Viaxes O Lóstregho


Furancho Oficial de Cabañas & Catoira Travels
A partir deste santo día de Nadal do ano 2006 este vai ser o Furancho Oficial da xa célebre axencia de viaxes perralleiros Cabañas & Catoira Travels. Este e-zulo está especialmente deseñado para todos aqueles infelices ós que xa non lles carbura ben o 4 Latas, que xa están cansos de viaxar con AirZambia ou que levan toda a vida facendo auto-stop en carromato. Chegamos a un punto onde a xente moderna quere viaxes modernas, opinións modernas e visións modernas. Pois ben, para estes últimos non é esta páxina. Estes deben ir á páxina da COPE. Neste "fotolog" haberá fotos das nosas viaxes, comentando diferentes aspectos e anécdotas vividas. Recomendaremos lugares e esperamos que todo o mundo o pase ben e teña ganas de repetir a visita.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Guadi Galego e "Immersión"
A semana pasada pasou polo Teatro Colón da Coruña Guadi Galego, presentando o seu novo disco "Immersión", que polo visto levou algún premio debido a que se canta en todas as linguas da península ibérica.

O espectáculo estivo moi ben, pero deume a impresión de que había pouco material novo e moita remestura, colaboración con outros artistas en diferentes idiomas e experimentos similares.

Tampouco podo aseguralo, porque os 2 ou 3 últimos discos de Guadi non os merquei porque había que mercar vinilo obrigatoriamente (aínda que a min só me interesaba o CD). Pero algunhas cancións deses discos si me soan e aparecen de novo neste, pero é que aquí hai novas remesturas de cancións que xa editou hai 6-7 anos.

Este novo disco si o merquei porque por fin se podía escoller o formato. A ver se consigo os anteriores en formato CD ou dixital dalgún xeito. En calquera caso, segue sendo das cabezas máis frescas e innovadoras que hai na música galega actual.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 22-12-2019 13:48
# Ligazón permanente a este artigo
A Sociedade Literaria e do pastel de pel de pataca de Guernsey
Merquei este libro xa hai 3-4 anos. É unha tradución da editorial galega Rinoceronte. Foi escrito por dúas mulleres americanas, Mary Ann Shaffer (tía) e Annie Barrows (sobriña). E como me prometeran outras persoas, foi unha experiencia ben divertida.

Hai moitas cousas que contar sobre esta historia. Podemos comezar polo lugar no que sucede. Guernsey é unha das "illas do Canal". Ese nome fai referencia a varias illas pequenas que están no Canal da Mancha, que están moi cerca da costa francesa, pero que semellan ter máis vinculación con Gran Bretaña. A outra máis grande e coñecida é Jersey, e despois hai illas máis pequenas.

Pero a cousa aínda é máis complexa. O idioma que se fala alí era antes normando (está moi cerca da costa de Normandía), pero agora parece que domina o inglés, creo que pasaron a ser posesión británica nos últimos tempos, décadas ou séculos. Pero non significa que pertenza á Gran Bretaña, senón concretamente á coroa inglesa, o cal desembocou en que realmente son paraísos fiscais.

Pois a simpática e divertida historia desta noveliña trata de que durante boa parte da II Guerra Mundial, a illa estivo tomada polos alemáns. E as relacións entre os ocupantes alemáns e os ocupados "ingleses" foi bastante curiosa. Incluso semella que houbo algún matrimonio mixto, xa que algún dos ocupantes tiña bastante máis humanidade que os seus compañeiros.

Nese momento, en Gran Bretaña tampouco o estaban pasando nada ben, e mesmo Londres estaba sendo bombardeado polos alemáns con certa frecuencia. E debido a todo iso, establécese un vínculo entre unha escritora de éxito que vive en Londres e un grupo de habitantes da illa. Pero xa en 1946, cando a guerra rematou.

Resulta que un dos habitantes da illa merca un libro, e nas primeiras páxinas aparece o nome e dirección da que fora a súa propietaria. Ademais, esa muller xa non vive nese lugar, porque foi bombardeado, pero o habitante da illa non o sabe, obviamente. Así que o habitante da illa escríbelle unha emotiva carta falándolle do moito que lle gustou o libro, e que tamén lle gustou moito aos seus compañeiros do club de lectura, cuxo nome puxen no título.

Por milagre, esta carta chega á propietaria, que resulta ser unha escritora de éxito, que se fixo famosa escribindo columnas en xornais durante a guerra, que gustaron moito. Está intentando atopar inspiración para escribir un novo libro, pero non a atopa por ningures. E ao coñecer un pouquiño da curiosa historia dese club de lectura e desa illa, decide ir de visita, porque sospeita que aí está a inspiracións que lle faltaba.

Creo que non preciso contar moito máis. Podo asegurarvos que a historia e os personaxes son moi curiosos e simpáticos, e resulta unha novela do máis interesante. Se cadra o final é algo ñoño de máis, pero non o acabas tendo en conta.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 22-12-2019 13:42
# Ligazón permanente a este artigo
O empapelado amarelo
Esta obra de teatro que puidemos ver no Fórum Metropolitano da Coruña tiña moi boa pinta, pero ao final decepcionoume. Que se lle vai facer!!!

O título é "O empapelado amarelo" e representouna a nova compañía galega A Quinta do Cuadrante, con Tito Asorey á dirección e Melania Cruz como única actriz. Esa era a parte que máis me atraía.

A autora foi a estadounidense Charlotte Perkins Gilman a finais do século XIX. Foi unha feminista moi influínte da época, e este relato autobiográfico pretendía reivindicar os dereitos das mulleres a ter a súa propia autonomía e tomar as súas propias decisións. Esto tamén pintaba moi ben.

Pero o resultado non me chamou demasiado a atención, a pesar de que todo apuntaba na boa dirección. A historia trata sobre a cura de repouso total que o seu médico lle prescribe despois dunha depresión posparto. Está recluída nunha casa e nunha habitación e sofre alucinacións ao ver estrañas formas no empapelado amarelo da súa habitación. O que ela quería era totalmente o contrario, estar estimulada para poder superar a depresión.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 22-12-2019 13:22
# Ligazón permanente a este artigo
Taxi driver
Hai unhas semanas, vin que botaban "Taxi driver" sen cortes na 2, e pensei en vela de novo. Digo "de novo" porque creo que xa a vin completa hai anos, pero recoñezo que cando a vin este día soábanme moi poucas cousas.

Pois iso, película de 1976 dirixida por Martin Scorsese e protagonizada por Robert De Niro, onde seguramente os dous comezaron a converterse en super-estrelas. E moi mitificada, como era previsible.

Pero a min tampouco me di demasiado. Seguramente se a tivera visto no seu momento (difícil, dada a miña idade) ou me collera máis novo, pode que me impactara máis. Pero a estas alturas, non teño nin moi claro o que pretende transmitir, nin me interesa demasiado. Probablemente no seu momento foi moi transgresora pero agora xa non o é, pero iso non é culpa dela, senón da miña demora á hora de vela e valorala.

Supostamente o taxista protagonista está traumatizado pola guerra do Vietnam, onde parece que estivo. Perdinme os 3-4 primeiros minutos de película, ao mellor aí mencionaban algo, pero no resto non vin maiores referencias a esa guerra. Ou pode que estean implícitas e calquera estadounidense as detecte con facilidade, obviamente non é o meu caso.

Por momentos, deume a impresión de que a película pretendía glosar a vida da metrópoli neoiorquina e sobre todo a súa tumultuosa marcha nocturna. Dende logo a min non me motiva o máis mínimo, pero seguro que hai moita xente á que si lle interesan eses motivos e temáticas.

Tamén me parece algo patético cando pretende "liberar" á xoven prostituta protagonizada por unha novísima Jodie Foster (tiña uns 13-14 anos). Ao final máis ou menos conségueo. Pero insisto, debeu ser unha película moi innovadora e transgresora no seu momento, pero agora envelleceu algo mal, pero é que é moi difícil conseguilo.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 22-12-2019 13:10
# Ligazón permanente a este artigo
Film Simphony Orchestra
Pois nada, este proxecto de orixe valenciana (creo) e liderado polo showman e director Constantino Martínez-Orts, segue ganándose a vida dignamente divulgando a música de cine.

Nesta ocasión tocaron pezas de películas como "Abismo de paixón", "O secreto da pirámide", "O discurso do rei", "Willow", "Jurassic World", "Solo: unha aventura de Star Wars", "Aladdin", "O bo, o feo e o malo", "Norte e Sur", "Amélie", "Como adestrar ao teu dragón", "Intelixencia artificial", "Interstellar", "Vingadores: Endgame", "Piratas do Caribe" e "Regreso ao futuro". Os bises foron a canción da cantina de "Star Wars" e algo de "West Side Story", xa que alguén tivo a mala idea de facer unha nova versión.

Como sempre, hai películas das que nin oíra falar. Casualmente, as dúas que máis me gustaron foron "Amélie" e "Interstellar", que foron as que menos lle gustaron ao colega que ía comigo. Para gustos, colores.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 22-12-2019 12:48
# Ligazón permanente a este artigo
Culturgal 2019

Un ano máis fomos á festa da cultura galega no Pazo da Cultura de Pontevedra. Este ano algún tempo menos, só pola tarde, xa que ese mesmo día tiñamos as "Pílulas de talento" pola mañán na Agrupación Cultural Alexandre Bóveda da Coruña.

Pois nada, máis ou menos o de todos os anos, sen demasiadas novidades. Se cadra, a máis rechamante é que os "stands" non eran como outros anos, unhas caixas pechadas, senón que eran máis abertos, e cunhas divisións menos visibles.

Segue estando ben, pero se cadra por ir todos os anos, véxolle algo de falta de dinamismo, e noto algunhas cousas que van a menos. Por exemplo, xa cada vez se vende menos música en galego. Antes había un posto moi grande de Inquedanzas Sonoras, pero xa hai varios anos que non van. Agora simplemente hai algúns postos de productoras ou grupos potentes que están presentando disco, pero non moito máis.

Aínda así, animo a ir a todas as persoas, especialmente ás que non estiveron nunca, porque seguro que verán moitas cousas interesantes.

Saúdos.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 22-12-2019 12:39
# Ligazón permanente a este artigo
Pílulas de talento

Este ano na Agrupación Cultural Alexandre Bóveda celebramos a I Edición de algo que esperamos que teña máis percorrido, e no que estamos moi ilusionados, especialmente eu, que propuxen a idea e botei unha pequena man na organización.

Chamouse "Pílulas de talento" e vén sendo simplemente unha sucesión de charlas TED, en galego, sobre tema libre pero que, a poder ser, teña algo que ver con Galicia, aínda que non é obrigatorio.

O programa desta I Edición foi o seguinte:
- "Soñar en galego" de Manel Cráneo, sobre a súa traxectoria para facer cómic en galego
- "O outro lado do poema", de Lucía Aldao, sobre o fracaso e profesións alternativas
- "1-1-2019" de Alba Rodríguez Carrera, sobre unha rapaza nova do sur da provincia de Pontevedra que, ese día, decidiu comezar a falar en galego, e todas as reaccións que houbo ao seu redor
- "A desaparición da noite" de Martin Pawley, sobre a contaminación lumínica (para a min, a mellor das charlas)
- "Dignidade, solidariedade e humildade" de Garchu, un dos MCs de Ezetarre, que falou sobre as razóns polas que o seu grupo comezou a rapear en galego
- "De mareas vivas a mareas negras", de Marcos Nine, no que este cineasta falou sobre os seus primeiros tempos no mundo audiovisual
- "El gallego mola mazo" de Afra Torrado, poeta na rede que supostamente falou sobre as súas razóns para falar galego (pero para min foi a charla máis frouxa e menos preparada)
- "A min non me preguntes, eu só vin rebolar" de Aquel-e, un youtuber galego con bastantes seguidores, que anima ao uso do galego con corrección
- "Bogando na maruxía con este oficio" de Isabel Risco, na que amosou unha mostra máis do seu absurdo pero engaiolante discurso.

Como pasa sempre neste tipo de eventos (falo como se tivera moita experiencia no tema, pero é falso, simplemente o supoño), o nivel foi moi desigual, unhas charlas gustáronme máis, outras menos, e algunhas nada, pero seguro que outros asistentes terán opinións exactamente opostas á miña. O bo disto é que cada charla só dura un máximo de 15 minutos, así que se unha non che gusta, non vai durar demasiado. E se che gusta, déixate con ganas de máis...

Saúdos.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 22-12-2019 12:25
# Ligazón permanente a este artigo
Festival de teatro amador Ibán Toxeiro 2019

Un ano máis, e parece que xa van 23 (debeu comezar en 1997), a Agrupación Cultural Alexandre Bóveda celebrou o Festival de teatro Amador Ibán Toxeiro, en lembranza daquel xoven socio que ía para figura do teatro e que morreu de forma inesperada.

Este ano o programa constou das seguintes actuacións:
- "Evolution" de N+1, basicamente un ximnasta facendo unha abraiante actuación de circo en torno a unha corda
- "Pavillón Lino" de Caramuxo Teatro, un breve fragmento desta obra muda con máscaras de látex
- "Titiriteiros" de Tanxarina, que recibiron o premio Ibán Toxeiro
- "O Gran Don Pedro e o seu boneco Robertiño" de Ventrilocuoloxía, que realmente eran Bucanero Teatro, formado por Pedro Picos e Xosé Bonome
- "O drama do cabalo de xadrez" de Rafael Dieste, a cargo do grupo de teatro da Agrupación Cultural Alexandre Bóveda.

Como sempre, unha bonita velada teatral ideada por Lino Braxe e presentada por Sabela Hermida.

Saúdos.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 22-12-2019 12:11
# Ligazón permanente a este artigo
O enigma Agustina
Hai unhas semanas chegou á Coruña un espectáculo bastante peculiar. Que ademais do triformato cultural (despois explico isto) falaba de divulgación científica, así que me interesou dende o comezo. Intentarei explicalo.

O espectáculo titúlase "O enigma Agustina", e chámase triformato porque é unha mestura de audiovisual (a parte principal é a proxeción dun documental de ficción), radio en directo (a cargo de dous locutores de Canal Sur Radio, que fan un programa de divulgación científica) e teatro (a cargo dunha actriz e un actor, importantes na historia). A radio e o teatro ocupaban as dúas esquinas opostas do escenario, no fondo del proxectábase o documental. E obviamente, nunca estaban dúas das pezas actuando simultáneamente, senón que se ían alternando entre elas.

A historia era moi interesante. Contaba o pouco que se sabe de Agustina Ruiz Dupont, unha científica que se codeou co mellor da ciencia do planeta nos anos 30, na época da II República, pero que desapareceu poucos anos despois sen volver dar sinais de vida. Sábese moi pouco, está moi silenciado, e parece que o seu final foi moi pouco convencional.

Sentíndoo moito, non vos podo desvelar máis. Se conseguides ter acceso ao documental (sen a parte da radio e do teatro, o documental pode ser autónomo e contar o principal da historia), que non sei se será moi doado, pasaredes un rato fenomenal, pero o final é bastante sorprendente.

Para min, un dos espectáculos cos que máis gocei nos últimos tempos.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 22-12-2019 11:54
# Ligazón permanente a este artigo
A cuadrilla dos once
A ver se consigo explicar ben este tema, que ten aristas. Un determinado día, "necesitaba" ocupar un par de horas facendo algo que me illara do mundo e das noticias de actualidade. Habitualmente fago iso saíndo de casa a dar un paseo, pero aquela noite era infernal, e esa posibilidade desaparecía. Así que busquei por casa entre un feixe de películas clásicas que me pasaron hai pouco, e busquei algunha coa que entreterme.

A película pola que me decantei (tiña máis entre as que escoller) era "A cuadrilla dos once" (de título orixinal "Ocean's eleven). Era a versión clásica de 1960. E lembraba ter visto nun moi agradable cine de verán en Segovia, a versión moderna, do ano 2001, e capitaneada por George Clooney. Tiña lembranzas máis ou menos boas desa nova versión, pero pode que Segovia en verán, que é unha cidade que me gusta moito, influíra naquel recordo.

O caso é que me puxen a ver a versión de 1960, pensando que ía ter un nivel como a moderna. E xuraría que teño que dicir que non, nin moitísimo menos. A clásica está capitaneada por Frank Sinatra. E cando digo capitaneada é porque o título orixinal "Ocean's eleven" fai referencia a un grupo de once persoas liderado por Danny Ocean, por iso mencionei que entre o reparto coral sempre hai un personaxe que destaca sobre os demais.

A historia é ben simple: ese grupo de once persoas lideradas por Danny Ocean pretende dar un golpe grandioso nun feixe de casinos de Las Vegas (non lembro se son catro ou cinco). Algúns deles xa son topos que traballan neses casinos, e outros teñen outros labores, como especialistas en explosivos, en electricidade para provocar apagóns simultáneos, condutores, etc. Só digo que o golpe, en principio, sae ben, pero acaba mal.

Pero a película é bastante frouxa, na miña opinión. Dura dúas horas e tardan a primeira hora en xuntar a todo o equipo e trazar o plan definitivo de como vai ser o golpe. Polo tanto, xa se ve que é relativamente lenta (non pasaría nada se fora outro o tema, pero sendo este, xa é un defecto), e esa demora está pensada para o lucimento de varios dos actores, e non necesariamente das súas aptitudes artísticas.

A película está ambientada en Las Vegas, que é por onde se movía principalmente o "Rat Pack", un grupo de actores e vividores que lideraban basicamente Frank Sinatra, Dean Martin, Peter Lawford e Sammy Davis Jr. Parecían destacar por ser moi juerguistas, seductores e alcohólicos, e todo parece indicar que esta película foi realizada para facelos simpáticos e populares. E parece que o conseguiron... en sitios como Las Vegas ou incluso Estados Unidos. Pero a min parécenme, dende a distancia do tempo e do espazo, unha panda de gilipollas dificilmente superable.

Así que nada, creo que é unha película perfectamente esquecible. Representa moitas cousas que me parecen prescindibles. Xuraría que a nova versión de 2001 era máis interesante que esta, pero tamén resaltaba a ludopatía que xira en torno a esa cloaca chamada Las Vegas, así que tampouco pode sacarse moito en claro dela.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 22-12-2019 11:43
# Ligazón permanente a este artigo
[1] ... [4] [5] [6] 7 [8] [9] [10] ... [155]
© by Abertal