Viaxes O Lóstregho


Furancho Oficial de Cabañas & Catoira Travels
A partir deste santo día de Nadal do ano 2006 este vai ser o Furancho Oficial da xa célebre axencia de viaxes perralleiros Cabañas & Catoira Travels. Este e-zulo está especialmente deseñado para todos aqueles infelices ós que xa non lles carbura ben o 4 Latas, que xa están cansos de viaxar con AirZambia ou que levan toda a vida facendo auto-stop en carromato. Chegamos a un punto onde a xente moderna quere viaxes modernas, opinións modernas e visións modernas. Pois ben, para estes últimos non é esta páxina. Estes deben ir á páxina da COPE. Neste "fotolog" haberá fotos das nosas viaxes, comentando diferentes aspectos e anécdotas vividas. Recomendaremos lugares e esperamos que todo o mundo o pase ben e teña ganas de repetir a visita.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

A viaxe ao poder da mente
Lin estes días o último libro de Eduardo Punset que me faltaba por ler da miña biblioteca. Titúlase "A viaxe ao poder da mente" e foi publicado no 2010.

Hai uns 8-10 anos, ou se cadra algo máis, eu era un grande seguidor de Eduardo Punset. Estaban nos últimos anos de emisión do seu programa de televisión "Redes", do que eu oíra falar, e algunhas veces que conseguín velo, me fascinou. Despois comecei a ver os capítulos na súa páxina web, para liberarme dos seus horarios de emisión.

Era un comunicador moi singular, non o mellor que vin, nin moito menos, pero gustábame moito o enfoque que lle daba ao seu programa e os convidados tan interesantes que levaba, tanto españois como, sobre todo, estranxeiros. Supoño que o programa debeu cancelarse porque debía ser bastante caro. Pero tristemente o programa non debía ter demasiada audiencia (aínda que todo o mundo dicía que o veía con regularidade, que raro), e aínda había bastante xente que se burlaba del e da súa peculiar forma de falar, deixando así clara a súa ignorancia.

Pois daquela tamén mercaba os seus libros, e incluso algúns de prestixiosos científicos que saían no seu programa. Varios destes linos nos últimos anos, e resultáronme bastante áridos e aburridos. Os del resultaron bastante máis amenos, e este era o último que me quedaba, ficara no andel case esquecido.

Pero en xeral creo que xa estou un pouco canso do estilo de escritura de Eduardo Punset. Xa non me convence demasiado. É demasiado grandilocuente, e vende moito fume, para despois chegar a conclusións que, ou son moi controvertidas e dubidosas, ou son bastante menos impactantes do que el anunciara.

Comeza moitos parágrafos con frases como "o descubrimento científico máis grande dos últimos mil anos é...." e cando o acaba desvelando, non te convence demasiado. E cando ves que di algo como iso cada 2-3 páxinas, acaba perdendo todo o seu efecto.

E non digamos xa coa súa teima de que todo o que aprendemos os humanos, na escola ou fóra, é totalmente inútil (suponse que el ten os paradigmas perfectos do que si debemos aprender), e que é máis importante "desaprender". A estas alturas, xa estou un pouco canso de tantos gurús que coñecen perfectamente todos os erros que cometen os demais, que ademais son moitos, pero que non está tan claro cales son as súas solucións máxicas para resolver os problemas da sociedade, que polo visto din coñecer, pero non saben aplicar nin se ven mostras diso.

Así que nada, estivo ben mentres durou, seguramente volverei ver vídeos do seu programa, que resultaba moi interesante, pero sospeito que xa non mercarei ningún libro máis del. Está claro que o feito de que morrera hai un mes será determinante, pero creo que últimamente publicaba bastante menos. Teño a sensación de que o interesante do seu programa eran máis os convidados e os temas que el mesmo, que intentaba ter moito protagonismo, máis do necesario nun comunicador.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 04-07-2019 00:53
# Ligazón permanente a este artigo
10 anos da Orquestra Gaos
Onte a Orquestra Gaos actuaba no Teatro Colón da Coruña para celebrar os seus 10 anos de existencia. Como sempre, houbo unha boa entrada e a xente saíu moi satisfeita deste grupo que dá saída ás inquedanzas en música clásica de moita xente nova da nosa cidade.

Nesta ocasión, como é habitual, o programa estaba dividido en dúas partes. Na primeira parte tocaron o Concerto para violonchelo e orquestra en si menor Opus 104 de Antonin Dvorak. O solista no violonchelo era o coruñés Iván Siso Calvo. Case todo o que oín de Dvorak gústame, vou ter que prestarlle algo máis de atención.

A segunda parte estaba formada por pezas do americano George Gershwin. Primeiro tocaron a banda sonora de "Un americano en París", película que, casualmente, vin hai uns meses, así que a tiña bastante fresca. A segunda peza foi a "Abertura cubana" que, nos seus ritmos e na percusión, evocaban claramente á música dese país, non había dúbida.

Déixovos cun vídeo da Orquestra Gaos que subiron hai pouco a Youtube, no que se ve un "medley" de varias pezas do grupo sueco Abba, co coro instalado nos palcos laterais do Teatro Colón, para que vexades que son moi versátiles.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 01-07-2019 10:51
# Ligazón permanente a este artigo
O Demo en Florencia
Nestes días de asueto incluso me deu tempo a tragarme unha lixeira noveliña de pouco máis de 300 páxinas. Tiña varias desas características, pero despois de ler as súas sinopses, pensei que esta ía ser a máis levadeira.

Titúlase "O Demo en Florencia" e foi escrita polo rioxano Óscar Soto Colás. Foi gañadora do Premio do Círculo de Lectores (no que o xurado está formado por socios dese club) e no seguinte vídeo podedes ver unha entrevista co autor.

A trama ten unha certa similitude con "O nome da rosa" de Umberto Eco. Un franciscano chamado Salvatore Montevecchi, que vive nunha apartada abadía dos Alpes Italianos e se dedica a copiar libros, recibe a visitas duns guardias da cidade de Florencia, que veñen buscalo para que axude a resolver unha serie de horrendos crimes que están tendo lugar nesa cidade.

Para el non é un lugar alleo, xa que naceu alí, e marchou dalí hai 20 anos. Ata aquel momento fora un destacado inquisidor, pero que tiña fama de resolver moitos casos utilizando a razón, non os escuros argumentos da época. E cando marchou, acababan de resolver, aínda que non o tiñan moi claro, un caso tan macabro como o actual, e con algunhas similitudes moi sospeitosas.

A serie de crimes consiste en que, aproximadamente cada dous meses, desaparece na cidade ou entorno cercano, unha rapaza adolescente, normalmente de familias humildes, que aparece xustamente aos 28 días, cun tallo na gorxa e sen unha gota de sangue no seu corpo. E ademais, aparece o corpo en lugares da cidade aos que non se atopan explicacións de como chegou sen ser visto.

O franciscano, ademais de a esta serie de crimes e outras circunstancias persoais, enfróntase a un xesuíta español, chamado Alejandro Núñez, que é un inquisidor no sentido máis clásico, que está sempre dicindo que o autor deses crimes é o Demo, sen ter o máis mínimo interese en investigar de forma máis racional. Pero este personaxe tamén ten un peso moi político, pois realmente representa á coroa española, que dominaba aquelas terras, cousas que non facía ningunha graza ao Duque Cosme de Médici.

Pois iso, como vedes, é un monxe medieval e racional intentando resolver uns crimes enfrontándose á escuridade desa época.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 25-06-2019 00:46
# Ligazón permanente a este artigo
O Mago de Oz
Hai uns días botaron na 2, sen cortes, a película "O Mago de Oz". Vina hai anos e gardaba un agradable recordo da mesma, así que me animei.

Esta vez non me gustou tanto como a outra, pero vaia, tampouco me desagradou. É unha película, para min, bastante infantil, pero creo que ten uns valores ou mensaxes máis ou menos interesantes, e algunhas das cancións son moi chulas, aínda que outras non me din demasiado.

Documentándome para escribir algo aquí, acabo de ver que a vida de Judy Garland, a actriz principal, foi toda unha odisea. Xa sen contar que, por esta película principalmente, e por outras que fixo despois, en menor medida, está considerada un icono gay. Eu non capto moi ben a que se pode deber, pero me chama a atención ese curioso feito.

Toda a súa vida, e tamén a súa tráxica morte, estivo trufada da inxesta de barbitúricos e anfetaminas, para soportar as longas xornadas de rodaxes. E tamén houbo algo de alcoholismo, polo visto. Ou sexa, outra vida segada pola fama. Tampouco sabía que era a nai de Liza Minnelli (de cando Judy estivo casada con Vincent Minnelli), pero si, teñen un aire, e as fotos das dúas cando eran novas amosan claramente o seu parecido.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 22-06-2019 15:57
# Ligazón permanente a este artigo
Octopus' Garden again
Hai uns 8 meses fun por primeira vez ao Garufa Club da Coruña para ver a Octopus' Garden, unha banda tributo dos Beatles que toca alí con certa frecuencia.

Onte estaba máis ou menos libre e volvín (pensei que a primeira visita fora máis lonxana no tempo), porque me deixaran boa sensación a primeira vez, pero mellorable.

Acabo de ler o que publiquei daquela, porque parecérame que o concerto fora diferente naquela ocasión, e acabo de constatar que así foi.

Naquela primeira ocasión tocaran bastantes cancións menos coñecidas. Onte tocaron bastantes máis clásicos e soábame case todo. Iso si, onte detectei que dúas ou tres cancións as tocaron varias veces, do cal deduzo que o repertorio dos Beatles non é tan longo como eu pensaba, ou que eles non o dominan por completo.

Volvín botar en falta varias cancións emblemáticas como "Yesterday", "Let it be", "Eleanor Rigby" ou "Hey Jude", pero agora sospeito que debe ser un problema de instrumentos. Nesas cancións coido que ten un protagonismo importante o piano, e parece que ningún deles o domina. Digo eu que será ese o problema, supoño. En calquera caso, pásase moi ben.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 16-06-2019 13:56
# Ligazón permanente a este artigo
O noso lugar no universo
Onte, unha vez máis, o crítico de cine e astrónomo Martin Pawley deu unha interesantísima charla sobre a historia da astronomía no local da Agrupación Cultural Alexandre Bóveda.

Hai uns meses xa dera un par de sesións sobre as mulleres na historia da astronomía, e onte fíxoo de forma algo máis xeral. A maioría eran homes, pero tamén se mencionaron algunhas das máis destacadas mulleres. E eu pedinlle ao final en público a ver se podía completarse o ciclo coa historia da astronomía galega. Dixo que non había moito que contar, pero algunhas cousas si, así que se poñería co tema.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 11-06-2019 13:35
# Ligazón permanente a este artigo
Homenaxe a Xabier P. Docampo
Hai uns días, auspiciado pola Asociación de Escritores en Lingua Galega e pola Agrupación Cultural Alexandre Bóveda, fíxose no Teatro Rosalía de Castro un grande homenaxe ao escritor Xabier P. Docampo, que morreu a finais de xuño de 2018. Creo que se están facendo máis homenaxes coma esta noutras cidades do país, todas moi merecidas, claro.

Saíron un feixe de persoas que coñeceron a Xabier en diferentes ámbitos, como a literatura ou o ensino, vimos vídeos nos que el falaba, nenos recitaron algún fragmento coñecido das súas obras, e rematou con Miro Casabella cantando.

Poño como colofón este vídeo no que aparece por última vez en público. Sobrecolle velo así, porque a súa imaxe e presencia habitual era moi poderosa, nunca vira imaxes del nestas circunstancias (de feito, non sabía que estaba enfermo e a súa morte colleume de sorpresa, hai xa case 1 ano).

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 04-06-2019 13:41
# Ligazón permanente a este artigo
Elisa e Marcela
Hoxe fun ver a película "Elisa e Marcela" da directora Isabel Coixet, baseada na historia real que sucedeu na Coruña cando estabamos pasando do século XIX ao XX.

Non sei moito da historia, pero creo que a película se adapta máis ou menos ao que sucedeu, aínda que seguro que se toman algunha licencia poética.

Nunca vin ningunha película desta directora, pero ten fama de ser unha persoa cunha grandísima sensibilidade, e de non ser nada comercial. Dou fe. A película é lenta, en branco e negro, e nótase a sensibilidade e o lirismo. Pero vese moi a gusto, supoño que, en parte, porque a historia é moi potente.

Obviamente, as dúas actrices protagonistas (porque o resto de personaxes case nin aparece), Natalia de Molina e Greta Fernández o fan moi ben.

Tamén está claro que a súa acción, no seu tempo e contexto, foi tremendamente vangardista e transgresora. Hoxe, na sala de cine, que tiña unha boa entrada (a media de idade algo elevada, pareceume), algunha xente parecía dicir algo así como "pero como eran tan animais". Pois claro, eran así, que esperaban da España e da Galicia, tanto urbana como rural, no ano 1900?

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 27-05-2019 00:35
# Ligazón permanente a este artigo
Día das Letras Galegas de 2017 e 2018

Co atraso que levo acumulado nas miñas lecturas, aínda foi nestes días cando puiden ler unhas sinxelas obras que pubiicou a Voz de Galicia sobre Carlos Casares e María Victoria Moreno, os homenaxeados das Letras Galegas dos dous anos anteriores.

Pode que os esteades preguntando "e cando lerás o que haxa de Antonio Fraguas, o homenaxeado de 2019?". Pois non o sei, espero ir recortando esa marxe de atraso. O que si digo é que na última semana, por varias vías, chegoume lectura sobre ese persoeiro para 3-4 horas, como mínimo. E ten moi boa pinta. Espero que sexa antes de que acabe o ano.

Non teño nada especial que contar deses dous persoeiros. Sobre todo de Carlos Casares, do que xa falei algo nos últimos tempos, por algunha lectura de artigos, e porque tivo unha biografía algo máis previsible, como profesor, escritor, editor, presidente do Consello da Cultura Galega, activista cultural, etc. Ademais, estaba case no apoxeo da súa celebridade, cando morreu sorpresivamente en marzo de 2002. Lembro que morreu un sábado de madrugada (ou domingo, algo así) e na Voz de Galicia saíu publicada a súa columna de todos os días, que mandara en tempo e forma o día anterior. E que esa columna saíu en branco ao día seguinte, como homenaxe. Seguramente o punto máis exótico da súa biografía é terse casado con Kristina Berg, unha muller sueca á que coñeceu de casualidade nun tren.

A biografía de María Victoria Moreno, aparte de menos coñecida, é bastante máis estraña, aínda que o ano pasado xa se falou bastante dela. Nos seus primeiros anos viviu entre Estremadura e Segovia, dentro dunha familia que vivía moi a gusto no réxime franquista. Despois estudou o Bacharelato en Barcelona, onde comezou a escribir en catalán e francés, e fixo a carreira universitaria en Madrid, admirando moito aos seus profesores Rafael Lapesa e Dámaso Alonso.

Despois casa con José Luís Llácer, cego, con quen estudiara a carreira en Madrid, e a quen acompaña a Pontevedra, porque é nomeado director do colexio da ONCE nesa cidade. Prepara as oposicións de Lengua Española e Literatura, saca boa nota, e escolle praza en Lugo, onde coincide dando clase no instituto onde estaba Xesús Alonso Montero. Aí entra en contacto co galego, namórase do idioma, e decide dedicar a súa vida a coñecelo, difundilo e escribilo. Dous anos despois marcha de novo como profesora para Pontevedra e outras vilas do Salnés, onde vivirá durante o resto da súa vida.

José Luís Llácer morre a mediados dos 90, e pouco despois, detéctanlle un cancro de mama, que lle debilitará e amargará practicamente a última década da súa vida. Nos últimos anos coñece a Pedro Ferriol, con quen casa, aínda que teñen poucos anos de convivencia e alegría, porque o cancro está xa moi avanzado.

Parece que deixou unha gran pegada no seu alumnado e en todas as persoas que a coñeceron. E as súas obras de tipo infantil e xuvenil teñen moito éxito, incluso agora. As dúas máis coñecidas son "Leonardo e os fontaneiros" (a que máis lle gustaba a ela) e "Anagnórise" (a máis famosa e que analicei 2-3 artigos máis abaixo deste).

Saúdos.




Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 20-05-2019 18:06
# Ligazón permanente a este artigo
Galego de lei

Outra colección de literatura galega que teño completa son os 50 volumes que sacou Biblos nos seus primeiros anos como Clube de Lectores (xa hai varios anos que deixaron de editar eses libros tan chulos). Estou a piques de rematala, xa vou polo número 45, que é do que vou falar agora, sobre un tema ben curioso, o que pon en valor aquela colección. Deste tema seguramente non tería oído falar nunca, ou raramente, se non fora deste xeito.

O libro titúlase "Galego de lei", e o autor é Francisco Maseda. E recoñezo que cando o recibín, xa hai anos, non tiña nin idea do tema que podía tratar. Pero cando abrín e lin un pouquiño, xa me entrou o interese. Falaba de Don Diego Sarmiento de Acuña, o I Conde de Gondomar, que fora un politico e diplomático cunha carreira ben curiosa.

En primeiro lugar, dicir que naceu sobre 1567, máis ou menos, e morreu en torno a 1626, ou sexa, viviu uns 60 anos cando se estaba vindo abaixo o famoso Imperio Español no que non se poñía o sol. Viu os últimos anos do reinado de Felipe II, os de Felipe III (con quen máis lle tocou traballar) e algo do de Felipe IV, ou sexa, os Felipes da dinastía dos Austrias.

Estivo bastante vinculado ao Val Miñor, os seus primeiros anos foron na zona de Baiona, Tui, Gondomar (de aí que lle fixeran Conde dese lugar), aínda que parece que hai pouco demostrouse que naceu en Astorga, pero debeu ser algo circunstancial. Viña por alí de cando en vez, e estaba moi orgulloso de ser galego, pero penso que tivo pouco tempo de disfrutalo na idade adulta.

Parece que foi un político e diplomático bastante destacado, aínda que resulta difícil saber a obxectividade na que se moven este tipo de obras, e sobre todo naquela época, na que a política era aínda máis turbia do que é agora.

Os seus primeiros cargos foran como "correxidor". Este cargo, que xa non existe, era un lazo entre os poderes territoriais e a monarquía, e podían abranguer tanto temas de xustiza como de política e xestión dun territorio.

Primeiro foi Correxidor en Toro, na provincia de Zamora. A el non lle facía moita ilusión ese cargo nin ese lugar, pero tocoulle, e semella que os habitantes quedaron moi contentos con el, cousa que non sucedera, en absoluto, cos seus antecesores.

Despois, un pouco porque el moveu fichas para que así fora, e un pouco porque na Corte alguén se fixara na súa boa xestión en Toro, nomeárono Correxidor de Valladolid, que era unha das cidades máis importantes do reino, e parece que a el tamén lle gustaba moito, porque unha das súas residencias principais estaba alí, na "Casa del Sol", onde tiña unha magnífica biblioteca, pois era un gran bibliófilo. E tamén fixo unha moi boa xestión.

Algún tempo despois tamén estivo de Correxidor en Madrid, aínda que durante un breve prazo. Hai que ter en conta que neses anos, a comezos do século XVII, a capitalidade de España (ou sería Castela nada máis?) estivo entre estas dúas cidades, por razóns que serían máis que discutibles. Pero el andaba sempre no allo.

Algún tempo despois o propuxeron como Gobernador das Filipinas, pero rexeitouno. E finalmente lle chegou o cargo, tamén inesperado e para o que non se creía preparado, e que tampouco lle interesaba demasiado, polo que foi famoso: embaixador de España en Inglaterra.

Estivo varias veces de Embaixador, nun período de cerca de 10 anos, entre 1613 e 1622. E a época foi ben complicada. Era o reinado en Inglaterra de Xacobe I, o sucesor de Isabel I. Aínda seguían as guerras de relixión, e a situación relixiosa nas illas cos católicos era moi retorcida. Unha das obsesións dos españois e do Conde era concertar un matrimonio entre a familia real inglesa e a española, para estreitar lazos, que a paz entre os dous países durara máis, e para intentar que España (o bastión católico de Europa naquel momento) conseguira que o catolicismo volvera a Inglaterra (o principal bastión protestante, cos anglicanos).

Como pasa en todas partes, hai opinións variadas sobre el. En España dise que foi un dos mellores embaixadores da historia, e en Inglaterra chámanlle o "Maquiavelo" español. E como non se me pode chamar precisamente españolista, pero os ingleses tampouco me convencen demasiado, e moito menos naquela época, e moito menos falando da controversia relixiosa que tanto os preocupaba, a miña opinión é "calquera sabe".

Pero vaia, para min o máis importante é que me enterei da relevancia histórica que tivo o I Conde de Gondomar (seguro que os seguintes foron uns vividores).

Saúdos.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 20-05-2019 17:48
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal