Viaxes O Lóstregho


Furancho Oficial de Cabañas & Catoira Travels
A partir deste santo día de Nadal do ano 2006 este vai ser o Furancho Oficial da xa célebre axencia de viaxes perralleiros Cabañas & Catoira Travels. Este e-zulo está especialmente deseñado para todos aqueles infelices ós que xa non lles carbura ben o 4 Latas, que xa están cansos de viaxar con AirZambia ou que levan toda a vida facendo auto-stop en carromato. Chegamos a un punto onde a xente moderna quere viaxes modernas, opinións modernas e visións modernas. Pois ben, para estes últimos non é esta páxina. Estes deben ir á páxina da COPE. Neste "fotolog" haberá fotos das nosas viaxes, comentando diferentes aspectos e anécdotas vividas. Recomendaremos lugares e esperamos que todo o mundo o pase ben e teña ganas de repetir a visita.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

SUDOESTE DE FRANCIA: IPARRALDE e PIRINEOS (día 6)

E chegou o sexto día da viaxe, outro tamén bastante glorioso, aínda que por outras razóns. Como xa dixemos, estaba previsto facer estas visitas o día anterior, pero como íamos estar a bastante altura e o tempo non era bo, e o tempo ía mellorando segundo pasaban os días, decidimos demoralo, e foi moi boa idea.

Basicamente trataba de ir subindo a estacións de esquí e portos de montaña míticos no Tour de Francia. E a visita estrela era a subida en teleféricos ao Pic du Midi (de Bigorre, na crónica de hai varios días xa expliquei a diferenza entre os varios picos de nome similar), onde se atopan unha grande antena, uns observatorios astronómicos e unha marabillosa vista por enriba das nubes.

Comezamos coa subida á estación de esquí de Hautacam. Ben, era bastante cedo, non había unhas vistas moi impresionantes, e o teito de nubes non andaba lonxe.

Despois subimos á estación de esquí de Luz Ardiden. As vistas xa eran algo mellores, pero xa non subimos ata os últimos puntos da estación, porque a brétema xa estaba alí, tocándose. Hai que ter en conta que xa andamos a uns 1700 metros de altura.

Despois viña unha das perlas da viaxe. A subida de 18 quilómetros de lonxitude e 1400 metros de altitude da vertente máis dura do impresionante Col du Tourmalet. Despois baixámolo pola outra vertente, que non é tan dura, aínda que a diferenza é bastante pequena. Hai que ter en conta que cando chegas arriba estás xa a máis de 2100 metros de altura. As vistas xa son abraiantes e, no momento de chegar, a visibilidade era moi ampla.

A continuación baixamos ata a estación de esquí de La Mongie, onde está a estación inferior do teleférico que sube aos observatorios do Pic du Midi, unha experiencia inesquecible. E para que non o esquezas, o billete de teleférico custa 30 euros. Podes subir andando dende o Tourmalet (nós non o sabíamos, enterámonos arriba) pero aínda debe cansar un pedazo, queda para outra ocasión.

Para empezar, diremos que a subida en teleféricos (si, en plural, porque hai que coller dous) non é nada recomendable para xente con vertixe. É unha obviedade, pero incluso os que non teñan vertixe poden pasalo mal. Cando subimos había nubes xa case na estación. Os edificios máis altos da estación xa non tiñan á vista a parte superior. Emociona moito subir nun teleférico do que non ves o final dos cables. Despois de pasar cada torreta, a cabina balanceábase un pouco, o que provocaba algúns suspiros. E cando íamos polos 2300 metros de altitude, chegamos ao final do percorrido do teleférico. Nós, que sabíamos que o pico estaba a case 2900, non entendíamos nada. Ata que nos baixamos e nos fixeron subir a unha segunda cabina. E esta era moito máis divertida. Faltaban por subir 600 metros de desnivel e o pouco que veíamos dos cables (alí a brétema xa era moi mesta) era que saían cara abaixo e xiraban alá adiante cara arriba. De feito, ao comezar este segundo tramo, “caía” un pedazo e comezaba a subir. O máis impresionante deste segundo tramo é que só hai unha torreta intermedia, e está a 50 metros do final. Coa brétema non vimos nada, pero non quero pensar o abismo que debe haber aí debaixo. Para os que teñan vertixe, non sei se é mellor que haxa brétema ou que non a haxa.

E que dicir de chegar a uns 2870 metros de altura, e estar por enriba do mar de nubes. Incluso algunha nube estaba por enriba de nós nalgún intre, tapando algo da antena, por exemplo.

Non sei os compañeiros, pero dende logo eu foi o único momento no que me botei a crema bronceadora, cando estás a tanta altura e por enriba das nubes o sol golpea con moita forza.

Moi interesante o museo astronómico, as vistas dende os diferentes miradores, a vista do Lago Oncet, que está debaixo pero que só se veía ás veces, a impresión de ver as cabinas do teleférico desaparecer na brétema.

Baixamos de novo, xantamos xa moi tarde, e emprendemos a última subida ciclista, o Col d’Aspin, que tamén nos deixou algunhas fermosas vistas.

Obviamente, a foto que vos poño é dende o Pic du Midi, véndose un dos observatorios astronómicos (hai algo así como uns 9 ou 10) sobre o mar de nubes, e algún pico destacando ao fondo.

Saúdos. Viaxes O Lóstregho.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 05-08-2010 00:07
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal