Viaxes O Lóstregho


Furancho Oficial de Cabañas & Catoira Travels
A partir deste santo día de Nadal do ano 2006 este vai ser o Furancho Oficial da xa célebre axencia de viaxes perralleiros Cabañas & Catoira Travels. Este e-zulo está especialmente deseñado para todos aqueles infelices ós que xa non lles carbura ben o 4 Latas, que xa están cansos de viaxar con AirZambia ou que levan toda a vida facendo auto-stop en carromato. Chegamos a un punto onde a xente moderna quere viaxes modernas, opinións modernas e visións modernas. Pois ben, para estes últimos non é esta páxina. Estes deben ir á páxina da COPE. Neste "fotolog" haberá fotos das nosas viaxes, comentando diferentes aspectos e anécdotas vividas. Recomendaremos lugares e esperamos que todo o mundo o pase ben e teña ganas de repetir a visita.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Stargate
Non sei exactamente a razón, pero cruceime con esta película en varias ocasións, facendo “zapping”, e tiña certo interese en vela, aínda que sospeitaba que tiña algo ou bastante de casquería, e non me equivocaba. “Stargate” é unha película dirixida en 1994 polo alemán Roland Emmerich. Supostamente os papeis principais son os de James Spader e Kurt Russell.

Primeiro vou contar a parte “interesante” da mesma, que é a que ten que ver con James Spader. É un exiptólogo ao que contratan para descifrar uns xeroglíficos que aparecen nunha estraña e grande estrutura, en torno á cal xira o típico proxecto ultrasecreto estadounidense. El fai unha mellor tradución que a que tiñan ata ese momento, e deducen que se trata dunha porta estelar (stargate). Pero algo xa debían intuír, senón non montarían tremendo proxecto ultrasecreto en torno a ela, e non estarían os fanáticos militares estadounidenses protexéndoa.

Deciden mandar unha expedición “ao outro lado da porta”, porque o exiptólogo xa descubriu como cruzala hacia alá. Pero el ten que ir na expedición, porque é o único que, unha vez no outro lado, podería saber como atopar a combinación de símbolos para volver (argumento bastante estúpido, pero pode valer para unha película de entretemento, claro).

Cruzan ao outro lado, e aparecen nun sitio moi parecido ao antigo Exipto (esa porta estelar xa aparecera nunha excavación no antigo Exipto, a comezos do século XX), dentro dunha pirámide rodeada dun deserto de area. A convivencia entre o exiptólogo e os militares que o acompañan non é doada, non se entenden nada ben. O caso é que confraternizan coa civilización que anda por alí, e vanse facendo amiguiños.

Pouco despois, chega unha nave espacial con forma de pirámide e colócase xusto enriba da pirámide inicial. O líder desa nave, que veu aí para rexuvenecer, porque xa estaba a piques de morrer, resulta un personaxe moi intrigante. Por certo, tanto a civilización da zona como estes novos, parecen falar un dialecto do antigo exipcio ou do demótico, así que o exiptólogo vaise entendendo con eles (mirade o bo que é ter estudios).

Pois nada, que a historia non ten moita máis chicha. Que deciden volver, o exiptólogo atopa todos os símbolos que forman a combinación para cruzar de volta á Terra, pero ao final el queda, que estaba botando moza e é normal pensar que un exiptólogo sexa moi feliz nunha civilización que se parece ao antigo Exipto, eu non digo nada.

Deixo un breve parágrafo final para os militares estadounidenses, modelo de intelixencia. A outra suposta estrela da película é Kurt Russell. A el méteno neste lío, despois de que o seu fillo morrera accidentalmente, e está moi deprimido. Córtase o pelo ao cepillo e anda coa súa habitual cara de mala ostia, repartindo e disparando en canto ten ocasión. Incluso, cruza cara o outro lado unha bomba nuclear, que chegou a activar no último momento, cando se viu apurado, e mediante unha treta, consegue que estoupe na nave espacial cando está marchando. En definitiva, unha actuación bastante patética pero que seguro que emocionou a máis dun nese país de patáns iletrados.

Saúdos.



Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 15-05-2020 14:03
# Ligazón permanente a este artigo
Atila, rei dos hunos
E aquela mesma tarde, en sesión dobre, os de TRECE estaban sembrados, e decidiron masacrar tamén a figura de Atila, proxectando a película "Atila, rei dos hunos", dirixida por Douglas Sirk en 1954, con Jack Palance e a súa estraña cara facendo o papel principal.

Meter en hora e media a intensa vida deste caudillo do século V que viña das estepas asiáticas e que aterrorizou ao Imperio Romano de Occidente era algo absurdo. De novo, como no caso de Gengis Khan, pasou algo raro. Cando tiña asediada a capital do Imperio Romano de Occidente (estaba xa no seu ocaso, a capital xa non era Roma, senón Rávenna, aínda que na película din que era Roma), de súpeto, levantou o sitio e marchou. Parece que morreu pouco despois en estrañas circunstancias. Por certo, Atila, igual que Gengis Khan e Alexandre Magno, está soterrado nun suntuoso santuario... pero ninguén sabe onde está en ningún dos tres casos.

Pois iso, nesta película se tratan só algúns aspectos puntuais da súa vida e obra, seguindo os cánones da cultura e forma de vida estadounidense, con pouco respecto polas culturas diferentes á súa (que son, basicamente, todas as demais). Outro truño que demostra a mediocridade destes patáns estadounidenses, pero calquera llo di.

Tamén contan outra parte interesante da historia, pero claro, de forma moi fragmentaria, porque senón alongaría moito. É que o Imperio Romano de Oriente se está facendo moito máis forte que o de Occidente, totalmente decadente. Neste caso está liderado por Teodosio, que debía ser boa peza, polo que teño entendido.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 15-05-2020 12:28
# Ligazón permanente a este artigo
O conquistador de Mongolia
Non sei vós, pero eu sempre escoitei que o maior imperio coñecido foi liderado por un destes dous personaxes: Gengis Khan ou Alexandre Magno. Non imos poñernos agora e medir kilómetros cadrados de superficie do seu imperio, pero supoño que por esa razón, son persoeiros interesantes, a descubrir.

De Alexandre Magno aínda non lin ningún libro nin vin documental riguroso e exhaustivo sobre o tema (as películas son moi curtas e só falan de aspectos parciais, non valen; as series, se están ben feitas, podería valer para iso). Pero de Gengis Khan, si. Hai anos lin un libro ben groso sobre a súa historia, que me resultou do máis interesante. Un dos detalles máis misterioros que lembro do seu imperio foi que no século XIII chegou ata as portas de Viena (e estaba toda Europa tremendo que seguira o seu avance), pero finalmente marchou. Pero xa non lembro se iso o fixo el ou algún dos seus sucesores.

Entón, cando vin o outro día que na "simpática" cadea de televisión TRECE botaban unha película sobre Gengis Khan titulada "O conquistador de Mongolia" e que o papel de Temujin (o seu nome de pila non imperial) o facía John Wayne, deume un bo ataque de risa, pero entroume interese, a ver que cafrada fixeron os estadounidenses sobre unha figura totalmente allea á súa cultura. Foi producida por Howard Hughes, dirixida por Dick Powell (primeira vez que escoito este nome) en 1956, e parece que foi unha película maldita, xa que morreu de cancro máis da metade do equipo nos anos seguintes.

A verdade é que un truño considerable. Aparte de intentar meter en menos de 2 horas uns pequenos fragmentos da vida dun persoeiro tan importante, resulta difícil de crer. John Wayne facendo de Gengis Khan podería pasar, se non fora porque semella bastante claro que na película non se ve moita cultura mongola senón estadounidense. Por documentais que teño visto de Mongolia, as paisaxes que saían alí non se parecían demasiado (acabo de ler que a rodaron no estado de Utah). A cuota habitual de beleza feminina foi cuberta por Susan Hayward, que non cola como princesa tártara á que rapta Temujin para casar, ela non o quere nin ver, e despois o ama.

En definitiva, os estadounidenses querían facer unha película máis nas súas claves, estilo western, pero querían saírse algo da súa cultura e personaxes, e masacraron un persoeiro de tamaño xigantesco doutra parte do planeta. Que a eles iso dálles igual, cren que todas as películas lles saen ben e que respectan todos os códigos, pero normalmente son bastante chapuceiros.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 15-05-2020 12:12
# Ligazón permanente a este artigo
Charada
O titulo desta película soábame moito, pero creo que non a vira, porque todo me sonou a totalmente novo. Unha deliciosa película dos anos 60, dirixida por Stanley Donen (pero o estilo lembraba en moitos momentos a Hitchcock). Algúns detalles, como os títulos de crédito do comezo, tamén me lembraron ás películas de James Bond. Dúas boas referencias para comezar.

Todo xira en torno a Audrey Hepburn, e así non hai fracaso posible. Volve dunhas vacacións na neve e atopa o seu piso de París totalmente baleiro, e ela non sabe nada do seu marido, que só deixou un pequeno bolso cunhas poucas pertenencias.

Pouco despois aparece o cadáver do marido, que foi tirado dun tren en marcha cando escapa ao estranxeiro. Ao velatorio non vai case ninguén, só o inspector da policía francesa que lle está axudando, e aparecen tres sinistros personaxes que non parecen estar alí apenados. Incluso un deles lle crava un alfiler, para asegurarse de que está morto e non está finxindo.

Un funcionario da Embaixada estadounidense ponse en contacto con ela e dille se recoñece a algunha das persoas que saen co seu marido nunha foto da Segunda Guerra Mundial. Efectivamente, todos eles son xustamente os estraños personaxes que foron ao velatorio a certificar que o seu marido estaba morto.

Pouco despois contacta de novo cun atractivo home ao que coñeceu fugazmente na estación de esquí vacacional, que promete protexela deses homes que a acosan. Porque resulta que eses tres estraños homes formaban xunto co seu marido un equipo que fixo un atraco (ou algo así) durante a Segunda Guerra Mundial, e o seu marido fuxiu con todos os cartos, por iso os outros o están buscando. E por iso agora a perseguen a ela, porque están seguros de que sabe onde están os cartos, pero ela non sabe nada dese tema.

E diso vai a historia. Ao final descúbrese que o funcionario da Embaixada estadounidense realmente é o quinto integrante do comando, ao que todos creían morto. E o atractivo home que lle estaba axudando (Cary Grant), parece estar algo algo compinchado con eles, pero realmente parece que é un funcionario da Embaixada estadounidense. Ou sexa, todo un lío, pero bastante ameno e divertido.

Saúdos.




Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 15-05-2020 11:48
# Ligazón permanente a este artigo
O ouro de MacKenna
Hai uns días deuse a casualidade de que botaban en diferentes cadeas de televisión varias películas máis ou menos interesantes para levar mellor estes días de confinamento, así que aproveitei.

Unha desas películas que botaban era "O ouro de MacKenna", dirixida en 1969 por J. Lee Thompson. A estrela da película (aínda que hai máis) é Gregory Peck, e entroume o interese, porque é unha película da que vin o seu trepidante final unha chea de veces, pero por algunha estraña razón, non vira o seu comezo ou non o lembraba en absoluto.

Efectivamente, o seu tremendo final (debe ser o único western que remata cun terremoto, perdón o spoiler) destaca moito sobre o principio, que non está mal, pero claramente é máis frouxo. A ver se o dou explicado ben.

Resulta que existe unha lenda india no deserto (paisaxes sobrecolledoras), que di que hai unha grande veta de ouro nun escondido val, que é territorio sagrado, e que ninguén debe tocar. Os brancos xa fixeron moitas expedicións para intentar atopar ese val, que non se sabe moi ben onde está, pero ninguén o viu. Vaia, máis ben alguén si. Un tal Adams si chegou a estar alí dentro, pero os indios que estaban con el deixárono cego, para que non puidera revelar o escondite.

Ao comezo da película, dun xeito algo estraño, hai un enfrontamento entre un vello apache e o sheriff MacKenna (Gregory Peck), e este mata ao outro. O apache levaba un mapa para localizar o val do ouro. O sheriff memorízao e quéimao, aínda que el era moi escéptico, e dicía estar convencido de que ese lugar non existía.

E agora aparece unha estraña banda formada por personaxes de todo tipo, que cada vez é máis grande, que van buscando ese mesmo ouro. Está liderada por un bandido chamado Colorado (Omar Sharif). Hai uns cantos indios e indias, unha fermosa muller que é a filla do xuíz que perseguía a Colorado, aínda que el non o sabe (Camilla Sparv, unha actriz sueca que non me soa de nada máis; curioso, outro western que intentou aproveitarse dunha actriz fermosa que non triunfou). E por se non chegara con iso, moitos outros individuos, que non se sabe moi ben que pintan nesa expedición. Aproveitaron para meter aí a secundarios de luxo como Burgess Meredith, Eli Wallach ou Edward G. Robinson (que fai do anciano e cego señor Adams, que espolea a súa imaxinación contando a súa experiencia de cando estivo no val do ouro). E ademais, tamén son perseguido por un grupo da cabaleiría, liderado por Telly Savalas, que mata a todos os seus subordinados, e se une ao estraño grupo ao final.

O caso é que, por circunstancias varias e enfrontamentos cos apaches, quedan ao final un grupo de 5-6 expedicionarios nada máis. E todos dependen de MacKenna, que é o único que, teoricamente, sabe como chegar, pero el tampouco o ten nada claro. E chegamos a esa parte final da película, que xa vira varias veces (e seguro que vós tamén), e que está moi ben.

Chegan a un sitio dunha fermosura excepcional, rodeados de estrañas formacións rochosas no deserto (non sei se é o Monument Valley, pero algo así). Pasan alí a noite porque, teoricamente, cando saia o sol, a sombra dunha daquelas torres de pedra, vai marcar o punto exacto no que hai un pasadizo para entrar nese recóndito val. E efectivamente así é.

Entran os supervivintes cabalgando a través dun túnel e atópanse nun pechado val no que hai unha deslumbrante veta de ouro na base, que os atrae con moita forza claro. Baixan ata alí, xogándose a vida nos precipicios.

Chegan á veta, collen todo o ouro que poden, báñanse nunha charca que hai alí onde todo é ouro. Pero a cobiza é mala conselleira, hai un novo enfrontamento entre eles e só quedan tres: MacKenna, a moza e Colorado.

A moza comeza a escalar cara unha especie de refuxios (a min sóame a poboados apaches que teño visto en libros e documentais) que están máis arriba na montaña. E alá van os dous homes detrás, por razóns obvias. Peléanse alá arriba, incluso hai algún tiro.

E aquí chega o momento flipante, xa que debido a eses disparos, berros e outros incidentes similares, semella que a impresionante xeoloxía do lugar quéixase, e comeza a haber temblores de terra, que naquel lugar tan pechado e rochoso pode ter consecuencias fatais.

Así que baixan de novo ao fondo do val, collen todo o que poden e marchan por onde viñeron, coa amenaza de que lles caían enriba pedras de toneladas que están caendo por todas partes.

Conseguen saír os tres do val polo pelos, despídense, e na última toma descubrimos que MacKenna e a moza (Colorado parece que non), van ser ricos porque, sen querer, colleron na volta os cabalos duns compañeiros de expedicións que tiveran tempo para encher as alforxas.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 15-05-2020 11:27
# Ligazón permanente a este artigo
A Xeración Nós: Galeguismo e Relixión
O oitavo libro lido neste confinamento foi o titulado "A Xeración Nós: Galeguismo e Relixión", escrito polo bo amigo Victorino Pérez Prieto, gran teólogo galego. O tema relixioso non me interesa demasiado, pero aproveitando que neste estraño 2020 se cumpren 100 anos da saída da Revista Nós, que deu nome a esta insigne xeración, pois decidín animarme.

No libro se fala principalmente, da vida, obra e sentimento relixioso das que están consideradas as catro figuras principais da Xeración Nós: Ramón Otero Pedrayo, Vicente Risco, Florentino Cuevillas e Alfonso Daniel Castelao. Nalgún sitio menciónanse outros catro persoeiros que formarían a segunda fila desta xeración: Antón Losada, Antón Vilar Ponte, Xoán Vicente Viqueira e Ramón Cabanillas.

Deses catro persoeiros principais, hai que destacar que os tres primeiros (Otero, Risco e Cuevillas), son case coetáneos, foron amigos dende pequenos e tiveron unha traxectoria máis ou menos similar, polo menos nalgunhas épocas, dende o punto de vista ideolóxico. Naceron na década do 80 do século XIX, no centro de Ourense, e ata o 1918 (que andaba pola trintena), eran xente moi culta pero que non se implicaba o máis mínimo en temas sociais e polícitos. Incluso, xusto antes de entrar no galeguismo, incluso desprezaban a lingua e cultura galegas. Castelao naceu nos mesmos anos, pero a súa traxectoria foi totalmente diferente.

Ramón Otero Pedrayo parece que foi sempre unha persoa moi coherente e con principios, e iso fixo que perdera a súa cátedra durante algúns anos, por non apoiar o golpe militar do 36. Era moi relixioso e crente, pero veía claras contradicións entre a súa crenza e doctrina e a das xerarquías eclesiásticas que apoiaban o franquismo.

Vicente Risco xa era outra cousa. Polo que parece, era un portento intelectual, como demostrou nos aproximadamente 15 anos (non máis) que estivo implicado no movemento galeguista. Pero antes diso pasou bastante do tema, incluso con desdén. E era moi romántico, no sentido de ser moi seguidor de culturas e relixións exóticas. Pero a comezos dos anos 30 foi de viaxe por Europa, e volveu moi cambiado, cun xiro ideolóxico moi reaccionario (que casualidade, estivo en Alemania a comezos dos anos 30, e parece que lle gustou o que viu). E cando foi o golpe do 36 e nos anos posteriores, apoiouno claramente. Parece que era un tipo moi medoso, estaba obsesionado co demo, ao que vía por todas partes. Sempre foi ultracatólico e só tivo uns anos (xa digo, uns 15, como moito) no que pareceu unha persoa mínimamente sensata e implicada coa sociedade na que vivía. Un personaxe que non me convence o máis mínimo. Ademais, neses 15 anos, fixo moitas cousas interesantes, pero tamén creo moitas disensións e faccións que desunían, tanto nas Irmandades da Fala como no Partido Galegusita. A min paréceme que era bastante mal bicho.

Florentino López Cuevillas estudou Farmacia, pero nunca lle interesou demasiado traballar niso. Polo visto, consumía moitos medicamentos, así que ese debía ser o seu interese. Dedicouse principalmente á arqueoloxía e prehistoria, campos nos que destacou. A súa obra literaria foron ensaios e artigos, principalmente deses dous temas. Dende o punto de vista literario, o máis frouxo dos catro, obviamente. Parece que tamén era bastante relixioso, pero non tanto como Risco, claro, que xa era fanático.

Castelao xa tivo outra vida. Aparte de que estivo uns anos emigrado en Arxentina cando era rapaz, seguindo á familia, a súa vida principalmente foi en Pontevedra, como funcionario, e tamén profesor de Debuxo no Instituto. Tamén tivo unha xuventude xoldeira e descomprometida, da que el mesmo se avergoñaba. Pero cando chegaron as Irmandades da Fala, subiuse ao carro e xa non parou en 35 anos. A súa obra é bastante coñecida, non creo que haxa moito que dicir. Segundo Victorino, parece que tamén tiña un certo sentemento relixioso, pero semella unha broma comparado co dos seus compañeiros beatos ourensáns. Unha das súas crises tamén foi nos anos 20, cando estivo visitando Europa cunha beca de investigación, pero semella que simplemente lle asaltou un certo sentimento de relixiosidade popular galega, que tiña esquecido. Di que París e Notre Dame tiveron moito que ver niso.

Saúdos.


Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 05-05-2020 11:09
# Ligazón permanente a este artigo
Eu, Daniel Blake
"Eu, Daniel Blake" é o título dunha das últimas películas do director británico Ken Loach. Certo é que o seu cine non sorprende demasiado, pero sabe concienciar sobre os problemas de vivir na sociedade capitalista, sobre todo se es obreiro de clase media ou baixa.

Daniel Blake é un carpinteiro que se desmaia nun andamio debido a un problema de corazón. Salva a vida pero tarda algún tempo en recuperarse para volver á actividade laboral normal. A súa médica non lle dá a alta ata que vexa que xa está totalmente reposto, como é lóxico.

Pero claro, o goberno británico é moi quisquilloso á hora de concederlle un subsidio. Ademais ponlle moitas trabas burocráticas, e case obriga a facer os trámites por vía telemática, e el, que xa é algo maior (parece andar polos 60), non se manexa nada ben. Ademais, parece que o sistema é bastante perverso, porque para darlle o subsidio por desemprego, ten que ir a cursos ou ten que demostrar que está buscando traballo. De feito, nunha das empresas, están interesados en contratalo (aínda que lles presentou o curriculum escrito a lápis), pero el non pode aceptar o posto, porque a súa médico non lle deixa.

En paralelo coa súa situación (que dá título ao filme), unha muller de Londres que chega a Newcastle (onde ten lugar a película) cos dous nenos pequenos, de dúas parellas diferentes, non consegue traballo e a súa situación é bastante desesperada. Coincide por casualidade con Daniel nunha das súas reclamacións na oficina de emprego, e fanse moi amigos. A situación desa pequena familia tamén é moi triste, e a cousa non vai a mellor.

O final da película semella algo esperanzador, a muller consegue un traballo, aínda que precario e non moi digno, e parece que a apelación de Daniel para conseguir o seu subsidio, pero... as películas de Ken Loach raramente acaban ben, porque é moi realista e o mundo non é así, en condicións normais.

Pois nada, se sodes empresarios, capitalistas, amantes do neoliberalismo, e vos gusta ver series ou películas onde se vexa luxo, riqueza, glamour... nin se vos ocorra ver esta película nin ningunha outra deste director. Ides infartar.

Saúdos.


Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 03-05-2020 15:23
# Ligazón permanente a este artigo
Río Lobo
Aproveitando que neste confinamento teño máis tempo para ver películas na televisión, e que, se cadra, están botando máis e mellor cine ca antes (iso non podo aseguralo, ao mellor antes tamén o había, pero eu non me enteraba), estou vendo películas cuxo título me soa algo, do cal deduzo que se cadra son boas ou salvables.

Onte vin un "western" do que me soaba o título. Non estivo mal, pero se cadra tampouco é un super-clásico. Titúlase "Río Lobo", foi dirixida por Howard Hawks en 1970 (creo que foi a última película que fixo), e o principal protagonista é John Wayne (xa se lle notaba maior, tiña máis de 60 anos).

Foi secundado por uns actores e actrices que, para min, non eran demasiado coñecidos (máis ben nada). Jorge Rivero é un actor mexicano, e facía un papel similar. Christopher Mitchum supoño que será o fillo de Robert Mitchum, tiña un aire a el. E a contrapartida feminina era Jennifer O'Neill, unha muller moi fermosa, que non me soa de nada e que apenas fixo carreira no cine, ou en películas moi mediocres (que curioso, isto mesmo pasoume hai unhas semanas con "Misión de audaces", dá que pensar...). Ah, tamén está o fotoxénico e birollo Jack Elam.

A película comeza moi ben, pero despois perde ritmo, para o meu gusto, e xa se converte nun produto audiovisual máis convencional, cuns "bos" dándolle unha lección aos "malos", todo xa moi visto. Pero o comezo é moi espectacular.

Estamos nos últimos días da Guerra de Secesión, Norte contra Sur. Os "yankees" do Norte van mandar un tren cun vagón onde vai un cargamento de ouro, que vai bastante ben protexido. Pero hai uns "rebeldes" do Sur (como a guerra a ganou o Norte, os rebeldes son os outros, obviamente) que, divididos en dous equipos, van intentar roubar ese ouro nun tramo duns dez quilómetros. E o fan dun xeito bastante intelixente e vistoso.

Primeiro, están espiando as comunicacións telegráficas, para confirmar que o ouro vai nese tren (teñen espías que llo dixeron). Segundo, un equipo unta as vías do tren con grasa nunha costa arriba, para que o tren, co peso, a costa e a grasa, non sexa capaz de subir. Terceiro, nun tramo anterior a ese, outro equipo coloca un bo feixe de cordas de lado a lado da vía, para que, cando o tren volva costa abaixo e marcha atrás, sexan capaces de paralo onde a eles lles convén. Pero claro, teñen que facelo unha vez que o tren pasa de largo. Cando o tren patina cara atrás, o primeiro grupo asalta o tren, e mete un nido de avespas no furgón onde vai o ouro. Cando xa todos os soldados do Norte saltaron do tren en marcha, meten algo ardendo para que saian todas avespas. Inxenioso.

Pero despois, a película perde forza. Resulta que uns días despois remata a guerra. E o militar do Norte, protagonizado por John Wayne, fai amizade con varios dos que comandaban o grupo que lle roubou o ouro. E por avatares da vida, coinciden nun pobo de Texas chamado Río Logo, que está tomado por un cacique e os seus matóns, que teñen aterrorizado ao pobo. Resulta que ese cacique era un dos traidores do Norte que lles estaba pasando información aos do Sur para ese tipo de atracos. E John Wayne non pode permitir iso, obviamente. O que vén despois, máis ou menos xa o podedes intuír.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 02-05-2020 14:08
# Ligazón permanente a este artigo
A idade da penumbra
Acabo de ler un libro que merquei hai varios anos e ao que lle tiña moitas ganas. Titúlase "A idade da penumbra" e foi escrito pola xornalista inglesa Catherine Nixey.

Casualmente, cando buscaba algunha foto ou vídeo para ilustrar este artigo, atopei algún comentario ou artigo en webs que "poñía verde" este libro. A verdade é que non teño, en absoluto, coñecementos nin saberes suficientes para poder afirmalo, pero como intuiredes cando saibades a temática do libro, estaba claro que a algunhas persoas non lles ía facer ningunha graza o que se di neste libro. A min, sen sabelo a ciencia certa, non me parece ningún disparate, pero cada un...

Este libro explica, con moitos exemplos, como o cristianismo intentou acabar (e máis ou menos o conseguiu) co mundo e a cultura clásica. Tendo en conta que o cristianismo naceu, aproximadamente, hai uns 2000 anos (esa parte non haberá que explicala, supoño), durante os primeiros séculos foi unha relixión ou secta (eu sigo sen ter clara a diferenza entre elas, porque os crentes de calquera doctrina din que a súa é a única relixión, e que todas as demais son sectas; así non se pode) con non moito éxito. Supoño que o mesmo que lle pasou ás demais.

Incluso nos primeiros séculos os cristianos se queixaban de ser perseguidos, especialmente polo Imperio Romano. No libro dise que, certamente, algo diso houbo, pero bastante menos do que se di. E o exemplo de Nerón non vale, era un trastornado que perseguiu a todo o mundo mentres estivo vivo. Nalgún momento, os cristianos foron para el un bo chivo expiatorio para tapar os seus trastornos, pero non foi o único que tivo.

Pero a comezos do século IV, un emperador romano, Constantino, publicou unha Lei segundo a cal os cristianos deixaban de ser perseguidos. E despois promulgou outras coas cales estaban cada vez máis protexidos e incluso se lles daba preponderancia. Algún tempo despois, a finais dese mesmo século, outro emperador, Teodosio, marcou que o cristianismo era a relixión oficial do Imperio. Seguro que a todos vos soan os nomes destes dous emperadores (dos moitos que houbo en Roma), pero probablemente se deba ao bombo e platillo do cristianismo, que obviamente os venera. De feito, o Imperio Romano partiuse en dous despois de Teodosio, así que, se cadra, tampouco era tan competente, pero quen sabe...

O caso é que o libro di que, sobre todo, nos séculos IV, V e VI, o cristianismo e moitos grupos dos seus seguidores se volveron tremendamente agresivos e comezaron a perseguir e a destruir moitos edificios, estatuas ou obras de todo tipo de mundo clásico grecolatino. Seguramente agora, un dos casos máis coñecidos, debido á película "Ágora", é o asasinato de Hipatia á man dos parabolanos, unha das sectas cristianas que se movía por Alexandría.

Precisamente as grandes cidades do imperio, como Alexandría, Atenas ou Roma, é onde máis visibilidade tiveron esos destrozos, porque era onde máis había que destrozar, onde máis libros había que queimar nas bibliotecas. As estatuas que agora vemos destrozadas nos grandes museos, como as do Partenón e outros grandes edificios da antigüidade (o pouco que se conserva), parece (din no libro) que non están deterioradas polo transporte ou as guerras, senón pola brutalidade dos cristianos durante aqueles séculos principalmente.

Si que me fixo pensar este libro que, efectivamente, as relixións monoteístas foron sempre as máis imperialistas e intolerantes, sempre obsesionadas en impoñer as súas crenzas e levalas a todas partes, para evanxelizar os infieis. As barbaridades que todos vemos agora, por exemplo, no Islam (en parte del, por suposto), as fixo antes o Cristianismo (aínda que agora lle coste recoñecelo), e serviulle para ter un papel preponderante no planeta, que agora semella estar perdendo, e non lles fai graza. Con respecto á terceira gran relixión monoteísta, o Xudaísmo, só hai que mirar o Estado de Israel, e o que fan os moitos xudeus que hai polo mundo, que tampouco semella un bo exemplo a seguir. Si, na miña opinión, non crer en ningún deus, ou crer nuns cantos diferentes, parece máis axeitado para converterse nunha persoa tolerante.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 01-05-2020 11:46
# Ligazón permanente a este artigo
O tolo do pelo roxo
Se o artigo anterior trataba sobre un escritor que parece que estaba ou estivo algo chalado, este non vai á zaga. Non sei se a vira completa algunha vez, pero cruzouse no meu camiño a película "O tolo do pelo roxo", na divertídisima canle El Toro TV, e non o pensei.

"O tolo do pelo roxo" (a tradución fiel do título orixinal sería "Luxuria pola vida"; unha vez máis, a tradución é mala pero expresa mellor o tema da película) é unha película de 1956 dirixida por Vincente Minnelli, protagonizada por Kirk Douglas (algún ignorante presidente americano, creo que Lyndon B Johnson, pensou que un autorretrato de Van Gogh realmente era deste autor), e dos varios secundarios, ten un peso especial Anthony Quinn facendo de Paul Gauguin.

Pois si, Vincent Van Gogh parece que tamén era malo de ferrar. Seguramente, a xenialidade artística ten algo ou moito de relación co desequilibrio mental e, máis recentemente, coa axuda e consumo dalgunhas sustancias que leven á mente por camiños que normalmente non serían transitados. E todo parece indicar que a este tipo se lle ía a cabeza con moita frecuencia, e nesta película non fan nada por ocultalo.

Ou sexa, que se pasa ben véndo, como era previsible. Como anécdota, comentar que este actor, Kirk Douglas, que morreu hai un par de meses aos 103 anos de idade, parece que provocou ciclos de cine en varias cadeas de televisión. E obviamente, "Espartaco" foi proxectada varias veces en Semana Santa (aínda que eu xuraría que viviu 100 anos antes de Cristo, así que...). E acabo de enterarme que era fillo de bielorrusos, e que o seu nome real era Issur Danielovitch. Cosas veredes.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 30-04-2020 15:13
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal