Viaxes O Lóstregho


Furancho Oficial de Cabañas & Catoira Travels
A partir deste santo día de Nadal do ano 2006 este vai ser o Furancho Oficial da xa célebre axencia de viaxes perralleiros Cabañas & Catoira Travels. Este e-zulo está especialmente deseñado para todos aqueles infelices ós que xa non lles carbura ben o 4 Latas, que xa están cansos de viaxar con AirZambia ou que levan toda a vida facendo auto-stop en carromato. Chegamos a un punto onde a xente moderna quere viaxes modernas, opinións modernas e visións modernas. Pois ben, para estes últimos non é esta páxina. Estes deben ir á páxina da COPE. Neste "fotolog" haberá fotos das nosas viaxes, comentando diferentes aspectos e anécdotas vividas. Recomendaremos lugares e esperamos que todo o mundo o pase ben e teña ganas de repetir a visita.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Fóra ENCE
O outro día, a Asociación de Veciñas de Oza, Gaiteira e Os Castros proxectou o documental "Fóra ENCE" de Rodrigo Cota, no seu ciclo habitual de proxecións dos luns.

Pois nada, recalcar o de sempre, a reclamación histórica, contra os que queren enriquecerse queimando o país.

Lembrando que Franco construíu a factoría e lle deu licencia por 50 anos, e Rajoy, co goberno xa en funcións, prorrougou a licenza por 60 anos máis. E cando lle preguntaron, dixo que el non tiña nada que ver, que fóra un trámite administrativo e que o fixeran uns funcionarios, que el non sabía nada. Incrible.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 07-02-2019 16:27
# Ligazón permanente a este artigo
Dúas donas que bailan
Pasou estes días pola Coruña a nova montaxe da veterana compañía galega Teatro do Atlántico, titulada "Dúas donas que bailan". Dirixida, como sempre, por Xulio Lago, foi representada por María Barcala, a actríz principal da compañía, e por unha nova actriz chamada María Ángeles Iglesias, á que recoñezo que non vira nunca.

Esta compañía resulta moi fiable e solvente. Pero recoñezo que lendo a sinopse da obra, non me chamou demasiado a atención, e a tiña bastante esquecida. Pero recibín un "sopro" de alguén que asistiu á primeira representación na cidade (quedáballes aínda unha segunda función ao día seguinte), dicindo que estaba moi ben. E como estaba dispoñible ao día seguinte, decidín ir.

E si, está ben, seguramente moi ben, aínda que creo que non tanto como me prometeran, e resultou máis atractiva do que a sinopse facía adiviñar.

Poderíamos resumila dicindo que é a historia dunha muller xa maior, que vive na súa casa, con algúns recordos da infancia como os seus cómics preferidos, dos que no seu momento non puido disfrutar demasiado. Aínda se vale ben, pero os seus fillos deciden mandarlle unha asistenta á que non coñece.

A relación entre eles non é doada porque a muller maior ten un caracter moi difícil. A criada é moito máis doce, pero tamén é certo que esconde unha anguria vital que vai desvelando ao longo da obra. Pero a súa relación vai mellorando cando se van coñecendo, ata chegar a un final bastante sorprendente.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 07-02-2019 16:20
# Ligazón permanente a este artigo
Wim Mertens
Hai uns anos, por unhas amizades, descubrín a interesante obra dun pianista belga chamado Wim Mertens. Algún tempo despois conseguín a súa discografía completa (ou case) e comprobei que había moitas cousas moi interesantes, outras que non o eran tanto, e outras bastante insufribles. Como tantos outros músicos, despregou o seu mellor e maior talento ao comezo da súa carreira, nos anos 80.

Pero non tivera a sorte de velo actuar nunca na miña cidade. E aproveitando que se achegou por aquí, xustamente para comezar a xira do seu novo disco, titulado "That which is not", pois fun velo, a ver como resultaba.

E resultou máis ou menos o previsto. O disco novo, ao que lle dedicou ao mellor a primeira hora de concerto, non me chamou especialmente a atención. E dame a impresión de que o mesmo dirían moitos dos que asistiron, co Teatro Colón ben ateigado de xente. Pero na parte final tocou algunhas das súas pezas máis famosas, que eran xaleadas con aplausos aos poucos segundos de comezar, en canto a xente recoñecía os primeiros acordes. Tendo en conta que asistiu el só co seu piano, e iso xa lle restrinxe en certa medida o repertorio.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 07-02-2019 16:11
# Ligazón permanente a este artigo
Meu tío
Hai un actor cómico francés dos anos 50 ou por aí, do que teño visto varias películas, que non deixa indiferente, pero non é doado de calificar. Chamábase Jacques Tati, e recoñezo que teño visto películas que me exasperaban e outras que me parecían bastante simpáticas.

Comecei vendo das primeiras e denostándoo, despois coincidiume ver algunha que me gustou (creo que foi "As vacacións do señor Houlot"). E o outro día botaban na televisión "Meu tío", que polo visto, é das máis famosas, aínda que tamén é certo que tampouco fixo demasiadas. Tristemente lembroume ás primeiras que vira, bastante aburrida.

Non resulta moi doado explicar de que vai, pero poderíamos resumilo en que a familia da súa irmá, casada cun importante industrial, vive nunha casa ultramoderna co seu fillo pequeno e a criada. Entón vense os avatares desa familia no seu novo chalet de deseño futurista, onde reciben á familia, compañeiros e veciños, que se marabillan dos avances técnicos dos que disfrutan. Hai que ter en conta que a película é do ano 1958.

E o protagonista principal é teoricamente un secundario neste caso. Saca de cando en vez a pasear ao seu sobriño, trata algo coa súa irmá, e pouco co seu cuñado, que xa se nota que non o quere demasiado (mutuamente). O máis curioso é que o título da película, "Meu tío", suponse que fai referencia ao rapaz da familia, que ten bastante pouco protagonismo na mesma.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 07-02-2019 16:03
# Ligazón permanente a este artigo
Macbeth, o ruído e a furia
Dende hai varios anos, Xoán Carlos Mexuto e Iria Ares están intentando montar dende A Coruña versións "breves" en galego de obras clásicas do teatro universal, que habitualmente dan lugar a representacións máis longas. Tanto é así, que inicialmente a compañía chamábase "Clásicos nunha hora". A primeira montaxe desta compañía foi "Casa de bonecas" de Henrik Ibsen, que acadou un certo éxito.

Xa hai tempo nos contaran que a segunda obra que tiñan pensado representar era Macbeth. Que Manuel Lourenzo xa lles escribira unha versión "resumida" e que estaban moi ilusionados co proxecto. E por fin puideron levalo a cabo.

Agora ben, dos 60 minutos previstos tiveron que subir a 80, e eu xuraría que a representación durou 90. Pero obviamente non digo isto con ánimo de crítica, senón como constatación de que resumir "Macbeth" en tan pouco tempo non era nada doado.

E ademais, eles dous sós xa non puideron representar tantas personaxes diferentes. Así que lle cambiaron o nome á compañía, que agora é "Estudo momento", para poder acoller a Luís Iglesia, Carlos Sante e David Perdomo. E o resultado foi moi bo, claro.

O que máis me chamou sempre a atención desta obra é a sorpresa que causa ao final a errada interpretación das tres feiticeiras, que nun determinado momento lle din a Macbeth que el será rei mentres un determinado bosque non chegue ao seu castelo, e que non poderá matalo ningún home nado de muller. El interpreta que é inmortal, e que será sempre rei. Pero en realidade vaino matar un inimigo que foi arrincado do ventre da súa nai antes do que lle tocaba, e o exército inimigo vaise camuflar baixo as pólas cortadas das árbres daquel bosque para achegarse ao castelo sen ser vistos. Xa sei que isto é "spoiler", pero a obra ten máis de 4 séculos...

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 07-02-2019 15:52
# Ligazón permanente a este artigo
O último Emperador
No Fórum Metropolitano estiveron botando un ciclo en homenaxe ao director italiano Bernardo Bertolucci, recentemente falecido. E unha das películas que botaban foi un mito na súa época, con moitísimos Óscars, pero eu quedara sen vela, e tivo que ser agora, máis de 30 anos despois.

Polo pouco que sabía da película, resultábame atraínte. Entre a fastuosidade visual que podía dar de sí unha película rodada na Cidade Prohibida, e a historia do último Emperador da China, que comezou a reinar con 3 anos e que axiña foi destronado e tivo que exiliarse e relacionarse, por exemplo, con Xapón, inimigo da China, me interesaba moito a historia.

Fun vela e estivo bastante ben, aínda que dalgunhas cousas non me enterei demasiado, sospeito que pola distancia cultural que me separa dese mundo e época. Unha das cousas que me chamou a atención, e que descubrín nos títulos de crédito do final, é que un dos actores que facía de xaponés na película era Ryuichi Sakamoto, famoso compositor musical, tamén desta banda sonora.

Polo que parece, o que se conta na película é bastante fiel á vida deste home, que non se pode negar que foi bastante singular, porque tivo que vivir unhas experiencias bastante cambiantes na súa vida.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-02-2019 00:12
# Ligazón permanente a este artigo
Film Symphony Orchestra: Especial John Williams
O outro día veu actuar á Coruña, unha vez máis, a Film Symphony Orchestra, dirixida por Constantino Martínez-Orts, neste caso coa primeira parte da súa homenaxe a John Williams.

Vaiamos por partes:
- Veu xa varias veces, pero era a primeira que eu ía vela, porque me falaran ben dela, e non estivo mal, aínda que se cadra están algo centrados no espectáculo, con traxes e luces "algo raros" por momentos.
- É unha orquestra formada principalmente por músicos españois, que se dedica a tocar pezas de bandas sonoras.
- En 2018 cumpríanse os 50 anos da primeira nominación de John Williams, que é o mellor e maior compositor de música para cine da historia.
- Esta é a primeira parte ou primeiro programa desta homenaxe. Teñen outra segunda parte, que pasará por Coruña a comezos de abril.

Nesta parte tocaron fragmentos de películas como "Atrápame se podes", "Lincoln", "Indiana Jones e a última cruzada", "A ladroa de libros", "Tiburón" "O mundo perdido: Jurassic Park", "Harry Potter e a pedra filosofal", "A lista de Schindler", "Nado o 4 de xullo", "1941", "Hook", para rematar de forma triunfal con "Superman" e "Star Wars", e os arcos dos violíns convertidos en espadas luminosas.

Pois nada, musicalmente moi ben, non hai queixa, pero está claro que se sae un pouco dos límites estrictos da música clásica e que lles tira moito o espectáculo, sobre todo ao director. E non digamos o sorteo dunha viaxe por medio da participación nun concurso a través dunha "app" que promocionan ao comezo da segunda parte do concerto...

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-02-2019 00:00
# Ligazón permanente a este artigo
O intendente Sansho
No CGAI están botando nas últimas semanas un ciclo sobre un director xaponés chamado Kenji Mizoguchi. As súas principais películas son dos anos 50 e 60. Polo visto, foi moi importante pero a min non me soaba demasiado, éche o que ten ser ignorante.

A miña curiosidade non ten límites e no CGAI teño descuberto verdadeiras xoias en ciclos como este, así que probei, a ver que tal. Fun ver unha película que din que é das máis importantes deste director, titulada "O intendente Sansho".

Estivo ben, pero tampouco me apaixoou. Tamén debo dicir que, se me cadran ben as datas, intentarei ir a algunha outra película deste ciclo, porque sempre me interesan moito as obras feitas noutras culturas, sempre se aprenden moitas cousas.

A película trata sobre o intento de venganza dunha familia, formada por unha nai e os seus dous fillos, que son escravizados cando o pai, que era un propietario rico, cae en desgraza ante o "shogun" da rexión, e é deportado.

Xa dende o comezo, a nai é separada dos fillos. Ela acaba sendo prostituta, e non sabe nada deles ata uns anos despois, cando xa está moi maior e non serve para a súa profesión.

Os dous fillos son escravizados na facenda do intendente Sansho, que somete brutalmente aos moitos escravos que ten alí traballando. De feito, o fillo parece deshumanizarse e vai subindo no escalafón, de forma que lle dan certas confianzas que acaban sendo fatais.

Un día que lle mandan levar a unha vella moribunda para que a abandone no bosque, a súa irmá convénceo para que escapen xuntos e vaian buscar aos seus pais.

De forma impredecible, cando non o parecía, el acepta o plan pero a súa irmá non pode seguilo. El escapa e consegue localizar á nai. E tamén chegan ata onde estivera exiliado o pai, pero chegan tarde, porque xa morreu.

Algún tempo despois, e debido a algúns curiosos avatares do destino, chega a ser un home poderoso, e intenta acabar coa escravitude, cousa que non consegue, obviamente. Pero polo menos consegue desmantelar a facenda do intendente Sansho, e despois renuncia ao seu cargo.

En definitiva, película bastante interesante que conta unha historia universal, aínda que nun contexto e nunha época moi descoñecida para min, e iso engádelle interese.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 04-02-2019 23:45
# Ligazón permanente a este artigo
O nome da rosa
Hai unhas semanas volvín ver na televisión unha magnífica película dos anos 80 que xa vira varias veces. Pero había tempo que non a miraba, e a Idade Media segue atraéndome moito, así que deixeime ir nas últimas horas da noite dun día laborable...

A película era "O nome da rosa", baseada nunha grande novela de Umberto Eco, e que foi dirixida en 1986 por Jean Jacques Annaud, un director francés que naquela época estaba triunfando moito.

Nos anos 70 fixo un par de películas en Francia con certo éxito, sobre todo a primeira, que levou o Óscar a mellor película estranxeira. Pero coronouse nos 80, cando asinou "Na busca do lume", "O nome da rosa" e "O oso". Todos pensabamos que ía converterse nun dos máis grandes directores da historia, pero despois parece que se desinflou.

Acabo de ver a súa filmografía, e vin algunha película máis, como "O amante" (que non me gustou, e a novela tampouco) e "Enemigo ás portas". Tamén fixo "Sete anos no Tibet", do que eu si lin a novela pero non me consta ter visto a película. Pero vaia, "O nome da rosa" está moi ben, e punto.

Pois iso, para os que aínda non a viron, cando xa pasaron máis de 30 anos, dous monxes franciscanos, un moi veterano e sabio, e un novicio, chegan a unha abadía illada no norte de Italia para un debate relixioso con homes do Papa e da Inquisición. Pero cando chegan resulta que acaba de morrer un dos monxes, e morren varios máis mentres están alí.

O monxe veterano, chamado Guillermo de Baskerville (como homenaxe a Guillermo de Occam), e interpretado maxistralmente por Sean Connery, como é habitual nel, dirixe as investigacións dos asasinatos, a pesar de que os inquisidores e os homes do Papa non poden soportalo, debido á súa intelixencia e liberdade de pensamento.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 04-02-2019 23:28
# Ligazón permanente a este artigo
Mar de Oza
Acabo de ver no Fórum Metropolitano un documental encargado pola Asociación de Veciños de Oza, Gaiteira e Os Castros (que organiza tamén este ciclo de proxecións), titulado "Mar de Oza", e que fala sobre que pasará co porto interior da Coruña se, como se di, algún día marcha todo para o porto exterior, e se lle poden dar novos usos.

Non me gustou demasiado, o son non era demasiado bo, participaban unhas cantas persoas, e en troques de alternar as súas imaxes para quitarlle certa monotonía, non, se agrupaban as da mesma persoa, que despois case non volvía aparecer. Ademais, falábase dalgunhas cousas que eran colaterais, como a limpeza da ría do Burgo, e por momentos, parecía algo propagandístico dalgún partido político.

Nada, había boa intención, ademais formaba parte do interesantísimo proxecto Cultura de Barrio, pero creo que o resultado foi algo máis mediocre do que me gustaría. Cousas que pasan.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 14-01-2019 23:14
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal