Viaxes O Lóstregho


Furancho Oficial de Cabañas & Catoira Travels
A partir deste santo día de Nadal do ano 2006 este vai ser o Furancho Oficial da xa célebre axencia de viaxes perralleiros Cabañas & Catoira Travels. Este e-zulo está especialmente deseñado para todos aqueles infelices ós que xa non lles carbura ben o 4 Latas, que xa están cansos de viaxar con AirZambia ou que levan toda a vida facendo auto-stop en carromato. Chegamos a un punto onde a xente moderna quere viaxes modernas, opinións modernas e visións modernas. Pois ben, para estes últimos non é esta páxina. Estes deben ir á páxina da COPE. Neste "fotolog" haberá fotos das nosas viaxes, comentando diferentes aspectos e anécdotas vividas. Recomendaremos lugares e esperamos que todo o mundo o pase ben e teña ganas de repetir a visita.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Culturgal 2019

Un ano máis fomos á festa da cultura galega no Pazo da Cultura de Pontevedra. Este ano algún tempo menos, só pola tarde, xa que ese mesmo día tiñamos as "Pílulas de talento" pola mañán na Agrupación Cultural Alexandre Bóveda da Coruña.

Pois nada, máis ou menos o de todos os anos, sen demasiadas novidades. Se cadra, a máis rechamante é que os "stands" non eran como outros anos, unhas caixas pechadas, senón que eran máis abertos, e cunhas divisións menos visibles.

Segue estando ben, pero se cadra por ir todos os anos, véxolle algo de falta de dinamismo, e noto algunhas cousas que van a menos. Por exemplo, xa cada vez se vende menos música en galego. Antes había un posto moi grande de Inquedanzas Sonoras, pero xa hai varios anos que non van. Agora simplemente hai algúns postos de productoras ou grupos potentes que están presentando disco, pero non moito máis.

Aínda así, animo a ir a todas as persoas, especialmente ás que non estiveron nunca, porque seguro que verán moitas cousas interesantes.

Saúdos.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 22-12-2019 12:39
# Ligazón permanente a este artigo
Pílulas de talento

Este ano na Agrupación Cultural Alexandre Bóveda celebramos a I Edición de algo que esperamos que teña máis percorrido, e no que estamos moi ilusionados, especialmente eu, que propuxen a idea e botei unha pequena man na organización.

Chamouse "Pílulas de talento" e vén sendo simplemente unha sucesión de charlas TED, en galego, sobre tema libre pero que, a poder ser, teña algo que ver con Galicia, aínda que non é obrigatorio.

O programa desta I Edición foi o seguinte:
- "Soñar en galego" de Manel Cráneo, sobre a súa traxectoria para facer cómic en galego
- "O outro lado do poema", de Lucía Aldao, sobre o fracaso e profesións alternativas
- "1-1-2019" de Alba Rodríguez Carrera, sobre unha rapaza nova do sur da provincia de Pontevedra que, ese día, decidiu comezar a falar en galego, e todas as reaccións que houbo ao seu redor
- "A desaparición da noite" de Martin Pawley, sobre a contaminación lumínica (para a min, a mellor das charlas)
- "Dignidade, solidariedade e humildade" de Garchu, un dos MCs de Ezetarre, que falou sobre as razóns polas que o seu grupo comezou a rapear en galego
- "De mareas vivas a mareas negras", de Marcos Nine, no que este cineasta falou sobre os seus primeiros tempos no mundo audiovisual
- "El gallego mola mazo" de Afra Torrado, poeta na rede que supostamente falou sobre as súas razóns para falar galego (pero para min foi a charla máis frouxa e menos preparada)
- "A min non me preguntes, eu só vin rebolar" de Aquel-e, un youtuber galego con bastantes seguidores, que anima ao uso do galego con corrección
- "Bogando na maruxía con este oficio" de Isabel Risco, na que amosou unha mostra máis do seu absurdo pero engaiolante discurso.

Como pasa sempre neste tipo de eventos (falo como se tivera moita experiencia no tema, pero é falso, simplemente o supoño), o nivel foi moi desigual, unhas charlas gustáronme máis, outras menos, e algunhas nada, pero seguro que outros asistentes terán opinións exactamente opostas á miña. O bo disto é que cada charla só dura un máximo de 15 minutos, así que se unha non che gusta, non vai durar demasiado. E se che gusta, déixate con ganas de máis...

Saúdos.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 22-12-2019 12:25
# Ligazón permanente a este artigo
Festival de teatro amador Ibán Toxeiro 2019

Un ano máis, e parece que xa van 23 (debeu comezar en 1997), a Agrupación Cultural Alexandre Bóveda celebrou o Festival de teatro Amador Ibán Toxeiro, en lembranza daquel xoven socio que ía para figura do teatro e que morreu de forma inesperada.

Este ano o programa constou das seguintes actuacións:
- "Evolution" de N+1, basicamente un ximnasta facendo unha abraiante actuación de circo en torno a unha corda
- "Pavillón Lino" de Caramuxo Teatro, un breve fragmento desta obra muda con máscaras de látex
- "Titiriteiros" de Tanxarina, que recibiron o premio Ibán Toxeiro
- "O Gran Don Pedro e o seu boneco Robertiño" de Ventrilocuoloxía, que realmente eran Bucanero Teatro, formado por Pedro Picos e Xosé Bonome
- "O drama do cabalo de xadrez" de Rafael Dieste, a cargo do grupo de teatro da Agrupación Cultural Alexandre Bóveda.

Como sempre, unha bonita velada teatral ideada por Lino Braxe e presentada por Sabela Hermida.

Saúdos.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 22-12-2019 12:11
# Ligazón permanente a este artigo
O enigma Agustina
Hai unhas semanas chegou á Coruña un espectáculo bastante peculiar. Que ademais do triformato cultural (despois explico isto) falaba de divulgación científica, así que me interesou dende o comezo. Intentarei explicalo.

O espectáculo titúlase "O enigma Agustina", e chámase triformato porque é unha mestura de audiovisual (a parte principal é a proxeción dun documental de ficción), radio en directo (a cargo de dous locutores de Canal Sur Radio, que fan un programa de divulgación científica) e teatro (a cargo dunha actriz e un actor, importantes na historia). A radio e o teatro ocupaban as dúas esquinas opostas do escenario, no fondo del proxectábase o documental. E obviamente, nunca estaban dúas das pezas actuando simultáneamente, senón que se ían alternando entre elas.

A historia era moi interesante. Contaba o pouco que se sabe de Agustina Ruiz Dupont, unha científica que se codeou co mellor da ciencia do planeta nos anos 30, na época da II República, pero que desapareceu poucos anos despois sen volver dar sinais de vida. Sábese moi pouco, está moi silenciado, e parece que o seu final foi moi pouco convencional.

Sentíndoo moito, non vos podo desvelar máis. Se conseguides ter acceso ao documental (sen a parte da radio e do teatro, o documental pode ser autónomo e contar o principal da historia), que non sei se será moi doado, pasaredes un rato fenomenal, pero o final é bastante sorprendente.

Para min, un dos espectáculos cos que máis gocei nos últimos tempos.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 22-12-2019 11:54
# Ligazón permanente a este artigo
A cuadrilla dos once
A ver se consigo explicar ben este tema, que ten aristas. Un determinado día, "necesitaba" ocupar un par de horas facendo algo que me illara do mundo e das noticias de actualidade. Habitualmente fago iso saíndo de casa a dar un paseo, pero aquela noite era infernal, e esa posibilidade desaparecía. Así que busquei por casa entre un feixe de películas clásicas que me pasaron hai pouco, e busquei algunha coa que entreterme.

A película pola que me decantei (tiña máis entre as que escoller) era "A cuadrilla dos once" (de título orixinal "Ocean's eleven). Era a versión clásica de 1960. E lembraba ter visto nun moi agradable cine de verán en Segovia, a versión moderna, do ano 2001, e capitaneada por George Clooney. Tiña lembranzas máis ou menos boas desa nova versión, pero pode que Segovia en verán, que é unha cidade que me gusta moito, influíra naquel recordo.

O caso é que me puxen a ver a versión de 1960, pensando que ía ter un nivel como a moderna. E xuraría que teño que dicir que non, nin moitísimo menos. A clásica está capitaneada por Frank Sinatra. E cando digo capitaneada é porque o título orixinal "Ocean's eleven" fai referencia a un grupo de once persoas liderado por Danny Ocean, por iso mencionei que entre o reparto coral sempre hai un personaxe que destaca sobre os demais.

A historia é ben simple: ese grupo de once persoas lideradas por Danny Ocean pretende dar un golpe grandioso nun feixe de casinos de Las Vegas (non lembro se son catro ou cinco). Algúns deles xa son topos que traballan neses casinos, e outros teñen outros labores, como especialistas en explosivos, en electricidade para provocar apagóns simultáneos, condutores, etc. Só digo que o golpe, en principio, sae ben, pero acaba mal.

Pero a película é bastante frouxa, na miña opinión. Dura dúas horas e tardan a primeira hora en xuntar a todo o equipo e trazar o plan definitivo de como vai ser o golpe. Polo tanto, xa se ve que é relativamente lenta (non pasaría nada se fora outro o tema, pero sendo este, xa é un defecto), e esa demora está pensada para o lucimento de varios dos actores, e non necesariamente das súas aptitudes artísticas.

A película está ambientada en Las Vegas, que é por onde se movía principalmente o "Rat Pack", un grupo de actores e vividores que lideraban basicamente Frank Sinatra, Dean Martin, Peter Lawford e Sammy Davis Jr. Parecían destacar por ser moi juerguistas, seductores e alcohólicos, e todo parece indicar que esta película foi realizada para facelos simpáticos e populares. E parece que o conseguiron... en sitios como Las Vegas ou incluso Estados Unidos. Pero a min parécenme, dende a distancia do tempo e do espazo, unha panda de gilipollas dificilmente superable.

Así que nada, creo que é unha película perfectamente esquecible. Representa moitas cousas que me parecen prescindibles. Xuraría que a nova versión de 2001 era máis interesante que esta, pero tamén resaltaba a ludopatía que xira en torno a esa cloaca chamada Las Vegas, así que tampouco pode sacarse moito en claro dela.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 22-12-2019 11:43
# Ligazón permanente a este artigo
Familia Caamagno
Hai unhas semanas, a Familia Caamagno estivo tocando na Sala Mardi Gras. Non é un grupo que controle moito, pero tiña ganas de ver como era un dos seus directos e fun velos.

O espectáculo non estivo nada mal. Son bastante divertidos e bastante punkis, no sentido de que as cancións son bastante curtas e intensas, non lles gusta o concepto "balada". E sobre todo o cantante non para quieto, movéndose por toda a sala, incluso rematou case subido na barra, e parece que non lle chegaba e quería escalar máis.

Non hai moitos vídeos deles en Youtube, e case ningún onde se lles vexa tocar a eles, así que vos poño o que atopei dese tipo.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 09-12-2019 00:43
# Ligazón permanente a este artigo
Carpe diem
Unha das últimas montaxes de Producións Teatrais Excéntricas titúlase "Carpe diem", e como sempre nesta compañía, funciona ben, aínda que penso que non namora.

Está dirixida por Quico Cadaval e baseada nun conto de Rubem Fonseca, que polo visto é un escritor brasileiro, cousa que xa deducín porque a historia está ambientada alí. O máis curioso é que, se non me equivoco, a interpretación é en brasileiro (se cadra algo adaptado ao galego), pero enténdese sen maior problema.

Os actores e actriz son galegos, obviamente. María Costas, Marcos Vieites e Víctor Mosqueira fano moi ben, e son acompañados por Mon Orencio na música en directo.

A historia trata basicamente dun home e unha muller que se coñecen e namoran. Os dous están casados con parellas multimillonarias, pero a eles gustaríalles estar xuntos. Pensan nalgunha posible forma de matar a algunha das súas parellas e quedar coa herdanza, pero do asasinato tería que encargarse a outra persoa, como pasa nunha película de Hitchcock.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 09-12-2019 00:37
# Ligazón permanente a este artigo
Domingos Merino: outra Coruña é posible
Xa o ano pasado se presentou na Agrupación Cultural Alexandre Bóveda esta mediometraxe documental sobre un breve período de certo auxe cultural e de liberdade na cidade da Coruña: a alcaldía de Domingos Merino.

Non puiden asistir á presentación porque cheguei algo tarde e o local estaba máis que ateigado de xente. Pero hai unhas semanas volveron proxectalo no Fórum Metropolitano, concretamente grazas á Asociación de Veciños de Oza, Gaiteira, Os Castros, e aproveitei a oportunidade.

Presentouno Lois Alcayde, colega, produtor e guionista do documental, e vímolo con moito interese. Está ben, pero fíxoseme algo curto, e penso que se lle puido ter sacado máis partido ao tema. Cónstame que naqueles poucos anos da súa alcaldía, breve pero lembrada, das primeiras en democracia, pasaron moitas cousas na cidade que non volveron pasar.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 09-12-2019 00:28
# Ligazón permanente a este artigo
Teminator 2
Esta película saíu en 1991. Un colega que estaba comigo daquela estudiando Informática na Universidade díxome que os efectos especiais desta película eran moi espectaculares. Como tiñamos gustos similares e, precisamente, os efectos especiais no cine non nos chamaban demasiado a atención, porque xa comezaban a resultar cansinos, pregunteime que tería esta película para que o meu colega fixera aquel comentario.

Así que a vin máis ou menos naquela época, e flipei bastante. Hai unhas semanas volveron botala na televisión, e volvín vela, para lembrar aquelas curiosas sensacións de hai case 3 décadas. Seguro que está máis que superado ese nivel de efectos, pero como non son nada devoto dese tipo de películas, e apenas as vexo, volveu a sorprenderme o curioso concepto desta película.

Supoño que xa sabedes de que vai Terminator. Unha civilización en guerra do futuro ten avances tecnolóxicos suficientes como para volver ao pasado, e mandan un robot para protexer a un rapaz no pasado que será o líder da resistencia no futuro. Nesta segunda película o concepto segue sendo o mesmo.

A novidade reside en que os do bando contrario tamén mandan a un robot, pero obviamente para matalo. E a versión dese robot é algo máis avanzada que a do outro. A principal diferencia é que este segundo robot pode adoptar a forma e suplantar a calquera ser vivo co que teña contacto, e ademais o seu interior é algo así como metal fundido, e pode adoptar formas de ferramentas metálicas como espadas, martelos, etc. As virguerías e xiros de guión que provoca este estraña propiedade son moi curiosas.

Certo é que máis alá diso non ten moita historia, é violencia en grao sumo, como case sempre no cine americano.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 09-12-2019 00:22
# Ligazón permanente a este artigo
Os soldados de Cataluña (A verdade sobre o caso Savolta)
O ano pasado regaláronme un libro de Eduardo Mendoza titulado "Os soldados de Cataluña". Eu, máis ou menos, estou ao tanto das novidades editoriais, e esta non me soaba de nada. Ademais, traía a típica banda promocional para convencerte de que debías mercala, e falaba por todas partes de "A verdade sobre o caso Savolta". Eu non entendía nada.

Ata que me puxen a ler en detalle esa banda promocional completa, e o que poñía o libro por fóra e nas solapas. E xa o entendín. Resulta que esta novela, que foi a primeira do autor, tiña o título orixinal de "Os soldados de Cataluña". Como foi publicada a mediados dos 70, leuna a Censura e dixo que era unha novela moi mediocre, pero que non veía nada en contra da súa publicación. Pero recomendou que se lle cambiara o título, porque resultaba bastante confuso con respecto ao seu posible contido (e estou totalmente de acordo). Uns anos máis tarde volveu pasar pola Censura pero xa co título cambiado ao que coñecemos despois, "A verdade sobre o caso Savolta". Non sei quen puxo ese segundo título, se o autor, a editorial ou se foi imposto pola Censura, pero resulta moito mellor e máis claro que o orixinal.

A novela está moi ben, ambientada en torno ao ano 1919 en Barcelona, na época do pistoleirismo, e xusto despois do remate da I Guerra Mundial. Ese detalle é moi importante porque a fábrica de armas Savolta, de forma non moi clara, fíxose de ouro durante os últimos anos da gran guerra, pero cando esta rematou, o negocio veuse abaixo e acabou quebrando. Arredor dela xiraban moitos personaxes máis ou menos escuros propios daquela época e lugar.

A narración é moi áxil e con moitos tipos de rexistros literarios diferentes. Parece que está considerada como a primeira da nova narrativa española despois do franquismo. Creo que se estudia como unha das obras clave para o exame de Literatura española na ABAU (nome moderno da temida Selectividade).

E tamén me enterei hai pouco de que, case na época, en 1979, se fixo unha película sobre a mesma novela. A ver se consigo vela algún día.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 09-12-2019 00:11
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal