Viaxes O Lóstregho


Furancho Oficial de Cabañas & Catoira Travels
A partir deste santo día de Nadal do ano 2006 este vai ser o Furancho Oficial da xa célebre axencia de viaxes perralleiros Cabañas & Catoira Travels. Este e-zulo está especialmente deseñado para todos aqueles infelices ós que xa non lles carbura ben o 4 Latas, que xa están cansos de viaxar con AirZambia ou que levan toda a vida facendo auto-stop en carromato. Chegamos a un punto onde a xente moderna quere viaxes modernas, opinións modernas e visións modernas. Pois ben, para estes últimos non é esta páxina. Estes deben ir á páxina da COPE. Neste "fotolog" haberá fotos das nosas viaxes, comentando diferentes aspectos e anécdotas vividas. Recomendaremos lugares e esperamos que todo o mundo o pase ben e teña ganas de repetir a visita.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Familia Caamagno
Hai unhas semanas, a Familia Caamagno estivo tocando na Sala Mardi Gras. Non é un grupo que controle moito, pero tiña ganas de ver como era un dos seus directos e fun velos.

O espectáculo non estivo nada mal. Son bastante divertidos e bastante punkis, no sentido de que as cancións son bastante curtas e intensas, non lles gusta o concepto "balada". E sobre todo o cantante non para quieto, movéndose por toda a sala, incluso rematou case subido na barra, e parece que non lle chegaba e quería escalar máis.

Non hai moitos vídeos deles en Youtube, e case ningún onde se lles vexa tocar a eles, así que vos poño o que atopei dese tipo.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 09-12-2019 00:43
# Ligazón permanente a este artigo
Carpe diem
Unha das últimas montaxes de Producións Teatrais Excéntricas titúlase "Carpe diem", e como sempre nesta compañía, funciona ben, aínda que penso que non namora.

Está dirixida por Quico Cadaval e baseada nun conto de Rubem Fonseca, que polo visto é un escritor brasileiro, cousa que xa deducín porque a historia está ambientada alí. O máis curioso é que, se non me equivoco, a interpretación é en brasileiro (se cadra algo adaptado ao galego), pero enténdese sen maior problema.

Os actores e actriz son galegos, obviamente. María Costas, Marcos Vieites e Víctor Mosqueira fano moi ben, e son acompañados por Mon Orencio na música en directo.

A historia trata basicamente dun home e unha muller que se coñecen e namoran. Os dous están casados con parellas multimillonarias, pero a eles gustaríalles estar xuntos. Pensan nalgunha posible forma de matar a algunha das súas parellas e quedar coa herdanza, pero do asasinato tería que encargarse a outra persoa, como pasa nunha película de Hitchcock.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 09-12-2019 00:37
# Ligazón permanente a este artigo
Domingos Merino: outra Coruña é posible
Xa o ano pasado se presentou na Agrupación Cultural Alexandre Bóveda esta mediometraxe documental sobre un breve período de certo auxe cultural e de liberdade na cidade da Coruña: a alcaldía de Domingos Merino.

Non puiden asistir á presentación porque cheguei algo tarde e o local estaba máis que ateigado de xente. Pero hai unhas semanas volveron proxectalo no Fórum Metropolitano, concretamente grazas á Asociación de Veciños de Oza, Gaiteira, Os Castros, e aproveitei a oportunidade.

Presentouno Lois Alcayde, colega, produtor e guionista do documental, e vímolo con moito interese. Está ben, pero fíxoseme algo curto, e penso que se lle puido ter sacado máis partido ao tema. Cónstame que naqueles poucos anos da súa alcaldía, breve pero lembrada, das primeiras en democracia, pasaron moitas cousas na cidade que non volveron pasar.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 09-12-2019 00:28
# Ligazón permanente a este artigo
Teminator 2
Esta película saíu en 1991. Un colega que estaba comigo daquela estudiando Informática na Universidade díxome que os efectos especiais desta película eran moi espectaculares. Como tiñamos gustos similares e, precisamente, os efectos especiais no cine non nos chamaban demasiado a atención, porque xa comezaban a resultar cansinos, pregunteime que tería esta película para que o meu colega fixera aquel comentario.

Así que a vin máis ou menos naquela época, e flipei bastante. Hai unhas semanas volveron botala na televisión, e volvín vela, para lembrar aquelas curiosas sensacións de hai case 3 décadas. Seguro que está máis que superado ese nivel de efectos, pero como non son nada devoto dese tipo de películas, e apenas as vexo, volveu a sorprenderme o curioso concepto desta película.

Supoño que xa sabedes de que vai Terminator. Unha civilización en guerra do futuro ten avances tecnolóxicos suficientes como para volver ao pasado, e mandan un robot para protexer a un rapaz no pasado que será o líder da resistencia no futuro. Nesta segunda película o concepto segue sendo o mesmo.

A novidade reside en que os do bando contrario tamén mandan a un robot, pero obviamente para matalo. E a versión dese robot é algo máis avanzada que a do outro. A principal diferencia é que este segundo robot pode adoptar a forma e suplantar a calquera ser vivo co que teña contacto, e ademais o seu interior é algo así como metal fundido, e pode adoptar formas de ferramentas metálicas como espadas, martelos, etc. As virguerías e xiros de guión que provoca este estraña propiedade son moi curiosas.

Certo é que máis alá diso non ten moita historia, é violencia en grao sumo, como case sempre no cine americano.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 09-12-2019 00:22
# Ligazón permanente a este artigo
Os soldados de Cataluña (A verdade sobre o caso Savolta)
O ano pasado regaláronme un libro de Eduardo Mendoza titulado "Os soldados de Cataluña". Eu, máis ou menos, estou ao tanto das novidades editoriais, e esta non me soaba de nada. Ademais, traía a típica banda promocional para convencerte de que debías mercala, e falaba por todas partes de "A verdade sobre o caso Savolta". Eu non entendía nada.

Ata que me puxen a ler en detalle esa banda promocional completa, e o que poñía o libro por fóra e nas solapas. E xa o entendín. Resulta que esta novela, que foi a primeira do autor, tiña o título orixinal de "Os soldados de Cataluña". Como foi publicada a mediados dos 70, leuna a Censura e dixo que era unha novela moi mediocre, pero que non veía nada en contra da súa publicación. Pero recomendou que se lle cambiara o título, porque resultaba bastante confuso con respecto ao seu posible contido (e estou totalmente de acordo). Uns anos máis tarde volveu pasar pola Censura pero xa co título cambiado ao que coñecemos despois, "A verdade sobre o caso Savolta". Non sei quen puxo ese segundo título, se o autor, a editorial ou se foi imposto pola Censura, pero resulta moito mellor e máis claro que o orixinal.

A novela está moi ben, ambientada en torno ao ano 1919 en Barcelona, na época do pistoleirismo, e xusto despois do remate da I Guerra Mundial. Ese detalle é moi importante porque a fábrica de armas Savolta, de forma non moi clara, fíxose de ouro durante os últimos anos da gran guerra, pero cando esta rematou, o negocio veuse abaixo e acabou quebrando. Arredor dela xiraban moitos personaxes máis ou menos escuros propios daquela época e lugar.

A narración é moi áxil e con moitos tipos de rexistros literarios diferentes. Parece que está considerada como a primeira da nova narrativa española despois do franquismo. Creo que se estudia como unha das obras clave para o exame de Literatura española na ABAU (nome moderno da temida Selectividade).

E tamén me enterei hai pouco de que, case na época, en 1979, se fixo unha película sobre a mesma novela. A ver se consigo vela algún día.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 09-12-2019 00:11
# Ligazón permanente a este artigo
Don Juan Tenorio 2.0
Hai unhas semanas asistimos no Teatro Colón da Coruña a unha conxunción astral ben interesante. Teatro, Coro e Danza para dar lugar a unha nova versión do clásico Don Juan Tenorio.

A ver se non me confundo cos nomes, que podería ser:
- A parte teatral estaba a cargo de Noite Bohemia, con Javier Fernández Mariño dirixindo. Os escenarios eran imaxes proxectadas. Tristemente, o actor que facía de Don Juan non proxectaba moi ben a voz, que mágoa!!
- A parte coral era a cargo de O Acorde Secreto, dirixido por Daniel Artés, que estaba tocando o piano en directo no escenario. Recoñezo que me enterei da existencia deste coro unhas semanas antes, porque un compañeiro de traballo forma parte del.
- A parte de danza era a cargo das compañías Druída e Centro Coreográfico Galego, dirixidas ambas por Chedes Suárez.

Como vedes, había moitas vontades xuntas e bastante competentes, así que o resultado pode considerarse máis que aceptable.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 08-12-2019 23:56
# Ligazón permanente a este artigo
Roma
Hai unhas semanas botaron a premiada película "Roma" no CGAI. Como o título pode ser confuso, refírome á película mexicana de 2018 que levou varios Óscars e que sorprendeu a boa parte do planeta o ano pasado.

Foi rodada polo director mexicano Alfonso Cuarón, e títulase así pola colonia chamada Roma en Ciudad de México, onde parece estar ambientada. Segundo el, foi un canto á súa infancia e ás mulleres que axudaron a crialo nun ambiente coma ese. Eu vin a película cunha amiga miña que se emocionou moito, e constatou que a película tiña unha perspectiva feminista que lle sorprendeu moito.

A película ten un ritmo bastante lento, non pasan moitas cousas, pero pasan as suficientes e, sobre todo, están contadas con moita sensibilidade e acerto, aínda que algunha escena concreta resulta bastante dura. Moi recomendable.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 08-12-2019 23:46
# Ligazón permanente a este artigo
Invisibles
Por fin veu á Coruña unha obra de teatro galega que tiña moitas ganas de ver. Titúlase "Invisibles", é representada pola compañía Redrum Teatro, e trata sobre a violencia de xénero.

As actrices Sheyla Fariña, Neves Rodríguez e Mela Casal interpretan a múltiples personaxes que representan sete casos reais que sucederon en Galicia nos últimos anos, se non me equivoco. O texto era de Montse Fajardo e a dramaturxia de Marián Bañobre e Santiago Cortegoso, así que tamén debe estar polo medio Ibuprofeno Teatro, a compañía destes dous últimos autores.

Penso que a obra está moi ben, e o momento que máis me conmoveu foi cando falaron dun caso real no que estaba baseada unha das historias, e resulta que eu o coñecía, foi o que máis cerca me tocou (e non foi demasiado).

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 08-12-2019 23:38
# Ligazón permanente a este artigo
Encadeados
Como xa comentei por aquí últimamente, no CGAI están botando un ciclo en homenaxe a Alfred Hitchcock. É un director mítico que, máis ou menos, lle gusta a todo o mundo, e non hai que saber as razóns polas que organizan este ciclo, simplemente disfrutalo. Estou aproveitando para ver películas menos coñecidas ou que non lembraba.

Por exemplo, "Encadeados", do ano 1946, sóame bastante, pero a verdade é que non sei se a vin previamente. Dende logo, mireina con moito interese e non me soaba a historia. E xa case pasou mes e medio dende que a vin alí, e xa apenas lembro nada, pero as sensacións foron fantásticas.

Lembro que Cary Grant era un espía americano, e que Ingrid Bergman non o era, pero acaba facendo tamén ese labor, en parte porque se namora de Cary Grant, que é o seu enlace co servizo secreto. Van a Brasil para espiar a un ex-oficial nazi que está alí de incógnito e que está intentando reorganizar un grupo de apoio aos nazis nese país.

Xa digo, non lembro demasiado xa da película, pero sei que pasei un rato fantástico véndoa, e como sempre nas películas de Hitchcock, cada segundo resulta un pracer para os sentidos.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 08-12-2019 23:32
# Ligazón permanente a este artigo
Curva España
Esta anécdota é outro exemplo da facilidade que teñen algúns artistas con talento de sacar petróleo de lugares onde os demais non somos capaces de ver nada.

Hai algún tempo, o grupo de teatro Chévere tiña que actuar en Verín. Un dos integrantes do grupo, Miguel de Lira, viña de gravar unha película en Valencia, cruzou a península en tren, parou nunha estación da provincia de Ourense (porque o tren non pasa por Verín, inexplicablemente), e tivo que coller un taxi para chegar á vila. E o taxista contoulle a historia da Curva España.

Pois resulta que hai aproximadamente un século, a comezos dos anos 20 do século pasado, había un enxeñeiro coruñés de apelido Fernández-España, que estaba deseñando o trazado do tren que unía Madrid e Galicia. Ese enxeñeiro foi o pai (pero morreu cando ela era moi pequena) dunha moi importante política española ao comezo de Transición chamada María Victoria Fernández-España (foi tamén coñecida como Victoria Armesto).

Estaban dubidando se facer pasar o tren por Verín ou por outro sitio, pero o caso é que este enxeñeiro era un dos personaxes máis importantes na decisión, e cando estaban no momento de decidir iso, el morreu nun bastante estraño accidente de automóbil nunha estrada na zona, nunha curva pechadísima que recibiu, a partir daquel momento, o nome de "Curva España".

Chévere plantexa esta curiosa historia na obra facendo papeis moi variados, como de guardias civís e forenses, con proxecións en directo de vídeo e tamén pezas gravadas. Tamén comparecen eles como se estiveran declarando diante da Guardia Civil como posibles separatistas ou independentistas.

En definitiva, resulta moi curiosa e divertida a montaxe, e moi curiosa a historia, e todos os fíos que poden tirarse dela.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 11-11-2019 00:45
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal