida social ten esas sorpresas.

No Fórum Metropolitano están botando un ciclo de películas de animación infantil xaponesa do gran autor Hayao Miyazaki. Este autor está adquirindo gran fama nos últimos anos grazas a películas moi premiadas (incluso algún Óscar) como "A viaxe de Chihiro" e "A princesa Mononoke".

A que botaban o outro día era unha cinta do ano 1988 titulada "Torani no Totoro" (O meu veciño Totoro). Buf, que derroche de imaxinación!!!! Intentarei contarvos máis ou menos de que ía, pero hai cousas que non son doadas de explicar con palabras.

A cousa vén sendo que un pai e as súas dúas fillas trasládanse a unha nova casa no campo. A nai das nenas está enferma e ingresada nun hospital (aínda que non moi grave, polo que se ve na película) e a nova casa non queda moi lonxe de alí, así que lles facilita as visitas á nai.

A vida desta xente é caralluda (análise dun adulto, claro). O pai é profesor nunha universidade cercana, á que vai traballar en autobus, pero é moi enrollado e as nenas o pasan en grande con el, aínda que elas son moi botadas para diante e pouco medosas, sobre todo a pequena.

Un día esta nena pequena intérnase polo bosque e coñece a un ser máxico e moi peculiar, que é ese Totoro do título. Despois non é capaz de atopalo, e todos pensan que foi un froito da súa imaxinación.

Un día reciben a nova de que a nai empeorou algo da súa doenza e de que non volverá tan axiña como se pensaba. A nena pequena, buscando á súa nai, pérdese, e mobilízase toda a comarca buscándoa. Totoro colabora e a historia remata con final feliz.

Conclusión: tendo en conta, claro, que é unha historia infantil, hai que renderse ante a desbordante imaxinación do autor, que descoloca incluso aos máis escépticos, entre os que podería estar eu.

Saúdos.

Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 31-01-2010 23:16
# Ligazón permanente a este artigo
Once máis quince

Hai uns días fun ao Fórum Metropolitano a ver un curioso espectáculo. Chámase "Once máis 15" e é un proxecto de Edicións do Cumio. Deu lugar a un libro-disco pero aquel día aínda non estaba á venta. Coido que custa 15 euros, a ver se podo conseguilo nalgures nos vindeiros tempos.

En que consiste este proxecto? Pois 15 grupos galegos (de xente nova) musicaron poemas de 11 poetas galegos (dalgún poeta saen varias obras, por iso a diferencia numérica).

A lista de poetas é impresionante: Pexegueiro, Cunqueiro, Lopo, Celso Emilio, Salgado, Darío Xohán, grupo Rompente, Pimentel, Curros, Rosalía e Manuel María.

A lista de grupos é unha mostra moi interesante da nova música galega: Zimmer103, Miguel Alonso, Ataque Escampe, Miguel Suárez, Xurxo Mares, Fanny e Alexander, Anxo Rei, Roberto Sobrado e banda, Snail, Meiga do Norte, Julian Ross, David Taboada, Elanor, Fucoxabier e Nao.

No concerto do Fórum só actuaron Miguel Alonso, Xurxo Mares e Elanor, que tocaron tamén parte do seu repertorio.

Moi interesante este proxecto, agardamos que teña moito e exitoso percorrido.

Saúdos.
Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 31-01-2010 22:59
# Ligazón permanente a este artigo
Tarde de cine
Hoxe, non sei por qué, vinme con ganas, e metinme en casa unha dobre sesión continua de cine clásico en branco e negro. Púxenme a rebuscar nuns DVDs que viñeran hai algúns anos de promoción con algún xornal e atopei dúas alfaias: "O terceiro home" e o "Capitán Kidd".

O TERCEIRO HOME

Casualmente, eu nunca vira esta película. Debín collela naquela promoción porque ouvira falar moi ben dela pero debeu ir quedando esquecida naquel curruncho. Teño a remota lembranza de que alguén, hai moitos anos, me deixou a novela de Graham Greene na que está baseada e, por suposto, a lin, pero non lembraba en absoluto a historia.

Para quen non a coñeza, trata dun escritor americano de novelas baratas (pero con certa fama) que chega á Viena de final da Segunda Guerra Mundial (tamén dividida en catro sectores) chamado por un amigo seu, que lle ofrece un traballo xa que sabe que o escritor está pasando apuros económicos. Nada máis chegar entérase da morte do seu benefactor, pero irá informándose e sabendo que realmente está vivo, pero que é perseguido por todas as policías xa que é traficante de penicilina adulterada que está provocando mortes e outras desgrazas.

Vina en versión orixinal con subtítulos. Os actores moi ben. Case resaltaría a un que é secundario, pero que me sorprendeu moitísimo, Trevor Howard, que facía de xefe dos militares ingleses. Sabía da súa fama de bo actor, pero non sabía en que películas actuara, e pareceume bárbaro.

Déixovos coa famosa escena entre o escritor Holly Martins (Joseph Cotten) e o contrabandista Harry Lime (Orson Welles, que case non aparece na película) na deserta noria do Prater vienés. Como anécdota, lembro algo así como que na novela o escritor chamábase Rolo Martins, pero que na película o cambiaron porque "Rolo" é un nome que no mundo anglosaxón ten certas connotacións homosexuais.




O CAPITÁN KIDD

A outra película non ten nada que ver coa anterior. Trata de piratas ingleses a finais do século XVII.

O protagonista principal é o pirata inglés William Kidd, moi ben interpretado polo gran Charles Laughton. Despois de destrozar un navío real inglés, consegue enganar ao rei (nunca destacaron pola súa intelixencia) para que o nomee como protector doutro importante navío que vai saír da India.

Van reclutando a tripulación dun xeito bastante peculiar (basicamente, todos son piratas) e entre eles vai o fillo do patrón daquel primeiro navío real asaltado. Atópanse con este novo barco cerca de Madagascar (onde facían moitas das súas perrerías) e dun xeito bastante sinxelo e "legal" fanse co principal do seu tesoro (un impresionante cofre mogol), o embaixador inglés ante o Gran Mogol, a súa fermosa filla (pero tonta ata dicir basta) e aínda por riba fan estallar o polvorín do outro barco.

Despois de moitas aventuras chegan a Londres, sen saber que aquel fillo de patrón (interpretado por Randolph Scott, pareceume que non tiña moita expresión na cara) e a filla de embaixador, que crían mortos, xa informaran ao rei da verdadeira calaña do Capitán Kidd. Finalmente é colgado polas súas fazañas.

Atopei en Internet a película enteira, pero está en inglés con subtítulos en castelán. Como comentario, poderíamos dicir que queda moi clara a distinción entre piratas e xente con pouca educación, por unha banda; e xente noble e real e de educación exquisita (Kidd contrata a un axuda de cámara para intentar finxir o que non é). E un xa non ten claro cal desas dúas castas é peor.

Podedes vela premendo aquí
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 09-01-2010 23:28
# Ligazón permanente a este artigo
Todos os nomes
Acabo de ler outra novela máis neste produtivo Nadal, aínda que neste caso debería dicir "romance", xa que é o nome que reciben as novelas en portugués, e tiven a fortuna de poder lela directamente na versión orixinal portuguesa. É de José Saramago e titúlase "Todos os nomes", penso que é unha das obras máis coñecidas del.

Xa é a segunda novela que leo del, antes fora "O home duplicado", pero aquela lina en castelán.

Non me desagrada nada o estilo, aínda que ás veces as súas historias dan uns xiros un tanto estraños. Por exemplo, o final desta non está mal, pero tampouco me gustou demasiado, anunciaba máis.

Gústame moito a forma de puntuación que ten e o xeito obsesivo de explorar todas as ideas que hai na cabeza do narrador, e o método exhaustivo de expresar todas as posibles variantes nunha determinada situación puntual. Pero faise duro, e se non lle colles ben o truco ao principio pode resultar pesada a lectura, xa que as frases son moi elaboradas e semellan non rematar nunca. Eu non me sinto especialmente dotado para esas complexas estruturas sintácticas, así que supoño que o éxito residirá na moi boa man e prosa fluída do autor, digo eu.

Saúdos.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-01-2010 22:54
# Ligazón permanente a este artigo
América para armónica e orquestra
O anxiño que coida de min fíxome un regalo de Reis: conseguíume unha entrada para o Concerto de Reis da Fundación Barrié na Coruña.

Ao igual que me pasa case sempre que vou a ese lugar, sexa para ver teatro, música clásica ou jazz, acabo pendurando aquí un longo artigo sobre as miñas sensacións. Hoxe non vou ser menos, hai moito que contar. Así que se non tedes moita presa e nada mellor que facer aínda vos vou entreter un bo pedazo.

O concerto titulábase "América para armónica e orquestra". Tocaba a Orquestra Sinfónica de Galicia, dirixida por Enrique Diemecke e co solista de armónica Robert Bonfiglio. O programa era o seguinte:
- "Concerto para armónica e orquestra" do compositor brasileño Héitor Villalobos (da primeira metade do s. XX)
- "Catro danzas do ballet Estancia" do compositor arxentino Alberto Ginastera (metade do s. XX). Ao final só tocaron tres das catro danzas.
- "Obertura de West Side Story" do compositor americano Leonard Bernstein.
- "Hoe-down do ballet Rodeo" do compositor americano Aaron Copland.
- Un "medley" de pezas de Elvis Presley.

Como vedes, todo moi americano, pero hai moito que contar, sobre todo sobre os dous americanos invitados a participar, o director e o solista de armónica.

Para empezar, supoño que un grupo que interpreta música clásica habitualmente, como é a OSG, sentirase moi a gusto cando pode liberarse dese marco e moverse un pouco máis libre, en ritmos máis modernos. Digo eu. E que sempre pode agradecer, tamén o público, que chegue alguén que se saia un pouco dos ríxidos corsés da música clásica. Pero os dous señores do outro día saíanse bastante dese corsé.

Por unha banda, o director era bastante pouco ortodoxo, mexicano de orixe alemá. Na miña humilde opinión, bastante pallaso. Cando ía comezar o "rodeo" de Aaron Copland saíu cun chapeu que lle tirou a un músico (o músico tocou con el toda a peza). Estaba continuamente xirándose cara ao público, dando xiros que parecían de toureiro, dicindo "mambo" na peza de West Side Story. Non é que se saíra do corsé clásico, este queimouno antes de nacer. E estou resumindo as súas actuacións para non cansar moito.

E que dicir do "armoniquista" Robert Bonfiglio. Déixovos dous vídeos, o primeiro con bucólicas paisaxes dun dos movementos de Villalobos que tocou e despois outro no que se lle ve co seu grupo co estilo e indumentaria coa que tocou as pezas de Elvis.

Obviamente, a primeira peza, clásica, tocouna vestido impecablemente, e para a segunda, a de Elvis (non tocou nas outras), xa saíu como se lle ve no segundo video, de camiseta negra (coido que dos Rolling Stones), con tirantes negros e botas campeiras. Ao despedirse a primeira vez, xa anunciou que volvería na segunda parte, e fixo un pequeno adianto en clave sureña, xa cheiraba mal a cousa. E sei que a camiseta era dos Rolling Stones porque cando saímos alí estaba no corredor vendendo e asinando os seus discos. Patético. Non moi lonxe estaba o conselleiro de Cultura arrodeado dalgúns outros do PP, ou sexa que a saída era do máis triste que se podía esperar. Deume a impresión de ser o típico cateto prepotente que pensa que América está moi por riba do resto (vaia, acabo de fixarme que o comentario vale para calquera dos dous).

Que vos diría sobre o resultado final: non estivo mal pero sobraban pallasos. Claro, na culta Europa dedícaslle un concerto a América e poden pasar estas cousas. Vaiamos por partes:
- Concerto para armónica de Villalobos. Non estivo nada mal, e o Bonfiglio este fíxoo excepcional. Non se lle pode negar que o seu nivel de virtuosismo é espectacular, os músicos non facían máis que recoñecelo. Pero teño entendido que esta é a ÚNICA PEZA DE MÚSICA CLÁSICA PARA ARMÓNICA. Este señor gánase a vida, entre outras cousas, tocando esa única peza por todo o mundo. Xa leva máis de 300 ocasións.
- Danzas de Ginastera. Gustáronme, moi movidas, ben. Pero o director xa empezou a facer pallasadas.
- West Side Story. Un dos meus musicais favoritos (e son moi poucos os que me gustan). Houbo que soportar ao director, de novo.
- O Rodeo de Copland. Ben, pero o director facendo o tonto de novo.
- Elvis Presley. Non me chama a atención, só dúas ou tres baladas, que obviamente foron interpretadas, pero os seus rock and roll non me din absolutamente nada. Nos anos 50 serían rompedores pero eu nacín despois e nunca me chistaron. O armoniquista fixo bises ata cansarse, estaría quentando a man para asinar discos despois.

Isto foi todo o que deu de si para min o concerto do outro día. A ver se me invitan a outro similar, xa vedes vaia diversión!!

Saúdos.




Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-01-2010 22:44
# Ligazón permanente a este artigo
Ray Harryhausen, creador de monstros
Fun o outro día ver unha magnífica exposición que xa levaba varios meses na cidade da Coruña e que remata dentro de moi pouco tempo. Titúlase "Ray Harryhausen, creador de monstros" e está na Fundación Luís Seoane.

A exposición amosa debuxos, esquemas e maquetas que utilizou para as películas de animación nas que participou, e ademais había varios lugares onde proxectaban fragmentos das súas películas ou incluso unha entrevista que lle fixo o director John Landis.

Non está de máis lembrar as marabillosas instalacións da Fundación Luís Seoane, e que ademais habitualmente hai moi pouca xente. Con esta e con outra exposición sobre debuxos animados que houbo hai poucos meses, eu pasei horas moi agradables neste espazo.

Para os que non o saiban, Ray Harryhausen non era o director destas películas senón simplemente o encargado da animación. Xa nos anos 30 facía maquetas articuladas que rodaba utilizando técnicas como as da animación: é dicir, colocaba a figura nunha posición, fotografaba, movíaa lixeiramente, foto, etc. Normalmente o director desas películas era Charles Schneer.

Déixovos cun video que atopei en Youtube cunha boa selección de escenas de diferentes películas nas que aparecían as súas maquetas animadas.

Saúdos.

Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-01-2010 21:46
# Ligazón permanente a este artigo
O contador de historias (The hakawati)
Hoxe acabei de ler outra voluminosa novela coa que me puxen estes días. Teño que aproveitar estas etapas de vacacións máis longas para afrontar estes retos máis duradeiros.

Trátase da novela "O contador de historias" (en libanés se lles chama hakawatis a estes persoeiros tan importantes no mundo árabe) do escritor libanés Rabih Alameddine. Por se alguén lle interesa, na edición do Círculo de Lectores que eu usei pasa ben das 600 páxinas.

Estraña novela. Recoñezo que me acheguei a ela porque a tradición de contadores de historias dos árabes é moi longa e coñecida. Basicamente mesturábanse tres grandes historias:

- A da propia familia do autor, senón é autobiográfico non lle ha de faltar moito seguramente. Segundo consta alí, fixéronse ricos na segunda metade do s. XX cuns concesionarios de coches en Beirut, despois foron estendéndose a máis países. Conta as orixes da familia dende finais do s. XIX, eran exiliados armenios en Turquía que escaparon de alí (lembrade a famosa matanza de 1915) e chegaron ao Líbano. O narrador é un programador informático que vive en Los Ángeles dunha idade parecida á que ten o autor, e que só visita o Líbano ocasionalmente.

- Sae moi magnificada, supostamente, a historia dun guerreiro árabe do século XIII, chamado Baybars, que é un clásico das historias árabes, polo visto.

- E tamén sae unha historia supostamente nova sobre un emir que tiña moitas fillas femias pero que quería ter un fillo varón e entón pídelle consello a unha fermosa escrava súa, e debido a iso aparecen demos, seres do inframundo, etc. Esta debe ser a conexión máis clara con "As Mil e Unha Noites", magna obra que aínda non lin pero da que me teñen contado cousas como as que se ven na parte do libro que trata desta historia. O autor recoñécea como a obra máis importante que lle influíu para escribir este libro.

Non sei que dicirvos. Non está mal, pero a continua mestura das tres historias (e xuraría que me estou esquecendo algunha máis pequena que xurde de cando en vez) faille perder algo de vigor. Ademais, que queredes que vos diga, pero a historia do Líbano actual non ten o encanto das outras dúas, éche o que hai. Así que rematei cun certo sabor agredoce. Xa teño comentado moitas veces o meu gusto polas historias doutra época e de lugares exóticos (romanticismo do século XIX). Non é imposible que me guste unha novela ambientada na actualidade, pero ten que ter máis continuidade e contar unha historia máis redonda.

Saúdos.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 04-01-2010 00:04
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal