Viaxes O Lóstregho


Furancho Oficial de Cabañas & Catoira Travels
A partir deste santo día de Nadal do ano 2006 este vai ser o Furancho Oficial da xa célebre axencia de viaxes perralleiros Cabañas & Catoira Travels. Este e-zulo está especialmente deseñado para todos aqueles infelices ós que xa non lles carbura ben o 4 Latas, que xa están cansos de viaxar con AirZambia ou que levan toda a vida facendo auto-stop en carromato. Chegamos a un punto onde a xente moderna quere viaxes modernas, opinións modernas e visións modernas. Pois ben, para estes últimos non é esta páxina. Estes deben ir á páxina da COPE. Neste "fotolog" haberá fotos das nosas viaxes, comentando diferentes aspectos e anécdotas vividas. Recomendaremos lugares e esperamos que todo o mundo o pase ben e teña ganas de repetir a visita.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Estado de graza
Estivo bastante interesante o final de ano 2017 no Teatro Colón da Coruña, cun colofón a cargo da compañía Teatro do Noroeste, sempre fiable.

O venres 29 representaban a súa última obra "Estado de graza", que polo visto estivo xirando todo este ano 2017, pero da que eu non tiña noticia.

Esta é unha obra de mulleres, protagonizada por catro actrices. A veterana Luma Gómez facía da nai, fanática relixiosa e moi intolerante. Imma Antonia facía da súa criada, que levaba con ela toda a vida, aínda que de caracter moito máis doce. Manuela Varela facía de filla da primeira, que quedou embarazada cando era adolescente, e escapou do internado onde aquela a encerrou en canto deu a luz, para vivir a vida. E a máis nova, Nini True, facía de filla da anterior, e era autista. Como vedes, todo un panorama.

A trama consistía en que a filla anunciou que viña de visita a casa da súa nai, despois de 14 anos sen dar sinais de vida. A criada estaba moi ilusionada, pero a nai non, non perdoaba todos os "pecados" da súa filla. Cando chega alí, anuncia que lle diagnosticaron un cancro de pulmón, e que a súa filla só podería quedar con elas, porque é a única familia que lle queda. Obviamente, a tensión da situación (basicamente coa nai, as demais aceptaban moi ben todo o que viña) percorre toda a obra.

Ao día seguinte había unha mesa redonda (á que non asistín) sobre a situación do teatro galego. E na noite do 30 proxectaban un documental titulado "30 anos actuando. Que nos quiten o bailado" sobre os 30 anos da compañía Teatro do Noroeste. Protagonizado principalmente por Eduardo Alonso e Luma Gómez, os fundadores da compañía, e dirixido por Eva Alonso, a súa filla, tamén contaba coas testemuñas de moitas persoas que actuaron ou traballaron nos seus espectáculos.

Saúdos.


Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 31-12-2017 13:42
# Ligazón permanente a este artigo
Baleeiros na Galiza (séculos XIII ao XX)

Despois do tochazo sobre os piratas dos séculos XVI e XVII que me lin anteriormente, boteille peito e atrevinme con outro tochazo sobre a actividade baleeira na Galiza. Os dous foron editados en torno aos anos 2010-2011 pola Fundación Barrié e tragueime un despois do outro. Era época de retos ambiciosos.

Este libro é a publicación da tese sobre o tema que realizou Felipe Valdés Hansen (de orixe galego e noruego, se non me equivoco). Esta temática pareceume moi interesante e esta persoa parece saber moito sobre o tema, porque casualmente as súas orixes familiares teñen que ver con dúas das maiores potencias baleeiras.

A verdade é que resultou algo máis ameno de ler do que eu esperaba. O estudo era tan completo e afrontaba tantas perspectivas diferentes do problema, que resultou menos monótono e árido do que podería semellar a primeira vista. Podería estar horas dicindo todas as cousas que aprendín lendo este libro, pero intentarei resumilas brevemente.

En primeiro lugar, hai que deixar claro que a actividade baleeira na Galiza estivo dividida en dúas épocas moi claras:

- A primeira, que comeza lentamente a finais da Baixa Idade Media (comeza a haber algún documento do século XIII) e dura ata comezos do século XVIII, sendo os séculos XVI e XVII os máis importantes.

- A segunda, que comeza nos anos 20 cuns noruegos que estiveron varios anos traballando por aquí, e que se reanuda nos anos 50, ata os anos 80, en que España apoia a moratoria definitiva da pesca-caza da balea.

Na primeira época, de séculos anteriores, as dúas zonas principais de Galiza onde se traballaban a balea eran A Costa da Morte e a Costa Cantábrica de Lugo. Na primeira destacaban Malpica e Caión, aínda que tamén se fixo algo en Camelle, Langosteira e Priorio. Na segunda destacaron Bares e San Cibrao, aínda que tamén houbo algo de actividade en Burela, Portocelo, Morás, Nois, Portovello, Cangas de Foz, Rego de Foz e Rinlo.

Na segunda época, que abrangueu unhas décadas do século XX, só se traballou en tres portos. Morás, na costa de Lugo, foi o único que sobreviviu da época anterior. E xusto despois de rematar con esa actividade, instalouse alí a mega-factoría de Alúmina Aluminio. A factoría máis importante foi a de Caneliñas (Cee) moi cerca do Ézaro e o Monte Pindo, que os noruegos acondicionaron nos anos 20 e que se utilizou ata os 80. E a outra, de menos importancia, foi en Punta Balea, en Cangas.

Obviamente, que o libro me parecera interesante, non quere dicir que estea a favor desta actividade, e que non me pareza unha salvaxada o que facían coas baleas. Dada a grandísima escasez destas especies e a lentísima recuperación do seu número, espero que esta actividade non se reanude nunca. Porque xa sabemos que unha das especialidades da especie humana é a terrible capacidade para exterminar a todas as demais.

Saúdos.
Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 31-12-2017 13:22
# Ligazón permanente a este artigo
Ultimátum á Terra
A última película do ciclo que a Agrupación Astronómica Ío estivo facendo estas últimas semanas no Fórum Metropolitano foi "Ultimátum á Terra". Pero foi a versión orixinal, do ano 1951 e dirixida por Robert Wise. Non é a nova versión do ano 2008, protagonizada por Keanu Reeves (que eu descoñecía por completo, a miña ignorancia cinéfila é galopante).

O máis coñecido desta película debe ser o director probablemente, porque os actores e actrices non me soaban absolutamente de nada. Robert Wise ten unha traxectoria longa e sólida, pero seguramente é lembrado por películas como "West Side Story" e "Sorrisos e bágoas". Esta que vimos nós é das súas películas máis coñecidas, supostamente, pero a min non me soaba, recoñézoo.

Tamén podemos comentar algo do título orixinal e a tradución ao español, sempre controvertida. O título orixinal en inglés é "The day the Earth stood still" (que poderíamos traducir como "O día que a Terra se detivo"). Dende logo, nada que ver con "Ultimátum á Terra". Pero o máis curioso é que esta tradución española-galega é moito máis fiel á trama do film que a orixinal. Hai un momento na película, dos máis importantes, pero que só dura un par de minutos, no que se para case toda a actividade enerxética da Terra para demostrar o poderío tecnolóxico dos visitantes. Pero o certo é que os visitantes veñen para darlle un ultimátum á Terra, iso é indiscutible, e toda a película trata diso.

Imos xa coa trama. Un platillo voante que trae a uns visitantes doutro planeta, aterriza nun céntrico parque en Washington. Non é unha avería, nin nada parecido, senón unha visita para comunicar unha importante noticia.

Os únicos ocupantes da nave son un extraterrestre con corpo similar aos humanos, chamado Klaatu, que se expresa en perfecto inglés (na película din que captan as emisións de radio da Terra, e que grazas a iso entenden e falan todos os nosos idiomas, que listiños que son) e un impoñente robot metálico chamado Gort que semella simplemente indestrutible.

Pero como era previsible, os corpos de seguridade americanos son incapaces de asumir que alguén así pode vir en son de paz (como é o caso) e reciben a Klaatu cun disparo nun ombreiro. Tamén intentan facer o mesmo con Gort, pero el pulveriza todas as súas armas cuns raios que saen da súa cabeza.

Levan a Klaatu a un hospital para intentar curalo, e obviamente faino axiña grazas a un remedio que el mesmo trae. E como ve que non van ser moi amistosos con el, escapa do hospital e alóxase nunha pensión (lembrade que a súa apariencia é totalmente humana e fala perfectamente inglés, así que pasa totalmente desapercibido). Faino para ir coñecendo á poboación do planeta e coñecela mellor, xa que a súa introdución no mesmo non está sendo moi fluída.

Intenta convocar unha conferencia científica mundial coa axuda dun profesor da Universidade (porque comproba que xuntar aos políticos do mundo en Washington vai ser imposible) para transmitirlles a mensaxe principal que trae: os humanos estamos comezando a utilizar a enerxía atómica para fins bélicos e está comezando a escapar das nosas mans. Eles xa aprenderon a dominala (a súa capacidade para visitar outros planetas baséase niso) pero están vendo claramente que nós non. Se non paramos de xogar coa enerxía nuclear, veranse obrigados a destruír a Terra (iso si que é un ultimátum).

Hai que ter en conta que a película é ao comezo da Guerra Fría, poucos anos despois de que se botaran as dúas primeiras (e ata agora últimas, por sorte) bombas atómicas. Así que claramente era unha película de corte pacifista e antinuclear, que seguramente era unha mensaxe moi benvida na época.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 24-12-2017 14:04
# Ligazón permanente a este artigo
Orquestra Gaos e as bandas sonoras
O outro día fun ao Teatro Colón para ver á Orquestra Gaos, que sempre é un pracer. Pero tiven bastante sorte, porque dende había varios días xa dicían na web do teatro que as entradas estaban esgotadas. Pero casualmente unha amiga querida pasoume unha invitación o día anterior, que ela non podía utilizar.

O que eu non sabía, porque non debín estar moi áxil, é que o programa consistía en bandas sonoras de películas famosas, que se está poñendo bastante de moda entre as orquestras. Iso explica que se esgotaran as entradas, porque a min xa me estrañaba que pasara iso nun concerto da Orquestra Gaos (dito con todos os respetos, claro).

Pois nada, o programa foi máis ou menos o habitual nestes casos, porque xa fun a algún outro concerto destas características. Tocaron pezas das seguintes películas:

- Star Wars (con loita de espadas laser ao final inclúida)
- O Señor dos Aneis
- Gladiator (non fun quen de recoñecer cal era a peza desta película)
- A lista de Schindler (non a coñezo, pero sóame que unha que tocaron podía ser desta película)
- Regreso ao futuro (tampouco fun quen de recoñecela, e eu xuraría que a coñecía)
- E.T.
- Parque Xurásico
- Piratas do Caribe
- Far and Away (en español titulada "Un horizonte muy lejano"). Creo que é un clásico deste tipo de eventos, pero eu non vin a película nin moito menos coñezo a música.

Nos bises tamén tocaron "Memorias de África", outro clasicazo. Como vedes no vídeo que poño, non é a primeira vez que a Orquestra Gaos fai este programa.

Saúdos.




Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 24-12-2017 13:39
# Ligazón permanente a este artigo
Círculo vermello
Esta foi a terceira e última película que vin en poucos días deste director para min descoñecido chamado Jean Pierre Melville. Titúlase "Círculo vermello", xa é do ano 1970 e en cor, e foi a que máis me gustou (pero non por ser en cor, nin nada diso). E polo que parece, debe ser das máis coñecidas deste director.

Aquí a estrela xa é un xoven e guapo Alain Delon. Pero está secundado por outros secundarios como Gian María Volonté e Yves Montand. Se vos fixades, os nomes xa comezan a soar algo máis.

Alain Delon está en prisión e recibe un soplo por parte dun dos seus carceleiros, xusto o día antes de saír libre. Vaille falar dun fantástico atraco. O resto da película trata da realización do atraco.

Ao mesmo tempo, un avispado inspector de policía leva arrestado nun tren a un perigoso e intelixente ladrón, protagonizado por Gian María Volonté. A pesar das medidas de seguridade, consegue escapar do tren e da tremenda expedición para capturalo que se organiza a partir dese momento.

E non me digades como, porque é un dos puntos escuros da película, estas dúas persoas acaban atopándose dun xeito bastante peculiar nun restaurante de carretera. O que escapou do tren consegue ocultarse no maleteiro do coche do outro, mentres parou a tomar algo, e este ve como se introduce e non se alarma o máis mínimo. E despois fan o atraco xuntos, pero non queda demasiado claro se xa se coñecían de antes, ou se foi casualidade. Ou se o carceleiro o coñecía e sabía que ia escapar... é dicir, é todo moi casual, pero o caso é que uns días máis tarde estaban preparando xuntos un atraco bastante sofisticado. ¿¿¿???

Para levar a cabo o atraco, necesitan a un tirador de grande precisión. E contactan cun ex-policía que agora vive só na súa casa e que tiña fama de ser o mellor tirador da policía (Yves Montand), pero que está alcoholizado.

Como vedes, un trío bastante peculiar. O atraco que queren facer é a unha luxosísima xoiería que está nun cuarto piso na Prace Vendome de París. Non destas que teñen escaparates na rúa, senón que está nun piso e as instalacións son de luxo case asiático. E as medidas de seguridade tamén. O tirador faise pasar por un comprador interesado, para visitar a xoiería e comprobar se toda a información recibida do soplo é correcta, e parece que si o é.

E a partir de aí ten lugar o atraco. Os dous ex-convictos entran dun xeito bastante rocambolesco polo patio de luces que dá aos baños da xoiería, que é tamén por onde está o garda da noite. O tirador entra normalmente polo portal, deben ter algún cómplice no mesmo edificio.

Todo transcorre segundo o previsto, e o sofisticado roubo ten lugar, conseguindo desactivar todas as alarmas. O garda consegue dar aviso mentres están marchando pero conseguen escapar sen problemas.

O problema vén despois, porque o tasador que lles dixera que se ía quedar coas xoias roubadas, agora di que non o vai facer, porque son pezas moi valiosas e singulares, e doadas de localizar, e que sería moi arriscado para el intentar vendelas despois no mercado negro.

Seguen agardando a atopar alguén que si se queira facer coas xoias roubadas, e aparécelles algún tempo despois a oportunidade. E outra casualidade, resulta que ese contacto chégalles a través dun local algo lumpen de París que tiña bastante vixiado o avispado comisario de policía ao que se lle escapara o ladrón no tren. E aquí péchase o círculo, porque simula ser un comprador das xoias interesado, e acaba apresando a toda a banda.

Foi a película que máis me gustou, como vedes ten unha trama moi redonda, complexa, pero ben artellada. Dura 140 minutos e pasóuseme nun suspiro, cando rematou non cría que leváramos alí máis de 2 horas pegados ao asento.

Saúdos.




Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 24-12-2017 13:29
# Ligazón permanente a este artigo
O confidente
A segunda película que vin de Jean Pierre Melville (que se cambiou o seu apelido real por este por admiración a Herman Melville) foi "O confidente".

Trata dun tipo que sae do cárcere e, contra toda previsión, mata a unha das poucas persoas que parecía querer axudalo. Comeza a preparar un atraco no que van participar tres persoas. Unha delas é Silien (de novo Jean-Paul Belmondo), que ten fama de ser confidente da policía (pero o ex-convicto non o sabe).

O atraco sae mal e matan ao seu compañeiro (non a Silien, que simplemente lle conseguíu as ferramentas necesarias para facelo), e entón el comeza a sospeitar que Silien o delatou. Pero na última escena aclárase o embrollo, e Silien consegue explicar que o confidente era outra persoa.

A película está ben de ritmo e a historia está ben, pero non me gustou demasiado, porque o final é o típico de cine negro (e a min iso non me gusta). É dicir, que ti estás vendo unha determinada historia, e na última escena descubres que case nada do que viches era real porque te estiveron ocultando datos que algún dos protagonistas sabía.

Gústame moito cando conseguen iso e as pistas para descubrilo estaban visibles na película pero non soubeches velas. Pero cando simplemente non poñen todas as cartas boca arriba, e ao final descúbrenche moitas cousas que non che dixeron nin amosaron, paréceme moi tramposo.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 24-12-2017 13:04
# Ligazón permanente a este artigo
Leon Morin, sacerdote
Achegábase o Nadal, tiña algo máis de tempo libre, e tiña que saldar contas co CGAI, a fantástica sala da Filmoteca de Galicia que temos na Coruña, porque había meses que non a pisaba. Certo é que non vin na programación nada que me chamara especialmente a atención, pero en calquera caso, sempre é unha garantía e case podes ir a cegas, que seguramente verás algo interesante alí.

E nas datas nas que eu me puiden achegar por alí, botaban un ciclo que conmemoraba o centenario do nacemento dun director francés chamado Jean Pierre Melville, do que non oíra falar na miña vida. Pero sendo películas dos anos 60 e 70, e sendo cine francés, pensei que habería que darlle unha oportunidade.

A primeira das tres películas que vin del en poucos días foi a que menos me gustou. Titúlase "Léon Morin, sacerdote" e está protagonizada por un xoven Jean-Paul Belmondo e Emmanuelle Riva (que tamén protagonizou "Hiroshima mon amour").

A cidade francesa na que viven está ocupada polas tropas alemás e italianas (penso que está ambientada no tramo final da II Guerra Mundial). A muller traballa nunha oficina na que hai certa tensión porque hai xente que quere ser colaboracionista e outra que quere ser da resistencia. E a protagonista está namorada da súa xefa, unha rapaza nova e moi fermosa, na que ve a perfección. Ademais de todo isto, a protagonista ten tendencias comunistas.

Case como un xogo, vaise confesar a unha igrexa cercana, para provocar ao sacerdote co seu ateísmo e intentar enchelo de contradicións. Pero pensaba que lle ía tocar un cura vello e fanático, que ía caer na súa provocación. Pero pola contra, atópase cun cura novo e fermoso, de mente moi aberta e moi poderoso intelectualmente. E resulta que a atrapada é ela, que incluso acaba namorando do seu confesor, aínda que el non lle corresponde en absoluto.

Como vedes, a trama non está mal e resulta suxerente, e a película é bastante interesante. Pero ao final acaba facéndose algo pesada, e os densos debates filosófico-teolóxicos acaban pasándose un pouco de frenada (na miña humilde opinión). Ou sexa, que a idea non está nada mal, pero acaba resultando algo cargante.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 24-12-2017 12:52
# Ligazón permanente a este artigo
O poder do arcabuz
Hoxe fun por primeira vez na miña vida, e por iniciativa propia, a un espectáculo de danza, que era unha mestura de tradicional e contemporánea (supoño). Este xénero, nas súas diferentes variantes, interésame bastante pouco, porque probei en varias ocasións, e non me dixo nada, especial, pero había algúns factores que me animaban a intentalo de novo con este.

Neste caso tratábase de "O poder do arcabuz". Coido que é algo así como unha superprodución galega, realizada a medias entre Xacarandaina e a compañía de Quique Peón. Non sendo eu un entendido nin un amante deste xénero, creo que eses son avais suficientemente fiables. Pero o que máis me atraía era a temática: a Revolución Irmandiña.

O tema dos Irmandiños chamoume sempre moito a atención, dende que souben da súa existencia. A primeira revolución europea de pobres contra ricos, dos oprimidos contra o poder, nada menos que contra os nobres e señores feudais. Tivo lugar en Galicia no século XV e a maioría da xente o ignora por completo.

E como o tema é moi potente, tiña certo interese en saber como resolvían o aspecto narrativo e comunicativo nun arte coma este, no que a palabra está moito menos presente e máis a expresión corporal. Estivo ben, por momentos moi espectacular, pero está claro que segue sendo un abismo entre os meus gustos e forma de recibir os estímulos culturais, e os que transmite a danza e o baile, que me seguen resultando moi alleos. Non estivo mal, pero tampouco me quedaron demasiadas ganas de seguir pola senda desta arte, somos bastante incompatibles.

Como curiosidades deste espectáculo, dicir que se estreou hai uns dous anos, e penso que esta sesión á que fun eu, poñía punto e final á súa exhibición en público. Había uns 30 bailaríns, uns 20 músicos (baixo o foso e dirixidos por Pedro Lamas) e un coro dunhas 40 persoas (tamén no foso).

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 17-12-2017 22:32
# Ligazón permanente a este artigo
Planeta prohibido
Seguindo co ciclo de ciencia-ficción organizado pola Agrupación Astronómica Ío no Fórum Metropolitano, esta vez foi a quenda da película "Forbidden planet" ou "Planeta prohibido".

Como xa teño comentado aquí, gústame bastante a ciencia-ficción, e gústame bastante máis en libro e en películas antigas, porque no cine moderno xa se converteu en pura pirotecnia explosiva e de efectos dixitais.

Esta película é do ano 1956. O director é Fred Macleod Wilcox, que ata ese momento só dirixira as películas da cadela Lassie. E os tres actores principais son Walter Pidgeon (o científico principal no planeta), Anne Francis (a súa explosiva e atractivísima filla) e Leslie Nielsen (si, de xoven, como comandante da nave que aterriza no planeta).

A película é unha versión bastante libre de "A tempestade" de William Shakespeare, no sentido de que o científico e a súa filla son os supervivintes nun planeta illado dunha expedición que chegou alí 20 anos antes. E chega ao planeta unha nave que vai buscando a ver se sobreviviu alguén daquela expedición.

O científico conseguiu aprender algo da marabillosa civilización que alí había antigamente e que se extinguiu hai tempo. E conseguiu adaptarse ao lugar, aínda que hai algún perigo terrible que parece acechar en todo momento, pero a eles non lles afecta.

Pero a nave e os seus ocupantes teñen continuos problemas, porque ese perigo terrible se ensaña con eles e non son capaces de detectalo. O descubrimento final da razón dese perigo resulta, cando menos, algo controvertida, bastante collida con alfinetes, é un xiro de guión bastante arriscado e non moi doado de seguir.

Pero non se pode negar que ten un encanto especial, queda bastante chula ao ser en cor, e como dixo alguén antes da película, hai que ter en conta que a película se fixo antes de que se puxera en órbita o Sputnik, así que non se sabía case nada de naves espaciais nin voadoras, así que o nivel de imaxinación despregado é moi considerable.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 16-12-2017 00:53
# Ligazón permanente a este artigo
1917. A Revolución rusa cen anos despois
Como xa deixei caer por aquí nalgunha ocasión nos últimos tempos, o feito de que se cumpriran 100 anos da revolución rusa paréceme bastante relevante.

Tanto é así que, vendo poucas ofertas de libros falando do tema (é raro, porque as editoriais sempre aproveitan efemérides coma estas), púxenme a buscar un que falara do tema e atopei un que tiña boa pinta. Titúlase como este artigo e está publicado por AKAL (pensei que xa non existía) na súa colección "Reverso Historía crítica".

Os compiladores son os profesores universitarios Juan Andrade e Fernando Hernández Sánchez pero escriben uns vinte autores diferentes, a maioría españois, pero hai de varios países hispanoamericanos e europeos máis.

A pesar de ser un libro deste estilo, con múltiples autores, hai unha certa armonía, e apenas se notas solapamentos de temas entre os diferentes artigos, aínda que algúns me pareceu detectar. Non sei se é o libro máis perfecto para informarme deste tema, pero puido valer e facer parte da súa función. Gustaríame atopar algún libro máis ou menos asequible (en cartos e páxinas, ou sexa, en tempo) que conte esta historia dun xeito máis canónico e convencional, pero polo menos, para ir entrando na temática, xa valeu.

Saúdos.

Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 16-12-2017 00:37
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal