Viaxes O Lóstregho


Furancho Oficial de Cabañas & Catoira Travels
A partir deste santo día de Nadal do ano 2006 este vai ser o Furancho Oficial da xa célebre axencia de viaxes perralleiros Cabañas & Catoira Travels. Este e-zulo está especialmente deseñado para todos aqueles infelices ós que xa non lles carbura ben o 4 Latas, que xa están cansos de viaxar con AirZambia ou que levan toda a vida facendo auto-stop en carromato. Chegamos a un punto onde a xente moderna quere viaxes modernas, opinións modernas e visións modernas. Pois ben, para estes últimos non é esta páxina. Estes deben ir á páxina da COPE. Neste "fotolog" haberá fotos das nosas viaxes, comentando diferentes aspectos e anécdotas vividas. Recomendaremos lugares e esperamos que todo o mundo o pase ben e teña ganas de repetir a visita.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Os celtas: unha (re)visión dende Galicia

Hai xa uns cantos anos merquei un libro titulado "Os celtas. Unha (re)visión dende Galicia" escrito polo historiador e arquéologo Francisco Calo Lourido (que ademáis é familiar dunha amiga miña, diso entereime despois).

Co rigor do científico analiza de novo, e dende moitos puntos de vista diferentes, a posibilidade de que a cultura ancestral de Galicia fora de orixe celta ou algo similar.

Polo visto, este historiador xa leva anos dicindo, en contra de moitas das opinións "mainstream", que en Galicia non houbo celtas ou, máis ben, houbo moi poucos e a súa pegada é moi leve, como algúns topónimos soltos.

Parece que os historiadores clásicos diferenciaban moito entre as tribus celtas e non celtas (aínda que non se sabe o criterio que seguían para facer esa diferenciación), e aquí había moi poucas das celtas, e estaban sobre todo na costa central e sur da provincia da Coruña.

Segue estando claro que os celtas, de ser algo, era sobre todo unha comunidade lingüística. Unha serie de linguas da costa atlántica europea, entre as que, obviamente, non está o galego (de clarísimo orixe latino). Estaban as linguas goidélicas: gaélico irlandés, gaélico escocés e manx (a lingua da illa de Man). E as linguas britónicas: o galés, o córnico (de Cornwall ou Cornualles) e o bretón (da Bretaña francesa). Como vedes, case todas extinguidas ou case, aínda que algunha, como o irlandés e o bretón están repuntando algo, polo empeño das súas comunidades.

Saúdos.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 22-07-2017 12:55
# Ligazón permanente a este artigo
Traveling Rock Band
Hai uns días fun ao Baba Bar para ver actuar a unha banda tributo coruñesa da que non oíra falar, chamada Traveling Rock Band.

Polo que lin no seu facebook, a banda naceu no ano 2010, pero o caso é que en Youtube hai moi poucos vídeos deles. De feito, o que vou poñer eu é precisamente da actuación á que eu asistín, porque a subiu Rubén Novo, de Empuje.net.

Tocan ben e destaca especialmente a "voz negra" da súa cantante Raquel, que non é precisamente negra.

En calquera caso, estando ben e gustándome, non me agradaron tanto como Exit, aos que vin uns poucos días antes. Por que? Porque Traveling Club Band toca moita canción de blues, soul e están bastante centrados na música negra, que non é unha das miñas paixóns. Exit van máis na liña do rock, rock duro, punk, é dicir, ritmos máis rápidos e frenéticos, e eu teño máis tendencia cara ese lado.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 22-07-2017 12:38
# Ligazón permanente a este artigo
Aldaolado
Onte, de casualidade, na prensa, entereime que Aldaolado actuaba, e ademais o facía nun local da miña cidade ao que nunca fora, aínda que ganas tiña moitas (o local "No importa", en San Andrés).

Pois nada, neste descansado verán, pensei que era unha oportunidade tan boa como calquera outra de gozar da arte destas dúas poetas e músicas que conseguen deixarme abraiado unha vez tras outra coa súa impresionante axilidade mental.

O local é o baixo dun edificio moi estreito e longo, de 3 ou 4 andares. Tan estreito e tan longo, que cando se despediron, dixeron que estaban encantadas de ter actuado para os pasaxeiros dun voo 747 (había un pasillo central, e moitas ringleiras de cadeiras, dúas a cada lado), e facían os típicos xestos das azafatas de voo explicando como había que saír do local.

Pois nada, ofreceron uns números tan divertidos como habitualmente (como o que vedes no vídeo), aínda que a verdade é que non foron tantos, porque como falan tanto entre poema e poema, o tempo avanza que dá medo. Foron 2 horas, cun descanso intermedio duns 20 minutos.

Iso si, despois do descanso, case só houbo un número, que foi precisamente o de Ferrín, pero precedido por un simpático concurso. Lucía dicía o seu móbil e a xente tiña que mandarlle ao seu whatsapp historias sentimentais polas cales odiaba a un determinado amante do seu pasado. Quen gañara, levara un conxunto de versos magnéticos de Aldaolado. A gañadora indiscutible foi unha muller á que o seu mozo lle regalou unha báscula.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 15-07-2017 19:17
# Ligazón permanente a este artigo
Elvira Madigan
Fun ver outra película máis no ciclo Cinenterraza do Fórum Metropolitano da Coruña. Neste caso era a película sueca "Elvira Madigan", dirixida por Bo Widerberg no ano 1967.

A min non me soaba de nada nin o director nin os actores nin a historia. As persoas que presentaron a película dixeron que xa non se facían películas así (certo é que só unha persoa entre o público a vira antes). Que a película era moi romántica e impresionista (que os fotogramas parecían cadros dese estilo).

E despois de vela, pódese dicir que a súa definición era moi fiel. Efectivamente, hai moitas esceas na natureza, case ningunha en interiores, case sempre hai unha luz bastante flipante. E polo tanto, parecía que estabamos vendo a Manet, como nos anunciaran.

A historia é moi simple: Elvira Madigan é o nome artístico dunha equilibrista que se fuga dun circo, para escapar co amante ao que acaba de coñecer, Sixten Sparre, tenente do exército sueco, que deserta durante un verán. E a película conta o que lles pasa durante ese verán, cando incluso na prensa saen noticias sobre a súa desaparición, e incluso están a piques de seren descubertos en varios momentos. Pero son demasiado felices para preocuparse.

O que non vou dicir é como remata (a pesar de que a película ten 50 anos, ao fin e ao cabo non é moi coñecida). E iso que ao comezo da película xa hai un texto onde se explicita o final.

Déixovos unha das esceas máis célebres, para que vos fagades unha idea de como é a película.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 15-07-2017 19:05
# Ligazón permanente a este artigo
Cos perdedores do mellor dos mundos
Xa mercara hai 6 ou 7 anos un libro que tiña moi boa pinta, pero non foi ata agora cando puiden meterlle o dente. O título traducido é "Cos perdedores do mellor dos mundos", e foi escrito polo xornalista alemán Günter Wallraff.

Polo visto, este xornalista é un dos mellores exemplos a nivel mundial do coñecido como xornalismo gonzo. É dicir, xente que se disfraza e faise pasar por xente anónima (disfrázase sobre todo porque agora xa é moi coñecido, sobre todo en Alemaña), para vivir na súa propia carne cales son as condicións de vida ou traballo en determinados lugares.

A profesión enfocada dese xeito é tremendamente controvertida, pero é discutida principalmente sobre todo por persoas que, se non fora polos seus descubrimentos, poderías ser moito máis ricas e felices, pero que se dedican a explotar e extorsionar aos demais.

Este libro xa o escribiu no século XXI, pero antes diso (teñamos en conta que xa ten uns 75 anos) traballou en moitas empresas en Alemania, estivo no cárcere grego durante a Ditadura dos Xenerais, fíxose pasar por turco en Alemaña, por iraní no Xapón, etc. E, obviamente, que te disfraces e a xente non saiba quen es, é a mellor forma de que amosen a súa verdadeira cara e actitude de vida.

Concretamente neste libro parece que fala de casos que descubriu nos últimos anos e que están bastante frescos:

- Faise pasar por negro.
- Faise pasar por un indixente, para durmir na rúa ou en albergues destinados a eles.
- Faise pasar por teleoperador.
- Vai traballar a unha panificadora que fai panciños para LIDL.
- Investiga sobre un restaurante de alta gastronomía en Alemaña.
- Investiga sobre as condicións de traballo en Starbucks (deben ser moi similares a nivel planetario, polo que parece)
- Investiga a errática xestión da empresa pública Deutsche Bahn (ferrocarriles) que foi privatizada nos últimos anos (de que me soa isto???)
- Investiga principalmente a un avogado alemán sen escrúpulos que está especializado (incluso dá cursiños e conferencias, flipante) en destrozar comités de empresa que non son afíns a un determinado empresario, provocando a renuncia dos seus integrantes mediante técnicas de terror psicolóxico.

Pois o que dicía: pode resultar controvertido o seu traballo e a súa forma de facelo, pero se hai avogados que recoñecen sen ningún rubor que a súa especialidade profesional é desmotivar comités de empresa para empresarios usureiros, este xornalista paréceme merecedor do Premio Nobel da Paz.

Saúdos.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 15-07-2017 18:47
# Ligazón permanente a este artigo
O encargo do señor Castelao
Se non lembro mal, xa é a terceira obra que leo de Luís Rei Núñez. A primeira debeu ser "Monte Louro", que non me gustou demasiado. A segunda foi "O señor Lugrís e a negra sombra". Seguro que a lin pola fascinación que exerce sobre min a obra de Lugrís, pero apenas lembro nada da novela, así que tampouco me debeu chamar a atención.

Polo tanto, semella que a escrita de Luís Rei Núñez non me apaixoa. E semella que segue sen facelo demasiado. Pero esta vez caín porque "O encargo do señor Castelao" trata sobre Castelao, Bóveda e algún outro persoeiro que podería relacionalos, así que o intentei de novo.

O autor define a obra como de non ficción, e é lóxico. Vén sendo, aínda que algo "novelada", unha especie de biografía de Castelao, e tamén algo parecido do comunista ourensán Xosé Gómez Gaioso, obviamente menos coñecido que o primeiro.

E supoño que a novela (non me quedou moi claro se o centro da historia é certo ou non) consiste na relación entre os dous. Supostamente, atopáronse Castelao e Gómez Gaioso en Bos Aires xusto antes de que o segundo volvese para España para organizar a guerrilla antifascista dende o PCE. Ao ver o cariño que Castelao tiña por Bóveda e o que lle doera a súa morte, Gómez Gaioso ofrécese para vingar a súa morte. Só lle pide a Castelao un nome da persoa á que quere que sexa executada.

Aí entra a ética de Castelao, que en primeiro lugar, négase (todo isto é novelado, creo). Anos máis tarde, coincide con Santiago Carrillo no goberno republicano no exilio parisiense, e cando os dous renuncian ao seu cargo, pásalle un sobre dicíndolle que llo entregue a Gómez Gaioso. E non vou desvelar máis sobre a trama.

O libro está entretido, pero debo recoñecer que se debe principalmente a que os persoeiros principais son moi ricos e a época dá moito de si. Sigo pensando en que a escrita de Luís Rei non me convence, pero si me gustan moito as temáticas que escolle (ás veces).

Saúdos.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 11-07-2017 19:57
# Ligazón permanente a este artigo
Unha raíña no estrado
Xa hai uns anos que merquei esta novela, pero non foi ata agora que conseguín lela. Titúlase "Unha raíña no estrado" (traducido ao galego) e foi escrita por Hilary Mantel, que creo que se está especializando nesta época histórica.

A verdade é que o que me atraeu foi precisamente a época histórica e os aparentemente fascinantes personaxes daquela. A Inglaterra de comezos do século XVI.

Alí estaba o famoso rei Enrique VIII, do que non sei moito, pero non ten moita pinta de que estivera nos seus cabales. Despois de repudiar á súa primeira muller, Catalina de Aragón, sobriña de Carlos I de España e V de Alemania, casa con Ana Bolena despois de anular o seu anterior matrimonio.

E como en Roma non lles agrada nada a idea, excomúlgano, e el crea a Igrexa anglicana, e el como máximo mandatario da mesma, faltaría máis. Ademais estaba a Reforma luterana polo medio, para darlle máis morbo á cousa.

Tamén estaba por alí Thomas Moore (Tomás Moro para os sempre tradutores españois), que perdeu a cabeza por intentar usala. E tamén estaba por alí Thomas Cromwell, personaxe que sempre me interesou e no que me gustaría profundizar.

A novela céntrase no momento entre 1535 e 1536 no que xa está claro que Ana Bolena tampouco vai ser capaz de darlle un fillo varón a Enrique VIII, nin del nin dos incontables amantes que lle adxudican entre os nobres e non tan nobres da corte, e o "xuízo rápido" no que se cargan a toda esta xente (amada e amantes), para facerlle sitio a Jane Seymour, que será a terceira das seis esposas deste tunante.

A novela está ben, tampouco sen pasarse, pero supoñendo o rigor histórico, polo menos nos tipos de argumentos e conversas que se utilizaban na época, resulta sobrecolledor o mafiosos que eran e o poder que tiñan algunhas persoas para facer e desfacer ao seu antollo a vida da Inglaterra daquel tempo.

Saúdos.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 09-07-2017 13:13
# Ligazón permanente a este artigo
Rosemary's Baby
Onte comezou o ciclo Cinenterraza que todos os verán se proxecta no vestíbulo do Fórum Metropolitano. Comezaba de forma moi potente, coa película do título, que en español foi sempre coñecida como "La semilla del diablo".

A película ten case 50 anos, porque é do ano 1968, foi a primeira dirixida por Roman Polanski en Hollywood, e a protagonista principal foi Mia Farrow, aínda que está secundada por uns cantos actores e actrices de reparto que fan un labor fantástico.

Como eu non a vira nunca, pois tiña certo interese, xa que está mitificada como a mellor película de terror de todos os tempos (será por listas e clasificacións destas). Aínda que a min o cine de terror non é que me chame moito a atención, non me atrae xa nadiña isto dos sustos, o sangue, etc.

Pero resulta que me gustou moito máis do que esperaba, porque non me decatara que, ao ser esta película a que inaugurara o "cine de terror" xa con bos presupostos e seriedade, tal como o coñecemos, non ten nada que ver co cine de terror que chegou despois.

É un tipo de terror moi psicolóxico, no que non levas ningún susto puntual, senón que van pasando cousas, e vas desenmarañando aos poucos o complot que se cerne sobre a protagonista. Así que me agradou bastante.

Estiven tamén lendo algo sobre a terrible lenda negra que rodeou moitos aspectos da rodaxe:

- O tormentoso e breve matrimonio de Mia Farrow con Frank Sinatra (que tiña 30 anos máis ca ela), e que se rompeu porque a actriz decidiu continuar a rodaxe. O actor, moi machista e paternalista, pretendía ter moito control sobre a carreira da actriz.

- O caracter do director, que a pesar de estar debutando en Hollywood era bastante engreído, parece que resultaba insoportable para moita xente.

- Os exteriores do edificio no que transcorre a película son os do Edificio Dakota, en Nova Iorque, xunto a Central Park. Polo visto, os inquilinos non permitiron que se rodaran alí tamén os interiores. O edificio tiña unha lenda negra de inquilinos estraños e mortes, que aínda se prolongaría despois, xa que alí vivía e foi asasinado John Lennon.

- A algunhas sectas satánicas non lles fixo ningunha graza a película, como a de Charles Manson e as súas seguidoras, que pouco tempo despois mataron a Sharon Tate, a esposa de Roman Polanski que tamén estaba embarazada, e a todos os que estaban con ela na súa casa.

Saúdos.



Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-07-2017 19:40
# Ligazón permanente a este artigo
Benvenuti al sud
No ano 2008, en Francia fíxose unha película titulada "Benvidos ao Norte" que tivo moitísimo éxito. Como habitualmente, explotaba un feito do máis normal nos estados dun tamaño máis ou menos grande, que é o feito de que nas diferentes rexións hai climas, acentos, gastronomías e costumes moi diferentes. E é moi normal que os habitantes que sempre viven nunha zona determinada, se sintan moi diferentes aos que viven noutra zona, sobre todo se está afastada.

Dous anos máis tarde, no ano 2010, os italianos non tiveron mellor idea que "copiar" a película, trasladándoa a Italia, obviamente. Neste caso, titulouse "Benvidos ao Sur", pero a historia é basicamente a mesma, copia burdamente. O máis gracioso é que un dos produtores da película italiana tivo o valor de dicir que "a súa lle parecía a orixinal e que a francesa lle parecía un remake algo forzado". Hai que ter cara!!!

Pois si, a idea foi burdamente copiada ata o extremo. Un director de oficina de Correos dunha pequena vila da Lombardía quere conseguir o traslado para Milán, metrópoli que o namora. Pero sempre que ten que competir, sempre hai alguén que se lle adianta, por exemplo por ser discapacitado. Entón decide finxir que é discapacitado, para ter máis posibilidades de conseguir a praza, pero cando vén un inspector para comprobalo (porque fixo solicitudes nas que non o era, e outras nas que si), o descubren. É sancionado e trasladado dous anos a unha pequena vila da Campania, a poucos quilómetros de Napoli.

Obviamente, vense o seu mundo abaixo, e non digamos á súa pija e estirada muller e ao seu superprotexido fillo de 8 anos. Colle camiño cara o sur, e repítese escena por escena, incluso cando libra da multa de tráfico por ir moi lento, cando a policía se entera de que foi destinado á Campania.

E nada, chega alí, e ao comezo, entre a diferenza do dialecto, as diferentes costumes, a temperatura, que os primeiros días durme na casa dun empregado que é pirotécnico, etc., danse toda unha serie de divertidos equívocos.

Pero ao pouco tempo xa comeza a sentirse moi a gusto, e ten que mentirlle á muller, que está desexando escoitar que está sufrindo moito. Pero hai outro equívoco máis, e a súa muller decide baixar a axudalo.

E aí xurde o lío máis grande, porque todos teñen que simular que o lugar é absolutamente salvaxe, que é o que conta el cando sube á Lombardía algúns fin de semana. Recuperan unha aldea cercana que estaba abandonada, e intentan facerlle crer á muller que o lugar é moi atrasado, pero ao final descúbrese todo.

Obviamente, ao final a muller e o seu fillo están encantados cando van ao sur, e dóelles moito cando dous anos despois consegue o ansiado traslado a Milán.

En definitiva, como dicíamos, unha burda copia do orixinal francés, con algunhas pequenas variacións. Incluso Dany Boon, o autor da orixinal francesa, facendo un pequeno cameo na oficina de Correos. Como vin a película en versión orixinal, todo me parecía "comanche".

Uns anos máis tarde de todo isto, en España pasou algo parecido, pero semella que o fixeron un pouco máis variado polo menos. No ano 2014, fíxose a película "Oito apelidos vascos", no que se xoga co contraste entre Andalucía e Euskadi. Aínda non vin esa película, e non teño moita presa por vela, que iso xa me cae máis cerca e non sei se me vai gustar o que vou ver.

Saúdos.



Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 01-07-2017 20:46
# Ligazón permanente a este artigo
Exit
Como dicía, cheira a vacacións, e fun á Sala Mardi Gras para disfrutar dun fantástico espectáculo que pode verse por alí con certa frecuencia, pero ao que, precisamente por iso, case nunca vou.

EXIT é o nome da banda residente da Mardi Gras. Por exemplo, no pasado mes de xuño, tocaron un par de veces. Non sei con canta periodicidade tocan, pero andará máis ou menos nesa.

Tocan clásicos do rock, blues, rock-duro, etc. Eu fun velos un par de veces. Ás veces fan concertos de homenaxe a un grupo concreto, e outras veces, como esta á que asistín eu, tocan clásicos variados.

Nesta ocasión, así que eu lembre a bote pronto, tocaron cancións de Sex Pistoles, Ramones, Creedence, Black Sabbath, Barón Rojo, Led Zeppelin, AC/DC, etc.

Tocan moi ben, cravan as versións, e o cantante ten un rexistro vocal bastante interesante, que lle permite imitar timbres de voces moi diferentes. Por exemplo, esta vez tocaron "Communication breakdown" de Led Zeppelin, e a voz daqueles anos de Robert Plant era bastante máis aguda que moitas outras que se escoitan no rock, pero chegou perfectamente.

Se tedes a posibilidade de ir, non o perdades, creo que normalmente a entrada é libre. Pero no concerto de onte, estaba a sala bastante chea.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 01-07-2017 20:26
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal