Viaxes O Lóstregho


Furancho Oficial de Cabañas & Catoira Travels
A partir deste santo día de Nadal do ano 2006 este vai ser o Furancho Oficial da xa célebre axencia de viaxes perralleiros Cabañas & Catoira Travels. Este e-zulo está especialmente deseñado para todos aqueles infelices ós que xa non lles carbura ben o 4 Latas, que xa están cansos de viaxar con AirZambia ou que levan toda a vida facendo auto-stop en carromato. Chegamos a un punto onde a xente moderna quere viaxes modernas, opinións modernas e visións modernas. Pois ben, para estes últimos non é esta páxina. Estes deben ir á páxina da COPE. Neste "fotolog" haberá fotos das nosas viaxes, comentando diferentes aspectos e anécdotas vividas. Recomendaremos lugares e esperamos que todo o mundo o pase ben e teña ganas de repetir a visita.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

O mel non caduca
Ibuprofeno Teatro é, na miña opinión, unha das mellores compañías galegas na actualidade. Se non me equivoco, os seus responsables son Santiago Cortegoso, que escribe e dirixe, pero case nunca actúa, e Marián Bañobre, que sempre actúa e algunhas veces bota unha man nalgún dos outros labores.

Nesta ocasión a obra que teñen en xira é “O mel non caduca”, escrita por Santiago, e na que actúan Marián e Avelino González, home todo terreo do teatro galego pero que tampouco fai de actor en tantas ocasións, aínda que o fai sempre moi ben.

As obras desta compañía sempre teñen un fondo pouso ideolóxico esquerdista e progresista co que, obviamente, estou moi de acordo. Nesta ocasión non o é menos, apostando pola defensa do medio ambiente e intentado pisar outros terreos con analoxías e metáforas.

Os personaxes interpretados por Marián e Avelino son irmáns e xúntanse de novo, porque non semellan facelo con moita frecuencia, despois da morte da súa nai. O seu pai xa morrera moitos anos antes, e a nai vivía soa na aldea, á que eles ían moi pouco, aínda que agora añoran a súa infancia e maldin o seu afastamento da natureza e a vida na cidade. Como anécdota, que pode explicar o título da obra, a irmá cóntalle ao seu irmán, que chegou unhas horas máis tarde, ao saber a triste noticia, de que a súa nai pasou tres semanas morta na cociña antes de que ninguén se decatara, e de que tiña unha colmea de abellas na cociña, detalle que lles estrañou bastante.

Esa historia cóntase nalgúns momentos da obra, noutros faise un alegato a favor da natureza e do medio ambiente, como xa dixemos, e noutros, xusto ao comezo e ao final, saen disfrazados de apicultores que viven nun mundo futuro aparentemente insalubre, e están intentando atopar un especimen ou o ADN dunha antiga abella, especie desaparecida hai tempo e que saben que era esencial para o mantemento dos ecosistemas naturais, que están intentando restaurar.

E debemos rematar cun comentario sobre o teatro pos-COVID. O confinamento comezou o 14-marzo, e aínda que tivera outras oportunidades, que non aproveitei, era a primeira vez que ía ao teatro despois desa época, así que xa levaba máis de seis meses de abstinencia. Estivo ben reencontrarse de novo no patio de butacas do Fórum Metropolitano. Pero me chamou a atención a distancia social, por escasa. A entrada era lenta e en ringleira, con xel hidroalcólico e cubrindo un formulario para facilitar o rastrexo se aparece algún caso, e cando entrabas, en función do número de persoas do grupo, asignábanche un lugar. O caso é que eu esperaba algo máis de espacio interpersoal, ringleiras libres, ou algo así, e algo diso había, pero menos do que esperaba. De cando en vez, unha ringleira libre. Por exemplo, na fila diante e detrás miña, había persoas xusto na butaca en diagonal, que estaban a 1 metro de distancia, como moito, sendo xenerosos. Non son eu nada quisquilloso neste tema, pero pensei que serían algo máis restrictivos nese aspecto. Que non pase nada, espero.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 20-09-2020 08:51
# Ligazón permanente a este artigo
25 anos de poesía galega 1975-2000

Xa teño falado aquí máis veces da Colección Biblioteca Galega 120 que a Voz de Galicia sacou no ano 2002, cando se cumprían 120 anos de existencia do xornal. Dirixida por Tucho Calvo, son 120 exemplares co máis granado da historia da literatura galega, por orde cronolóxica.

Comecei a lela por orde máis ou menos cando rematei de conseguilos todos (porque non me falta ningún) que foi xa naquel mesmo ano. Estiven uns anos a bo ritmo, pero algún tempo despois, supoño que en torno a 2008-2010, tiven un parón ben longo, por exceso de traballo. Penso que hai un par de anos retomei a lectura onde a deixei, ía máis ou menos pola metade.

Todo iso está moi ben, e amosa o sistemático e se cadra algo maniático que son. Pero como leo bastante e ás veces xa non lembro se lin unha obra ou non en canto pasan uns anos (sobre todo se esa obra non me di nada), ser así de rigoroso axúdame a saber se estou lendo por primeira vez ou relendo (que tampouco sería tanto pecado, se a obra está ben, pero sempre prefiro historias novas).

Por se non o credes, o outro día decateime que na primeira parte desa colección está “A xente na barreira” de Ricardo Carballo Calero, o autor homenaxeado este ano co Día das Letras Galegas. Este ano, vendo as publicacións da súa obra, sopesei a posibilidade de mercar algunha das súas novelas, e esa é unha das máis destacadas. Ata que me decatei de que debín ler esa novela polo ano 2005-2006, pero non o lembraba en absoluto. Así que mellor ir en orde.

Todo este rollo é para explicar é que, seguindo esa orde, ás veces teño que “tragarme” (porque teño bastante aguante) cousas que non me agradan. Cheguei aos volumes 75 e 76, que son unha antoloxía de Poesía Galegas dos anos 1975-2000, deseñada polo profesor da UDC Luciano Rodríguez. A poesía non me chista nada, só me agrada a boa poesía ben musicada, pero así, a pao seco, fáiseme moi dura. A poesía clásica non contemporánea aínda a soporto algo, coa súa rima e a súa musicalidade, pero a contemporánea é moi elevada para a miña alma simple.

Nesta antoloxía, a inmensa maioría dos autores e autoras naceron en torno ao ano 60, ou pouco antes ou pouco despois, ou sexa, que teñen agora en torno aos 60 anos. Así temos poemas de Alfonso Pexegueiro, Marica Campo, Pepe Álvarez Cáccamo, Darío Xohán Cabana, Xulio Valcárcel, Xabier Seoane, Claudio Rodríguez Fer, Manolo Rivas, Pilar Pallarés, Antón Reixa, Luís Villalta, Lois Pereiro, Miguel Anxo Fernán-Vello ou Ana Romaní. A inmensa maioría deles seguen vivos, agás Ramiro Fonte, Luísa Villalta, Lois Pereiro, Eusebio Lorenzo Baleirón e Fiz Vergara Vilariño.

Saúdos.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 17-09-2020 21:54
# Ligazón permanente a este artigo
As aventuras de Jeremiah Johnson
Por fin conseguín ver esta película completa, tamén levaba tempo detrás dela. Foi dirixida en 1972 por Sidney Pollack para total lucimento do seu amigo Robert Redford, que non o fai nada mal. Polo visto, está baseada nun par de novelas de temas afíns, e que falaban dun persoeiro que existiu realmente.

Jeremiah Johnson, que polo visto estaba loitando na guerra entre Estados Unidos e México, aínda que na película só se fai unha pequena referencia a ese feito, marcha e vaise ás Montañas Rochosas no que agora é o estado de Colorado. Parece que a vida nas vilas e cidades non lle convencía demasiado, e prefería irse a vivir só nas montañas. Iso sucedeu a mediados do século XIX.

En principio, vai para alí cun grande respecto pola natureza e polas xentes que xa habitan nesas zonas, como algúns brancos coma el, cos que se vai atopando, e con algúns indios de varios clans diferentes. A súa intención é vivir da caza e vender as peles, ao principio cústalle un pouco, como é normal, pero vaise afacendo.

Os indios cos que máis se atopa son os “corvos” (etnia crow) e os “cabezas chás” ou “cabezas lisas”. Precisamente, nun encontro con esta última etnia, sucede algo estrañísimo. Vai a negociar con eles con outro cazador branco. E atópanse cun xefe indio moi culto que sabe falar francés. El non o fala, pero o outro cazador branco si. E case sen saber como, atópase casado cunha filla do xefe indio chamada “Cisne”. Ademais diso, nun dos encontros con brancos, vese “obrigado” a levarse a un neno dunha familia que fora case masacrada por completo, e o rapaz non fala nunca. Cisne e o neno son a súa nova familia, e constrúe unha cabana para eles.

Un día, ten que acompañar a un grupo de brancos que queren cruzar as montañas para axudar a uns compañeiros que quedaron atrapadas nelas no inverno. Marcha con eles, bastante a disgusto, e cando volve á súa cabana, mataron á súa muller e ao seu fillo adoptado. Isto provoca un ataque de venganza nel e mata a case todos os integrantes dun grupo de indios “crow”, que atopa pouco despois. Escapa un deles e créase a lenda de Jeremiah Johnson. A partir dese intre, esa etnia india, en vez de mandar un grupo numeroso para acabar con el, como farían outras etnias, vai mandando guerreiros de un en un, que teñen como misión matalo, pero ninguén o consegue. Polo que se ve na última escena, na que un indio o saúda con respecto dende a distancia, parece que os indios o aceptaron e perdoaron a falta.

Non sei que dicir. Resúltame moi difícil entender esa forma de vida e que pode levar a unha persoa a adoptar ese durísimo hábito. Estes estadounidenses están chalados.

Saúdos.



Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 17-09-2020 08:35
# Ligazón permanente a este artigo
O terceiro home
Polo que acabo de localizar neste mesmo blog, a comezos de 2010 vin esta película na miña casa, porque supostamente a teño nalgunha colección de DVDs, pero agora mesmo non sei onde pode estar, terei que buscar máis.

Vina onte e soábame moito a trama, pero non tanto a maioría das imaxes, nin algún dos personaxes secundarios. Xa hai 10 anos gustoume moito o traballo de Trevor Howard, actor que estou descubrindo nestes últimos anos.

Onte entereime dunha polémica con respecto a Orson Welles. Xa era un afamado director, creo, e algunha vez comentou que lle deixaran facer suxerencias para rodar as poucas escenas nas que aparece o seu personaxe, o eixe da historia. E algúns malintencionados deron a entender que co-dirixira esas escenas, quitándolle valor ao traballo do director Carol Reed.

Para as que non a vírades, está ambientada na Viena xusto despois da II Guerra Mundial, que aínda ten algúns edificios en ruínas. Holly Martins, escritor de novelas baratas sen un peso, chega a Viena invitado polo seu amigo da infancia, Harry Lime, que lle ofrece un traballo.

Pero o primeiro que se atopa Holly ao chegar a Viena é a morte do seu amigo. Fala con todos os seus amigos, pero a morte parece bastante estraña e incomprensible. Algo ule a podre en torno ao seu amigo Harry, de quen lle din que era un contrabandista bastante perigoso, pero el non quere crelo.

A historia vaise desenvolvendo e resulta que Harry non está morto, senón que finxiron a súa morte para librarse dos seus perseguidores. Quen morre no seu lugar é un colega ao que nalgún momento se fai referencia como o "terceiro home", xa que algún dos testigos do estraño accidente fala de que tres persoas estaban xunto ao cádaver xusto despois da morte, mentres que outros falan só de dúas.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 16-09-2020 08:31
# Ligazón permanente a este artigo
Annie Hall
O outro día tamén puiden ver unha película que non lembro ter visto nunca e que me atraía bastante, por todo o que dicían dela. A película é “Annie Hall”, dirixida en 1978 por Woody Allen, e protagonizada por el mesmo e Diane Keaton. Uns anos antes foron parella na vida real durante un par de anos, e todo parece indicar que a película recrea aquela relación e ruptura.

A película resulta bastante simpática, pero tamén me resultou algo pesada por momentos. Ou ao mellor non foi iso, senón que o choque de dous personaxes tan neuróticos como os que eles representan, aínda que faga graza, ás veces xa é excesivamente cargante.

Por dicir algo, volvemos cos líos respecto ao título. Xa vedes que o título orixinal en inglés acabou sendo “Annie Hall” (non sei por que só o nome da muller, buf, iso con Woody Allen pode dar para un libro). Antes diso, o director propuxo varios, pero a productora decidiu que acabara sendo ese. En España tamén, pero en varios países hispanoamericanos, que moitas veces fan traducións estúpidas, esta vez optaron por “Dous estraños amantes”, que tampouco é que estea tan mal, polo menos puxeron aos dous integrantes da parella á mesma altura.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 13-09-2020 14:04
# Ligazón permanente a este artigo
Dredd
Dende hai uns días, na plataforma de R, o canal que pode verse en aberto é SyFy. Parece que está especializado en ciencia ficción e cousas parecidas. Nunca vira nada nese canal, e o día que o atopei por primeira vez, cadrou que botaban unha película que podía ter certo interese.

A película é “Dredd”, foi dirixida en 2012 por Pete Travis, e foi protagonizada nos papeis principais por Karl Urban, Olivia Thirlby e Lena Headey, totalmente descoñecidos para min ata o momento, aínda que parece que algúns deles xa apareceron en grandes superproducións como “O Señor dos aneis” ou “Xogo de tronos”. De feito, o actor principal é totalmente irrecoñecible, xa que só se lle ve a boca e o queixo. Ao principio eu tiña unha certa confusión, porque me soaba a película “Xuíz Dredd”, que foi protagonizada en 1995 por Sylvester Stallone, e que está baseada no mesmo cómic, entereime despois de todo isto.

A trama é moi simple e plana. Nun futuro bastante chungo, toda Norteamérica vive nunha megalópole que vai dende Boston a Washington DC, onde viven uns 800 millóns de persoas. Nesa cidade, moitos edificios están en ruínas, e os únicos habitables son unhas torres impoñentes, algo espaciadas entre sí.

A xustiza e control dos delitos, que están disparados, é exercida por uns tipos chamados “xuíces”, que son algo así como policías case invencibles, que xa xulgan eles mesmos sobre a marcha, para aforrar trámites. Como é lóxico, non caen moi simpáticos. Parece que un dos de máis prestixio é Dredd. Asígnanlle a unha xuíza novata chamada Anderson, que destaca por ser mutante e ter poderes para ler na mente das outras persoas. Por esa razón, excepcionalmente, é a única xuíza que non leva a cabeza cuberta, para non interferir neses poderes. Sae ao comezo da xornada de aprendiz con Dredd.

Reciben unha alerta de que nun deses edificios impoñentes, o Peach Trees, acaban de caer tres cadáveres despeluxados ao patio central, causando o terror en toda a xente que anda por alí. Van alí para solucionar o problema. Quen os matou e os tirou é unha organización delictiva que produce unha nova droga e que domina ese super-edificio e que se aloxa nas últimas plantas, que ten unhas 200.

En canto entran os dous “xuíces” para investigar o caso, a organización, liderada por unha despiadada muller chamada Ma-Ma, pecha todos os accesos do edificio, para desfacerse dos xuíces. Como vedes, non son un prodixio de amabilidade. E a partir de aí, non hai moita historia. Un mogollón de xente perseguíndoos, e eles dous defendéndose como poden. Xa suporedes quen gaña ao final, claro.

A película é pura casquería, efectos dixitais e deseño ultramoderno, pero tampouco me sorprendeu o máis mínimo, xa supoñía que sería algo así. Si teño que recoñecer que houbo algunhas escenas onde se recrearon para darlle un acabado visual moi atractivo, e non lles quedou mal. Por exemplo, a primeira vez que sae Ma-Ma, está dándose un baño nunha bañeira, ergue a man e vense as gotas que saen salpicadas, todo isto a cámara lenta. O efecto visual está logradísimo, non se pode negar. Pero pouco máis se pode destacar dela.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 13-09-2020 14:03
# Ligazón permanente a este artigo
O escano baleiro
Acabo de ler tamén o libro número 46 (remata no 50) da magnífica colección que sacou Biblos Clube de Lectores nos primeiros anos da súa andaina. Titúlase “O escano baleiro. No Courel con Uxío Novoneyra ” e foi escrito polo poeta Xulio López Valcárcel.

En Parada, no corazón da Serra do Courel, atópase a casa natal e familiar do poeta Uxío Novoneyra, que agora é a súa casa-museo. Hai un par de anos andaba eu facendo sendeirismo pola zona, e unha tarde tivemos algo de tempo, pasamos por alí e tivemos a inmensa sorte de que nos ensinou a casa Uxío Novo, o fillo do célebre poeta. Xunto á porta principal hai un grande banco de madeira. Ese é o “escano baleiro” ao que se refire o título deste libro.

Xulio López Valcárcel, que é unha persoa encantadora, fala do seu amigo poeta, e para facelo, traza unha especie de biografía do mesmo, aproveitando para glosar as belezas da Serra do Courel. A poesía de Uxío a min cústame bastante, aínda que por sorte xa foi musicada por algúns grupos galegos que ma fixeron máis dixerible. E lendo sobre o Courel sempre o paso ben, lembrando os marabillosos momentos que pasei alí.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-09-2020 12:39
# Ligazón permanente a este artigo
O apartamento
Por fin conseguín ver completa esta fantástica película. Levaba varios anos detrás dela (sen facer moito esforzo, tamén é certo). Foi dirixida en 1960 polo xenial Billy Wilder, e os tres papeis principais son protagonizados Jack Lemmon, Shirley MacLaine e Fred MacMurray, pero acompañados duns secundarios tamén moi solventes.

Supoño que todos sabedes de que vai a película. Nunha grande empresa de Nova Iork, hai un empregado que é moi popular, especialmente entre varios cargos intermedios, e que lle falan marabillas aos xefes superiores, propoñéndoo sempre para un ascenso. Por que? Pois porque é solteiro, ten un pequeno apartamento ben xeitoso, e eses cargos intermedios lle piden prestado o apartamento algunhas noites para as súas aventuras extramatrimoniais. El debeu comezar a facelo pensando que sería algo puntual, pero a estas alturas xa lle piden o piso con frecuencia, con pouca antelación, e algunhas noites el ten que durmir fóra e resfríase por despistes no intercambio de chaves.

El vai ascendendo de cargo debido a esa popularidade, e o xefe máximo de persoal o convoca para ver de onde esa popularidade. Pero xa o sabe perfectamente, e o chantaxea para comezar el tamén a utilizar o apartamento. Casualmente a relación do xefe (unha de tantas) é cunha ascensorista da que tamén se está namorando o noso modesto empregado. E claro, aí todo se lía.

Sen destripar demasiado, a rapaza vese desprezada polo xefe, e decide suicidarse cunha sobredose de pastillas para durmir no apartamento onde se atopan agora. Sen saber que é onde vive ese simpático empregado co que cada vez se leva mellor. Por unha sucesión de coincidencias, o empregado reacciona axiña e consegue que lle salven a vida.

En definitiva, un guión fantástico, moi ben tramado e que fai que as dúas horas de película pasen nun suspiro. Non sei se pode facerse algunha reflexión sobre se a historia está baseada na realidade ou non. Como sabedes, Estados Unidos é un país que detesto (aínda que non queda moito máis remedio que tragar algúns dos seus produtos culturais, e este está moi ben), e non sei se esta historia podería ter pasado noutro lugar, supoño que si. Coa tendencia que teñen alí a casar e divorciar moitas veces, está claro que a infidelidade debe ser deporte nacional, e ao mellor hai ocasións nas que pasan estas cousas. Pero tamén teñen cartos para facer esas cousas en hoteis ou moteis sen tocarlle as narices a modestos empregados, aínda que tamén pode que haxa xente que estea disposta a ascender na súa empresa dese xeito, polo competitivos que son. Ou sexa, que non sei se hai algo de parecido coa realidade, pero coñecendo a eses chalados, non é descartable.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-09-2020 12:38
# Ligazón permanente a este artigo
A cidade de ouro do Capitán Nemo
Nos últimos días deste atípico verán, revisando a programación das cadeas de televisión, topei cunha película de título e tema suxerente, e probei. A película se titulaba “A cidade de ouro do Capitán Nemo”, foi dirixida por un tal James Hill en 1969, e os actores máis célebres eran Robert Ryan e Chuck Connors. Parece ser unha secuela británica da historia de “20000 leguas de viaxe submarina”. Como as historias de Xulio Verne me parecen interesantes, e especialmente esta, e tamén o personaxe do Capitán Nemo e o submarino Nautilus, animeime.

Está un barco navegando e naufraga debido a unha tormenta. Varios dos tripulantes non poden subirse ás balsas salvavidas, e comezan a caer cara ao fondo do mar, onde lles esperaría a morte. Pero nese momento aparecen uns submarinistas, reanímanos co aire das súas bombonas de osíxeno, e lévanos para un submarino. Ese submarino é o Nautilus, comandado polo mítico Capitán Nemo. Como a historia está ambientada no século XIX, todo resulta novidoso e extraordinario para os seis náufragos que salvaron a vida de xeito milagreiro.

E moito máis incrible resulta cando, en vez de vagar continuamente polos fondos submariños no Nautilus, os levan a Templemar, a cidade de ouro submariña que construíron (de feito, o título orixinal da película traducido é “Capitán Nemo e a cidade submariña”, neste caso non fai referencia á que sexa de ouro, aínda que ten bastante importancia na trama).

Se non lembro mal, o barco que naufragou era estadounidense, e levaba a persoas desa nación a Gran Bretaña. E iso pode explicar en parte, aínda que con outros países pasaría algo similar, supoño, a sensación que causa en varios deles que absolutamente todo sexa de ouro, entre outras cousas porque explican que ao separar as moléculas da auga para conseguir osíxeno, o residuo que aparece é ouro, e que xa non saben onde metelo, ata teñen un depósito de chatarra dourada, que deslumbra a varios dos náufragos.

Os náufragos son seis: un senador estadounidense, a que podería ser a súa parella e o seu fillo, un enxeñeiro claustrofóbico ao que lle falta o aire na cidade, e dous tipos moi avaros que son os principais alucinados da abundancia de ouro, e cuxa codicia se dispara. O enxeñeiro só quere marchar de alí, e provoca un accidente que puido destruir á cidade, pero ao final só provoca uns certos desperfectos e acaba coa súa propia vida. Os dous avaros están sempre pensando en coller todo o ouro que poidan e marchar para facerse ricos na superficie. A muller e o rapaz están bastante a gusto en Templemar e acaban ficando alí. O senador tamén estaba bastante a gusto alí, incluso estaba comezando a facer moi boas migas cunha profesora da escola submariña, pero consegue escapar porque ten importantes labores que desenvolver na superficie. Por certo, a vida alí abaixo era absolutamente placenteira, pero algunha xente sempre quere máis.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-09-2020 09:18
# Ligazón permanente a este artigo
Centauros do deserto
Onte pola noite botaban na cadea de televisión fascistoide Trece “Centauros do deserto”, co seu ídolo machirulo John Wayne, ao que lle teñen moita querencia nesa cadea. Como é unha boa película que tiña ganas de ver de novo, animeime. Hai que salientar que a botaron completa sen un só corte publicitario, iso sempre se agradece.

Pois vina. E agora estaba lendo algunha web onde analizan ou desmenuzan unha infinidade de detalles que son moi difíciles de intuír no visionado normal. Primeiro vou lembrar cal é a trama principal da historia, e despois comento o que atopei nesas outras webs, que me pareceu bastante interesante.

Ethan Edwards (John Wayne) é un antigo soldado confederado que chega á casa do seu irmán en Texas tres anos despois de que acabara a Guerra Civil estadounidense. Nesa casa viven o seu irmán, con quen parece ter unha relación algo fría, a súa cuñada, os fillos dese matrimonio e un rapaz ao que acolleron, que é moi querido pola familia, pero que ten unha certa fracción de sangue indio, e por esa razón Ethan semella tratalo con certa frialdade tamén.

Ao pouco de chegar, uns veciños avisan de que lle roubaron as vacas. Saen todos a buscalas, e atópanas mortas, do cal se deduce que non era exactamente un roubo, senón unha distración. E foi unha tribo india quen o fixo. Cando volven á casa, está totalmente destruída. Cren que morreron todos e que só levaron viva á filla máis pequena, Debbie.

Dende ese momento, fórmase unha partida de homes que saen a buscala. Despois de diferentes aventuras, acaban quedando só dous, Ethan Edwards e Martin Pawley (ademais de sobrenome dun famoso astrónomo e crítico de cine galego, na película protagonizado por Jeffrey Hunter). A búsqueda dura cinco longos anos, incluso pasan por casa duns veciños nalgunha ocasión e manteñen certa correspondencia epistolar con eles nese tempo, o que permite incluso que Martin estea medio comprometido para casar coa filla deses veciños.

Despois de idas e voltas, acaban atopando a Debbie, que xa está moi integrada no pobo e costumes comanches, e non ten claro se quere volver ao mundo dos brancos ou quedar cos indios. Martin non ten dúbidas nese aspecto e intenta convencelo, pero Ethan, que non quere demasiado aos indios, ten dúbidas sobre se debe levar de volta a Debbie, ou se debe matala, como quere facer co resto dos comanches.

Como comentario adicional, salientar a escena inicial e final da película, moi similares. Nos dous casos, vese a paisaxe do deserto texano no centro da imaxe a través da porta da casa, enmarcada na escuridade do interior, que é de onde se toma a imaxe. Ao comezo, a cuñada de Ethan sae da casa porque lle parece ver un xinete que chega nun cabalo. Ao final, ao traer a Debbie de novo ata a casa dos veciños, vese dende o interior da casa como van chegando, e a porta péchase (e fai a escuridade total) cando Ethan está marchando de novo.

Despois sempre está ben falar do lío dos títulos. O título orixinal é “The searchers”, que poderíamos traducir como “Os buscadores” ou “Os exploradores”, título moi acaído á temática da película. En español inventáronse “Centauros do deserto”, que non ten moito sentido, porque a metáfora dos homes a cabalo como centauros non está mal, pero o problema é que todas as películas do Oeste están cheas de “centauros do deserto”, non serve para distinguir nada. En parte de Hispanomérica a titularon “Máis corazón que odio” (totalmente absurdo). E en Europa fixáronse moito na figura da nena secuestada. En Portugal titulárona “A desaparecida” e en Francia algo así como “A refén do deserto”.

Pois ben, mirando nunha web desvelan moitas cousas moi interesantes que poderían explicar detalles da película que non se captan demasiado se non tes un par de doctorados:
- Era soldado confederado, do que se deduce que era racista (máis ou menos, pero algo), e iso pode explicar a inquina que lle ten aos indios.
- A relación co seu irmán era fría, seguramente por iso, pero tamén porque Ethan parece estar namorado da súa cuñada, e todos parecen sabelo.
- Foise á guerra para evitar o escándalo amoroso, perdeu a guerra, e estivo tres anos máis loitando contra os indios en México, porque unha medalla que lle dá a Debbie é dalí. Seguramente por esa razón coñece ben a lingua e costumes indias, e os odia bastante.
- Unhas moedas novas recén acuñadas que exhibe en varios momentos parecen indicar que neses tres anos “perdidos” foi un foraxido que asaltaba bancos.
- É un heroe perdedor que non ten ningún lugar ao que ir. A casa da súa familia máis cercana xa non existe, e tampouco podía estar alí moito tempo, porque a relación era moi tirante. E a película acaba con el marchando sen entrar na casa á que trae a Debbie.

Outra cousa que me chama a atención é a carreira cinematográfica de Jeffrey Hunter, un dos actores destacados da película. Nos últimos tempos atopeino facendo grandes papeis en varias películas, e non me explicaba por que non foi máis famoso posteriormente, realmente tivo mala sorte. Nun intervalo de só 5 anos protagonizou “Centauros do deserto”, “O sarxento negro” e “Rei de Reis”. Tiña 30 e poucos anos cando sucedeu isto, e apuntaba moi boas maneiras. Pero na década dos 60 non soubo escoller ben os seus papeis. E a finais dos 60 unha sucesión de accidentes nas rodaxes e outros contratempos parecidos levouno á tumba. Éche o que hai.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 31-08-2020 12:51
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal