Viaxes O Lóstregho


Furancho Oficial de Cabañas & Catoira Travels
A partir deste santo día de Nadal do ano 2006 este vai ser o Furancho Oficial da xa célebre axencia de viaxes perralleiros Cabañas & Catoira Travels. Este e-zulo está especialmente deseñado para todos aqueles infelices ós que xa non lles carbura ben o 4 Latas, que xa están cansos de viaxar con AirZambia ou que levan toda a vida facendo auto-stop en carromato. Chegamos a un punto onde a xente moderna quere viaxes modernas, opinións modernas e visións modernas. Pois ben, para estes últimos non é esta páxina. Estes deben ir á páxina da COPE. Neste "fotolog" haberá fotos das nosas viaxes, comentando diferentes aspectos e anécdotas vividas. Recomendaremos lugares e esperamos que todo o mundo o pase ben e teña ganas de repetir a visita.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

A noite do cazador
Onte comezaba o xa célebre ciclo Cinenterraza que se fai todos os meses de xullo no vestíbulo do Fórum Metropolitano da Coruña. Seguen con iso do "cine de culto" (que nunca entendín moi ben que significa).

E este ano comezaron con "A noite do cazador", película do ano 1955, a única dirixida polo magnífico actor Charles Laughton, e que ten unha historia bastante maldita ao seu redor.

En primeiro lugar, parece que foi a única porque, a pesar de que agora é moi apreciada, foi un fracaso de público e crítica clamoroso. Polo que lin hoxe, Laughton tamén dirixiu algunhas escenas dalgunha outra película, pero non é un dato moi difundido.

Por outra banda, parece que a relación entre actores e director non era perfecta en todos os casos. Por exemplo, dise que a relación entre Robert Mitchum e Shelley Winters non era a ideal precisamente. Dame a min que Mitchum debía ser un bo elemento, ademais. Tamén se di que o director non soportaba aos nenos, pero iso xa é moi discutido (creo que a Hitchcock tamén lle pasaba algo parecido). Pero iso xa me soa algo estraño, porque de ser así, semella algo raro escoller este guión para a túa primeira película como director, se os protagonistas tan relevantes son nenos (e creo que Hitchcock non o facía nunca, semella coherente).

En xeral, a película está bastante ben, pero non vou beber os ventos por ela, como fai tanta outra xente. Penso que non a vira, pero había algunhas escenas que me soaban algo, como a nai morta no leito do río, así que debín ver fragmentos nalgún momento.

A fotografía é fantástica, o xogo de luces e sombras, que o converte como nunha especie de conto, é marabilloso, moi ben elixido.

A miña "crítica" vai pola historia en sí. Todo xira en torno a un personaxe moi malvado, que representa a un falso predicador que en realidade vai matando mulleres ás que engana con moita facilidade para roubarlles os cartos. E iso sucede durante a Gran Depresión, con moita pobreza nos Estados Unidos.

Pois ben, esa historia pode conmover aos panolis que poboan ese grande e poderoso país, pero a min non me di nada en absoluto. Se nesa época (e incluso agora en moitos sitios da América profunda), hai mulleres que caen rendidas porque ven un home que se fai pasar por predicador, e todas as solteiras e viúvas queren casar con el porque ten boa voz e canta moi ben, paréceme fantástico.

Pero no mundo civilizado iso non pasa. Seremos máis pobres e menos poderosos, pero gilipollas non tanto. A nosa sociedade terá absorbido a súa estúpida cultura por razóns bastante incomprensibles, pero a determinados niveis aínda non chegamos.

Polo tanto, a historia está máis ou menos ben, os personaxes máis ou menos ben perfilados, xa digo, a luz da película é alucinante, pero o personaxe principal, no meu mundo, é ciencia ficción. Iso só pasa ou pasou en determinados paraísos de cavernícolas e mastuerzos, así que as historias que lles pasen a esa xente pola súa estupidez, a min non me chegan á fibra. E nin como ficción me interesan demasiado.

Saúdos.




Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 05-07-2018 14:24
# Ligazón permanente a este artigo
They drive by night
E para rematar o frenético mes cultural de xuño, decidimos ir ver a película "They drive by night", dirixida por Raoul Walsh en 1940. Eu non sabía case nada da película, pero resultoume bastante doado convencer a outra xente para vir: cine clásico dos anos 40 en branco e negro ten que contar unha boa historia, daquela non tiñan outros recursos como a cor, os efectos especiais, cine experimental. etc.

E non nos equivocamos. Básicamente era unha pelicula sobre a dura vida dos camioneiros americanos na época, cunha vida durísima (que xa o era para todos daquela), unhas condicións de traballo moi precarias, e dous irmáns, os Fabrini (interpretados por George Draft e Humprhey Bogart, aquí de secundario), que intentan sacar adiante a súa pequena empresa de transportes ou, polo menos, vivir diso.

O caso é que Joe Fabrini (George Raft, o papel principal da película, claramente) intenta saír adiante levando produtos de aquí para alá co seu irmán Paul no seu camión. Pero os prezos que lles pagan son irrisorios, as xornadas que teñen que facer son longuísimas, os prazos para entregar os produtos son cortísimos e aínda teñen o camión sen pagar, e o acredor prestamista os persegue.

Vai falando cos compañeiros, intentando ver se monta a súa propia empresa, e case de casualidade, un colega que xa ten a súa empresa de transportes, o contrata como xefe encargado do seu taller, xusto despois de que o seu irmán Paul perdera un brazo nun accidente no que queda durmido ao volante.

A partir dese momento a cousa comeza a ir ben para Joe, pero o seu irmán Paul está bastante deprimido, porque non consegue ningún traballo e séntese bastante inútil.

Pero aí aparece un problema de mulleres, porque a muller do seu xefe, Lana, está namorada de Joe, e está facéndolle as beiras claramente. Pero Joe pasa dela ampliamente, e o seu colega e marido de Lana é moi simpático, pero non se entera de nada, a pesar de que pasa diante del.

O caso é que Lana provoca a morte do seu marido pero dun xeito que semella accidental. E como di ser incapaza de levar soa a empresa, ofrécelle a Joe que leven a empresa entre os dous, cousa que el acepta. Lana fai isto claramente para intentar amarrar a Joe (xa matou ao seu marido por esa mesma razón), pero el segue rexeitándoa, e máis agora que vai casar coa súa moza, unha fermosa e simpática rapaza á que vimos como a coñecía nun dos máis ateigados restaurantes das rutas que os irmáns facían con frecuencia.

Ao ver que Joe segue pasando dela, Lana acúsao da morte do seu marido, dicindo que a induciu a matalo para facerse coa empresa. A xustiza parecía estar animada a crer esa versión, pero no xuízo, no medio dun delirio, Lana ten que retirada da sala porque se ve claramente que está totalmente tola, e Joe queda libre.

O que dicíamos, unha película "de aventuras", nun entorno e cunha temática non moi habitual, pero no que non hai un só respiro e a película pásase sen te decataras. O director é Raoul Walsh, así que iso xa estaba garantido.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 02-07-2018 13:20
# Ligazón permanente a este artigo
Upstream color
Isto vai ser moi difícil de explicar. A última película do ciclo "Ciencia e Cine" que botaron este pasado mes no Fórum Metropolitano da Coruña titulábase "Upstream color", e foi a segunda película de Shane Carruth.

Shane Carruth é un director independente americano que "deslumbrou" no ano 2004 coa súa primeira película, titulada "Primer". Bastante difícil de entender por completo pero bastante atractiva en xeral, por tratar de saltos no tempo, universos paralelos, etc. (ben, atractiva... para quen nos atraian esas cousas, obviamente). Tivo un certo éxito e premios, sobre todo no mundiño cinéfilo alternativo, e converteuse en película de culto.

E creo que xa daquela, Shane Carruth dixo que xa tiña a idea para a segunda película, pero que non quería precipitarse, porque el dicía que ía ser un pelotazo. Claro, todo autor ou autora di barbaridades desas, pero despois de ver a súa primeira película, nos deixou algo expectante por saber que podía inventarse despois de sorprendernos bastante con "Primer". O caso é que eu me esquecín por completo deste tipo, ata que hai unhas semanas vin que botaban esta película no Fórum, e investigando, vin que era esa famosa segunda película que pretendía facer. Esta é de 2013, así que tardou nove anos, non foi sen tempo...

Agora toca explicar de que vai, e iso xa é tarefa ben esixente. Despois de vela, e ler algún folleto, vou pillando algo de que vai. Fáltame por mirar algunha web que a explique, acabo de atopar unha en inglés, despois botareille un ollo. Voume lanzar á piscina sabendo que me faltan algunhas pistas para entender a historia, a ver como vai a cousa.

Todo xira en torno a unha muller chamada Kris. Unha noite, nunha discoteca, un tipo ofrécelle unhas pastillas. O que ela non sabe é que nesas pastillas non van as drogas ou sustancias habituais, senón uns pequenos vermes que o traficante sacou duns tiestos, porque parece traballar nun viveiro ou algo similar.

Un pouco máis tarde, o tipo saca a Kris aturdida da discoteca, e durante unhas horas ou días, van visitando oficinas bancarias de onde ela vai sacando uns cartos que ela ten no banco, e que lle estivo explicando na casa como e de onde podía sacalos.

Polo que parece, a inxestión deses vermes fai que o ladrón consiga dominar a súa vontade con total facilidade. Posteriormente non lembrará ter realizado ningunha destas accións que lle arruinan a vida.

Agora entra o coidador de porcos, que isto si que ten tela. Un dos personaxes principais da película, aínda que case non pronuncia unha palabra, é un extraño tipo que ten unha granxa de porcos e que tamén se dedica (debe ser no tempo libre, porque non parece ter relación co outro) a gravar sons da vida e da natureza cun equipo técnico bastante sofisticado.

Pois flipade. Unha noite, este tipo chega cunha furgoneta a un prado, planta uns bafles moi potentes, e comeza a reproducir os extraños sons gravados. E ao pouco, aparece Kris, aínda en estado de shock, e o señor mete a Kris na furgoneta. Pero non é para facerlle o que seguramente estades pensando, non!!! Faille unhas incisións na pel e realiza unha transfusión dos estraños vermes (que xa son longuísimos, de varios metros de lonxitude!!!). E a quen lle pasa eses vermes? A un dos cochos da súa granxa!!!

Cando sucede isto, Kris "esperta" do seu shock, é despedida do traballo porque non é capaz de explicar as súas ausencias, e descubre que sacou todos os seus cartos, pero non lembra como nin cando o fixo, pero as imaxes das cámaras dos bancos confírmano.

Despois diso coñece nun tren a un home que lle atrae, Jeff (interpretado polo propio Shane Carruth). Forman parella e nalgún momento parece verse que Jeff ten as mesmas incisións que Kris, aínda que en ningún momento falan do tema (creo).

Podería estar falando durante horas de "cousas raras" que vin na película e que non consigo explicarme, pero irei resumindo. Pouco despois, o da granxa colle varios cochos da mesma, méteos nun saco, e tíraos nun río, provocando a súa morte. O saco vai avanzando polo río e queda parado nun recanto, xunto ás raíces dunha grande árbore. E pouco despois aparecen alí dúas naturalistas que recollen uns raros exemplares de flores (creo que orquídeas) que se dan xusto na base desta árbore. Esas naturalistas meten esas orquídeas nunhas macetas que teñen exactamente o mesmo logotipo que as que usaba o ladrón para obter os vermes.

Que, como vos quedades? Non está mal, para comezar. E xa digo, podería comentar moitos detalles máis que sabe Dios o que significan, como as moitas referencias á obra "Walden" de Henry David Thoreau, pero iso xa daría para moito. Vou ler esa web en inglés, a ver se me entero de algo.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 02-07-2018 12:54
# Ligazón permanente a este artigo
Orquestra Gaos e o Quinteto InVento
O outro día tivo lugar un evento musical ben interesante no Pazo da Ópera da Coruña (por certo, había algún tempo que non ía e non vira aínda as novas butacas escuras).

O concerto estivo dividido en dúas partes. A primeira era a estrea dun "Concerto para quinteto de ventos e orquestra" de Federico Mosquera, un compositor coruñés de pouco máis de 30 anos. Foi interpretado por parte da Orquestra Gaos (dirixida, como sempre, por Fernando Briones) pero o peso solista caía nas mans do quinteto InVento, quinteto de ventos coruñés. Estivo moi ben, pero foi bastante breve (15-20 minutos), así que o quinteto completou a súa actuación cun tango.

Na segunda parte xa tocou a Orquestra Gaos ao completo sen o quinteto de ventos. E interpretaron "O paxaro de lume" de Stravinsky e as danzas sinfónicas de "West Side Story".

Saímos moi contentos do concerto. Esta Orquestra segue dando grandes alegrías ao público coruñés (e doutros lugares, supoño).

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 02-07-2018 12:13
# Ligazón permanente a este artigo
Coherence
Hai unhas semanas vin nos cines do Fórum Metropolitano unha película ben interesante e intrigante. Estaba dentro do ciclo titulado "Cine e Ciencia" aínda que as marxes temáticas deste ciclo eran moi amplas, como puiden comprobar ao ver case todas as películas deste ciclo. A película titúlase "Coherence", e foi dirixida en 2013 polo director americano James Ward Byrkit.

Eu non a coñecía e a única información previa da sinopse consistía en que se sabía que o paso dun cometa por Finlandia no ano 1923 provocara unha grande desorientación nos habitantes dunha aldea, con casos extremos como o dunha señora que chamou á policía dicindo que a persoa que estaba na súa casa non era o seu marido, e non podía selo porque ela mesma o matara o día anterior. Moitos anos máis tarde, catro parellas de americanos xúntanse para cear nunha casa, precisamente a noite na que pasa outro cometa, e alguén lembra aquel antigo caso finlandés...

Como xa digo, esta era a única información que eu tiña, e parecíame bastante atractiva. Non tiña nin idea de como podían facer evolucionar a historia, pero podo asegurarvos que o que vén a partir de aí é moi sorprendente e desconcertante, pero é unha historia que pode seguirse e que engancha bastante. Outra cousa é que o acabas entendendo todo de forma racional, que non debe ser nada doado. Eu non cheguei a ese punto, pero tampouco critico a película por iso, deixoume moi bo sabor de boca.

Pois o caso é que esta breve sinopse que acabo de describir son os primeiros 15-20 minutos de película. O único engadido é que na reunión das oito persoas hai algo de tensión porque o último home que chega vén acompañado dunha muller que lle cae bastante mal a todos, porque estivo liada con outro dos homes, e todos a lembran como moi excéntrica e problemática. Pero vaia, nada máis ca iso. Ah, si, e tamén que unha das mulleres preparou un pequeno frasco que leva unha estraña mestura na que tamén hai ketamina, por se alguén quere "alegrarse" artificialmente.

Están falando de todo iso e... vaise a luz. E podo asegurarvos que non vos vou contar nada do que sucede a partir de aí porque sería destripar a película, e quedaría feo. É unha película bastante recente, e sospeito que menos coñecida do que debería, así que vos animo a vela, porque seguramente vos gustará. Pero ide cos ollos ben abertos, hai que estar moi atentas, e incluso así...

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 02-07-2018 11:54
# Ligazón permanente a este artigo
Operación Avalanche
Tamén nos cines do Fórum Metropolitano, no ciclo deste mes de "Cine e Ciencia", botaron a película "Operación Avalanche", que tiña moi boa pinta, pero que me decepcionou bastante.

A trama consiste en que uns rapaces que están traballando na CIA facendo documentais (isto xa soa algo raro de por si), son contratados pola mesma CIA, facendo ese mesmo traballo, para infiltrarse na NASA, que está na carreira coa Unión Soviética para chegar á Lúa, porque sospeitan que no programa Apolo hai alguén que é un espía ruso. E con esa tapadeira dos documentais, poden estar en boa situación para descubrir ao espía ruso.

Vista así a historia, parece que podía estar ben. E aínda máis cando captan comunicacións internas na NASA, por medio de micrófonos ocultos, nas que alguén parece dicir que non teñen medios técnicos para aterra na Lúa, de momento. E sospeitan que algunha das persoas desa conversa pode ser o espía, e que lle pode transmitir esa importante información aos rusos.

Cando sucede iso, avisan aos seus altos mandos, e creo recordar que, case por iniciativa propia, deciden propoñer que se simulen as alunizaxes. Que eles poderían producir e rodar esas escenas, pola súa experiencia no mundo audiovisual.

Un detalle curioso é que se menciona a Stanley Kubrick varias veces na película: primeiro, porque se fala de que se lle estivo investigando por se era un espía (a referencia é moi breve, e non sei a que vén), e segundo, porque intentan falar con el para preguntarlle como resolver técnicamente algún problema, e resulta que están rodando "2001: Unha odisea espacial" en Inglaterra, e son convidados a ver a rodaxe para ver como resolven eses problemas. E así, vense escenas desa rodaxe (son incapaz de saber que parte desas escenas son reais e cales estaban recreadas dixitalmente, pero mola mogollón a referencia) e descubren algunha técnica novidosa para enganar ao ollo do espectador da época (e de agora, seguramente).

O caso é que a película me resultou tremendamente confusa, en moitas escenas tiña dificultades para seguir as conversas porque cambiaba dun tema a outro dun xeito absolutamente tolo, e eu non conseguía seguir a historia. Había personaxes que non sabían moi ben de que lado estaban, e iso, estando a CIA polo medio, non o fai máis doado de entender.

E xa non digamos a bola que lle dá aos que pensan que os humanos non pisaron a Lúa, entre os cales non estou, que de conspiranoicos está o mundo cheo. Vaia, que non me gustou demasiado, e me resultou bastante confusa. Aparte do feito de que me deu a impresión de que ao director e actor principal lle gusta moito verse a cara en primeiro plano, en todo tipo de escenas. Ao mellor non é así, pero deume claramente esa sensación.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 01-07-2018 14:04
# Ligazón permanente a este artigo
Estraños nun tren
Nos cines do Fórum Metropolitano botaban hai unhas semanas "Estraños nun tren", o clásico dirixido por Alfred Hitchcock rodado en 1951.

Sabía que xa a vira no pasado, pero os clásicos desa época, e non digamos xa se están dirixidos por Hitchcock, sempre resultan moi atractivos. Non lembraba apenas nada, só o resumo típico: dous homes coñécense casualmente nun tren, e a un deles se lle ocorre que os problemas dos dous poderían resolverse facilmente se cada un deles asasina á persoa que molesta ao outro. Ninguén conseguiría relacionar os feitos de ningún xeito.

O caso é que sucede así, e o instigador principal asasina á muller do outro, tenista algo famoso, que quere divorciarse dela (a relación entre eles é moi mala) para poder casarse coa muller da que realmente está namorado (agora). E ela agora négase en redondo a concederlle iso, sospeita que pode sacar moito máis desa situación.

Pero o instigador a identifica, a segue un día que vai con dous amigos a un parque de atraccións, e a mata nunha illa á que se chega cruzando uns estanque nunhas lanchas. Ela quedou soa por un descoido dos seus colegas, pero ela tamén colaborou bastante, porque ben se fixou que ese home a estaba perseguindo, e non fixo nada por escapar del, senón todo o contrario (obviamente, non preveía o final da historia).

A partir dese momento, o instigador persegue ao tenista para pedirlle que cumpra a súa parte do "trato", trato que en realidade non existía, porque pensaba que era un lunático que ía de broma. Pero cando mata á súa muller, xa comproba que a cousa ía en serio.

En calquera caso, el négase a colaborar, e por esa razón, o outro intenta presionalo e amenázao con divulgar probas de que foi o marido tenista quen a matou alí. Tiña algún obxecto do seu encontro fugaz no tren que o podería incriminar.

Tanto presiona, que o tenista fai un intento por matar ao pai do outro, pero realmente era unha trampa, e atopa xusto ao fillo extorsionador na cama na que supostamente durmía o seu pai.

A película avanza coa amenaza de deixar ese obxecto no lugar do asasinato, pero ao final todo se torce para o verdadeiro asasino, e o seu final é tráxico (síntoo polo "spoiler", pero a película xa é moi antiga e célebre).

A anécdota máis curiosa que nos pasou vendo esta película é que, durando 100 minutos, vímola en tres anacos. Por que? Porque cando ía media hora, e cando ía unha hora aproximadamente, a película rompeu, e vimos esa fermosa imaxe da cegadora luz branca, e ver como o celuloide está ardendo e descompoñéndose. Algunhas destas películas proxéctanas no formato orixinal de 35mm, e xa se sabe o que pode pasar con estas cintas tan antigas. O proxecionista conseguiu reparar o desperfecto e seguir adiante. Rompeu por terceira vez cando veíamos o rótulo de "The End", pero aí xa nos importou menos, obviamente.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 01-07-2018 13:48
# Ligazón permanente a este artigo
Adam Curtis
No CGAI seguiron botando máis series e documentais asinados por Adam Curtis, un británico nado en 1955, que para min, foi o descubrimento audiovisual do ano.

Xa perdín un pouco a conta dos que vin, dos que quero ver, dos que quero descubrir porque non sei nin sequera que existen. Pero en xeral, gustoume moito o seu estilo. Non teño claro se todo o que conta é certo ou só medio-certo, pero gústame ver a profundidade da súa análise e canto me fai dubidar de cousas que pasan diante dos nosos narices e que cheiran a algo bastante turbio.

Unha das series que vin foi "Pandora's Box", que trata sobre o peso que se lle está intentando dar á ciencia na toma de decisións políticas e nos avances sociais. De novo, perturbadora a súa visión.

A recomendación está clara. En Internet hai moitos documentais deste tipo que podedes ver completos. Animádevos cun deles (normalmente duran 1 hora ou algo así) e xa veredes, non sairedes igual da experiencia.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 01-07-2018 13:30
# Ligazón permanente a este artigo
Han Solo
Hai unhas semanas, como é máis ou menos habitual, pasamos por caixa ao estrearse unha nova película da saga de Star Wars, aínda que neste caso non é unha serie convencional, senón un destes "spin-off" que se está inventando Disney para estirar o chicle, que é o que máis saben facer. O máis raro de todo é que iso sucedera en xuño, e non no Nadal, que é a época habitual de estreas desta saga de películas (oín algo de que o resultado económico non foi nada bo, así que seguramente volverán aos hábitos que lles dan máis cartos).

O caso é que fomos ver "Han Solo", que conta a historia de como se converteu en intrépido piloto da galaxia antes de comezar a loitar contra o Imperio.

Obviamente, non estaba protagonizada por Harrison Ford, que xa non está para estes trotes nin para parecer un chaval. No seu sitio estaba Alden Ehrenreich, que a pesar do seu apelido que parece alemán, é un xoven actor americano. Eu penso que fixo un papel máis ca digno.

E nada, máis do mesmo, produtos moi resultóns, pero está claro que Disney quere estirar a saga todo canto poida, pero un día vaille romper nas mans. Se non me saen mal as contas, creo que xa só queda unha película da triloxía de triloxías, ou sexa, a novena, e supostamente última parte (pero con Disney no tema dubido moito que non se inventen algo raro).

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 01-07-2018 13:23
# Ligazón permanente a este artigo
Divinas Palabras Revolution
Dende hai ano e pico xa se poden representar as obras de Valle-Inclán en galego, a súa familia non pode impedilo. E como era un gran autor que tiña obras macanudas, as compañías galegas de teatro están aproveitando que se abriu a veda.

Eu non estou seguro se xa vin algunha vez "Divinas Palabras". Hai unha versión en cine, que seguramente vin, pero apenas lembro nada, e non me estrañaría que vira algunha versión en teatro, pero tampouco o lembro. E co famosa que é a obra e o autor, non teño claro se non o lembro porque non me chamou a atención ou porque non asistín a ningunha desas representacións. Pero xa me estraña que nunca antes me cruzara con esta obra.

O que si parece claro é que a obra é bastante "forte", é dicir, a historia que conta non resulta demasiado amable nin agradable, porque o autor non se andaba con tonterías. E se o Centro Dramático Galego decide animarse con esta obra, e lle dá o volante de mando á xente de Chévere, que tampouco se andan con tonterías, a combinación é letal.

O caso é que Chévere, con Xesús Ron á cabeza, decidiron innovar unha vez máis, e enfocaron a obra como se fora unha edición de Gran Hermano. Pecharon a 7 persoas nunha casa (fantástico escenario, con dúas plantas, nas que se veía simultáneamente un salón, unha habitación con varias camas e un cuarto de baño, ademais de múltiples cámaras que proxectaban nos laterais moitas imaxes, incluso de pasillos e habitacións que o público non podía ver) e meteron a algunha persoa máis despois.

Algunhas escenas eran bastante explícitas, e unhas cantas persoas do público non puideron soportalo e marcharon durante as mesmas. Non podo asegurar a cifra, pero creo que deberon marchar unhas 5-6 persoas, en diferentes momentos e zonas do patio de butacas. Xa digo, a obra orixinal creo que non é moi amable e resulta dura nalgunha escena (sobre todo, cando emborrachan e matan ao fillo discapacitado), e Chévere non as ía suavizar (non é o seu estilo precisamente).

As sete persoas que están inicialmente son Pedro Gailo, a súa muller Marigaila, a súa filla Simoniña e Marica do Reino, que é a irmá de Pedro Gailo. Tamén están dous "randas" de coidado, como Migueliño e Candás, principais causantes de case todos os conflitos e da morte do rapaz, e Tatoola, unha rapaza cunha actitude máis ambigua, que nunca tes moi claro se é boa xente ou non.

E quen entra despois e por que? Pois Laureano, sobriño de Pedro e de Marica, é introducido na casa, porque morreu a súa nai. E comeza un conflito de intereses porque a ningún dos dous lle interesa demasiado a carga, se non fora pola herencia que pode vir con el e por todo o que recadaba a súa nai por redes sociais (clara actualización da historia.

E tamén entra varias veces, por razóns algo incomprensibles, un personaxe chamado Sétimo Miau, que é moi coñecido, e que eles sospeitan que tamén é a voz que lles fala no concurso. A súa voz grave resulta moi sedutora, especialmente para as mulleres, e nalgúns momentos nos que entra, flirtea claramente con elas, sobre todo con Marigaila.

A min gustoume moito a montaxe e o xiro tremendo que lle deron. Xa digo, sen saber exactamente como era a obra orixinal, pero pareceume moi moderna e atractiva. E a xente frouxiña que non soporta determinadas cousas, terá que limitarse só a ver versións clásicas e edulcoradas, que non atenten á súa sensibilidade.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 01-07-2018 13:15
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal