Viaxes O Lóstregho


Furancho Oficial de Cabañas & Catoira Travels
A partir deste santo día de Nadal do ano 2006 este vai ser o Furancho Oficial da xa célebre axencia de viaxes perralleiros Cabañas & Catoira Travels. Este e-zulo está especialmente deseñado para todos aqueles infelices ós que xa non lles carbura ben o 4 Latas, que xa están cansos de viaxar con AirZambia ou que levan toda a vida facendo auto-stop en carromato. Chegamos a un punto onde a xente moderna quere viaxes modernas, opinións modernas e visións modernas. Pois ben, para estes últimos non é esta páxina. Estes deben ir á páxina da COPE. Neste "fotolog" haberá fotos das nosas viaxes, comentando diferentes aspectos e anécdotas vividas. Recomendaremos lugares e esperamos que todo o mundo o pase ben e teña ganas de repetir a visita.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Lugrisiada
Como anunciei a comezos de verán, durante case 6 meses puido verse na Coruña unha magnífica exposición sobre o pintor Urbano Lugrís, o que a min máis me gusta. A exposición remata o domingo 3 de setembro de 2017.

Fun ver a exposición a comezo do verán, volvín estes días, e ademais fun tamén ás dúas visitas guiadas: a primeira á obra agora titulada "Vista da Coruña 1669" (que estivo durante anos no Café Vecchio, da rúa Real, e agora está na sede de Abanca), e a segunda á exposición en si, na sede de Afundación. Estouna gozando.

Pois non sei que moito máis dicir deste autor. Gústame moito a súa paleta de cores, o surrealismo, os motivos mariños con baleas, sereas, edificios antigos en ruínas en fondos submariños, naufraxios, etc. É dicir, ten un sentimento moi romántico de querencia polos ambientes exóticos, as ruínas do pasado...

Hai tantos cadros que me flipan, como "Habitación do vello mariño" (está en Vigo e non veu a esta exposición), "Anticuario do porto" (si que está aquí), "Mosteiro de Caaveiro" (creo que xa o coñecía pero esta vez fixeime máis e flipei) e tantos outros.

Incluso me lin completos estes días un par de libros que merquei no ano 2008. Aquel ano cumpríanse 100 anos do seu nacemento e houbo exposicións sobre el tanto na Coruña como en Vigo. A excusa para esta foi teoricamente a restauración do mural antes mencionado. E botando contas, no 2023 cumpriranse 50 anos da súa morte, así que espero que haxa máis exposicións conmemorativas.

Saúdos.




Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 30-08-2017 17:15
# Ligazón permanente a este artigo
Todos somos necesarios
O outro día vin na 2 unha película española dos anos 50, cousa bastante habitual na súa programación a comezos da semana. Chamoume a atención a temática, así que fixen o esforzo, e non me desagradou.

O título da mesma era "Todos somos necesarios", foi dirixida por José Antonio Nieves Conde no ano 1956 e os protagonistas principais son o actor español Alberto Closas e o italiano Folco Lulli.

Pero o elenco de actores e actrices é unha das primeiras curiosidades desta película, para min totalmente descoñecida. Polo visto, foi unha coprodución hispano-italiana, e o elenco actoral foi moi internacional, basicamente europeo. Iso si, eu só fun capaz de recoñecer a Alberto Closas e a Manuel Alexandre (fai un papel moi secundario durante uns breves minutos). Nin sequera a estrela italiana, Folco Lulli, non me soa absolutamente de nada (nin o nome nin a cara). E os actores e actrices estranxeiros resúltanme totalmente descoñecidos.

A historia é interesante. Tres homes rematan as súas penas de prisión no mesmo instante. Un deles é un doctor que foi inhabilitado por un erro grave no exercicio da súa profesión. Outro é un funcionario que fixo un pequeno desfalco para poder casarse. E o terceiro é un ladrón que di que axiña volverá ao cárcere. Os dous primeiros saen da prisión totalmente desesperanzados e convencidos de que a sociedade lles dará as costas.

Suben a un tren que viaxa nunha nevada e treboenta noite pola península. Xa hai unha certa tensión porque no tren se mesturan persoas de diferente condición social, e esa tensión vese claramente, por exemplo, no vagón restaurante.

Pero casualmente conflúen dúas circunstancias que poñen a proba ás persoas que van no tren. Por unha banda, o tren ten que parar porque hai tanta neve sobre a vía que non pode seguir avanzando, cando faltan só 10 km para a seguinte estacións. Pola outra, un neno duns 8-10 anos, que é fillo da persoa máis rica que vai no tren, está moi mal de saúde e témese pola súa vida porque parece ter difteria e xa non consegue respirar.

Un cura que volve das misións brevemente e que vai no tren ofrécese para axudar, viu facer algunha vez a operación que é necesaria, pero pide que busquen a algún médico no tren. Aparentemente non hai ningún, ata que descubren que un dos ex-presidiarios (interpretado por Alberto Closas) é médico.

Ante o estupor de todos, el négase a operar, di que está inhabilitado e está convencido de que a mesma familia que lle pide facer ese esforzo serían os primeiros en denuncialo se algo sae mal, como lle pasou anteriormente.

Todo o mundo colabora prestando o que pode para que a operación se poida facer coa maior comodidade no vagón-restaurante, e cando xa o cura ía intentar facer o corte necesario (pero que o pon tremendamente nervioso porque sabe que non é a persoa máis preparada para facelo), o médico inhabilitado accede a colaborar para salvar a vida do rapaz.

Obviamente, todo sae ben. Pero ese cambio de opinión e outras cousas que suceden na historia (xa fixen un bo spoiler, pero outras cousas interesantes non as contei, que non hai sitio para todo) permiten ver a tremenda hipocresía das persoas que ían no tren (e polo tanto da sociedade), que supoño que era o que pretendíano os artífices da película.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 30-08-2017 17:04
# Ligazón permanente a este artigo
Romería de Santa Margarita
A última fin de semana remataban as festas da Coruña coa Romería de Santa Margarita, como tradicionalmente.

Había anos que non ía por alí, pero ultimamente a programación de concertos está volvendo a convencerme, así que estou volvendo por alí, aínda que só aos concertos.

Había interesantes grupos tanto o sábado como o domingo. Pero as actuacións do domingo quedaron suspendidas porque comezaron as treboadas, así que nos perdemos a Samarúas e Luar na Lubre, coas novidades na súa formación.

En canto ao sábado, que si me acheguei por alí, non fun ao concerto de Pablo Díaz, que fai un magnífico traballo na música infantil, e tampouco me quedei ao último concerto de Radio Cos, que xa era moi tarde, pero xa os vin actuar hai poucos meses no Teatro Rosalía, cando presentaban o seu último disco.

Os que si vin, e tiña ganas, porque era a primeira vez e oíra falar moi ben deles foi "A banda das crechas". É dicir, a xente que se reúne os mércores na fantástica Casa das Crechas para tocar xuntos. Sacaron un disco no 2010, e tristemente, non puideron traer copias para vender. A ver se a próxima vez que pase por Compostela lles merco o disco no local, porque me gustaron moito. Déixovos un vídeo do seu principal éxito, "Lelelé", unha canción que lle gusta a todo o mundo.

O outro que grupo que vin, e que tamén tiña moitas ganas de ver, por primeira vez, foi Riobó, o grupo vertebrado ao redor da magnífica violinista Begoña Riobó. Gustoume pero tampouco rematou de engancharme. Teñen algunhas cancións que están moi ben, pero outras déixanme moito máis frío, así que non conseguín conectar demasiado ben con eles. Déixovos o vídeo de "Fox", a canción estrela do seu primeiro disco, que tamén lle gusta a todo o mundo.

Saúdos.





Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 30-08-2017 16:44
# Ligazón permanente a este artigo
A república dos soños
Para rematar este magnífico verán lector, enfronteime á novela "A república dos soños" da escritora brasileira Nélida Piñón. Ela é filla de emigrantes galegos da zona de Cotobade, e nesta magna obra (cerca de mil páxinas) recrea algo parecido á chegada da súa familia ao Brasil a comezos do século XX.

A novela trata sobre unha familia formada por unha parella de galegos que chegaron ao Río de Janeiro nas primeiras décadas do século XX, e como foi a relación entre os seus integrantes e amigos que andaban ao redor. Está moi ben escrita pero está claro que nunha novela tan longa hai altibaixos, así que hai que botarlle peito para poder con ela.

A continuación vou intentar definir aos personaxes principais da novela:

- Madruga: Suponse que o personaxe vertebrador da historia. Naceu en 1900 nunha aldea galega chamada Sobreira (pola orixe da autora, suponse que no interior pontevedrés). Non estaba moi contento na súa terra e sempre soñou con emigrar a América, especialmente a Brasil. Era fillo de Ceferino e Urcesina. Idolatraba ao seu avó Xan, grande contador de historias. Conseguiu marchar aos 13 anos nun barco dende Vigo, grazas á axuda económica e apoio do seu tío Xusto, un tipo bastante desagradable con todo o mundo pero que se conmoveu coa petición do seu sobriño, xa que el tamén tivera unha aventura americana. Madruga tiña moito empuxe e caracter e conseguiu erixir un imperio económico ao calor do cal viviu toda a familia.

- Eulalia: A muller de Madruga. Tamén naceu en Sobreira. Cando Madruga levaba xa 10 anos en Brasil, e xa tiña éxito económico, volveu a Galiza para casar (non parece estar claro que soubera con que muller ía facelo). Cando viu a Eulalia en Sobreira, decidiu que ía ser con ela. Conseguiu convencer a Don Miguel, o pai de Eulalia, que non estaba nada a favor desa voda. Don Miguel era un fidalgo que soñaba co pasado esplendor de Galiza e se consideraba integrante dunha nobreza galega ancestral. Eulalia era unha muller moi relixiosa. En Brasil, estaba sempre acompañada dunha criada negra chamada Odete. A novela comeza co seu anuncio de que vai morrer en breve prazo, e efectivamente así sucede no tramo final da mesma.

- Esperanza: a filla maior da parella. Unha muller salvaxe e indómita, con moito carácter e moi fermosa. Enfrontábase ao pai con frecuencia, eran dúas persoas con moito caracter. Tiña frecuentes aventuras amorosas, e quedou embarazada fóra do matrimonio, así que o pai botouna da casa e non quixo saber nada máis dela, aínda que ela mantiña algún contacto leve coa familia, sobre todo con Eulalia e Odete. A filla chamouse Breta, é a neta de Madruga e Eulalia que máis presenza ten na novela. Esperanza morre nun accidente de coche cando Breta ten 9 anos, e a neta pasa a vivir coa familia. Ao final da novela da a sensación de que o personaxe de Breta, que é escritora, podería ser a personificación da propia autora.

- Miguel: o segundo fillo da parella. Tiña moi boa relación con Esperanza. Era tamén moi guapo e mulleireiro. Intentaba participar na xestión das empresas familiares, pero as súas continuas aventuras con mulleres non lle facían centrarse no traballo. Tiña unha relación moi tirante coa súa muller Silvia (lóxico, despois de todo o anterior).

- Bento: o terceiro fillo da parella. Cando Madruga e Eulalia levaban xa varios anos casados e tiñan os dous fillos maiores, viñeron a Galiza porque querían que o terceiro nacera aquí. Chamouse Bento pero morreu no barco que os levaba de volta ao Brasil. Obviamente, foi un grande mazazo. Pero ao seguinte fillo que tiveron, xa no Brasil, chamáronlle igual. Era o máis dotado para os negocios, e parecía claro que ía ser o secesor de Madruga á fronte das empresas cando el morrese. Pero non parecía ter unha moi boa relación co resto da familia, estaba sempre pensando e dedicado ao traballo.

- Antonia: a cuarta filla da parella. Por algunha razón, era a menos querida por todos. Ademais, casouse cun tal Luís Filho, dunha rancia familia brasileira moi dotada para os negocios. Todos dicían que era un matrimonio de conveniencia para el, e iso facía que Antonia fora aínda menos querida. E tamén dicían que Luís Filho quería apartar a todos os demais para facerse cargo da empresa, estaba moi enfrontado con Bento.

- Tobías: o quinto e último fillo da parella. Polo visto, era un rebelde cunha ideoloxía moi de esquerda, e por iso tiña moitos enfrontamentos co pai. Tamén por esa razón, tiña unha moi boa relación con Venancio (agora falarei del), o grande amigo da familia, con quen incluso viviu nalgún momento.

- Venancio: viña no barco dende Vigo no ano 1913 xunto con Madruga, coñecéronse alí. Non queda claro cal era a súa orixe. Falaba galego regular, e polo pouco que el contaba, podía ser de orixe andaluza ou incluso xitano, pero é todo moi ambiguo e el prefería deixalo sen aclarar. Era o grande compañeiro de Madruga pero tiñan ideoloxías e caracteres totalmente diferentes. Mentres Madruga era impulsivo e emprendedor, el era moito máis paradiño, conformista e estaba sempre lendo. Tanto é así que parecía como se vivira fóra da realidade, estaba obsesionado coa historia do Brasil no século XIX, e nalgúns momentos non estaba claro se sabía en que momento da historia vivía. Viviu ao comezo con Madruga, pero despois foise vivir só, aínda que era visitante habitual da casa familiar.

Penso que non me deixei ninguén nin nada importante. Pois ben, a novela trata, en continuos saltos temporais e espaciais, da historia desta familia (sobre todo, a través da biografía de Madruga) dende 1900 ata 1980, onde parece estar situado o final da novela, coa morte de Eulalia (e a xa inminente de Madruga e, se cadra, de Venancio). Levoume semana e media lela pero, ao rematar, tiña os personaxes moi gravados. Obviamente, en tantas páxinas poden definirse con moita claridade. Sabendo todo o que sabes ao final, semella un pouco milagroso que a familia non saltara polos aires, porque o choque de caracteres é tremendo.

Saúdos.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 26-08-2017 12:33
# Ligazón permanente a este artigo
Rocky
Estes días saldei unha especie de "débeda". Hai xa máis de 40 anos rodouse unha exitosa película que foi seguida por unha saga doutras catro, que todo o mundo viu. Pero eu non o fixera, e aproveitando que un día destes unha cadea de televisión emitiu as cinco películas seguidas, eu animeime a ver a primeira, que dá título á saga: "Rocky".

Escoitáralle a bastante xente con criterio que a primeira era bastante salvable, e que nela, o protagonista principal, representado por Sylvester Stallone, o facía bastante ben. De feito, en varios foros de cine, a nota xeral que lle pon o público ou críticos anda entre o 7 e o 8.

Eu vina, e pareceume nefasta. Se cadra envelleceu mal, que lle pasa a moitas, pero pareceume un pestiño:
- Sylvester Stallone non me gustou na súa actuación. Ou é tonto e aparvado (que tampouco debe descartarse) ou é mal actor, pero a verdade, non é boa elección ningunha das dúas.
- O que estaba claro é que non me ía gustar nada por tratar sobre o boxeo, que é un "deporte" que non me interesa o máis mínimo. E esa épica dos supostos fracasados e da decadencia dese entorno tampouco me chama nada a atención, así que ese fracaso eu xa o tiña garantido.
- O resto de actores tampouco me gustou demasiado, por razóns parecidas ás de Stallone.
- Polo visto, agora utilízanse fragmentos da película como ilustración para a motivación, como nos novos libros de auto-axuda. A verdade, vendo a película, eu non o vin nada claro, nin me motivou o máis mínimo. Son unha serie de personaxes bastante mediocres con intereses bastante mesquiños que non me emocionaron nada.
- Tamén parece ser un alegato sobre o soño americano, pero do máis cutre. Resulta que o campión do mundo de pesos pesados de boxeo, Apollo Creed, ía defender o seu título en Philadelphia. Pero o seu contrincante lesiónase e intentan buscar un novo contrincante. Como ninguén está dispoñible, non se lles ocorre mellor idea que ofrecerlle a posibilidade de enfrontarse ao campión do mundo a un novo valor emerxente da cidade. E nunha especie de catálogo escollen a Rocky Balboa, o "potro italiano", porque o nome resulta moi comercial, cando o tipo peleaba por cartos e non tiña a máis mínima intención de dedicarse ao boxeo (tiña un traballo como cobrador de débedas dun mafioso prestamista local). Ou sexa, unha historia que non a cre ninguén, aínda que nese país de chalados, calquera sabe...

En definitiva, insufrible. Agora xa pasei o sarampelo, pero sei do que estou falando. Unha máis das moitas "xoias" do cine americano para intentar estender a súa "cultura" e os seus "valores" tan mediocres.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 21-08-2017 12:07
# Ligazón permanente a este artigo
Viaxes O Lóstregho visita Amsterdam e outros lugares de Holanda

Si, o nome é correcto. O nome do estado é Países Baixos, pero nós visitamos algunhas das zonas máis coñecidas, e casualmente todas pertencen ás rexións coñecidas como Holanda Setentrional e Holanda Meridional, así que dixen ben: Holanda.

Obviamente, a base estaba en Amsterdam, capital do país (pero non sede do goberno, que está en Den Haag, A Haia, ou como se diga en galego, que non o teño nada claro). Estivemos aloxados no Hotel Espresso, cerca da zona dos museos. Pasamos 4 días e medio dos nosos 6 días completos de estancia na capital, pero fixemos un par de interesantes excursións. O día da chegada puidemos dar un primeiro paseo á cidade dende media tarde. O día da marcha xa non puidemos facer nada. O programa de visitas foi o seguinte:

- Día 1: Visitamos o Rijksmuseum. Eu pensaba que era un museo total ou principalmente de pintura, pero non, é máis xeral, como o Museo Británico ou o Louvre. Non hai arqueoloxía, pero si hai naval, xoias, roupa, mobles, louza, etc. O que máis destaca é a pintura flamenca, pero hai máis cousas. Estivemos ata que nos botaron a todos ás 5 da tarde. E tristemente, facía moi mal día e case todos os museos ou atraccións pechaban case á mesma hora, así que esa parte final do día ficou algo perdida.

- Día 2: Tiñamos intención de ver o museo Van Gogh, pero como a cola era insufrible, deixámolo para máis adiante. Así que nos puxemos a visitar a cidade, que facía mellor día. Visitamos a praza dos museos, o Vondelpark, a zona da praza Leidseplein, a fábrica de Heineken (moi recomendable), subimos pola beira do río Amstel cara ao centro, fomos polo barrio xudeu, visitamos algo do leste da cidade ata o muíño De Gooyer (o máis céntrico e que ten unha magnífica cervexería no baixo), pasamos polo Museo Marítimos e o Museo NEMO para chegar á Estación Central. Un grande paseo.

- Día 3: Este día completamos a visita do resto da cidade, que era case o máis importante. Visitamos cousas no sur e no oeste que estaban entre os tres canais concéntricos que rodean o centro. Visitamos o histórico casco vello, a zona do barrio roxo e o chinés. Unha das visitas que máis nos sorprendeu foi a igrexa de Noso Señor no Ático, igrexa clandestina que ocupaba os últimos andares dunha casa normal. Durante varios séculos, a tolerancia habitual en Amsterdam permitía que cada un rendera o seu culto relixioso na súa casa, con tal de que os templos nos se viran dende fóra, e iso deu lugar a arquitecturas incribles.

- Día 4: Este foi un dos días que saímos, á Gran Holanda, ou sexa, á Holanda do Sur. Primeiro fomos a Rotterdam. Paramos no centro, entre as Casas Cúbicas e o impresionante Markthal. E despois subimos á Torre Euromast, de máis de 100 metros de altura, dende a que se teñen unhas magníficas vistas do centro e do impresionante porto de Rotterdam. Despois visitamos a tranquila e moi fermosa vila medieval de Delft (de onde era Vermeer), e tamén a fábrica da súa afamada cerámica azul (similar á de Sargadelos). E rematamos dando un pequeno tour no bus por Den Haag (mágoa que non puidéramos parar máis), e rematamos en Madurodam, un parque temático con maquetas dos principais edificios dos Países Baixos.

- Día 5: Démoslle un grande repaso á cidade visitando algúns monumentos que se nos escaparan nos días anteriores. E pola tarde visitamos o Museo Van Gogh, no que conseguimos entrar sen ter que aturar ningunha cola. O museo está moi ben, outra cousa é o que se opine sobre a obra deste controvertido autor.

- Día 6: Pola mañá cruzamos no ferry gratuíto ao norte de Amsterdam, para dar un paseíño por alí. E despois demos unha volta nun dos típicos cruceiros polos canais. Ao mediodía collemos o bus para a nosa segunda excursión, á Vella e Rural Holanda. Primeiro fomos a Zaanse Schans, para ver os seus impresionantes muíños de vento, e explicáronos como funcionaba un deles. Despois fomos ao fermoso pobo pesqueiro de Marken, e un xoven zoqueiro explicounos como se fan os zocos típicos holandeses. E nun barco cruzamos á fermosa e tranquila Volendam, onde nos explicaron como se fai o queixo da zona.

Como vedes, a semana non estivo nada mal. Como mágoa, non puidemos visitar a Casa de Anna Frank. Non collemos e era difícil as entradas con antelación, e a cola das entradas no momento tamén era insufrible. Que lle imos facer!!! Pero polo demais, penso que foi unha visita redonda.

Saúdos.
Comentarios (0) - Categoría: Extremadura - Semana Santa 2002 - Publicado o 18-08-2017 00:26
# Ligazón permanente a este artigo
Viaxes O Lóstregho fai sendeirismo na Fonsagrada

A nosa saída anual veraniega para facer sendeirismo este ano foi a Fonsagrada. A parte de ser unha zona montañosa de Galicia que apenas coñeciamos, permitiríanos saldar algunha débeda que tiñamos co concello asturiano de Ibias, onde estivemos hai un par de anos.

Aloxámonos nun dos poucos hostais que hai en Fonsagrada, que está moi orientada aos albergues porque por alí pasa o Camiño Primitivo de Santiago. E aqueles días coincidiu que había na vila o VI Concurso de Tapas. Pensamos que sería un evento menor ou secuendario pero polas noites estaba de bote en bote. A nosa última noite, que xa rematara o concurso, parecía unha vila deserta.

O programa de excursións foi o seguinte:

- Día 1: Pola mañá achegámonos, instalámonos, informámonos na oficina de turismo e visitamos o Museo Etnográfico. Despois de xantar fixemos tres pequenas rutas ou visitas, sinxelas e que eran cerca da capital do concello. A primeira foi visitar a Seimeira (é como lle chaman por alí ás fervenzas) de Vilagocende. Ten uns 40-50 metros de altura, pero este ano leva moita menos auga que outros anos, pola sequía. Despois intentamos facer as pequenas rutas da Porteliña e de Vilarín, pero os camiños están cegados e deben estar desatendidas.

- Día 2: Saldamos a nosa débeda con Ibias. Fixemos a famosa ruta do Desfiladeiro de Bustelín. Comeza na aldea de Ríodeporcos, á que só se pode chegar dende Fonsagrada, collendo unha pista de terra e aparcando do outro lado do encoro do Navia, e alí cruzando por unha ponte peonil (espectacular comezo, non se pode negar). A ruta está moi ben e é algo complicada cando hai chuvia e humidade, pero obviamente non era o caso.

- Día 3: Como a ruta anterior foi algo dura, tiñamos a idea de que este día fora máis suave, pero fóisenos a man. Pola mañá fixemos un fragmento dunha interesante ruta dende a Ponte de Villabol á Ferrería de Vilar de Cuíña, vendo ancorados os ríos Suarna e Navia. Foi bonita e sinxela. E como nos vimos animados, pola tarde fixemos a ruta de Castañoso, que nos recomendaran moito, sobre todo polo Castro de Castañoso, que están escavando nos últimos anos. Esta ruta era algo máis dura do que dicían, non estaba moi ben indicada, e algún tramo era ben revirado e cansino. Pero hai que recoñecer que o Castro de Castañoso é ben espectacular.

- Día 4: Neste día tiñamos previsto facer algunha das rutas que partían de Vilardíaz. Pero como resulta que compartían un tramo, tivemos a brillante idea de facer as dúas, excluíndo xusto o tramo inicial que compartían. A primeira, que dicían que era máis dura e longa, non o resultou tanto, e ver o impresionante Castro do Castelo valeu a pena. Despois de xantar, fixemos a ruta de Pena Guímara, que resultou bastante dura porque percorría as fouces do río Veiga de Logares case a pé de río. Acabamos mallados porque xa levabamos tres días seguidos dándolle moita caña.

- Día 5: Marchamos de Fonsagrada facendo unha sinxela ruta chamada dos Pintores que pasaba por Allonca e Allonquiña. Despois baixamos á Pontenova para xantar e descansar un pouco e voltamos para casa.

Unha nova xeira de sendeirismo polas montañas de Galicia que nos deixou moi cansos, e durante as que moitas veces te preguntas por que non estarás no sofá da casa vendo a televisión. Pero ao final o esforzo compensa, vense cousas marabillosas e recárganse as pilas nucleares.

Saúdos.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 17-08-2017 23:55
# Ligazón permanente a este artigo
Locke
Onte vin unha película da que oíra falar algo. Titúlase "Locke", é do 2014, a dirección e o guión é de Steven Knight e está protagonizada en solitario por Tom Hardy (porque para min as voces en cine non son demasiado traballo actoral, en radio podería ser...).

A verdade é que o guión está moi currado, pero non se mataron en escenarios nin vestiario. Basicamente, todo transcorre en tempo real no coche do protagonista. Vin algunhas opinións que dicían que era a peor película que viran, porque non pasaba nada. Efectivamente, non hai efectos, tiros, mortos, nin nada similar. Só hai conversas por teléfono e algún monólogo. Xa digo, é moi orixinal pero pode resultar algo cansina por esa razón.

Un capataz de obra sae unha tarde do seu traballo no seu coche e recibe unha chamada importante, que o cambia todo. En troques de marchar para a súa casa, que sería o normal, comeza unha travesía que dura un par de horas (aparentemente, de Birmingham a Londres).

A razón é que unha muller, á que apenas coñece, está a piques de dar a luz un neno que é fillo del. Isto débese a que uns meses antes coñeceuna nunhas circunstancias moi determinadas, e tivo un desliz con estas consecuencias. A muller é algo maior ca el e tremendamente insegura, así que está moi nerviosa ante o parto. Obviamente, isto non lle fora comunicado a ninguén.

O que faría en condicións normais sería ir a casa a ver televisado un partido do seu equipo favorito (parece que o Birmingham City). Os seus fillos están esperándoo e incluso a súa muller, que é moito menos forofa, ten posta a camiseta e tenlle preparadas as salchichas que máis lle gustan. Así que enterarse desta noticia non lles vai facer ningunha graza.

Por se non chegara con todo iso, ao día seguinte ía ter, na obra que el dirixía, a descarga de formigón máis grande de Europa, para facer os alicerces dun rañaceos. E avisa ao seu segundo, que non ten a súa experiencia profesional, de que non vai estar. Os seus superiores tamén se enteran e hai discusións moi acaloradas polo tema.

E ademais, aínda hai unha especie de monólogos ou conversas co seu pai (simula como se estivera sentado no asento de atrás no coche), no que lle bota en cara que, independentemente das consecuencias que teña na súa vida, el vai facer o que lle dicta a súa moral. Polo visto, o seu pai tamén os abandonou porque era un borracho e vividor. Pero el non quere dar o mesmo exemplo.

Pois a película é isto. En tempo real, imos escoitando todas as conversas telefónicas que ten dende o seu coche para ir resolvendo toda esta maraña, que non é fácil. Hai que recoñecer que os amantes do cine palomiteiro que poidan caer aquí non creo que soporten máis de 10 minutos. O guión está moi currado e sácalle mogollón de petróleo a unha situación nun escenario moi limitado, ten moito mérito, pero como xa dixen, pode resultar algo cansina.

Saúdos.




Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-08-2017 18:22
# Ligazón permanente a este artigo
O castelo
Acabo de ler un destes novelóns de tema medieval de case 700 páxinas que só me podo permitir no verán ou no Nadal. Titúlase "O castelo" e foi escrito por Luis Zueco, que semella ser un historiador experto no tema.

Cando oín falar del, non dubidei en mercalo (hai xa varios anos), porque o principal da trama xira en torno a un monumento abraiante que visitei hai algún tempo e que lembro con agrado: a construción do castelo de Loarre.

O castelo de Loarre está na provincia de Huesca, na súa parte media, máis ou menos no punto onde remata a cordilleira dos Pirineos e comeza a chaira aragonesa. É xigantesco, ten unha igrexa monumental no seu interior, e está bastante ben conservado (creo que foi así porque apenas entrou en liza na coñecida como Reconquista).

Segundo a novela e a historia, mandouno construír o rei de Pamplona Sancho III, que era posuídor de extensos dominios no nordeste da península Ibérica a comezos do século XI. A súa idea era que este novo castelo fora a punta de lanza da reconquista contra os musulmáns, que tiñan varias prazas fortes na zona, como Huesca e Zaragoza.

Pero claro, xa sabedes que a vida dos reis e das súas familias e cortesanos naquela época era moi azarosa, e durante a prolongada construción desta fortaleza deu tempo a que pasaran moitas cousas.

A principal é que o seu fillo maior, pero fillastro, porque foi antes do seu matrimonio (no que tivo tres fillos máis, entre os que dividiu o seu reino á súa morte), chamado Ramiro, foille concedido o título de conde, pero pouco despois conseguiu o título de rei, Ramiro I, e así comezou o Reino de Aragón.

Iso foi así porque negociou con Roma, que xusto naquel intre estaba intentando introducir o novo rito romano na liturxia cristiá da península ibérica (estaban moi contentos co rito da igrexa visigótica toledana), coa axuda dos monxes de Cluny e o Camiño de Santiago. Entón apoiou a idea de facer este gran castelo de Loarre que comezara o seu pai, e tamén trasladou a capital do seu novo reino a Jaca, por onde pasaría un ramal do Camiño Xacobeo. Xa vedes vaia lío político tiñan nesa zona no século XI.

Por medio duns personaxes de ficción máis ou menos ben novelados, e unha trama interesante, vainos falando dos aproximadamente 60 anos que durou a construción deste castelo. Se non estivestes nel e tedes a oportunidade, non o deixedes escapar.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 25-07-2017 17:12
# Ligazón permanente a este artigo
O secreto de Thomas Crown
O outro día vin pola televisión a película "O secreto de Thomas Crown". Pero polo visto, teño que aclarar que é a versión de 1999 dirixida por John McTiernan e protagonizada por Pierce Brosnan e René Russo. Houbo outra anterior, de 1968, na que actuaban Steve McQueen e Faye Dunaway (que casualmente nesta segunda versión facía o papel de psicóloga do protagonista). Non hai xa que dicir que todos os críticos de cine que a primeira era a mellor e que esta sobraba. Como eu só vin esta...

O caso é que resulta unha película interesante, a trama é máis ou menos retorcida e inxeniosa, e hai varias escenas que resultan tremendamente sorprendentes. Pero si pode dicirse que o resto é un tanto de recheo, e que baixa o nivel neses momentos.

O que está claro é que o guión está pensado para lucimento dos dous protagonistas principais. Todo o demais sobra ou molesta, e a súa falta de intelixencia e glamour desentona do tono xeral que marcan as dúas estrelas.

Thomas Crown está protagonizado por Pierce Brosnan. É un multimillonario que ten a vida máis que resolta e posesións infinitas, éxito na vida e coas mulleres. Obviamente, o papel adáptase bastante ben a el, e cumpre con moita solvencia. Está moi aburrido e decide roubar un cadro de Monet que está nun museo (creo que ese museo non existe na realidade, pero estaría en Nova Iork). Suponse que o rouba para velo tranquilamente na súa casa.

René Russo fai de Catherine Banning, unha detective que traballa para a compañía de seguros que avala ese cadro. É experta en desvelar ese tipo de roubos, e está moi ben pagada porque é moi solvente tamén. Está de máis dicir que, aparte de ser moi fermosa, é tremendamente intelixente e non se lle escapa unha.

Pois aí está a cousa. Thomas Crown rouba un cadro ao comezo da película e Catherine Banning é a única con clarividencia para descubrir que el é o culpable. O resto de policías os presentan como bastante tontos e simples. O que pasa é que, mentres pasa todo iso, comeza a haber unha relación e tensión sexual esaxerada entre os dous protagonistas, e entón a historia xa comeza a retorcerse.

Para min, claramente, a película vale a pena vela principalmente por dúas escenas: o roubo do cadro (ao comezo), e a devolución do cadro (ao final). John McTiernan, especialista en filmes de acción, sabe como facer estas cousas. Para min, resultou entretida, aínda que obviamente, ten altibaixos.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 25-07-2017 16:55
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal