Viaxes O Lóstregho


Furancho Oficial de Cabañas & Catoira Travels
A partir deste santo día de Nadal do ano 2006 este vai ser o Furancho Oficial da xa célebre axencia de viaxes perralleiros Cabañas & Catoira Travels. Este e-zulo está especialmente deseñado para todos aqueles infelices ós que xa non lles carbura ben o 4 Latas, que xa están cansos de viaxar con AirZambia ou que levan toda a vida facendo auto-stop en carromato. Chegamos a un punto onde a xente moderna quere viaxes modernas, opinións modernas e visións modernas. Pois ben, para estes últimos non é esta páxina. Estes deben ir á páxina da COPE. Neste "fotolog" haberá fotos das nosas viaxes, comentando diferentes aspectos e anécdotas vividas. Recomendaremos lugares e esperamos que todo o mundo o pase ben e teña ganas de repetir a visita.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

As covas de aceiro
E a cuarta novela lida neste Nadal foi "As covas de aceiro", escrita por Isaac Asimov nos anos 50 e traducida ao galego pola curiosa editorial Hugin e Munin.

Como seguramente xa teño comentado aquí algunha vez, interésame moito o xénero da ciencia ficción. Non é que perda a cabeza por el, pero case sempre me resultar moi atractivas as súas historias. E aínda que resulte algo raro, o máis suxerente para min é a invención de mundos, razas, convencións sociais e relacións entre eses seres diferentes aos do noso mundo actual, aos que se ven obrigados os autores para levar adiante as súas obras.

Isaac Asimov é un dos autores con máis prestixio neste xénero, pero eu apenas lin nada del. Lembro que xa hai varias décadas, un amigo prestoume "A fundación", a primeira dunha saga de novelas. Non lembro apenas nada dela, pero creo que estaba bastante ben. Estaría ben volver lela, pero non sei se iso sucederá algún día, non sei se a vida me dará para tanto. E como xénero puramente divulgativo, sei que tamén lin "O universo" deste autor, e ese libro si que me marcou moitísimo. Creo que tamén mo prestou o mesmo colega, e non me importaría o máis mínimo conseguir aquel libro e volver lelo.

Esta novela non é moi extensa e resulta bastante atractiva. A escusa da trama é a investigación dun crime, tema moi manido na novela e no cine.

Pero o curioso é que a Terra está poboada polos humanos, en inmensas covas de aceiro subterráneas. Hai unhas 800 Cidades, todas elas xigantescas, cada unha duns 10 millóns de habitantes, que dan lugar aos 8.000 millóns de humanos (curioso: no mundo real xa case chegamos a esa cifra, pero non nos organizamos así, nin de lonxe). A trama transcorre en Nova Iork, que debe ser das máis grandes, cuns 25 millóns de habitantes.

Pero na Terra tamén hai robots, nunha zona illada chamada Urbespazo. E algúns robots están xa traballando e integrándose nas Cidades dos humanos, pero non son ben vistos, e hai grupos de humanos que queren resistirse a esa entrada e prefiren volver ao aire libre, eses grupos son coñecidos como "medievalistas".

Pois resulta que un dos principais mandatarios científicos dos robots é asasinado en Urbespazo, e se organiza un grupo de dous detectives (un humano, que é o protagonista principal, e outro que é un robot, aínda que non o parece). Os robots din que tivo que facelo un humano, pero ao detective humano parécelle moi difícil, porque cando entras no Urbespazo non podes levar armas e é moi complicado chegar.

Pois a novela trata diso, e moito dela xira en torno ás relacións entre humanos e robots, a posibilidade colonizar outros planetas, etc. Ou sexa, o que eu dicía, os autores teñen que darlle moitas voltas á cabeciña para crear esas novas sociedades con protagonistas que aínda non existen agora, un grande exercicio de imaxinación que eu agradezo moito.

Como curiosidade, diremos que nesta novela é onde aparecen as tres Leis da Robótica que suxeriu Isaac Asimov. Pero non as propuxo nun artigo científico, senón nesta novela.

Saúdos.



Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 04-01-2019 14:04
# Ligazón permanente a este artigo
No corazón do mar
Comecei o ano 2019 con forza, e xa me merendei un libriño. Certo é que non era un "tocho" insufrible nin inmenso, pero non está mal para comezar.

Este libro xa levaba varios anos na miña casa, tiña unha idea aproximada sobre o que trataba (máis ou menos esquecida polo tempo transcorrido), pero levei unha certa sorpresa, e positiva, polo que finalmente resultou. A ver se consigo explicalo ben.

Seguro que todos escoitastes falar da famosa novela "Moby Dick", escrita polo novelista norteamericano Herman Melville a mediados do século XIX. Está considerada unha gran novela, unha das bases da novela norteamericana (que tampouco teño tan claro se é tanta honra), e fíxose algunha versión cinematográfica que acadou grande fama.

Pois este libro que lin, titulado "No corazón do mar", e escrito por Nathaniel Philbrick, é algo así como unha crónica ou investigación do que lle pasou ao barco baleeiro "Essex" a comezos do século XIX, truculenta historia que marcou á sociedade americana durante décadas. E Herman Melville inspirouse nalgúns aspectos desa historia para crear a desacougante "Moby Dick", pero vaia, non son a mesma historia.

Eu lin hai anos Moby Dick, e vin a película famosa protagonizada por Gregory Peck (non sei se houbo máis versións) e, se non lembro mal, centrábase na persecución do cachalote ou balea branca e no rancor e ansia de venganza do Capitán Achab, que xa fora ferido por ela. Sinto o spoiler pero o final desa novela consistía en que o cachalote se sumerxía, despois de ser arponeado, e levaba para o fondo ou a pequena barca baleira na que estaba Achab (creo que era así) ou o barco "Pequod" completo (creo que non era así). Pero vaia, o espírito da historia era ese. Para rematar este comentario, teño entendido que o libro "orixinal" era moi extenso e que tiña longos capitulos dedicados a falar da psicoloxía de Achab, do cachalote, do mar e da vida no mar. Eu creo que lin unha versión "resumida" na que suprimiran todo iso, e deixaran só as partes de "acción".

A novela publicouse en 1851, pero esta historia transcorreu 30 anos antes, concretamente nas últimas semanas de 1819 e as primeiras semanas de 1820, e ten algunhas similitudes con esa historia de Melville, pero só algunhas. A principal é a de comezar a ver aos cachalotes (polo menos a algúns) como seres malignos que podían atacar e vengarse dos barcos baleeiros. A pesca da balea en Norteamérica estaba crecendo a un ritmo desenfrenado e eran especialmente apreciados os cachalotes, polos seus inmensos depósitos de aceite ou espermaceti. Pero ata aquel momento, eran uns animais moi inxenuos e que resultaban moi doados de atacar e cazar, pola súa extrema confianza. Esta terrible historia fala por primeira vez dun cachalote que ataca un barco, pero o máis terrible foi o que pasou despois, así que o feito de que houbera un cachalote máis agresivo que os outros, sorprende bastante, pero é relativamente secundario na historia. Porén, na novela de Melville, é un feito esencial a "maldade" do cachalote. Parece que Melville coñeceu en persoa a algún familiar dos supervivientes deste incidente, e quedou moi obsesionado coa historia.

Vaiamos co tema. Pois nada, a mediados de 1819 partiu da illa de Nantucket (na costa leste dos Estados Unidos, cerca de Boston), que era a principal sede dos baleeiros americanos da época, un barco máis deste tipo, chamado o "Essex", que xa fixera varias viaxes, pero ía algo vello, tiña uns 20 anos. Estreaba capitán, George Pollard Jr., e levaba, como era habitual nesa época, a moitos mariñeiros inexpertos, como rapaces adolescentes, ou negros que non tiñan experiencia no mar, pero tamén querían saír da pobreza. É importante sinalar que o primeiro oficial era un tal Owen Chase, que tiña xa coñecementos e maneiras de capitán, pero que non o era, porque xa había outro máis maior e experimentado.

Cruzan o Atlántico, paran nas Azores, en Cabo Verde, e cruzan o Cabo de Hornos, xa con algúns desperfectos porque se cruzaran con algúns temporais moi fortes. Nada que non fora habitual nesa época e dedicándose a iso. Van subindo pola costa oeste de Sudamérica, paran nas Galápagos para aprovisionarse, por exemplo, de carne de tartaruga xigante. E pouco despois diso, chega o momento clave.

Xa levaban recollido o aceite duns cantos cachalotes, algúns bastante grandes, e atopan un que parece especialmente grande. Comezan a persecución, pero nalgún momento, cando crían que xa o tiñan dominado, mergúllase, e aparece pouco despois cerca do barco, e atácao cunha inusual violencia. Deixa o barco bastante tocado e aparece de novo moi cerca del, e Owen Chase, que tiña o arpón na man, decide non lanzalo, porque o cachalote estaba moi cerca do timón, e se reaccionaba con violencia, podía destrozar o barco e deixalo sen goberno. Polo visto, este feito aparentemente secundario traumatizou a Owen Chase e parte da tripulación durante bastante tempo. O caso é que o cachalote escapa, canto estivo a tiro, e pouco despois, volve atacar o barco, e déixao totalmente desarborado.

Entón, aos mariñeiros do barco non lles queda máis remedio que baixar ás tres barcas baleeiras que lles quedaban (deberían ter máis, pero naquela viaxe moitas cousas estaban saíndo mal) e comezar a buscar unha saída. Estaban no medio do Pacífico, moi lonxe de todas as illas coñecidas, e a cousa pintaba moi mal. Un detalle importante é que decidiron non deixarse ir cara ao oeste, que era o que lles quedaba máis cerca e favorable polas correntes e os ventos, porque nas Illas Marquesas e o que hoxe coñecemos como Tahití, dicíase que os nativos eran caníbales (xa veredes que importancia acaba tendo isto).

Así que comezan unha estraña e errante travesía polo Pacífico, a varios miles de millas de Sudamérica, para intentar atopar illas, terra, ou cruzarse con algún barco baleeiro que os salve. Incluso atopan un illote de tipo coralino, no que tres mariñeiros deciden quedar, para ver se alguén os recolle alí. A deshidratación, a inanición e a sede fan estragos.

As tres barcas están lideradas por George Pollard, Owen Chase e a última e máis sinxela por Matthew Joy. A e Owen Chase, nunha noite e sen querer, sepárase das outras dúas. Despois de esgotar as reservas de alimentos, van morrendo os tripulantes nas diferentes barcas. E por moito que lles doa, a desesperación fai que se plantexen a posibilidade de comer a carne dos mariñeiros mortos, para sobrevivir eles. Así que o canibalismo que tan mal lles parecía dos nativos das illas do Pacífico, acaban practicándoo eles cos seus propios compañeiros. Ademais, dase o caso, aínda que parece que foi por motivos fisiolóxicos, que a maioría dos primeiros homes que morreron, e foron devorados polos demais, eran negros. Esa parte da historia non gustou nada en Nantucket, aínda que non parecía haber motivos racistas nin nada parecido. Incluso se deu algún caso bastante feo, como a barca de Pollard, no que botaron a sortes quen era o seguinte en morrer, para alimentar aos demais, e tocoulle a un familiar de Pollard. Incluso había rumores de que o matara el mesmo, pero semella que non era certo. Pero esa historia perseguiuno sempre.

O final foi moito mellor do que parecía inicialmente. Da barca de Chase, salváronse tres, da barca de Pollard, dous, e os tres que quedaron no illote coralino foron recollidos uns meses máis tarde. Todos volveron, antes ou despois, a Nantucket, e foron intentando refacer as súas vidas. Pero esa historia marcou a vida dos baleeiros da illa e a do país, en certa medida.

Ou sexa, libro moi interesante que conta unha historia ben atractiva. Outra cousa é que resulte algo truculenta nalgúns pasaxes, é lóxico, pero apréndese moito e non se aburre un nadiña.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 02-01-2019 14:01
# Ligazón permanente a este artigo
Contos na lareira
Estes días houbo unha nova edición de "Contos na lareira" no Teatro Colón da Coruña. Lembrade que esta serie está baseada en contadores de historias, máis ben ao xeito tradicional, non como as "Noites de retranca", que están máis dedicadas aos monólogos, que na miña opinión son moito peores.

Nesta ocasión estiveron Celso Fernández Sanmartín e Paula Carballeira, dous clásicos nesta serie, pero a novidade veu de María da Pontragha, da que non oíra falar.

Celso e Paula estiveron máis ou menos na súa liña, pero non me gustaron tanto como outras veces, se cadra é porque puxeran o listón moi alto no pasado, e agora cústalles superarse, claro.

E María estivo ben, pero tampouco me chamou moito a atención. Ten unha voz e un acento chulísimo, conta boas historias, pero case sempre lle vin algo que non me encantaba, non sei, algún personaxe, algunha frase que desentonaba no tono xeral do conto... non me terminou de convencer de todo.

Pero dá igual. Este formato gústame moito e seguramente seguirán facendo bos espectáculos no futuro. Haberá que seguir indo.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 31-12-2018 00:42
# Ligazón permanente a este artigo
Nova Nursia
Pois si, a segunda novela que lin neste Nadal, esta vez en galego, tamén ten que ver con monxes, xa hai que ter puntería!!! Pero neste caso a temática non está baseada na ficción (aínda que algo hai tamén, que está novelada). Lin "Nova Nursia", escrita por Héctor Cajaraville, xornalista que comezou a escribir hai poucos anos, e que xa acadou moitos premios.

E de que trata? Pois dun tema ben interesante e seguro que moi descoñecido para moitos galegos. Resulta que houbo un monxe nado en Tui a comezos do século XIX, chamado Rosendo Salvado, que foi un dos primeiros en "evanxelizar" Australia, a onde chegou en 1845.

A novela conta como foi a súa aventura, e o moito que loitou polos pobos aborixes. De feito, aínda que teoricamente ía evanxelizar, parece que el deixou ese tema moi de lado, e dedicábase sobre todo a empoderar á etnia aborixe, que era masacrada e marxinada polos colonizadores brancos.

A novela está moi ben escrita, pero aparte diso, que non está mal, para min o máis importante sempre é que o tema é moi moi interesante. E encántame coñecer a novos persoeiros que fixeron cousas importantes deste xeito.

Tamén está aí a lenda negra de que este monxe foi a primeira persoa que mandou sementes de eucaliptos australianos para Galicia. Apenas se menciona na novela, e cando o fan, parece insinuar que xa había eucaliptos en Galicia cando el mandou as sementes para que as viran os seus amigos galegos. Pero vaia, non creo que este tipo de publicación sexa o acaído para aclarar este aspecto.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 31-12-2018 00:36
# Ligazón permanente a este artigo
O mosteiro
Hai un xoven historiador aragonés chamado Luis Zueco que leva uns anos escribindo novelas históricas ambientadas en coñecidos e salientables escenarios aragoneses.

Primeiro foi "O castelo", ambientada no impresionante castelo de Loarre. Despois chegou "A cidade", ambientada na fermosísima Albarracín. E a terceria e última da triloxía é "O mosteiro", no mosteiro cisterciense de Santa María de Veruela, ao pé do Moncayo.

Esta terceira foi a novela que lin estes días. Ben, bo divertimento pero nada doutro mundo. Xa supoñedes. Unha estraña morte nun sitio tan máxico e tétrico como ese, e un tipiño que chegaba alí como axudante dun notario, pero que é o único que sobrevive do seu grupo despois dunha emboscada, vese obrigado a investigar todas esas cousas raras que están sucedendo.

E resulta que todo tiña que ver con que no mosteiro estaba enterrado o fillo de Jaime I O Conquistador, pero el pedira ser soterrado en Huesca. Ese notario chegaba para solicitar o cadáver e levalo a Huesca, e no mosteiro non estaban dispostos a deixalo marchar, porque a importancia do mesmo podía ser moito maior se era panteón da familia real de Aragón. E moita intriga medieval a partir dese feito, seguro que xa o imaxinades.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 30-12-2018 20:13
# Ligazón permanente a este artigo
Falar por falar
Hai uns días chegou á Coruña a obra de teatro "Falar por falar", baseada nas historias relacionadas co célebre programa de radio nocturno da Cadena Ser.

Como amante da radio e coñecedor da persuasión e compañía que acompaña ás voces dos locutores e locutoras, e non digamos xa en programas nocturnos coma este, que fan tanta compañía a tanta xente, fun ver a obra. Vaia, está ben, pero tampouco me pareceu para tanto. Os cinco actores e actrices fan moitos papeis diferentes, algúns aparecen en varios momentos da obra, e os voces resultan moi suxerentes, claro.

Unha das cousas máis impresionantes era o escenario, xa que había un estudio de radio, que se movía para diante, para atrás e diagonalmente completo, así que a maquinaria debía ser bastante potente.

A única actriz que me soaba era Ángeles Martín, que se fixo algo famosa en televisión hai uns 20 anos. Os demais non me soaban de nada, pero recoñezo que non vexo series nin apenas cine español, así que se cadra si son famosos.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 30-12-2018 20:06
# Ligazón permanente a este artigo
O enigma de Embívicus
O libro número 71 da Colección 120 de La Voz de Galicia é "O enigma de Embívicus", unha novela xuvenil de Xosé Antonio Perozo.

Podería contar moitas cousas sobre este tema. Por comezar por algures, é curiosa a traxectoria do autor, un pacense de Llerena que leva anos en Galicia, escribe en galego, é editor e, se non me engana a memoria, incluso durante un breve intervalo, dirixiu e presentou un espazo sobre esoterismo e ciencias ocultas na TVG.

Non o sei con seguridade, pero creo que en galego escribe máis novela xuvenil que para adultos, pero pode que non sexa certo, creo recordar que é así. E esta novela acadou unha certa fama.

Basicamente trata sobre a rivalidade que existe entre unha vila chamada Embívicus e a súa veciña. Tanto os maiores como os pequenos miranse mal e menosprezan aos outros (que galego!!), e así non pode ser.

Pero un rapaz, que protagoniza algúns feitos salientables, comeza a superar esta eiva, e fai que os rapaces das dúas vilas se fagan amigos e comecen a levarse ben.

A vila de Embívicus chámase así porque nunha esquina da praza central hai algo parecido a un embigo, que é todo un misterio, e polo que ninguén se atreveu a entrar ata o fondo. E o rapaz esto conségueo, cun final bastante máxico e imprevisible.

Pero os habitantes desa vila vólvense tolos, e crendo que teñen un grande tesouro, deciden comezar a amurallala para illarse totalmente do mundo exterior, e iso obriga aos nenos da vila, liderados por ese heroe, a unirse aos da vila veciña, e crear unha nova cidade que supere esas tonterías.

A lectura fíxose bastante agradable e pracenteira.

Saúdos.




Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 30-12-2018 19:59
# Ligazón permanente a este artigo
Rosendo
Hai unhas semanas pasaba polo Coliseum da Coruña o mítico roqueiro de Carabanchel, Rosendo Mercado, para despedirse.

A verdade é que as cancións máis famosas que lle teño oído, tanto del como de Leño (de Ñú non sei se hai algunha coñecida), non soan mal, pero tampouco eran demasiadas.

Nas últimas semanas antes do concerto, estiven buscando en Youtube máis cancións, para ver que sensacións me transmitía. E a primeira vez non me convenceu demasiado. E suminme nun mar de dúbidas, non tiña nada claro se ir ou non (supoñía que habería moita xente pero non se esgotarían as entradas). O último día fixen unha última audición e decidín ir.

O concerto estivo ben, pero vaia, tampouco para botar foguetes. Sigo pensando que a súa música me soa algo monótona. E non resulta raro, vendo a escasa cantidade de integrantes e instrumentos: unha guitarra, baixo e batería. Unha canción tras outra.

Creo que tocaron todas as máis famosas que eu coñecía. Só botei en falta "Corre, corre" de Leño, pero parece que agora xa non é demasiado famosa.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 30-12-2018 19:49
# Ligazón permanente a este artigo
Unha árbore, un adeus
Avanzando algo máis na Colección 120 de La Voz de Galicia, chegamos ao número 70, que consistía en "Unha árbore, un adeus" de Marina Mayoral.

Recoñezo que lin a obra hai unhas semanas, e debido ao meu acelerado ritmo de vida, apenas lembro nada dela, pero si lembro que me deixou unha boa impresión.

Trataba de algo así como as lembranzas que tiña unha filla cando morría o seu pai, e recordaba que xuntos plantaran unha árbore na aldea orixinaria. E tamén lembro que ía intentar plantar unha nova árbore, e lle axudaba un home que quedara na aldea e que fora unha boa proposta de parella para a vida, pero que ao final se frustrou porque ela marchou a estudar a Madrid. E el decidiu quedar na aldea e levar adiante outro tipo de vida diferente.

Xa digo, non pasaban grandes cousas nesta novela breve, pero o debuxo dos personaxes resultaba moi agradable, e a forma de ir desvelando as cousas que lles pasaran a facía moi recomendable. Boas vibracións transmite esta obra.

Saúdos.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 30-12-2018 15:25
# Ligazón permanente a este artigo
AccordTrio
Hai unhas semanas presentouse un interesante disco de música nun concerto celebrado no pub A Cova Céltica, na Coruña. Por certo, creo que era a primeira vez que ía a un concerto a ese local, e a estrutura non se presta demasiado para dar concertos. Vaia, prestar si se presta, pero non para que poida disfrutalos moita xente, só unhas 15-20 persoas poden ver aos executantes, e non necesariamente con moita comodidade. Eu puiden oílos, pero apenas velos, pero tampouco é tan importante neste caso.

Pero deixando iso aparte, o experimento era ben interesante: a fusión de tres acordeóns (o instrumento cuxo son máis me gusta). E non soa nada mal, como era previsible, tendo en conta quen se embarcou no proxecto.

O galego Xosé Lois Romero toca o acordeón cromático de botóns, o escocés Angus Lyon toca o acordeón piano (o máis habitual) e o asturiano Marcos García toca o acordeón diatónico (que popularizaron autores como Kepa Junkera).

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 30-12-2018 15:15
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal