Viaxes O Lóstregho


Furancho Oficial de Cabañas & Catoira Travels
A partir deste santo día de Nadal do ano 2006 este vai ser o Furancho Oficial da xa célebre axencia de viaxes perralleiros Cabañas & Catoira Travels. Este e-zulo está especialmente deseñado para todos aqueles infelices ós que xa non lles carbura ben o 4 Latas, que xa están cansos de viaxar con AirZambia ou que levan toda a vida facendo auto-stop en carromato. Chegamos a un punto onde a xente moderna quere viaxes modernas, opinións modernas e visións modernas. Pois ben, para estes últimos non é esta páxina. Estes deben ir á páxina da COPE. Neste "fotolog" haberá fotos das nosas viaxes, comentando diferentes aspectos e anécdotas vividas. Recomendaremos lugares e esperamos que todo o mundo o pase ben e teña ganas de repetir a visita.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Raclette

Hai poucos días tiven a sorte de disfrutar dunha máis que magnífica obra de teatro. Titúlase "Raclette", e foi representada pola compañía Ibuprofeno Teatro, que coido que dirixen Santiago Cortegoso e Marián Bañobre.

Na presentación da obra xogan ao despiste, simplemente din o que é unha raclette, e indican o que podería significar na súa obra, pero non din absolutamente sobre que trata a obra. Como eu asistín á estrea no Teatro Rosalía da Coruña, non vou facer "spoiler", así que non vou desvelar de que trata, pero podo asegurar que o final sorprende bastante, e provoca a ovación que levaron o outro día.

A raclette debía ser orixinalmente un tipo de queixo suízo. Pero os pastores suízos, no medio do seu frío inverno, inventaron un aparello para comer xuntos quentando queixos, verduras e carnes. Agora que o penso, os suízos son moi dados a ese tipo de cousas, como as "fondues", que coido que é algo semellante.

O caso é que na obra, dous grupos diferenciados (un trío por unha banda, e unha parella pola outra, as cinco persoas que vedes na foto), comparten unha mesa na que hai unha raclette.

Realmente son dúas historias aparentemente independentes, xa que os dous grupos nunca actúan xuntos. Cando o fan uns, os outros andan polo escenario, pero non interveñen. As dúas historias só conflúen na escena final dun xeito moi emotivo.

Como outra novidade, en tres das catro "paredes" do escenario, había un par de ringleiras de cadeiras con público, detalle moi interesante. As obras ás que asistín con ese formato sempre resultaron interesantísimas, e obviamente non tiña por que ser por ese detalle. Neste caso, eu estaba na platea "convencional", pero dalle outra viveza á obra.

Pois iso, acaba de comezar a rodar, se tedes a posibilidade de ver esta obra, non o dubidedes, é unha delicia.

E aparte do feito da alegría de ir ver unha obra marabillosa, aínda me alegra ver máis que esta compañía está collendo corpo e xa todas as súas obras son unha garantía, nunca está de máis. Que eu saiba, a única obra deles que vin antes foi "Pequenos actos revolucionarios", pero xa me pareceu moi destacada.

Saúdos.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 24-01-2016 11:33
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal