Viaxes O Lóstregho


Furancho Oficial de Cabañas & Catoira Travels
A partir deste santo día de Nadal do ano 2006 este vai ser o Furancho Oficial da xa célebre axencia de viaxes perralleiros Cabañas & Catoira Travels. Este e-zulo está especialmente deseñado para todos aqueles infelices ós que xa non lles carbura ben o 4 Latas, que xa están cansos de viaxar con AirZambia ou que levan toda a vida facendo auto-stop en carromato. Chegamos a un punto onde a xente moderna quere viaxes modernas, opinións modernas e visións modernas. Pois ben, para estes últimos non é esta páxina. Estes deben ir á páxina da COPE. Neste "fotolog" haberá fotos das nosas viaxes, comentando diferentes aspectos e anécdotas vividas. Recomendaremos lugares e esperamos que todo o mundo o pase ben e teña ganas de repetir a visita.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Supertramp: xira dos 40 anos (70-10)
Hai uns días fun ao concerto que o grupo británico (pero con moitos membros americanos) Supertramp deu no Coliseo da Coruña. Comentaremos bastantes cousas sobre el, pero podemos resumilo en que foi excepcional, marabilloso.

En primeiro lugar, volvín ver na prensa que tamén actuaron aquí no ano 2002. Sempre foi un grupo que me gustou bastante, e nin sequera lembraba que tocara na miña cidade, así que non consigo lembrar por que non fun naquela ocasión. Que estraño!!!

Podemos comezar dicindo que non intentar enganar a ninguén. Non sacaron disco novo, e non sei se sacarán algún máis, é unha xira unica e exclusivamente para facer caixa e tocar os éxitos que todo o mundo coñece e do mesmo xeito que os tocaron sempre.

Digo isto porque a calidade do son foi excepcional e as cancións soaron exactamente igual que nos discos de estudio e que no mítico directo de París no ano 1980, cando estaban no seu apoxeo e faltáballes non moito tempo para separárense.

Supoño que unha das cousas que máis nos chocaban a todos era como substituirían a Roger Hodgson, aínda que xa levan case 30 anos facéndoo, así que práctica non lles debe faltar.

E fixérono con moitísima solvencia con dúas persoas, ou case poderíamos dicir unha e media.

En catro cancións, que se non lembro mal eran "The logical song", "Breakfast in America", "School" e "Give a little bit" fixo o seu papel Jesse Siebenberg, o fillo do batería Bob Siebenberg (un dos tres membros que queda da formación clásica). Boa voz e bo músico, aínda que hai que recoñecer que cando "imitan" a Roger fano ao pé da letra, é dicir, cada xemido ou salaio do mesmo xeito que o facía o fundador do grupo agora non presente no mesmo.

E noutras tres cancións, que deberon ser "Dreamer", "It´s raining again" e "Take the long way home" foi suplido por un membro do coro chamado Gabe Dixon, que tamén cantou moi ben, pero que ademais tamén tocaba algo de teclados e percusión.

Eu non podo ocultar que me gustan moito máis as cancións e o estilo de Roger Hodgson, e sospeito que a boa parte do público lle pasa o mesmo. Rick Davies interésame bastante menos, aínda que nalgunha peza demostrou o seu gran virtuosismo ao piano, na única concesión que fixeron á galería e onde se saíron do son clásico coñecido.

En definitiva, un grande espectáculo e xa fixen os deberes cun máis dos moitos grupos clásicos que tiña ganas de ver actuar algunha vez na miña vida.

Tamén hai que ter en conta que a formación clásica de Supertramp era de cinco membros e agora son nove.

Comezaron no ano 70 Davies e Hodgson cuns acompañantes que pouco lles duraron e sacaron dous discos a comezos desa década con moi pouco éxito.

Despois formouse o mítico conxunto de Roger Hodgson, Rick Davies, Bob Sieberberg (batería), John Helliwell (saxofón) e Dougie Thompson (baixo). O primeiro e o último xa non forman parte do grupo.

Sacaron unha serie de discos míticos en estudio "Crime of the century", "Crisis, what crisis?", "Even in the quietest moments" e "Breakfast in America", todos moi bos, sobre todo o primeiro e o último. Despois fixeron o seu mítico concerto de París en 1980 e despois fixeron un último disco en estudio onde estaban todos xuntos, titulado "Famous last words". Foise Roger Hodgson e dende aquela sacaron varios discos máis pero na miña humilde opinión o baixón que pegou o grupo foi sobresaínte.

Agora a formación é moi diferente: Davies, Helliwell e Bob Siebenberg seguen como antes. Jesse Siebenberg canta, toca guitarras, teclados, dálle un pouco a todo. Cliff Hugo toca o baixo. Carl Verheyen toca a guitarra eléctrica. Lee Thornburg toca a trompeta e sección de vento en xeral, acompañando a Helliwell no centro do escenario en bastantes ocasións. Gabe Dixon fai o que xa dixemos antes. E Cassie Miller fai coros, acompañada frecuentemente polos dous anteriores.

Déixovos cun video que atopei dun dos éxitos que non tocaron, probablemente o único que "esqueceron", a marabillosa "Fool's overture".

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 12-09-2010 23:59
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal