Viaxes O Lóstregho


Furancho Oficial de Cabañas & Catoira Travels
A partir deste santo día de Nadal do ano 2006 este vai ser o Furancho Oficial da xa célebre axencia de viaxes perralleiros Cabañas & Catoira Travels. Este e-zulo está especialmente deseñado para todos aqueles infelices ós que xa non lles carbura ben o 4 Latas, que xa están cansos de viaxar con AirZambia ou que levan toda a vida facendo auto-stop en carromato. Chegamos a un punto onde a xente moderna quere viaxes modernas, opinións modernas e visións modernas. Pois ben, para estes últimos non é esta páxina. Estes deben ir á páxina da COPE. Neste "fotolog" haberá fotos das nosas viaxes, comentando diferentes aspectos e anécdotas vividas. Recomendaremos lugares e esperamos que todo o mundo o pase ben e teña ganas de repetir a visita.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Serra do Xurés e Parque Nacional de Peneda-Gerês

Viaxes O Lóstregho realizou unha nova expedición sendeirista na segunda quincena de agosto, como xa se está convertendo en costume.

Nesta ocasión fomos á raia entre Galiza e Portugal. Concretamente á comarca da Baixa Limia, onde se atopa a galega Serra do Xurés, e do outro lado da raia está o Parque Nacional de Peneda-Gerês. É a mesma serra separada pola liña de cumes, pero o nivel de proteción é diferentes nos dous países.

Fixemos base en Lobios, vila que ten unha certa vida nesta época do ano. Dedicamos un día a ir e visitar ben a zona para orientarnos ben, e dedicamos outra a voltar tranquilamente. Casualmente, neses dous días o tempo foi malo. Nos catro días que dedicamos a facer sendeirismo, o tempo foi fantástico, incluso demasiado bo, pasamos bastante calor. As expedicións dos catro días foron:

- Día 1: Fixemos unha das rutas máis duras da parte galega. Chámase a Ruta da Mina das Sombras. Pasa pola Ermida do Xurés e sube polo val do río Vilameá ata cerca dos cumes que fan fronteira. Alí atópanse as ruínas dunha antiga mina de wolframio. Estivemos algún tempo parados porque nun lugar onde só se podía pasar polo camiño, había unha vaca "cachena" que nolo impedía e non parecía de moi bo humor. Uns portugueses conseguiron sorteala e despois non deron volta, saíron pola liña de cumes. Intentamos seguilos, pero non conseguimos atopar o seu rastro. Á volta tamén fixemos a pequena ruta do río Vilameá, con moitos muíños e pozas onde se refrescan os lugareños (como vedes na foto).

- Día 2: Fixemos a ruta que vai da aldea de A Cela ata a Portela de Pitoes, un dos moitos puntos fronteirizos da zona. A Cela é unha curiosa aldea na que hai uns bolos de granito inmensos, e algúns deles están "empotrados" nas casas. A ruta pasa pola aldea de Salgueiro, que foi abandonada a mediados do século XX debido ao difícil acceso, e que agora está sendo restaurada pola Xunta. Hai que pedir permiso para pasar pola aldea. Pásase tamén pola fraga da Barxa, a grande altura e moi rica. A ruta é moi dura, en total 30 quilómetros, con continuas subidas e baixadas. Quen esto escribe rematou moi canso, o cansancio durou varios días, e tamén os síntomas leves de deshidratación, a pesar de levar 3 litros de auga.

- Día 3: Pasámonos a Portugal. Deixamos o coche aparcado na fronteira de Portela de Homem, como tanto outra xente. E baixamos andando pola estrada, cruzando a Mata da Albergaria. É un riquísimo bosque que é cruzado por unha estrada en moi regular estado, e nese tramo de 6-7 quilómetros está prohibido parar e aparcar. Esta estrada cruza o río Homem. Comezamos a camiñar cara ao nacemento do río e atopamos unhas impresionantes pozas para bañarse neste río de montaña. Despois imos na dirección contraria e chegamos ao encoro de Vilarinho das Furnas, onde vemos a dous hidroavións recargando auga para apagar un incendio cercano. Voltamos andando a Portela de Homem por un tramo da Calzada Romana (eles chámana Geira).

- Día 4: Entramos un pouco máis en Portugal e chegamos á vila de Campo de Gerês. Facemos unha ruta duns 8-9 quilómetros chamada "Trilho da Águia do Sarilhao", que bordea parte do Encoro antes mencionado, e tamén fai outro tramo da Geira.

Unha das cousas que máis nos chamou a atención é a cantidade de pozas para o baño que se forman nestes ríos de montaña, e o moito que son usadas polo poboación para ese menester. Son a principal opción de ocio no caluroso verán deste ano. Nalgún momento parece a costa mediterránea pola cantidade de xente e agobio que provoca.

Saúdos.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 24-08-2016 23:29
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal