Viaxes O Lóstregho


Furancho Oficial de Cabañas & Catoira Travels
A partir deste santo día de Nadal do ano 2006 este vai ser o Furancho Oficial da xa célebre axencia de viaxes perralleiros Cabañas & Catoira Travels. Este e-zulo está especialmente deseñado para todos aqueles infelices ós que xa non lles carbura ben o 4 Latas, que xa están cansos de viaxar con AirZambia ou que levan toda a vida facendo auto-stop en carromato. Chegamos a un punto onde a xente moderna quere viaxes modernas, opinións modernas e visións modernas. Pois ben, para estes últimos non é esta páxina. Estes deben ir á páxina da COPE. Neste "fotolog" haberá fotos das nosas viaxes, comentando diferentes aspectos e anécdotas vividas. Recomendaremos lugares e esperamos que todo o mundo o pase ben e teña ganas de repetir a visita.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Meu tío
Hai un actor cómico francés dos anos 50 ou por aí, do que teño visto varias películas, que non deixa indiferente, pero non é doado de calificar. Chamábase Jacques Tati, e recoñezo que teño visto películas que me exasperaban e outras que me parecían bastante simpáticas.

Comecei vendo das primeiras e denostándoo, despois coincidiume ver algunha que me gustou (creo que foi "As vacacións do señor Houlot"). E o outro día botaban na televisión "Meu tío", que polo visto, é das máis famosas, aínda que tamén é certo que tampouco fixo demasiadas. Tristemente lembroume ás primeiras que vira, bastante aburrida.

Non resulta moi doado explicar de que vai, pero poderíamos resumilo en que a familia da súa irmá, casada cun importante industrial, vive nunha casa ultramoderna co seu fillo pequeno e a criada. Entón vense os avatares desa familia no seu novo chalet de deseño futurista, onde reciben á familia, compañeiros e veciños, que se marabillan dos avances técnicos dos que disfrutan. Hai que ter en conta que a película é do ano 1958.

E o protagonista principal é teoricamente un secundario neste caso. Saca de cando en vez a pasear ao seu sobriño, trata algo coa súa irmá, e pouco co seu cuñado, que xa se nota que non o quere demasiado (mutuamente). O máis curioso é que o título da película, "Meu tío", suponse que fai referencia ao rapaz da familia, que ten bastante pouco protagonismo na mesma.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 07-02-2019 16:03
# Ligazón permanente a este artigo
Macbeth, o ruído e a furia
Dende hai varios anos, Xoán Carlos Mexuto e Iria Ares están intentando montar dende A Coruña versións "breves" en galego de obras clásicas do teatro universal, que habitualmente dan lugar a representacións máis longas. Tanto é así, que inicialmente a compañía chamábase "Clásicos nunha hora". A primeira montaxe desta compañía foi "Casa de bonecas" de Henrik Ibsen, que acadou un certo éxito.

Xa hai tempo nos contaran que a segunda obra que tiñan pensado representar era Macbeth. Que Manuel Lourenzo xa lles escribira unha versión "resumida" e que estaban moi ilusionados co proxecto. E por fin puideron levalo a cabo.

Agora ben, dos 60 minutos previstos tiveron que subir a 80, e eu xuraría que a representación durou 90. Pero obviamente non digo isto con ánimo de crítica, senón como constatación de que resumir "Macbeth" en tan pouco tempo non era nada doado.

E ademais, eles dous sós xa non puideron representar tantas personaxes diferentes. Así que lle cambiaron o nome á compañía, que agora é "Estudo momento", para poder acoller a Luís Iglesia, Carlos Sante e David Perdomo. E o resultado foi moi bo, claro.

O que máis me chamou sempre a atención desta obra é a sorpresa que causa ao final a errada interpretación das tres feiticeiras, que nun determinado momento lle din a Macbeth que el será rei mentres un determinado bosque non chegue ao seu castelo, e que non poderá matalo ningún home nado de muller. El interpreta que é inmortal, e que será sempre rei. Pero en realidade vaino matar un inimigo que foi arrincado do ventre da súa nai antes do que lle tocaba, e o exército inimigo vaise camuflar baixo as pólas cortadas das árbres daquel bosque para achegarse ao castelo sen ser vistos. Xa sei que isto é "spoiler", pero a obra ten máis de 4 séculos...

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 07-02-2019 15:52
# Ligazón permanente a este artigo
O último Emperador
No Fórum Metropolitano estiveron botando un ciclo en homenaxe ao director italiano Bernardo Bertolucci, recentemente falecido. E unha das películas que botaban foi un mito na súa época, con moitísimos Óscars, pero eu quedara sen vela, e tivo que ser agora, máis de 30 anos despois.

Polo pouco que sabía da película, resultábame atraínte. Entre a fastuosidade visual que podía dar de sí unha película rodada na Cidade Prohibida, e a historia do último Emperador da China, que comezou a reinar con 3 anos e que axiña foi destronado e tivo que exiliarse e relacionarse, por exemplo, con Xapón, inimigo da China, me interesaba moito a historia.

Fun vela e estivo bastante ben, aínda que dalgunhas cousas non me enterei demasiado, sospeito que pola distancia cultural que me separa dese mundo e época. Unha das cousas que me chamou a atención, e que descubrín nos títulos de crédito do final, é que un dos actores que facía de xaponés na película era Ryuichi Sakamoto, famoso compositor musical, tamén desta banda sonora.

Polo que parece, o que se conta na película é bastante fiel á vida deste home, que non se pode negar que foi bastante singular, porque tivo que vivir unhas experiencias bastante cambiantes na súa vida.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-02-2019 00:12
# Ligazón permanente a este artigo
Film Symphony Orchestra: Especial John Williams
O outro día veu actuar á Coruña, unha vez máis, a Film Symphony Orchestra, dirixida por Constantino Martínez-Orts, neste caso coa primeira parte da súa homenaxe a John Williams.

Vaiamos por partes:
- Veu xa varias veces, pero era a primeira que eu ía vela, porque me falaran ben dela, e non estivo mal, aínda que se cadra están algo centrados no espectáculo, con traxes e luces "algo raros" por momentos.
- É unha orquestra formada principalmente por músicos españois, que se dedica a tocar pezas de bandas sonoras.
- En 2018 cumpríanse os 50 anos da primeira nominación de John Williams, que é o mellor e maior compositor de música para cine da historia.
- Esta é a primeira parte ou primeiro programa desta homenaxe. Teñen outra segunda parte, que pasará por Coruña a comezos de abril.

Nesta parte tocaron fragmentos de películas como "Atrápame se podes", "Lincoln", "Indiana Jones e a última cruzada", "A ladroa de libros", "Tiburón" "O mundo perdido: Jurassic Park", "Harry Potter e a pedra filosofal", "A lista de Schindler", "Nado o 4 de xullo", "1941", "Hook", para rematar de forma triunfal con "Superman" e "Star Wars", e os arcos dos violíns convertidos en espadas luminosas.

Pois nada, musicalmente moi ben, non hai queixa, pero está claro que se sae un pouco dos límites estrictos da música clásica e que lles tira moito o espectáculo, sobre todo ao director. E non digamos o sorteo dunha viaxe por medio da participación nun concurso a través dunha "app" que promocionan ao comezo da segunda parte do concerto...

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-02-2019 00:00
# Ligazón permanente a este artigo
O intendente Sansho
No CGAI están botando nas últimas semanas un ciclo sobre un director xaponés chamado Kenji Mizoguchi. As súas principais películas son dos anos 50 e 60. Polo visto, foi moi importante pero a min non me soaba demasiado, éche o que ten ser ignorante.

A miña curiosidade non ten límites e no CGAI teño descuberto verdadeiras xoias en ciclos como este, así que probei, a ver que tal. Fun ver unha película que din que é das máis importantes deste director, titulada "O intendente Sansho".

Estivo ben, pero tampouco me apaixoou. Tamén debo dicir que, se me cadran ben as datas, intentarei ir a algunha outra película deste ciclo, porque sempre me interesan moito as obras feitas noutras culturas, sempre se aprenden moitas cousas.

A película trata sobre o intento de venganza dunha familia, formada por unha nai e os seus dous fillos, que son escravizados cando o pai, que era un propietario rico, cae en desgraza ante o "shogun" da rexión, e é deportado.

Xa dende o comezo, a nai é separada dos fillos. Ela acaba sendo prostituta, e non sabe nada deles ata uns anos despois, cando xa está moi maior e non serve para a súa profesión.

Os dous fillos son escravizados na facenda do intendente Sansho, que somete brutalmente aos moitos escravos que ten alí traballando. De feito, o fillo parece deshumanizarse e vai subindo no escalafón, de forma que lle dan certas confianzas que acaban sendo fatais.

Un día que lle mandan levar a unha vella moribunda para que a abandone no bosque, a súa irmá convénceo para que escapen xuntos e vaian buscar aos seus pais.

De forma impredecible, cando non o parecía, el acepta o plan pero a súa irmá non pode seguilo. El escapa e consegue localizar á nai. E tamén chegan ata onde estivera exiliado o pai, pero chegan tarde, porque xa morreu.

Algún tempo despois, e debido a algúns curiosos avatares do destino, chega a ser un home poderoso, e intenta acabar coa escravitude, cousa que non consegue, obviamente. Pero polo menos consegue desmantelar a facenda do intendente Sansho, e despois renuncia ao seu cargo.

En definitiva, película bastante interesante que conta unha historia universal, aínda que nun contexto e nunha época moi descoñecida para min, e iso engádelle interese.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 04-02-2019 23:45
# Ligazón permanente a este artigo
O nome da rosa
Hai unhas semanas volvín ver na televisión unha magnífica película dos anos 80 que xa vira varias veces. Pero había tempo que non a miraba, e a Idade Media segue atraéndome moito, así que deixeime ir nas últimas horas da noite dun día laborable...

A película era "O nome da rosa", baseada nunha grande novela de Umberto Eco, e que foi dirixida en 1986 por Jean Jacques Annaud, un director francés que naquela época estaba triunfando moito.

Nos anos 70 fixo un par de películas en Francia con certo éxito, sobre todo a primeira, que levou o Óscar a mellor película estranxeira. Pero coronouse nos 80, cando asinou "Na busca do lume", "O nome da rosa" e "O oso". Todos pensabamos que ía converterse nun dos máis grandes directores da historia, pero despois parece que se desinflou.

Acabo de ver a súa filmografía, e vin algunha película máis, como "O amante" (que non me gustou, e a novela tampouco) e "Enemigo ás portas". Tamén fixo "Sete anos no Tibet", do que eu si lin a novela pero non me consta ter visto a película. Pero vaia, "O nome da rosa" está moi ben, e punto.

Pois iso, para os que aínda non a viron, cando xa pasaron máis de 30 anos, dous monxes franciscanos, un moi veterano e sabio, e un novicio, chegan a unha abadía illada no norte de Italia para un debate relixioso con homes do Papa e da Inquisición. Pero cando chegan resulta que acaba de morrer un dos monxes, e morren varios máis mentres están alí.

O monxe veterano, chamado Guillermo de Baskerville (como homenaxe a Guillermo de Occam), e interpretado maxistralmente por Sean Connery, como é habitual nel, dirixe as investigacións dos asasinatos, a pesar de que os inquisidores e os homes do Papa non poden soportalo, debido á súa intelixencia e liberdade de pensamento.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 04-02-2019 23:28
# Ligazón permanente a este artigo
Mar de Oza
Acabo de ver no Fórum Metropolitano un documental encargado pola Asociación de Veciños de Oza, Gaiteira e Os Castros (que organiza tamén este ciclo de proxecións), titulado "Mar de Oza", e que fala sobre que pasará co porto interior da Coruña se, como se di, algún día marcha todo para o porto exterior, e se lle poden dar novos usos.

Non me gustou demasiado, o son non era demasiado bo, participaban unhas cantas persoas, e en troques de alternar as súas imaxes para quitarlle certa monotonía, non, se agrupaban as da mesma persoa, que despois case non volvía aparecer. Ademais, falábase dalgunhas cousas que eran colaterais, como a limpeza da ría do Burgo, e por momentos, parecía algo propagandístico dalgún partido político.

Nada, había boa intención, ademais formaba parte do interesantísimo proxecto Cultura de Barrio, pero creo que o resultado foi algo máis mediocre do que me gustaría. Cousas que pasan.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 14-01-2019 23:14
# Ligazón permanente a este artigo
Gran Concerto de Aninovo de Johann Strauss
Todos temos visto algunha vez o Concerto de Aninovo que se retransmite dende Viena o 1 de xaneiro. E dende hai anos, anda de xira por Europa "unha orquestra" que o imita, para que todos poidamos ter esas mesmas sensacións.

Pola Coruña penso que pasa todos ou case todos os anos. Pero eu non o vira nunca e tiña certa curiosidade por saber como era, como soaba esa música e algo menos de interese polo baile. E onte si tiven a ocasión.

Por comezar por algures, non está nada claro que é exactamente a Strauss Festival Orchestra. Cando ía comezar o concerto, alguén me dixo que realmente era a Orquestra da Ópera de Minsk. E dende logo, os que actuaban e sobre todo, os que bailaban, tiñan unha cara de rusos (ou bielorrusos), que tiraba para atrás. E cando saín vin aparcados dous autobuses con matrícula de Bielorrusia.

Pero polo que estiven mirando, non debe ser a única que "move esa marca", senón que debe haber varias que se suplen e, entre todas, cubren o territorio europeo. Nunha web falaban de varios directores da orquestra (eu non recoñecín ao que dirixiu onte, entre os varios dos que falaban), e entre as varias sopranos, si que recoñecín á que cantou onte na Coruña, que por certo, era tamén bielorrusa. Vexo directores bielorrusos, rusos, ucranianos e incluso algún búlgaro. E sopranos tamén bielorrusas, rusas e ucranianas.

En canto ao baile, que non me interesa demasiado, pois nada, un postureo terrible. Uns sorrisos forzados continuos, e ademais deberon pasalo mal, porque o espazo que tiñan para bailar era bastante estreito, así que deberon facelo con moito coidado.

Pois nada, que se pasou ben, xa tiven a experiencia, pero tampouco creo que repita, que non foi para tanto. Pero vaia, había tamén algo de pallasada, ás veces saían algo disfrazados o director ou algúns músicos, nunha peza fixeron un estraño número cun balón de fútbol, unhas tarxetas amarela e vermella, unha bandeira do Madrid e outra do Barcelona: absurdo humor bielorruso. Isto é o que queda do Imperio Austro-Húngaro.

Saúdos.




Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 14-01-2019 23:08
# Ligazón permanente a este artigo
Tempo despois
Acabo de ir ver a película que acaba de estrearse reivindicando ser a "secuela espiritual" de "Amanece que no es poco". A idea non está mal, porque ten un aire de humor absurdo moi similar a aquela, pero vaia, era poñerse o listón moi alto.

E efectivamente, non se pasa mal, e algunhas cousas teñen bastante coña, pero en xeral, é bastante máis frouxa que aquela, como era máis ou menos previsible. Tamén é certo que aquela destacara no seu momento por sorprender tanto co seu humor absurdo e surrealista, pero claro, ese efecto xa se perdeu na segunda ocasión, sobre todo se te reivindicas como certa secuela.

A trama é ben simple. Os ricos viven no único edificio que queda en pé, que son as Torres Blancas de Madrid, e está rodeado do deserto americano do Monument Valley. E os pobres viven nunhas chabolas e barracas que hai cerca, nun bosque, e un dos seus líderes intentar entrar no edificio para vender a súa limonada.

Esto trastoca completamente a vida nos dous entornos. Os ricos, que son moi cultos, e falan sempre con versos e citas eruditas, póñense a debatir se deben permitir que entren os pobres (chámanlles parados). No edificio está instaurado un sistema capitalista bastante curioso (alí lle din "salvaxe", pero non o parece tanto, senón bastante absurdo), que ve tambalearse todo o seu mundo con esa posible entrada. E por se non chegara con iso, o edificio dos ricos está gobernado por un rei tiránico e estúpido (e o peor é que todos o saben e o teñen claro), que quere procrear coa xefa de gabinete, da que ademais se namoraron dous dos líderes dos parados pobres (e ela deles tamén). Como vedes, un absoluto disparate.

Un dos detalles máis curiosos é que o único edificio en pé que deixaran fora o das Torres Blancas de Madrid. É un rañaceos bastante curioso, dos anos 60, ao comezo da Avenida de América (ou sexa, a Nacional II), deseñado polo arquitecto Sáinz de Oiza (que despois de construído, viviu sempre alí), cunhas formas cilíndricas bastantes atractivas. O que pasa é que non está moi céntrico, e supoño que por iso non ten demasiadas visitas turísticas.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 07-01-2019 22:43
# Ligazón permanente a este artigo
Ons
Por razóns que non veñen ao caso, acabo de ler unha breve e amena noveliña que merquei hai uns mes, cousa que non é nada habitual en min. A miña cola de lectura é tan longa, que o común para un libro que chegue á miña casa é ter que esperar meses e, sobre todo, anos (nalgúns casos pode chegar a 6-8) ata que lle toque a quenda de ser lido. Pero neste caso, danse unhas circunstancias un tanto especiais que lle fixeron avanzar na cola de xeito acelerado.

En primeiro lugar, é unha novela breve que se le nunhas 3 horas, máis ou menos. Iso sempre axuda, claro. Segundo, coñecín en persoa ao autor un determinado día, e uns días máis tarde, ese mesmo autor tiña un stand compartido no Culturgal, volvín topar con el, e despois das explicacións que me dera, esta novela me atraía especialmente, porque é do tipo das que moitos leíamos na nosa infancia, como "Os Cinco" ou "Os Hollister". E a nostalxia ataca.

Ademais, estudou no mesmo colexio no que estudei eu, e no que agora traballo, e el saca estes libros autoeditándose. Polo tanto, se o libro nos parecera interesante, non é imposible que fixera unha nova reedición do mesmo para poñelo como libro de lectura no meu colexio, e seguro que viría encantado a falar da súa obra. Non é ningún disparate, porque xa leva 10 edicións do libro, e case 2.000 exemplares vendidos. Cifras moi interesantes para o reducido mercado do libro galego.

Pois iso, a trama é ben sinxela. Dous rapaces que viven todo o ano na illa de Ons, chamados Suso e Roi, reciben a visita dunha amiga que vén todos os anos pasar un mes na illa, que se chama Anabel e é da Coruña. E Anabel vén este ano cunha curmá súa que é de Guitiriz, chamada Fátima. E a este grupo de catro rapaces, acompáñaos sempre que pode, pois vai algo vella e cansa, a Rula, unha cadela da Illa que é de Suso.

No primeiro día no que están todos xuntos sucede algo terrible (nin sequera iso vou contar) e nuns poucos días sucédense unha serie de feitos que fan que a historia sexa moi entretida e amena. Lese moi facilmente e resulta algo adictiva, así que penso que pode estar moi ben para xente destas idades.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-01-2019 10:53
# Ligazón permanente a este artigo
[1] ... [4] [5] [6] 7 [8] [9] [10] ... [146]
© by Abertal