Viaxes O Lóstregho


Furancho Oficial de Cabañas & Catoira Travels
A partir deste santo día de Nadal do ano 2006 este vai ser o Furancho Oficial da xa célebre axencia de viaxes perralleiros Cabañas & Catoira Travels. Este e-zulo está especialmente deseñado para todos aqueles infelices ós que xa non lles carbura ben o 4 Latas, que xa están cansos de viaxar con AirZambia ou que levan toda a vida facendo auto-stop en carromato. Chegamos a un punto onde a xente moderna quere viaxes modernas, opinións modernas e visións modernas. Pois ben, para estes últimos non é esta páxina. Estes deben ir á páxina da COPE. Neste "fotolog" haberá fotos das nosas viaxes, comentando diferentes aspectos e anécdotas vividas. Recomendaremos lugares e esperamos que todo o mundo o pase ben e teña ganas de repetir a visita.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

O Mago de Oz
Hai uns días botaron na 2, sen cortes, a película "O Mago de Oz". Vina hai anos e gardaba un agradable recordo da mesma, así que me animei.

Esta vez non me gustou tanto como a outra, pero vaia, tampouco me desagradou. É unha película, para min, bastante infantil, pero creo que ten uns valores ou mensaxes máis ou menos interesantes, e algunhas das cancións son moi chulas, aínda que outras non me din demasiado.

Documentándome para escribir algo aquí, acabo de ver que a vida de Judy Garland, a actriz principal, foi toda unha odisea. Xa sen contar que, por esta película principalmente, e por outras que fixo despois, en menor medida, está considerada un icono gay. Eu non capto moi ben a que se pode deber, pero me chama a atención ese curioso feito.

Toda a súa vida, e tamén a súa tráxica morte, estivo trufada da inxesta de barbitúricos e anfetaminas, para soportar as longas xornadas de rodaxes. E tamén houbo algo de alcoholismo, polo visto. Ou sexa, outra vida segada pola fama. Tampouco sabía que era a nai de Liza Minnelli (de cando Judy estivo casada con Vincent Minnelli), pero si, teñen un aire, e as fotos das dúas cando eran novas amosan claramente o seu parecido.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 22-06-2019 15:57
# Ligazón permanente a este artigo
Octopus' Garden again
Hai uns 8 meses fun por primeira vez ao Garufa Club da Coruña para ver a Octopus' Garden, unha banda tributo dos Beatles que toca alí con certa frecuencia.

Onte estaba máis ou menos libre e volvín (pensei que a primeira visita fora máis lonxana no tempo), porque me deixaran boa sensación a primeira vez, pero mellorable.

Acabo de ler o que publiquei daquela, porque parecérame que o concerto fora diferente naquela ocasión, e acabo de constatar que así foi.

Naquela primeira ocasión tocaran bastantes cancións menos coñecidas. Onte tocaron bastantes máis clásicos e soábame case todo. Iso si, onte detectei que dúas ou tres cancións as tocaron varias veces, do cal deduzo que o repertorio dos Beatles non é tan longo como eu pensaba, ou que eles non o dominan por completo.

Volvín botar en falta varias cancións emblemáticas como "Yesterday", "Let it be", "Eleanor Rigby" ou "Hey Jude", pero agora sospeito que debe ser un problema de instrumentos. Nesas cancións coido que ten un protagonismo importante o piano, e parece que ningún deles o domina. Digo eu que será ese o problema, supoño. En calquera caso, pásase moi ben.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 16-06-2019 13:56
# Ligazón permanente a este artigo
O noso lugar no universo
Onte, unha vez máis, o crítico de cine e astrónomo Martin Pawley deu unha interesantísima charla sobre a historia da astronomía no local da Agrupación Cultural Alexandre Bóveda.

Hai uns meses xa dera un par de sesións sobre as mulleres na historia da astronomía, e onte fíxoo de forma algo máis xeral. A maioría eran homes, pero tamén se mencionaron algunhas das máis destacadas mulleres. E eu pedinlle ao final en público a ver se podía completarse o ciclo coa historia da astronomía galega. Dixo que non había moito que contar, pero algunhas cousas si, así que se poñería co tema.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 11-06-2019 13:35
# Ligazón permanente a este artigo
Homenaxe a Xabier P. Docampo
Hai uns días, auspiciado pola Asociación de Escritores en Lingua Galega e pola Agrupación Cultural Alexandre Bóveda, fíxose no Teatro Rosalía de Castro un grande homenaxe ao escritor Xabier P. Docampo, que morreu a finais de xuño de 2018. Creo que se están facendo máis homenaxes coma esta noutras cidades do país, todas moi merecidas, claro.

Saíron un feixe de persoas que coñeceron a Xabier en diferentes ámbitos, como a literatura ou o ensino, vimos vídeos nos que el falaba, nenos recitaron algún fragmento coñecido das súas obras, e rematou con Miro Casabella cantando.

Poño como colofón este vídeo no que aparece por última vez en público. Sobrecolle velo así, porque a súa imaxe e presencia habitual era moi poderosa, nunca vira imaxes del nestas circunstancias (de feito, non sabía que estaba enfermo e a súa morte colleume de sorpresa, hai xa case 1 ano).

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 04-06-2019 13:41
# Ligazón permanente a este artigo
Elisa e Marcela
Hoxe fun ver a película "Elisa e Marcela" da directora Isabel Coixet, baseada na historia real que sucedeu na Coruña cando estabamos pasando do século XIX ao XX.

Non sei moito da historia, pero creo que a película se adapta máis ou menos ao que sucedeu, aínda que seguro que se toman algunha licencia poética.

Nunca vin ningunha película desta directora, pero ten fama de ser unha persoa cunha grandísima sensibilidade, e de non ser nada comercial. Dou fe. A película é lenta, en branco e negro, e nótase a sensibilidade e o lirismo. Pero vese moi a gusto, supoño que, en parte, porque a historia é moi potente.

Obviamente, as dúas actrices protagonistas (porque o resto de personaxes case nin aparece), Natalia de Molina e Greta Fernández o fan moi ben.

Tamén está claro que a súa acción, no seu tempo e contexto, foi tremendamente vangardista e transgresora. Hoxe, na sala de cine, que tiña unha boa entrada (a media de idade algo elevada, pareceume), algunha xente parecía dicir algo así como "pero como eran tan animais". Pois claro, eran así, que esperaban da España e da Galicia, tanto urbana como rural, no ano 1900?

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 27-05-2019 00:35
# Ligazón permanente a este artigo
Día das Letras Galegas de 2017 e 2018

Co atraso que levo acumulado nas miñas lecturas, aínda foi nestes días cando puiden ler unhas sinxelas obras que pubiicou a Voz de Galicia sobre Carlos Casares e María Victoria Moreno, os homenaxeados das Letras Galegas dos dous anos anteriores.

Pode que os esteades preguntando "e cando lerás o que haxa de Antonio Fraguas, o homenaxeado de 2019?". Pois non o sei, espero ir recortando esa marxe de atraso. O que si digo é que na última semana, por varias vías, chegoume lectura sobre ese persoeiro para 3-4 horas, como mínimo. E ten moi boa pinta. Espero que sexa antes de que acabe o ano.

Non teño nada especial que contar deses dous persoeiros. Sobre todo de Carlos Casares, do que xa falei algo nos últimos tempos, por algunha lectura de artigos, e porque tivo unha biografía algo máis previsible, como profesor, escritor, editor, presidente do Consello da Cultura Galega, activista cultural, etc. Ademais, estaba case no apoxeo da súa celebridade, cando morreu sorpresivamente en marzo de 2002. Lembro que morreu un sábado de madrugada (ou domingo, algo así) e na Voz de Galicia saíu publicada a súa columna de todos os días, que mandara en tempo e forma o día anterior. E que esa columna saíu en branco ao día seguinte, como homenaxe. Seguramente o punto máis exótico da súa biografía é terse casado con Kristina Berg, unha muller sueca á que coñeceu de casualidade nun tren.

A biografía de María Victoria Moreno, aparte de menos coñecida, é bastante máis estraña, aínda que o ano pasado xa se falou bastante dela. Nos seus primeiros anos viviu entre Estremadura e Segovia, dentro dunha familia que vivía moi a gusto no réxime franquista. Despois estudou o Bacharelato en Barcelona, onde comezou a escribir en catalán e francés, e fixo a carreira universitaria en Madrid, admirando moito aos seus profesores Rafael Lapesa e Dámaso Alonso.

Despois casa con José Luís Llácer, cego, con quen estudiara a carreira en Madrid, e a quen acompaña a Pontevedra, porque é nomeado director do colexio da ONCE nesa cidade. Prepara as oposicións de Lengua Española e Literatura, saca boa nota, e escolle praza en Lugo, onde coincide dando clase no instituto onde estaba Xesús Alonso Montero. Aí entra en contacto co galego, namórase do idioma, e decide dedicar a súa vida a coñecelo, difundilo e escribilo. Dous anos despois marcha de novo como profesora para Pontevedra e outras vilas do Salnés, onde vivirá durante o resto da súa vida.

José Luís Llácer morre a mediados dos 90, e pouco despois, detéctanlle un cancro de mama, que lle debilitará e amargará practicamente a última década da súa vida. Nos últimos anos coñece a Pedro Ferriol, con quen casa, aínda que teñen poucos anos de convivencia e alegría, porque o cancro está xa moi avanzado.

Parece que deixou unha gran pegada no seu alumnado e en todas as persoas que a coñeceron. E as súas obras de tipo infantil e xuvenil teñen moito éxito, incluso agora. As dúas máis coñecidas son "Leonardo e os fontaneiros" (a que máis lle gustaba a ela) e "Anagnórise" (a máis famosa e que analicei 2-3 artigos máis abaixo deste).

Saúdos.




Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 20-05-2019 18:06
# Ligazón permanente a este artigo
Galego de lei

Outra colección de literatura galega que teño completa son os 50 volumes que sacou Biblos nos seus primeiros anos como Clube de Lectores (xa hai varios anos que deixaron de editar eses libros tan chulos). Estou a piques de rematala, xa vou polo número 45, que é do que vou falar agora, sobre un tema ben curioso, o que pon en valor aquela colección. Deste tema seguramente non tería oído falar nunca, ou raramente, se non fora deste xeito.

O libro titúlase "Galego de lei", e o autor é Francisco Maseda. E recoñezo que cando o recibín, xa hai anos, non tiña nin idea do tema que podía tratar. Pero cando abrín e lin un pouquiño, xa me entrou o interese. Falaba de Don Diego Sarmiento de Acuña, o I Conde de Gondomar, que fora un politico e diplomático cunha carreira ben curiosa.

En primeiro lugar, dicir que naceu sobre 1567, máis ou menos, e morreu en torno a 1626, ou sexa, viviu uns 60 anos cando se estaba vindo abaixo o famoso Imperio Español no que non se poñía o sol. Viu os últimos anos do reinado de Felipe II, os de Felipe III (con quen máis lle tocou traballar) e algo do de Felipe IV, ou sexa, os Felipes da dinastía dos Austrias.

Estivo bastante vinculado ao Val Miñor, os seus primeiros anos foron na zona de Baiona, Tui, Gondomar (de aí que lle fixeran Conde dese lugar), aínda que parece que hai pouco demostrouse que naceu en Astorga, pero debeu ser algo circunstancial. Viña por alí de cando en vez, e estaba moi orgulloso de ser galego, pero penso que tivo pouco tempo de disfrutalo na idade adulta.

Parece que foi un político e diplomático bastante destacado, aínda que resulta difícil saber a obxectividade na que se moven este tipo de obras, e sobre todo naquela época, na que a política era aínda máis turbia do que é agora.

Os seus primeiros cargos foran como "correxidor". Este cargo, que xa non existe, era un lazo entre os poderes territoriais e a monarquía, e podían abranguer tanto temas de xustiza como de política e xestión dun territorio.

Primeiro foi Correxidor en Toro, na provincia de Zamora. A el non lle facía moita ilusión ese cargo nin ese lugar, pero tocoulle, e semella que os habitantes quedaron moi contentos con el, cousa que non sucedera, en absoluto, cos seus antecesores.

Despois, un pouco porque el moveu fichas para que así fora, e un pouco porque na Corte alguén se fixara na súa boa xestión en Toro, nomeárono Correxidor de Valladolid, que era unha das cidades máis importantes do reino, e parece que a el tamén lle gustaba moito, porque unha das súas residencias principais estaba alí, na "Casa del Sol", onde tiña unha magnífica biblioteca, pois era un gran bibliófilo. E tamén fixo unha moi boa xestión.

Algún tempo despois tamén estivo de Correxidor en Madrid, aínda que durante un breve prazo. Hai que ter en conta que neses anos, a comezos do século XVII, a capitalidade de España (ou sería Castela nada máis?) estivo entre estas dúas cidades, por razóns que serían máis que discutibles. Pero el andaba sempre no allo.

Algún tempo despois o propuxeron como Gobernador das Filipinas, pero rexeitouno. E finalmente lle chegou o cargo, tamén inesperado e para o que non se creía preparado, e que tampouco lle interesaba demasiado, polo que foi famoso: embaixador de España en Inglaterra.

Estivo varias veces de Embaixador, nun período de cerca de 10 anos, entre 1613 e 1622. E a época foi ben complicada. Era o reinado en Inglaterra de Xacobe I, o sucesor de Isabel I. Aínda seguían as guerras de relixión, e a situación relixiosa nas illas cos católicos era moi retorcida. Unha das obsesións dos españois e do Conde era concertar un matrimonio entre a familia real inglesa e a española, para estreitar lazos, que a paz entre os dous países durara máis, e para intentar que España (o bastión católico de Europa naquel momento) conseguira que o catolicismo volvera a Inglaterra (o principal bastión protestante, cos anglicanos).

Como pasa en todas partes, hai opinións variadas sobre el. En España dise que foi un dos mellores embaixadores da historia, e en Inglaterra chámanlle o "Maquiavelo" español. E como non se me pode chamar precisamente españolista, pero os ingleses tampouco me convencen demasiado, e moito menos naquela época, e moito menos falando da controversia relixiosa que tanto os preocupaba, a miña opinión é "calquera sabe".

Pero vaia, para min o máis importante é que me enterei da relevancia histórica que tivo o I Conde de Gondomar (seguro que os seguintes foron uns vividores).

Saúdos.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 20-05-2019 17:48
# Ligazón permanente a este artigo
O Rei morre
Comezarei coa descrición fría. A magnífica compañía de teatro galego Sarabela, cuns 30 anos de traxectoria ás costas, trouxo unha nova obra ao Teatro Rosalía de Castro da Coruña. Era "O Rei morre", baseada na obra de Eugene Ionesco, así que podemos adscribila ao teatro do absurdo. Ata aí ben.

Tamén está ben que foi interpretada pola maioría do elenco habitual da compañía, como Fernando Dacosta, Fina Calleja, Nate Borrajo e Sabela Gago, aos que esta vez se engadiu Alfonso Míguez, que non me soa de ningunha obra anterior, pero podo estar equivocado. Só botei en falta a outra histórica, Elena Seijo, pero no medio da obra comentaron que estaba gravando unha serie en Madrid, ou algo así (ollo, iso comentouno algún dos actores no medio da obra, xa é unha pista).

Pero un cambio esencial, foi que a obra non foi dirixida por Ánxeles Cuña Bóveda, a fundadora do grupo (era a profesora de teatro destes daquela rapaces, xa hai tempo), senón por Ana Vallés, un mito histórico do teatro contemporáneo, tamén en Galicia, onde fundou e dirixiu a compañía Matarile (creo que agora xa disolta, ou polo menos hai moito tempo que non oio falar deles).

E todas estas cousas xuntas son un polvorín. Se a obra xa é de por si caótica, como corresponde ao teatro do absurdo (recoñezo que non a lin, así que non sei exactamente cal podería ser a versión canónica, pero Sarabela non respecta moito esas cousas). Se parece que a compañía aínda lle meteu máis metralla, por exemplo simulando que algunhas escenas son ensaios da propia obra que están preparando (aí nos enteramos por que razón Elena non está actuando). E se a iso lle unimos algunhas escenas "raras" que me lembraron moito a Matarile e ao teatro contemporáneo, xa podedes imaxinar o resultado de todo isto.

A obra non é moi longa, sobre 1 hora, e case se agradece. Non me chamou demasiado a atención. Pero houbo xente do público que aínda lle chamou menos, e que marchou antes, ou que facía comentarios pouco favorables á saída. Creo que foron os aplausos máis suaves que escoitei ao final dunha obra de teatro en moito tempo.

Teñamos en conta que a programaron no Ciclo Principal do Teatro Rosalía, e moita xente que está abonada a ese ciclo é de idade máis ben avanzada e semella ir buscando teatro moi convencional, con historias máis ou menos comprensibles. E esta non o era. Eu xa lle teño visto a Sarabela desbarres coma estes, pero moita outra xente xa os evita, cando o sabe con antelación. Obviamente, cando fixeron "Ensaio sobre a cegueira", hai 2-3 anos, tiveron moito máis éxito, claro. Era previsible.

Saúdos.



Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 20-05-2019 17:19
# Ligazón permanente a este artigo
Anagnórise
No ano 2018 dedicóuselle o Día das Letras Galegas á escritora María Victoria Moreno, nacida fóra de Galiza, pero que chegou aquí para traballar de profesora de Lengua cuns 25 anos de idade, e decidiu pasarse ao galego, e dedicar a súa vida a escribir e ensinar esta lingua.

Ten unhas cantas obras destacadas, e de feito, a súa preferida é outra, pero foi coñecida entre a mocidade galega durante uns anos porque o seu libro "Anagnórise" foi escollido en moitos centros como libro de lectura en galego, e moitos adolescentes disfrutaron moito con esta obra.

A min colleume xa algo maior. O libro saíu publicado en 1988, cando eu estaba rematando o ensino medio, e oín falar da novela algún tempo despois. Pero teño que recoñecer que a cousa me cheiraba algo rara: unha autora totalmente descoñecida para min, que ademais non era galega (eu pensaba que fora unha tradución dunha novela en castelán), e ademais, o título non atraía demasiado. Moi ben tiña que estar o libro para que tanta xente falara marabillas del. Pero quedou esa débeda pendente, durante décadas, ata esta semana.

Da autora non vou falar demasiado, porque xa o farei máis en detalle noutro artigo posterior (ou sexa, que neste blog aparecerá máis arriba, ao mellor xa o lestes). Do título direi que ANAGNÓRISE significa algo así como que "nunha obra literaria de calquera tipo, un personaxe recoñeza a outro, de forma algo sorpresiva, principalmente ao final da mesma, provocando o desenlace da historia". Ou sexa, ese fenómeno tan interesante que se produce ao final dalgunhas obras teatrais, novelas ou películas, que nas últimas escenas descubrimos algo dun personaxe que se nos ocultou durante o desenrolo da mesma, a nós e aos outros personaxes, e que seguramente explica algo ou moito do que sucedeu. Recoñezo que non sabía que había unha palabra que definía esa curiosa situación. Obviamente, cando me enterei, xa me entrou máis interese por ler a novela.

Tamén habería que comentar outra cousa: cando e como decidín ler esa novela? por que neste momento concretamente?

Os que leades este blog de cando en vez, saberedes que teño completa (como outras persoas) a Colección 120 de Literatura Galega, que a Voz de Galicia publicou no ano 2002, cando se cumprían 120 anos da súa fundación. Estou lendo as obras pola súa orde de numeración nesta colección (mirade se son metódico), pero levaba mogollón de anos parado no número 62. E vin que esta obra estaba no número 74, e que lle dedicaban o Día das Letras Galegas de 2018. E eu, que reacciono a impulsos coma ese, supoño que hai uns dous anos, dixen "veña, a ver se chego a ler Anagnórise para o ano desa celebración". E non cheguei, acumulei exactamente 1 ano de atraso, porque lin a novela (breve) na tarde do 17 de maio de 2019, cando estabamos celebrando o Día das Letras Galegas de Antonio Fraguas. Pero cheguei, por fin, que xa costou bastante.

Deixando claro que non vou facer "spoiler" do final, que dá incluso título á novela, a súa trama é ben simple. Un rapaz de 17 anos con problemas variados na casa, fuxe dela, e intenta chegar a Madrid, onde lle esperan algúns dos seus colegas. Como non ten medios para chegar alá, fai autostop á saída da súa vila (semella Pontevedra ou o Salnés) para ver se o colle algún coche. E efectivamente, cólleo un, e que vai para Madrid precisamente, pero vai conducido por unha muller, circunstancia que a el non lle agrada demasiado, porque non ten moi bo concepto delas en xeral, e moito menos como conductoras. Pero esa muller resulta conducir moito mellor do que el esperaba e dalle unha conversa bastante máis amena e interesante do que el esperaba. Ao final chegan a Madrid e sepáranse, pero xa non volven a verse. Pero aínda así, por unha serie de casualidades, acaba sabendo quen era e entende toda a historia.

Moi recomendable, lectura moi amena, áxil, levadeira e cómoda.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 20-05-2019 17:03
# Ligazón permanente a este artigo
Ladrón de bicicletas
O outro día botaban na 2 "Ladrón de bicicletas", de Vittorio de Sica. Lembro que oín falar da película hai moito tempo porque, nalgunha desas estrañas e inexplicables listas de mellores películas de todos os tempos, esta lideraba a clasificación. E claro, chamoume a atención e quedeime co título.

Creo que xa a vira antes, hai moito tempo, pero non lembraba apenas nada (iso xa debe ser indicio de algo). O tema xeral si, claro, entre outras cousas, porque é bastante simple. Alguén consegue un traballo, precisa a bicicleta, a des-empeña, róubanlla o primeiro día de traballo, e despois pasa días buscándoa, a ela e ao ladrón. Non consegue dar con ela e ao final de todo, intenta roubar el unha e é pillado (toma "spoiler"). Pero non lembraba nin os actores e actrices, nin nada concreto.

A película non está mal, pero non me parece para tanto. Certo é que é un magnífico exemplo de neorrealismo italiano, que é un xénero moi interesante, aínda que se cadra algo sobrevalorado (o xénero, e esta película pode que tamén algo).

A principal sensación que me deixa é a dunha tremenda amargura e tristeza (iso non ten por que ser malo). O país (que ten as súas cousiñas, en xeral), a época (posguerra mundial), a pobreza xeralizada, a moralina da película, a mala leche e crítica social. A verdade é que moito optimismo non transmite, non.

Como curiosidade, diremos que o franquismo permitiu proxectala, pero cambiou o título ao singular, porque o orixinal era "LadrónS de bicicletas". Non o entendo demasiado ben. Ao mellor non querían difundir a idea de que no seu querido aliado Italia (cuna do fascismo, que eles tanto admiraban), o de roubar bicicletas era un vicio moi extendido. Ao mellor pretendían transmitir a idea de que era a historia de algo puntual, que alí non pasaba nunca. Non sei, digo eu, nunca estiven na cabeza dun censor....

Saúdos.




Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 07-05-2019 15:32
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal