Viaxes O Lóstregho


Furancho Oficial de Cabañas & Catoira Travels
A partir deste santo día de Nadal do ano 2006 este vai ser o Furancho Oficial da xa célebre axencia de viaxes perralleiros Cabañas & Catoira Travels. Este e-zulo está especialmente deseñado para todos aqueles infelices ós que xa non lles carbura ben o 4 Latas, que xa están cansos de viaxar con AirZambia ou que levan toda a vida facendo auto-stop en carromato. Chegamos a un punto onde a xente moderna quere viaxes modernas, opinións modernas e visións modernas. Pois ben, para estes últimos non é esta páxina. Estes deben ir á páxina da COPE. Neste "fotolog" haberá fotos das nosas viaxes, comentando diferentes aspectos e anécdotas vividas. Recomendaremos lugares e esperamos que todo o mundo o pase ben e teña ganas de repetir a visita.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

A arte de trobar
Acabo de ler a novela "A arte de trobar" de Santiago Lopo. Editouse e levou premios importantes hai varios anos, oíra falar moi ben dela, pero non foi a súa quenda ata agora. Pero valeu a pena a espera, paseino moi ben léndoa.

A historia é ben simple. Un grupo de artistas que canta, toca e representa obras de teatro no século XIII, atópase de xira pola zona do Camiño de Santiago entre Xaca e Burgos. Alí coñecen a algún personaxe interesante, e todo isto cando Fernando III casa en segundas nupcias en Burgos cunha princesa do norte de Francia.

Simultáneamente, na Occitania está tendo lugar unha grande represión contra os cátaros, que son máis humildes e ascetas que a Igrexa romana, e a Inqusición está intentando acabar con eles. E para iso, nobres e militares do norte de Francia tomaron o poder na zona, e iso causa moitas tensións.

Estas dúas historias mestúranse porque un dos personaxes que se incorpora ao grupo de artistas é a filla duns nobres occitanos, que está fuxindo daquela represión, pero que está sendo perseguida porque supostamente levouse un exemplar dun importante códex con coñecementos alquímicos ou esotéricos, que alguén quere recuperar.

A novela é moi áxil, con capítulos ben curtos, que mesturan as dúas historias, así que se le con moito agrado e en poucas horas.

Unha das características máis salientables é que algúns dos protagonistas máis importantes son mulleres, incluso algúns bastante imprevisibles. Por exemplo, o mercenario que é contratado para localizar á nobre fuxida que se atopa polo Camiño de Santiago é unha muller, pero non se descubre ata o final (para min foi unha sorpresa). Supoño que todas as veces que se mencionou na novela antes diso se utiliza un xénero neutro, pero obviamente, todos tiñamos na cabeza que era un home.

Outra curiosidade é que a maioría dos artistas son galegos, e exprésanse en galego (algo relativamente normal na época), e a nobre fuxida fala en occitano, que tamén era unha lingua de prestixio na época, pero que comezou a ser perseguida, igual que a relixión cátara que abundaba na Occitania. Hai algunha referencia curiosa a que o futuro do galego e do occitano están amenazados porque chegan novos imperios que van intentar acabar con eles, e os xograres galegos non dan crédito.

Saúdos.


Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 10-08-2019 20:50
# Ligazón permanente a este artigo
O ladrón de brétema
Nos últimos días lin unha das novelas máis estrañas e fantasiosas que lembro. Pero non é doada, hai que perseverar, para conseguir chegar ao final e entender finalmente a trama, porque polo medio custa bastante imaxinalo. A autora é Lavinia Petti e titúlase "O ladrón de brétema".

A miña primeira dúbida vén sendo "por que a merquei?". Collina no Círculo de Lectores e, aparte de que as sinopses non son demasiado longas, loxicamente (e para esta novela si faría moita falla, aínda que perdería boa parte da súa maxia), non lembraba eu que tratara de algo similar ao que finalmente foi. Soábame que era sobre un escritor que vivía en Nápoles e pouco máis. Pero podo asegurarvos que a trama desta novela é moitísimo máis ca iso.

E de que trata? Pois intentarei contar algo para que pilledes a idea, pero non vai ser nada doado, porque xa digo, a fantasía é desbordante, o abano de personaxes e escenarios é flipante e tamén moi desconcertante, e como din no vídeo que veredes ao final, resulta moi difícil seguir o fío, sobre todo na parte central da novela. Nalgún comentario que lin en Internet sobre a novela, fan algunha referencia á fantasía de Michael Ende (e de feito, faise algunha pequena mención na parte final da novela). Pero eu lin "A Historia Interminable" e creo lembrar que era máis amena que esta e enganchaba máis e mellor. Pero vaia, non está mal poñerse metas ambiciosas.

Un escritor de moito éxito que vive en Nápoles, pero que é moi pouco sociable e ten unha vida tremendamente desordenada, descubre un día por casualidade entre as súas cousas unha foto dunha muller á que non lembra e á que parece que coñeceu hai quince anos, e que lle parece moi atractiva. Pero non lembra absolutamente nada dese feito, e parécelle estraño.

Un día, no seu edificio, sucede algo (non vos direi que) e el entra aparentemente nun mundo "de fantasía" onde aparece esa muller e moitos outros personaxes e escenarios aparentemente disparatados. Ese mundo no que entra ten que ver co mundo dos recordos esquecidos, os soños e as ilusións das persoas (xa vedes que o tema pode dar moito de sí dende o punto de vista fantástico).

Non me faltou moito para interromper a lectura polo medio, porque a zona central da novela é moi imprevisible e non tes nin idea de cara onde vai. Pero como pasa sempre, resistín, e a partir de aí, comezan a encaixar as pezas, e a historia é moi chula. Pero hai que ter resistencia.

Déixovos cun vídeo pouco habitual neste blog. É dun youtuber (especímenes que non me agradan o máis mínimo) que explica as súas impresións do libro cando vai polo medio da lectura. Pero debo recoñecer que coincido bastante coa súa opinión.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 10-08-2019 20:29
# Ligazón permanente a este artigo
Darwinismo e Galicia
O libro "A orixe das especies" de Charles Darwin foi publicado en 1859. Varias décadas despois de rematar a famosa expedición do Beagle, Darwin animouse a pubicar as controvertidas conclusións que levaba tempo rumiando. Non se atrevera antes porque sabían que ían resultar moi escandalosas, sobre todo nas xerarquías eclesiásticas e os seus feligreses, que tiñan daquela aínda moito poder.

No ano 2009 cumpríanse 150 anos daquela efeméride, e cónstame que houbo moitos actos e eventos relacionados con el, sen ir máis lonxe, aquí mesmo en Galicia. Por exemplo, promovidos pola USC, que editou unha tradución ao galego da obra (que eu lin, aínda que me custou, porque é moi densa e intensa). E tamén editou este libro que lin estes días, un compendio de traballos e artigos sobre o impacto do darwinismo en Galicia, tanto na época, como agora. Como editor da obra actuou o eminente Francisco Díaz-Fierros.

O libro está ben, pero resulta algo repetitivo. Supoño que o editor xa faría o máximo posible para que os temas e autores non se solaparan demasiado, pero nalgúns casos resultou moi difícil.

O que está claro é que non pasou tanto tempo e o peso da opinión do dogma da igrexa católica (xa non me falo das outras) en todas as actividades, incluso as intelectuais e científicas, debía ser insoportable. Menos mal que agora respiramos algo máis libremente.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 05-08-2019 21:02
# Ligazón permanente a este artigo
Her
O outro día vin na televisión unha curiosa película da que oíra falar ben e que me chamaba a atención por varias cousas. É a película "Her", dirixida por Spike Jonze no ano 2013, e coa que obtivo o Óscar ao mellor guión.

A historía é interesante, e está ambientada nun futuro, aparentemente non moi lonxano. Un tipo algo amargado e triste, entre outras cousas por un divorcio que non leva demasiado ben, descarga un novo sistema operativo para o seu móbil, baseado en intelixencia artificial. Este SO, chámase Samantha, e resulta moi atractivo (na versión orixinal, a voz era a de Scarlett Johansson).

Este tipo apoucado acaba namorándose dela, pero non é un caso illado, pásalle a máis xente que está descargando eses sistemas operativos. No seu entorno, no que tamén hai algunhas relacións de parella que están pasando por momentos complicados, vaise aceptando esa estraña situación.

Non vou desvelar moito máis, pero tampouco ten moita máis chicha que isa, que xa bastante é. Pero recoñezo que parte do atractivo da película provén do feito de que o director é Spike Jonze, que é un tipo do máis interesante.

Xa simplemente lembrar que a primeira película que dirixiu (porque só dirixiu catro ata agora) foi a fantástica "Como ser John Malkovich" (que comeza marabillosa pero vaise desinflando cara ao final. Esa era moita referencia. Tamén me falaron moi ben dalgúns videoclips musicais que dirixiu, como algún de Fatboy Slim, que imos deixar en curiosos.

Está claro que non é un tipo nada convencional, e iso sempre debe terse en conta, sobre todo no mundo estadounidense, que son moita xente, pero no medio hai algunhas perlas ocultas.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 05-08-2019 20:38
# Ligazón permanente a este artigo
O Gran Deseño
Pois resulta que, recapitulando, tiña xa dous libros da autoría de Stephen Hawking e xa vén o terceiro en camiño. Pero aínda non lera ningún deles, así que había que arranxalo.

O máis antigo de todos eles era "O Gran Deseño", escrito xunto con Leonard Mlodinow. Resultou algo ameno de ler, a maquetación e papel satinado seguramente tamén axudaba.

Pero como sempre nestes temas, a cousa complícase en canto profundizas un mínimo, así que seguro que moitas cousas quedaron no tinteiro, porque o libro é breve e bastante superficial, e porque resulta moi complicado chegar ao nivel de abstracción preciso para entender algunhas cousas.

O que me pareceu quedar claro é que os autores teñen clarísimo que non fixo falta Deus para crear o universo. O expoñen con bastante concisión na parte final do libro. Repasei esas frases unha e outra vez, e non entendín o argumento. Iso non quere dicir que estea en contra del, porque tampouco vexo nada claros os argumentos contrarios. Simplemente me chama a atención como son capaces de expoñer con tanta concisión un argumento tan controvertido que explica a súa postura, e eu, por máis que o miro, non capto a súa esencia. Será cousa miña.

Outra cousa clara é que levan tempo buscando unha "teoría do todo" á que parecen chamarlle Teoría M (pero non din por que lle chaman así) que englobe todas as teorías físicas que expliquen o funcionamento da natureza e o universo, pero seguen sen dar con ela.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 05-08-2019 20:12
# Ligazón permanente a este artigo
Viaxes O Lóstregho en Bélxica (máis ben, en Flandes)

Hai uns días, unha das alineacións titulares de Viaxes O Lóstregho desprazouse a Bélxica, para ver as cousas máis interesantes daquel país, que casualmente parecen estar en Flandes, unha das súas rexións.

Se cadra habería que comezar falando diso, da división do país, que é grande e importante. A división é grande porque as diferenzas entre varias das rexións, sobre todo polo tema idiomático, é moi conflitiva, e non é doado comprender por que razón seguen xuntos.

Máis ou menos a metade norte, máis rica e dinámica, é Flandes (o Flandes do que falaban os casteláns do século XVI). Fálase flamenco, que é moi parecido ao neerlandés dos Países Baixos, e moitas cousas lembran a esa zona que visitamos hai varios anos. Pero hai unha diferenza palpable: o Flandes belga é católico mentres que o holandés é protestante. Nesta zona destacan cidades como Amberes, Gante, Lovaina, Malinas e Bruxas.

A metade sur do país, algo máis pobre, pero rica comparada con moitas outras de Europa, é Valonia. Fálase francés (nalgunhas zonas alemán, por facer fronteira). Dende o punto de vista turístico, non semella ter demasiado atractivo, pero ten cidades importantes e puxantes como Liexa e Charleroi.

E a pequena rexión que está no medio, e teoricamente as une (se non fora por ela, eu penso que hai tempo que se terían separado) é a Rexión de Bruselas, a cidade máis grande (aínda que xa é a unión de 19 concellos veciños), capital europea, sede da OTAN, que tamén é capital de Flandes, pero onde casualmente se fala moito máis en francés que en flamenco, porque só alí os dous idiomas son oficiais. Vaia cristo.

Pois ben, fixemos unha visita do máis convencional nos percorridos e paradigmas turísticos, así que nos limitamos a ver as cidades máis destacadas de Flandes e fixemos base en Bruselas.

A viaxe abrangueu sete días, pero temos que descontar dous, porque o primeiro día o pasamos viaxando (chegamos alá a media tarde), e o último día marchamos moi cedo (chegamos aquí ao mediodía). Polo tanto, a excursión quedou así:

- Día 1: Bruxas. Chulísima. Con bastantes turistas, pero en canto te saías dúas rúas do circuito normal, estabas totalmente só. Moi doado sentirse desprazado á Idade Media, todo moi armónico para conseguilo.

- Día 2: Gante. Moi ben, pero non tan ben como Bruxas. É unha cidade máis grande, ten zonas que están moi ben, pero outras que cortan máis o punto. Ademais coincidiu nas festas, e había carpas e escenarios por todas partes, pero tampouco molestou demasiado.

- Día 3: Amberes e Malinas. Cidades ou máis pequenas (Malinas) ou máis grandes pero con menos atractivo turístico (Amberes). Amberes é o segundo porto de Europa e o principal centro de comercio de diamantes do mundo, pero ten algúns currunchos interesantes como a praza maior e a da catedral, e o seu entorno, ou a peonil rúa Meir, con algunhas cousas ben curiosas. Malinas ten unha zona central con algúns edificios ben xeitosos, como a catedral, o concello, algúns palacios, ou a fábrica de cervexa Het Anker, do século XIV.

- Día 4: Había folga de trens, polo que decidimos quedar en Bruselas, e ademais asistimos a unha interesantísima ruta guiada por un colega noso, que é fantástico. Pero cando estaba rematando, púxose a chover a cántaros e case non parou en todo o día, foi un día bastante perdido. Visitamos sobre todo a zona central de Bruselas e o Museo Magritte.

- Día 5: Lovaina e Bruselas. Pola mañá fomos á cercana e pequena Lovaina. Aínda baixo algo de orballo, Lovaina depende moito da súa Universidade, a primeira católica de Europa. Ten un concello moi abraiante e algunhas cousiñas máis, como a fábrica de cervexa máis grande do mundo, AB Inbev. Despois volvimos a Bruselas, para rematar o que non puidéramos facer antes. Visitamos a zona de Laeken, onde está o Atomium, e despois volvimos á zona máis central para visitar a cidade alta, cos palacios e xardíns reais ou o barrio europeo.

Saúdos.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 05-08-2019 19:59
# Ligazón permanente a este artigo
O exército de fume
Nos últimos tempos Manuel Gago tamén se está lanzando a escribir novelas, como esta titulada "O exército de fume". Manuel Gago é un dos mellores divulgadores da cultura galega, así que xa un certo interese tiña gañado para min.

Cando vin de que trataba a novela, non o tiven demasiado claro. Parecía que trataba de moitas cousas e de ningunha. Ambientada nun lugar e época que non tiña moi claro se me ía interesar (sobre todo a época, claro), na Galicia dos anos 40, coa Segunda Guerra Mundial aínda en xogo, e coa posibilidade de que houbera nazis por aquí. Había cousas que me atraían, pero outras que non tanto, pero pola lei que lle teño a este autor e divulgador, lanceime.

E resulta que o produto final é moi interesante, o formato de novela resulta moi cómodo, con moitos capítulos pero máis ben curtos (entre 4 e 10 páxinas, máis ou menos). E porque a selección de personaxes e ambientes é moi interesante. A ver por onde comezo.

En primeiro lugar, unha xoven mestra acepta o seu primeiro destino nunha aldea da Costa da Morte. É unha petición do seu pai, que tiña contactos como para conseguir que o seu posto fora na cidade da Coruña, onde eles vivían. Pero el, vello e influínte republicano, pídello como favor persoal, e ela accede. E pídelle tamén que lle conte todas as cousas "estrañas" que vexa por alí. Se a novela fora só iso, non sería para tanto.

Ao mesmo tempo, o pintor Urbano Lugrís está en Vigo, malvivindo como sempre, e recibe un encargo para pintar un mural da cidade no Fogar Alemán de Vigo. Non lle fai demasiada graza, pero a cifra que lle ofrecen é altísima, así que acepta. Pero por avatares do destino, descubre que un alto mando alemán está buscando á mestra anterior, que é filla dunha muller da que el estivo namorado. Ademais, dase a circunstancia de que Lugrís é o meu pintor preferido, así que a novela comeza a subir puntos.

Tamén está implicado un guerrilleiro ao que na novela lle chaman Ramallo. Parece ir bastante por libre e non se leva nada ben cun novo guerrilleiro chamado Camilo, que pertence ao Partido Comunista. Este Ramallo ten moito prestixio, atribúenlle moitas cousas que el non fixo, e incluso nalgúns momentos disfrázase de cura para ir ver os partidos do Deportivo. Todo parece indicar que este personaxe está inspirado en Foucellas, o máis mítico dos guerrilleiros galegos. Outro punto máis para a novela.

E que teñen estas tres persoas en común na novela? Pois que nunha mina de titanio que está situada nun lugar chamado Valdareas (pola descrición que fan do lugar, creo que falan de Valarés ou un sitio similar) deixaron de extraer o mineral, botaron a todo o persoal dun día para outro, e trouxeron a presos republicanos a traballar, e o control da mina colleuno o exército nazi, aínda que non é doado de descubrir, porque a Garda Civil segue controlando o acceso. Estamos a mediados de 1942, avanza a Segunda Guerra Mundial, Franco di que España é neutral, pero está claro que os nazis lle caen mellor que os aliados.

O que sucede é que os nazis levan tempo buscando na zona sur de Europa un lugar onde instalar unha posible base de submariños, porque as que teñen na costa francesa quédanlle algo lonxe. Interésalle máis na península ibérica, para pode atacar o Estreito de Xibraltar e controlar o Mediterráneo máis facilmente. E un dos homes fortes do réxime nazi, o arquitecto Albert Speer, moi intelixente e moi escurridizo, que non se deixa ver demasiado na compañía dos outros líderes, visita Valdareas e chega á conclusión de que é o sitio perfecto para instalar esa base.

Os espías ingleses descubren ese movemento de Albert Speer, aínda que non o entenden ao comezo, a mestra colabora na súa localización case sen querelo, contactan con Ramallo para intentar voar a base submariña, e vaise facendo un pequeno e efímero exército (exército de fume, suponse) con algúns cidadáns da zona que queren colaborar na acción, porque non están nada contentos coas consecuencias do que está pasando.

En definitiva, unha construción moi coral e penso que unha historia ben tramada e interesada. Ao final gustoume máis do que pensaba ao comezo, noraboa.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 21-07-2019 12:28
# Ligazón permanente a este artigo
Banda tributo a David Bowie na Mardi Gras
Un día destes entereime, non sei como, de que tocaba na Sala Mardi Gras da Coruña unha banda tributo a David Bowie. Pareceume ver que a banda era coruñesa e que se chamaba Bowie's Bar Vinyls & Tapes. Se pos ese nome en Google ou en Youtube, apenas aparece nada, simplemente un perfil ou páxina de Facebook na que non parece haber gran cousa. De todo isto, deducín que deben estar comezando, pero recoñezo que non o sei, é unha pura especulación.

Así que me acheguei á Sala, porque a obra de David Bowie me gusta moito, pero recoñezo que non as tiña todas comigo. Cheguei xusto cando estaban tocando xa a primeira canción e nada máis entrar xa nos avisaron que tivéramos coidado, porque o día anterior se estropeara o aire acondicionado, e o calor que facía dentro era moi sofocante. Efectivamente, así era, así que estiven sempre no entorno da porta, que aínda corría un pouco o aire.

Eu case nunca vira vídeos das actuacións de David Bowie, así que non tiña moi claro que formación é necesaria para interpretar o seu repertorio. Pero o que vin sobre o escenario pareceume algo raro. Había un cantante, ao que non lle vin tocar ningún outro instrumento. Había un baixista (creo que tocaba baixo, non guitarra). Había un batería e había outra persoa co teclado. E había dúas coristas, que ademais non cantaban en momentos nos que eu penso que perfectamente poderían facelo. Acabo de ver un vídeo doutra banda tributo a David Bowie, e ademais de todo isto e non ter coristas, tiñan dous guitarristas, que xa me parece algo máis normal (polo menos ter un). En definitiva, a formación non me convencía.

O son tampouco me convenceu. Aparte de que nalgúns momentos puntuais se escoitaron algúns acoples feos (pero iso pasa nas mellores familias), a mestura de son non soaba demasiado limpa. Por exemplo, costoume moitísimo recoñecer "China girl", porque o piano non se escoitaba, só se escoitou uns segundos ao final, cando o resto de instrumentos baixaron a súa presenza. O que digo, as coristas cantaban en determinados momentos, non se lles escoitaba demasiado, pero é que había momentos en que todos lembrábamos que aí entraban os coros, e elas non o facían. A voz do cantante convenceume máis ao final que ao principio, pero iso é lóxico, a voz vai quecendo segundo avanza o concerto. Penso que a súa voz non se asemella demasiado á de Bowie, pero xa digo, cara ao final, daba o pego bastante ben.

Pero insisto, dáme a impresión de que están comezando, e creo que teñen bastante que mellorar aínda. Outro indicio de que o son non debía estar demasiado ben é que, en varios momentos, o cantante e o baixista comentaron algo ou presentaron algún tema, e na parte de atrás non entendíamos practicamente nada do que dicían. Non estaban cantando, estaban falando, e nesa sala teño comprobado moitas veces que si se entende perfectamente e que o son é bo.

Déixovos un vídeo doutra banda tributo diferente (sospeito que americana) que si soa como a banda de Bowie. E nada menos que lembran o "Under pressure" con Freddie Mercury, no que un dos guitarristas o imita coa voz, de forma bastante digna. Isto xa é outra cousa.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 21-07-2019 11:46
# Ligazón permanente a este artigo
Anatomía dun asasinato
Pois nada, parece que neste mes de xullo estou moi interesado no "cine de xuízos", pero é totalmente casual. Neste caso, vin a película "Anatomía dun asasinato", clásico dirixido por Otto Preminger en 1959 e protagonizada por James Stewart, moi ben secundado por un bo feixe de actrices e actores americanos.

O caso trata dunha muller que é violada polo dono dun bar onde ela e o seu marido ían con certa frecuencia, por quedar cerca de onde vivían. Cando se entera, o marido vai buscar ao violador e mátao.

O avogado protagonizado por James Stewart, que leva unha vida algo relaxada e non ten moitos casos, pero tampouco semella preocuparse demasiado por ese tema, recibe unha chamada da muller para que defenda ao seu marido. Inicialmente, el non está moi enterado do tema, pero un bo amigo del, avogado irlandés bastante alcoholizado, recoméndalle que acepte o caso.

Comeza entón a entrevistarse coas persoas implicadas, principalmente a muller e o marido, aínda que tamén fala con outros personaxes secundarios na historia, para facerse unha posible idea da estratexia da defensa.

E para min aí xurde xa un dos puntos máis conflitivos da historia, porque o matrimonio non me parece a min que sexa demasiado convencional. Viven nunha caravana nun camping. Ao mellor nos Estados Unidos dos 50 é algo normal, pero visto dende aquí, xa soa algo raro, por razóns que comentarei despois.

Ela é unha muller moi atractiva, e ademais parece ter unha actitude vital bastante provocativa. Apenas se lle ve xunto ao seu marido na película (obviamente, porque el está no cárcere) pero ela normalmente está flirteando con moitos homes no seu entorno e divertíndose mentres se celebra o xuízo. De feito, o avogado recoméndalle que leve unha vida algo máis discreta durante o xuízo, pode virlles ben. A actriz que encarna este papel é Lee Remick.

O marido é interpretado por Ben Gazzara. É militar, aínda que parece que o seu salario non debe ser moi alto, pero aínda así, chámame a atención que un militar viva coa súa familia nunha caravana dun camping, pero ao mellor alí era normal. Parece bastante atractivo e engreído, e nalgún momento recoñece que xa ten asumido que a súa muller é moi atractiva e que a miran moito os homes. Pero tamén se ve como ten algunha pequena pelexa cun compañeiro de celda no cárcere por algunhas insinuacións sobre a beleza da súa muller, así que non parece que o teña tan asumido.

A historia trata de que unha noite que o marido chegou tarde á caravana do traballo, e se puxo a durmir, a súa muller foi andando ata o bar, estivo tomando algo, e o propietario ofreceuse a levala ao camping de novo, porque era de noite e dicían que había osos pola zona. Ela accedeu e cando xa estaban moi cerca do camping, cambiou de traxectoria, parou nun descampado cercano, e violouna no coche. Cando ela chegou á caravana, espertou ao marido, e este, cheo de furia, subiu ata o bar, e matou ao propietario, que estaba de novo alí.

A partir dese momento ten lugar o xuízo coas súas estratexias e sutilezas habituais. Pola parte da Fiscalía, aparte do fiscal previsible, xúntase outro fiscal de recoñecida traxectoria que vén dunha cidade máis grande, protagonizado por George C. Scott.

E como remate curioso desta "estraña" película (agora entenderedes o adxectivo), ganan o caso, e cando os avogados van ao camping para que o cliente lles asine o "pagaré" da súa minuta, descubren que a noite anterior escaparon coa caravana. E aos avogados tampouco lles parece demasiado mal. Ou sexa, un militar que estivo no cárcere unhas semanas por un asasinato que cometera, queda libre, e escapa do camping no que vivía, sabe Dios se para ir a un sitio coñecido ou non, coa nosa dúbida razonable de se poderá seguir dedicándose á súa profesión. Non sei, a min todas estas cousas parécenme un pouco estrañas.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 21-07-2019 11:23
# Ligazón permanente a este artigo
Muralismo en Carballo
Hai unhas semanas fun á cercana vila de Carballo, porque tiña moito interese en ver todas ou moitas das obras de tipo mural que se instalaron alí nos últimos anos.

Hai xa un bo feixe delas, unhas 60 ou 70, e pertencen a dous certames ou programas diferentes, "Derrubando muros con pintura" e "Rexenera Fest", que non sei exactamente en que se diferencias, se son en diferentes épocas do ano, se son diferentes formatos... O caso é que dan lugar a uns fermosos murais que embelecen unha vila que non era demasiado fermosa, e agora comeza a ser bastante máis atractiva.

Paseino ben, saquei boas fotos de todos, e ademais, decateime despois que me serviu para coñecer a vila, porque agora xa a coñezo bastante mellor que antes, porque cheguei a zonas nas que non estivera nunca.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 21-07-2019 10:55
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal