Viaxes O Lóstregho


Furancho Oficial de Cabañas & Catoira Travels
A partir deste santo día de Nadal do ano 2006 este vai ser o Furancho Oficial da xa célebre axencia de viaxes perralleiros Cabañas & Catoira Travels. Este e-zulo está especialmente deseñado para todos aqueles infelices ós que xa non lles carbura ben o 4 Latas, que xa están cansos de viaxar con AirZambia ou que levan toda a vida facendo auto-stop en carromato. Chegamos a un punto onde a xente moderna quere viaxes modernas, opinións modernas e visións modernas. Pois ben, para estes últimos non é esta páxina. Estes deben ir á páxina da COPE. Neste "fotolog" haberá fotos das nosas viaxes, comentando diferentes aspectos e anécdotas vividas. Recomendaremos lugares e esperamos que todo o mundo o pase ben e teña ganas de repetir a visita.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Rebelde entre o centeo
Como dicíamos, aproveitando que agora teño máis tempo para todo en xeral, ás veces algunha cadea bota algunha película que pode valer a pena. O outro día botaban na 2 sen cortes "Rebelde entre o centeo" e fixen un esforzo.

"Rebelde entre o centeo" trata basicamente da vida (que foi longa) de Jerome David Salinger, o autor da célebre novela "O guardián entre o centeo", pero sobre todo céntrase nos anos anteriores e posteriores á publicación desa importante novela.

Levo anos oíndo falar moi ben desa obra, pero o caso é que non cadrei nunca con ela. Polo que teño entendido, está moi ben, pero hai que lela na adolescencia ou xuventude, porque expresa o punto de vista dun adolescente moi rebelde, e lela máis maior seguramente faga máis difícil conectar con el. Se é así, eu chego bastante tarde, pero espero cruzarme con ese libro algún día, malo será.

Polo que xa sabía, e tamén se recalca na película, se a novela é rebelde, o seu autor non o era menos, e durante toda a súa vida. Sempre tivo fama de ser bastante raro e reservado, tanto que lle custou triunfar (a pesar de que parece que tiña bastante calidade), pero sobre todo porque a súa personalidade era moi peculiar, e sobre todo, non quería pasar por convencional.

Despois desta novela publicou algunhas obras máis, pero que tiveron moita menos repercusión. Non quería conceder entrevistas, foise a vivir a unha pequena casa no medio dun bosque no estado de New Hampshire, un dos máis pequenos do país (máis pequeno que Galicia), e morreu alí. Cando tiña pouco máis de 40 anos decidiu que non ía publicar máis e case non volveu saír da casa (viviu ata os 90). De feito, apenas hai fotos del de maior, e as únicas que hai son bastante cabreado porque o descubriron e seguiron. Ou sexa, que debía ser malo de ferrar, como se di vulgarmente.

Na película, o papel de Salinger é protagonizado por Nicholas Hoult, actor novo do que non oíra falar. Algo que me estrañou algo (non sei se é un defecto da película, pero podería ser) é que eu non lle notei apenas ningún cambio físico ao actor entre os 20 anos, que se vai á Segunda Guerra Mundial e os 40 e pico anos, cando decide apartarse totalmente da vida pública. Estráñame bastante que apenas cambiara nesas épocas da súa vida.

O secundario que máis destaca é Kevin Spacey, que fai dun profesor de escritura que lle deu clase na Universidade de Columbia, creo. Vin bastante vello a este actor (había tempo que non o seguía en películas ou series). Ademais, teño entendido que cando saíu esta película, no 2018, acaba de desvelarse o escándalo de acoso sexual do que o acusan, así que todo debeu unirse, supoño.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 30-04-2020 14:59
# Ligazón permanente a este artigo
Aguias sobre Berxidum
A última novela en galego que lin resultou curiosa. Titúlase "Águias sobre Berxidum", é do autor berciano Fernando Cerezales (pero non a escribiu en galego, foi traducida), e foi editada por Toxosoutos, unha pequena editorial galega, creo que radicada en Noia. Unha máis desas aventuras culturais que me fan tan feliz, xente humilde que propón relatos alternativos.

A novela está ambientada no Bierzo hai 2.000 anos, cando os romanos descubren os xacementos de ouro desa zona e veñen a expolialos, destrozando as Médulas, que na novela é denominado o Monte Medulio. Efectivamente, unha das intepretacións máis comúns sobre ese suceso da historia de Galicia, é que o Medulio fora o monte desa zona que os romanos viñeron esquilmar coas súas lexións e enxeñeiros para conseguir o seu ouro.

A novela comeza con dúas lexións chegando á zona e desaloxándoa de forma salvaxe, e un grupo de habitantes da zona, que escapa cara aos montes galegos, provocando a unión e alianza de pobos que ata aquel momento non se levaban tan ben, para loitar co inimigo común. Basicamente trata diso.

Agora ben, tamén hai outras subtramas, como que un dos habitantes daqueles montes coincide un determinado día nunha aldea coa filla do xeneral romano que dirixe esas lexións, e namoran perdidamente. Pero os avatares do destino fan que ela acabe como virxe vestal en Roma, e que el chegue alí despois dunha odisea de travesía en barco dende Brigantium (Betanzos) ata Ostia.

Así que esta humilde obra aínda me fixo pasar unhas entretidas horas nos últimos días.

Saúdos.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 30-04-2020 14:41
# Ligazón permanente a este artigo
Copycat
Nestes días de confinamento estou aproveitando para ver máis películas das habituais. O que están botando nas cadeas de televisión non é ningunha marabilla, pero hai bastantes canais, e teño máis tempo dispoñible que antes.

E o outro día botaban unha película que non vira e que me resultaba atractiva. Titúlase "Copycat", é de 1995, e foi dirixida por Jon Amiel, do que non oíra falar nunca. A imaxe máis icónica é a da actriz Sigourney Weaver, pero vendo a película, vese que tamén ten moito peso Holly Hunter, pero nos carteis e promocións da película apenas se lle ve.

Pois nada, púxenme a vela. No seu momento debeu resultar impactante, a finais dos 90. Pero 25 anos máis tarde, a temática dos asasinos en serie, tan querida nos Estados Unidos, está máis que manida, sobre todo debido a moitas series especializadas nese tema, tamén estadounidenses, sobre todo. Incluso chirría bastante agora algunha escena con recepción de correo electrónico e suposta animación videográfica por parte do asasino, adiantando cal vai ser o seu seguinte crime.

Por se a alguén lle interesa, a historia xira en torno a unha experta en criminoloxía e asasinos en serie, que está recluída na súa casa (parece na zona de San Francisco) pola agorafobia que sufre despois de ser atacada e estar a piques de morrer a mans duns deses asasinos, que foi levado ao cárcere. Pois un ano despois, un seguidor do primeiro, está matando mulleres e a súa última presa é esta experta, protagonizada por Weaver. E Hunter é unha detective da policía que intenta apresar a ese asasino, asesorándose coa experta.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 30-04-2020 14:03
# Ligazón permanente a este artigo
Os baños do pozo azul
Fíxenlle fronte ao quinto libro deste confinamento debido ao coronavirus na primavera de 2020. Neste caso xa tocou "novelón" de 700 páxinas, titulado "Os baños do pozo azul", escrito por Jesús Sánchez Adalid e publicado en 2018 (habitualmente tardo máis tempo en consumir os libros, pero este aínda tivo sorte).

Como primeiro comentario, direi que o lugar, época e personaxes dos que trata a novela me parecían moi atractivos (despois direi cales son). Pero non me gustou demasiado o tono e desenvolvemento da mesma, sobre todo porque me parece moi sobrecargarda de descricións (esto en menor medida) e sobre todo de diálogos ocos, cansinos e repetitivos, que non van a ningún sitio.

Dame a impresión que as 700 páxinas podían ser facilmente reducidas a 300-400 e a historia non se resentiría demasiado. Probablemente o autor poida argumentar que os diálogos eran así de longo e circulares para poder perfilar mellor a personalidade de cada un deles, pero eu tiven unha repetida sensación de que non era así.

O eixe principal da novela é a relación entre dous personaxes: un bastante coñecido (Almanzor) e outro bastante menos coñecido, pero que casualmente ten máis peso nesta obra (Subh Un Walad). Subh Un Walad era unha muller vascona (o que hoxe coñecemos como Navarra), que foi levada na súa xuventude case como refén a Córdoba por un acordo entre os reis de Pamplona e Al-Ándalus, que formou parte do harén dun califa, e foi a nai do seguinte califa. Pero tivo moita influencia sobre eles.

Estiven mirando na Wikipedia e semella que o que se conta na novela (o marco histórico xeral, refírome) está bastante ben reflexado. Cando morreu o califa co que Subh estaba casada (Alhakén), de xeito algo turbio e controvertido subiu ao trono o seu fillo Hixham, do que Subh era nai. Pero parece que este califa era bastante inútil (nalgún sitio se insinúa algo máis grave e importante) e Subh era realmente quen tomaba as decisións, apoiada por Almansur (Almanzor), que facía de administrador xeral do reino, e parece que non o facía nada mal. O caso é que Almansur era moi ambicioso, pero non tiña estirpe califal, e iso facía que moitos o miraran con recelo, aínda que era un líder militar incuestionable, e iso gustaba máis, claro.

A novela fala deses últimos anos, nos que se produciu a ruptura total entre Subh e Almansur, que rematou no ano 996, e que estivo a piques de rematar en guerra civil. Mira ti por onde, xusto ao rematar esa crise, Almansur subiu de novo ao norte e, entre outras lindezas, destruíu a Catedral de Santiago deixando en paz o sartego de Santiago (ou o que fora). Iso foi no ano 997 e deulle aínda máis prestixio. Pero morreu no 1002, pouco despois, xa pasaba dos 60 anos, que naquela época non eran poucos.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 22-04-2020 15:27
# Ligazón permanente a este artigo
Lock & Stock
Hai varios anos alguén me dixo que as películas do director Guy Ritchie eran simpáticas e divertidas, cun estilo bastante peculiar e innovador. Iso pode significar moitas cousas, pero decidín darlle unha oportunidade.

Algún tempo despois pasoume por diante a película "Snatch, cochos e diamantes", que supostamente era a súa obra máis destacada, e decidín vela. Non lembro para nada de que ía a película, só que era tremendamente brusca e violenta (lembroume algo a Tarantino, director ao que detesto). Pero tamén lembro que me fixo moitísima graza algún personaxe, como o xitano protagonizado por Brad Pitt.

Así que o outro día, nestes tempos de confinamento, cruzouse no meu camiño outra das películas importantes deste director. Titúlase "Lock & Stock" e xa é do ano 1998. Como comentario breve, direi que xa non vin ningún personaxe simpático e redunda na idea da violencia verbal e física gratuita, como Tarantino. Así que creo que a este tipo xa se lle acabou o crédito comigo.

A trama básica da película consiste en que un grupo de catro rapaces invirten os seus cartos, conseguidos de formas máis ou menos lícitas, para que un deles xogue unha timba de cartas organizada por un matón, chamado Harry o Hacha. Teñen moita confianza posta nel, porque é un grande xogador, pero o caso é que o matón é un trampulleiro, e gana a partida, e a débeda final é de medio millón de libras que teñen que pagar nunha semana.

Ata aquí é máis ou menos sinxelo de seguir, pero a partir de aquí líase bastante, temos dúas partes perfectamente distinguibles. O problema é que xunto con esta trama se mesturan máis pandillas: un grupo de maleantes que viven xunto ao rapaz que xoga ás cartas, outro grupo de rapaces que cultivan marihuana e que teñen acumulados moitos cartos, outro matón negro que está metido en todo tipo de negocios turbios, e un par de ladróns que están traballando para o matón inicial.

Uns intentan roubar a outros por diferentes razóns, e as relacións entre todos eses grupos se mesturan de forma endiañada. Pero vaia, o leit motiv principal é a violencia indiscriminada en todas direccións. E xa non me fai graza, así que o dito, non verei máis películas de Guy Ritchie, é unha perda de tempo.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 17-04-2020 10:58
# Ligazón permanente a este artigo
A condesa descalza
Onte botaban na 2 o clásico "A condesa descalza" (1954) e decidín vela, porque creía que non a vira nunca. Foi unha ben grata experiencia, e iso que a min Ava Gardner non me convence demasiado, pero teño que recoñecer que esta vez si o fixo.

Todo parece indicar que a película foi feita para maior lucimento de Humphrey Bogart e Ava Gardner. Só hai algún secundario que destaca ao longo de toda a película, como Edmund O'Brien. Pero en calquera caso, o experimento non saíu nada mal.

A pesar desas dúas grandes estrelas, non hai escenas con moita acción, nin moi espectaculares, senón que a historia se basea nunha trama ben interesante e uns diálogos moi agudos e profundos. A dirección e o guión foi de Joseph Mankiewicz, seguramente é esa a razón.

E tamén me chamou a atención un detalle técnico que non era moi habitual ver no cine desta época. Lembro unha escena importante (pode que houbera algunha máis, pero foi moi patente nese caso) na que un suceso destacado viuse dende varios puntos de vista diferentes con poucos minutos de diferenza. Curioso.

A historia trata do seguinte. María Vargas é unha fermosísima cantante e bailarina española que actúa nun tablao en Madrid. É a estrela do local, que está sempre ateigado, agardando o único número que fai cada noite. Unha noite aparecen por alí un produtor, un relacións públicas e un director de cine americano, que oíron falar marabillas da muller, para convertela nunha estrela de cine.

Resulta que chegan tarde á súa brevísima actuación dese día, e intentan que veña á súa mesa para intentar convencela, pero o camareiro dilles que ela non senta nunca cos clientes. O relacións públicas vai ao camerino e intenta traela, pero non o consegue. O produtor é un home riquísimo e moi estirado, así que non move nin un dedo. O director de cine, bastante a desgana, é o último en intentalo, pero créase unha relación moi especial entre eles dende o primeiro momento que se ven, e consegue traela á mesa. A cousa non é doada, pero conseguen convencela esa noite.

O resto da película trata da breve relación de sinceira amizade entre o director de cine (obviamente Bogart) e a nova estrela (Gardner). Breve porque foi unha estrela rutilante que morreu poucos anos despois, tras rodar tres películas que a converteron nunha super-estrela. Isto non é spoiler, a película comeza no cemiterio durante o enterro de María, e xa nos contan todo iso. A historia vai do que pasa neses poucos anos.

Resumindo, os primeiros anos é unha estrela de cine grazas a esas tres películas dirixidas polo director e producidas polo produtor estirado. Algún tempo despois, deixa a súa tutela, e vaise a vivir durante algún tempo con outro multimillonario sudamericano. E nos últimos meses da súa vida coñece a un conde italiano do que se namora tolamente.

Sorpresas dos últimos minutos (SPOILER): O conde está morrendo, e ela segue tendo relacións co seu "primo", ou sexa, o seu amante español, que sempre estivo cerca dela. O conde mátaa a ela e ao seu amante, sen saber que ela estaba embarazada e que ía ser a única posibilidade de prolongar o título do condado.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 15-04-2020 11:12
# Ligazón permanente a este artigo
A habitación de Fermat
Nesta etapa de confinamento, R, supostamente para ternos máis entretidos, bota en aberto varios canais, principalmente de cine, que normalmente non se poden ver, como Sundance ou Dark (hai algún máis, pero agora mesmo non lembro cal).

Nunca vira ningún película nin contido de ningún tipo da cadea Dark, que ten fama de botar principalmente películas violentas, e polas noites, porno.

Pero mira ti por onde, que esta noite, xusto antes de comezar co porno, botaron unha película española de tema matemático da que oíra falar hai algún tempo. Titúlase "A habitación de Fermat", é do ano 2007, e foi codirixida e coescrita por Luís Piedrahita (non o digo como mérito, porque me cae bastante mal, o menciono case como anécdota).

Basicamente hai cinco actores e algúns secundarios. Pero todo xira en torno a estes cinco actores ou actrices: Lluís Homar, Alejo Sauras, Santi Millán, Elena Ballesteros e Federico Luppi.

Alguén organiza de forma oculta unha especie de enigma aparentemente matemático e envíallo a persoas que parece que se desenvolven ben nese campo. Todos os que acertan (que só son as cinco persoas que protagonizan a película) son convocados, tamén de forma moi secreta, a un lugar, para resolver un enigma de grande complexidade.

O caso é que esas cinco persoas (vaia, unha sae cando o tema vai comezar, e iso resulta moi sospeitoso) quedan pechados nunha habitación dunha nave industrial abandonada. E lles van propoñendo enigmas matemáticos que deben resolver. E se non o fan ou tardan demasiado, as paredes da habitación vanse achegando entre sí e reducindo o espazo no interior.

Obviamente, o ambiente de tensión crece cando descubren todo isto, e crece aínda máis cando van falando entre eles (porque teoricamente non se coñecían entre sí) e van descubrindo que hai fíos que os unen dalgún xeito.

Non está mal, resulta entretida e agradable de ver. Non sei se vos resultará doado dar con ela. Teoricamente, podedes vela completa no enlace de Youtube que vos poño abaixo.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 14-04-2020 00:45
# Ligazón permanente a este artigo
Feminismos
A miña cuarta lectura no tempo de confinamento foi un libro ao que lle tiña ganas dende hai tempo. Titúlase "Feminismos" e foi escrito por Olga Castro e María Reimóndez. Foi editado no ano 2013 e eu merqueino 1 ou 2 anos despois, así que xa levaba como mínimo 5 anos na cola de espera.

É un tema que me interesa moitísimo e tiña a sensación de que estas dúas autoras galegas (que parece que se dedican profesionalmente á tradución, aínda que María tamén ten unha destacada carreira como escritora) ían darlle unha perspectiva que me ía resultar interesante.

E efectivamente foi así, sobre todo porque foron moi exhaustivas e examinaron o fenómeno do feminismo dende moitas perspectivas diferentes, non centradas no mundo occidental da clase media, que creo que é o que sucede en moitos casos, non unicamente no feminismo, senón en case todos os temas que se tocan por esta parte do mundo.

Para que o comprobedes, vou poñer, a grandes rasgos, os tres grandes bloques nos que dividiron o libro:
- O primeiro bloque trataba sobre as perspectivas do feminismo nas diferentes partes do mundo, e incluía os seguintes sub-apartados: Occidente, Galiza, África subsahariana, América Latina e o Caribe, Antiga URSS, China, India, Magreb, Oriente Medio e países árabes, e por último Xapón.
- O segundo bloque estaba dedicado a grandes temas que nos afectan a todos e tamén ao feminismo, como: Globalización, fundamentalismos e nacionalismo, Violencia de xénero, Sexualidade, Orientación sexual, Maternidade, Discapacidade, Institucionalización, Ciberfeminismo e Ecofeminismo.
- E o terceiro bloque facía referencia a diferentes disciplinas nas que o feminismo tiña que posicionarse e facerse ouvir, como: Ciencia, Economía, Relacións Internacionais, Lingüística, Comunicación, Historiografía, Educación, Arte e Relixión.

Como vedes, un enfoque tremendamente variado e que me fixo bastante amena a lectura do libro (a súa temática, en xeral, é densa, pero sabía a que me enfrontaba). Teño algún libro máis sobre o tema que lerei nos vindeiros tempos, pero dubido que sexa capaz de saciar tanto a miña curiosidade sobre este tema como o fixo este.

Saúdos.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 13-04-2020 11:04
# Ligazón permanente a este artigo
Rei de Reis
Xa sei que soará algo estraño, pero a min as películas bíblicas que adoitan botar en Semana Santa non me desagradan demasiado. Principalmente a mediados do século XX deulles por facer moitas destas, con desigual fortuna, e agora asulagan as grellas das cadeas de televisión nestes días, éche o que hai.

Había unha da que oíra falar bastante (nin ben nin mal, simplemente se menciona con frecuencia) que aínda non vira. "Rei de Reis", dirixida por Nicholas Ray en 1961, e onte conseguín vela, por fin.

Pois nada, a historia xa a sabedes de sobra, e non se saen nadiña do guión. Chamoume a atención que non había moitos actores e actrices coñecidas (polo menos para min, pero pode ser a miña ignorancia audiovisual perfectamente). O que máis me soaba era Robert Ryan, que facía de Xoán Bautista.

O papel de Xesucristo foi reservado a Jeffrey Hunter que, así a bote pronto, non me soaba de nada. Acabo de ver na wikipedia que tamén saía en "Centauros do deserto" (seguro que o vin aí, pero tampouco lembro demasiado a película, recoñézoo) e en "O sarxento negro" (esta creo que nin a vin). O caso é que era un dos actores fetiches de John Ford, e iso é unha bendición cando un quere dedicarse ao cine. Pero debido a unha serie de accidentes fatais, morreu a finais dos anos 60, cando tiña pouco máis de 40 anos. Son cousas que pasan.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 10-04-2020 11:52
# Ligazón permanente a este artigo
Misión de audaces
A TVG2 segue coa súa teima de poñer "westerns" a primeira hora da tarde durante estes tempos de confinamento, e esta vez tiveron máis tino ca outras veces, proxectando "Misión de audaces", dirixida por John Ford en 1959. Está considerada como unha das mellores películas do xénero, e como curiosidade, diremos que o título orixinal é "The horse soldiers". Efectivamente, en varias escenas ao comezo, vese unha longa ringleira de soldados que avanzan cantando sobre os seus cabalos.

Porén, esta película non ten unha trama como outras do xénero, relacionada coa conquista do deserto ou a loita contra os indíxenas, senón que está enmarcada na Guerra Civil estadounidense. Dende o meu punto de vista, a trama é razonablemente simple, e o máis interesante é o caracter e avatares dos personaxes principais. E ao dicir isto, non insinúo que a película sexa peor necesariamente, se cadra o contrario.

Acabo de ler nalgures que nas películas de John Ford deste estilo, é bastante habitual que un dos eixos argumentais principais sexa a diferenza de caracter entre os dous protagonistas masculinos principais. E nesta película ese perfil encaixa á perfección, como veredes.

A trama é simple, como dicía. Un destacamento do Norte dirixido polo personaxe protagonizado por John Wayne, quere facer unha incursión en territorio do Sur para destruir todo o que poidan da liña de ferrocarril, para cortarlle os suministros aos contrarios. Son conscientes de que vai ser moi difícil saír con vida desa misión, pero que beneficio para a súa causa será moito. O heroísmo estúpido deste tipo de situacións, e se falamos de estadounidenses, máis.

Ao comezo, por protocolo do exército, incorpórase ao batallón un médico militar, protagonizado por William Holden. Dende o comezo, vese como non lle fai ningunha graza ao xefe do grupo, que lle reprocha todo tipo de cousas, como a súa indumentaria, ou que bote unha man nun parto dunha familia negra pobre que se atopan nunha parada. Aí vese o que dicíamos antes do esquema de valores que lle gusta plantexar a John Ford neste tipo de películas. Só un par de cousas máis sobre isto. O personaxe de William Holden paréceme do máis interesante da película, con diferenza. Unha persoa que é militar e está nunha guerra, pero cun respecto pola vida humana e as persoas fóra do común, mentres que o de John Wayne amosa o perfil habitual no tipo de papeis que sempre lle tocaban. E despois, tamén me chamou a atención que son os dous únicos actores coñecidos que actuaban nesta película.

Como sempre, aparece o contrapunto feminino, e neste caso, tamén é bastante peculiar. Cando están comezando a súa andaina cara ao sur, pasan por unha facenda onde está unha rica e moi fermosa facendada e a súa criada negra, e deciden acampar alí aquela noite.

Todos quedan prendados pola beleza e educación da dama, que lles invita a cear (aos oficiais nada máis, claro) aquela noite. Despois da cea, na que todos quedan encantados, noutro salón ten lugar unha reunión. E as dúas mulleres, polas tuberías da calefacción, dende o piso superior, escoitan os plans do batallón. Circunstancialmente, o médico descubre a espionaxe e delata as dúas mulleres. Como consecuencia diso, levan as dúas mulleres como reféns, para que non desvelen os seus plans. Por certo, a actriz que protagonizou ese papel é unha fermosísima Constance Towers que, polo visto, só fixo un par de películas e dedicouse principalmente ao teatro. Digo o de "fermosísima" porque seguramente se podería ter aproveitado desa cualidade para triunfar e ter máis protagonismo no cine, se cadra. Pero esas xa son conxeturas imprevisibles.

E o tema xa está plantexado. A partir de aí hai combates, chegan á vila onde querían destruir máis quilómetros de vía de tren, e a película remata intentando escapar nunha dirección imprevisible para os contrarios, que aínda así, lles tenden unha emboscada. Pero dende o meu punto de vista, o principal da película consiste no duelo entre os tres protagonistas principais, que non está nada mal.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 08-04-2020 11:45
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal