Viaxes O Lóstregho


Furancho Oficial de Cabañas & Catoira Travels
A partir deste santo día de Nadal do ano 2006 este vai ser o Furancho Oficial da xa célebre axencia de viaxes perralleiros Cabañas & Catoira Travels. Este e-zulo está especialmente deseñado para todos aqueles infelices ós que xa non lles carbura ben o 4 Latas, que xa están cansos de viaxar con AirZambia ou que levan toda a vida facendo auto-stop en carromato. Chegamos a un punto onde a xente moderna quere viaxes modernas, opinións modernas e visións modernas. Pois ben, para estes últimos non é esta páxina. Estes deben ir á páxina da COPE. Neste "fotolog" haberá fotos das nosas viaxes, comentando diferentes aspectos e anécdotas vividas. Recomendaremos lugares e esperamos que todo o mundo o pase ben e teña ganas de repetir a visita.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Día das Letras Galegas de 2017 e 2018

Co atraso que levo acumulado nas miñas lecturas, aínda foi nestes días cando puiden ler unhas sinxelas obras que pubiicou a Voz de Galicia sobre Carlos Casares e María Victoria Moreno, os homenaxeados das Letras Galegas dos dous anos anteriores.

Pode que os esteades preguntando "e cando lerás o que haxa de Antonio Fraguas, o homenaxeado de 2019?". Pois non o sei, espero ir recortando esa marxe de atraso. O que si digo é que na última semana, por varias vías, chegoume lectura sobre ese persoeiro para 3-4 horas, como mínimo. E ten moi boa pinta. Espero que sexa antes de que acabe o ano.

Non teño nada especial que contar deses dous persoeiros. Sobre todo de Carlos Casares, do que xa falei algo nos últimos tempos, por algunha lectura de artigos, e porque tivo unha biografía algo máis previsible, como profesor, escritor, editor, presidente do Consello da Cultura Galega, activista cultural, etc. Ademais, estaba case no apoxeo da súa celebridade, cando morreu sorpresivamente en marzo de 2002. Lembro que morreu un sábado de madrugada (ou domingo, algo así) e na Voz de Galicia saíu publicada a súa columna de todos os días, que mandara en tempo e forma o día anterior. E que esa columna saíu en branco ao día seguinte, como homenaxe. Seguramente o punto máis exótico da súa biografía é terse casado con Kristina Berg, unha muller sueca á que coñeceu de casualidade nun tren.

A biografía de María Victoria Moreno, aparte de menos coñecida, é bastante máis estraña, aínda que o ano pasado xa se falou bastante dela. Nos seus primeiros anos viviu entre Estremadura e Segovia, dentro dunha familia que vivía moi a gusto no réxime franquista. Despois estudou o Bacharelato en Barcelona, onde comezou a escribir en catalán e francés, e fixo a carreira universitaria en Madrid, admirando moito aos seus profesores Rafael Lapesa e Dámaso Alonso.

Despois casa con José Luís Llácer, cego, con quen estudiara a carreira en Madrid, e a quen acompaña a Pontevedra, porque é nomeado director do colexio da ONCE nesa cidade. Prepara as oposicións de Lengua Española e Literatura, saca boa nota, e escolle praza en Lugo, onde coincide dando clase no instituto onde estaba Xesús Alonso Montero. Aí entra en contacto co galego, namórase do idioma, e decide dedicar a súa vida a coñecelo, difundilo e escribilo. Dous anos despois marcha de novo como profesora para Pontevedra e outras vilas do Salnés, onde vivirá durante o resto da súa vida.

José Luís Llácer morre a mediados dos 90, e pouco despois, detéctanlle un cancro de mama, que lle debilitará e amargará practicamente a última década da súa vida. Nos últimos anos coñece a Pedro Ferriol, con quen casa, aínda que teñen poucos anos de convivencia e alegría, porque o cancro está xa moi avanzado.

Parece que deixou unha gran pegada no seu alumnado e en todas as persoas que a coñeceron. E as súas obras de tipo infantil e xuvenil teñen moito éxito, incluso agora. As dúas máis coñecidas son "Leonardo e os fontaneiros" (a que máis lle gustaba a ela) e "Anagnórise" (a máis famosa e que analicei 2-3 artigos máis abaixo deste).

Saúdos.




Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 20-05-2019 18:06
# Ligazón permanente a este artigo
Galego de lei

Outra colección de literatura galega que teño completa son os 50 volumes que sacou Biblos nos seus primeiros anos como Clube de Lectores (xa hai varios anos que deixaron de editar eses libros tan chulos). Estou a piques de rematala, xa vou polo número 45, que é do que vou falar agora, sobre un tema ben curioso, o que pon en valor aquela colección. Deste tema seguramente non tería oído falar nunca, ou raramente, se non fora deste xeito.

O libro titúlase "Galego de lei", e o autor é Francisco Maseda. E recoñezo que cando o recibín, xa hai anos, non tiña nin idea do tema que podía tratar. Pero cando abrín e lin un pouquiño, xa me entrou o interese. Falaba de Don Diego Sarmiento de Acuña, o I Conde de Gondomar, que fora un politico e diplomático cunha carreira ben curiosa.

En primeiro lugar, dicir que naceu sobre 1567, máis ou menos, e morreu en torno a 1626, ou sexa, viviu uns 60 anos cando se estaba vindo abaixo o famoso Imperio Español no que non se poñía o sol. Viu os últimos anos do reinado de Felipe II, os de Felipe III (con quen máis lle tocou traballar) e algo do de Felipe IV, ou sexa, os Felipes da dinastía dos Austrias.

Estivo bastante vinculado ao Val Miñor, os seus primeiros anos foron na zona de Baiona, Tui, Gondomar (de aí que lle fixeran Conde dese lugar), aínda que parece que hai pouco demostrouse que naceu en Astorga, pero debeu ser algo circunstancial. Viña por alí de cando en vez, e estaba moi orgulloso de ser galego, pero penso que tivo pouco tempo de disfrutalo na idade adulta.

Parece que foi un político e diplomático bastante destacado, aínda que resulta difícil saber a obxectividade na que se moven este tipo de obras, e sobre todo naquela época, na que a política era aínda máis turbia do que é agora.

Os seus primeiros cargos foran como "correxidor". Este cargo, que xa non existe, era un lazo entre os poderes territoriais e a monarquía, e podían abranguer tanto temas de xustiza como de política e xestión dun territorio.

Primeiro foi Correxidor en Toro, na provincia de Zamora. A el non lle facía moita ilusión ese cargo nin ese lugar, pero tocoulle, e semella que os habitantes quedaron moi contentos con el, cousa que non sucedera, en absoluto, cos seus antecesores.

Despois, un pouco porque el moveu fichas para que así fora, e un pouco porque na Corte alguén se fixara na súa boa xestión en Toro, nomeárono Correxidor de Valladolid, que era unha das cidades máis importantes do reino, e parece que a el tamén lle gustaba moito, porque unha das súas residencias principais estaba alí, na "Casa del Sol", onde tiña unha magnífica biblioteca, pois era un gran bibliófilo. E tamén fixo unha moi boa xestión.

Algún tempo despois tamén estivo de Correxidor en Madrid, aínda que durante un breve prazo. Hai que ter en conta que neses anos, a comezos do século XVII, a capitalidade de España (ou sería Castela nada máis?) estivo entre estas dúas cidades, por razóns que serían máis que discutibles. Pero el andaba sempre no allo.

Algún tempo despois o propuxeron como Gobernador das Filipinas, pero rexeitouno. E finalmente lle chegou o cargo, tamén inesperado e para o que non se creía preparado, e que tampouco lle interesaba demasiado, polo que foi famoso: embaixador de España en Inglaterra.

Estivo varias veces de Embaixador, nun período de cerca de 10 anos, entre 1613 e 1622. E a época foi ben complicada. Era o reinado en Inglaterra de Xacobe I, o sucesor de Isabel I. Aínda seguían as guerras de relixión, e a situación relixiosa nas illas cos católicos era moi retorcida. Unha das obsesións dos españois e do Conde era concertar un matrimonio entre a familia real inglesa e a española, para estreitar lazos, que a paz entre os dous países durara máis, e para intentar que España (o bastión católico de Europa naquel momento) conseguira que o catolicismo volvera a Inglaterra (o principal bastión protestante, cos anglicanos).

Como pasa en todas partes, hai opinións variadas sobre el. En España dise que foi un dos mellores embaixadores da historia, e en Inglaterra chámanlle o "Maquiavelo" español. E como non se me pode chamar precisamente españolista, pero os ingleses tampouco me convencen demasiado, e moito menos naquela época, e moito menos falando da controversia relixiosa que tanto os preocupaba, a miña opinión é "calquera sabe".

Pero vaia, para min o máis importante é que me enterei da relevancia histórica que tivo o I Conde de Gondomar (seguro que os seguintes foron uns vividores).

Saúdos.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 20-05-2019 17:48
# Ligazón permanente a este artigo
O Rei morre
Comezarei coa descrición fría. A magnífica compañía de teatro galego Sarabela, cuns 30 anos de traxectoria ás costas, trouxo unha nova obra ao Teatro Rosalía de Castro da Coruña. Era "O Rei morre", baseada na obra de Eugene Ionesco, así que podemos adscribila ao teatro do absurdo. Ata aí ben.

Tamén está ben que foi interpretada pola maioría do elenco habitual da compañía, como Fernando Dacosta, Fina Calleja, Nate Borrajo e Sabela Gago, aos que esta vez se engadiu Alfonso Míguez, que non me soa de ningunha obra anterior, pero podo estar equivocado. Só botei en falta a outra histórica, Elena Seijo, pero no medio da obra comentaron que estaba gravando unha serie en Madrid, ou algo así (ollo, iso comentouno algún dos actores no medio da obra, xa é unha pista).

Pero un cambio esencial, foi que a obra non foi dirixida por Ánxeles Cuña Bóveda, a fundadora do grupo (era a profesora de teatro destes daquela rapaces, xa hai tempo), senón por Ana Vallés, un mito histórico do teatro contemporáneo, tamén en Galicia, onde fundou e dirixiu a compañía Matarile (creo que agora xa disolta, ou polo menos hai moito tempo que non oio falar deles).

E todas estas cousas xuntas son un polvorín. Se a obra xa é de por si caótica, como corresponde ao teatro do absurdo (recoñezo que non a lin, así que non sei exactamente cal podería ser a versión canónica, pero Sarabela non respecta moito esas cousas). Se parece que a compañía aínda lle meteu máis metralla, por exemplo simulando que algunhas escenas son ensaios da propia obra que están preparando (aí nos enteramos por que razón Elena non está actuando). E se a iso lle unimos algunhas escenas "raras" que me lembraron moito a Matarile e ao teatro contemporáneo, xa podedes imaxinar o resultado de todo isto.

A obra non é moi longa, sobre 1 hora, e case se agradece. Non me chamou demasiado a atención. Pero houbo xente do público que aínda lle chamou menos, e que marchou antes, ou que facía comentarios pouco favorables á saída. Creo que foron os aplausos máis suaves que escoitei ao final dunha obra de teatro en moito tempo.

Teñamos en conta que a programaron no Ciclo Principal do Teatro Rosalía, e moita xente que está abonada a ese ciclo é de idade máis ben avanzada e semella ir buscando teatro moi convencional, con historias máis ou menos comprensibles. E esta non o era. Eu xa lle teño visto a Sarabela desbarres coma estes, pero moita outra xente xa os evita, cando o sabe con antelación. Obviamente, cando fixeron "Ensaio sobre a cegueira", hai 2-3 anos, tiveron moito máis éxito, claro. Era previsible.

Saúdos.



Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 20-05-2019 17:19
# Ligazón permanente a este artigo
Anagnórise
No ano 2018 dedicóuselle o Día das Letras Galegas á escritora María Victoria Moreno, nacida fóra de Galiza, pero que chegou aquí para traballar de profesora de Lengua cuns 25 anos de idade, e decidiu pasarse ao galego, e dedicar a súa vida a escribir e ensinar esta lingua.

Ten unhas cantas obras destacadas, e de feito, a súa preferida é outra, pero foi coñecida entre a mocidade galega durante uns anos porque o seu libro "Anagnórise" foi escollido en moitos centros como libro de lectura en galego, e moitos adolescentes disfrutaron moito con esta obra.

A min colleume xa algo maior. O libro saíu publicado en 1988, cando eu estaba rematando o ensino medio, e oín falar da novela algún tempo despois. Pero teño que recoñecer que a cousa me cheiraba algo rara: unha autora totalmente descoñecida para min, que ademais non era galega (eu pensaba que fora unha tradución dunha novela en castelán), e ademais, o título non atraía demasiado. Moi ben tiña que estar o libro para que tanta xente falara marabillas del. Pero quedou esa débeda pendente, durante décadas, ata esta semana.

Da autora non vou falar demasiado, porque xa o farei máis en detalle noutro artigo posterior (ou sexa, que neste blog aparecerá máis arriba, ao mellor xa o lestes). Do título direi que ANAGNÓRISE significa algo así como que "nunha obra literaria de calquera tipo, un personaxe recoñeza a outro, de forma algo sorpresiva, principalmente ao final da mesma, provocando o desenlace da historia". Ou sexa, ese fenómeno tan interesante que se produce ao final dalgunhas obras teatrais, novelas ou películas, que nas últimas escenas descubrimos algo dun personaxe que se nos ocultou durante o desenrolo da mesma, a nós e aos outros personaxes, e que seguramente explica algo ou moito do que sucedeu. Recoñezo que non sabía que había unha palabra que definía esa curiosa situación. Obviamente, cando me enterei, xa me entrou máis interese por ler a novela.

Tamén habería que comentar outra cousa: cando e como decidín ler esa novela? por que neste momento concretamente?

Os que leades este blog de cando en vez, saberedes que teño completa (como outras persoas) a Colección 120 de Literatura Galega, que a Voz de Galicia publicou no ano 2002, cando se cumprían 120 anos da súa fundación. Estou lendo as obras pola súa orde de numeración nesta colección (mirade se son metódico), pero levaba mogollón de anos parado no número 62. E vin que esta obra estaba no número 74, e que lle dedicaban o Día das Letras Galegas de 2018. E eu, que reacciono a impulsos coma ese, supoño que hai uns dous anos, dixen "veña, a ver se chego a ler Anagnórise para o ano desa celebración". E non cheguei, acumulei exactamente 1 ano de atraso, porque lin a novela (breve) na tarde do 17 de maio de 2019, cando estabamos celebrando o Día das Letras Galegas de Antonio Fraguas. Pero cheguei, por fin, que xa costou bastante.

Deixando claro que non vou facer "spoiler" do final, que dá incluso título á novela, a súa trama é ben simple. Un rapaz de 17 anos con problemas variados na casa, fuxe dela, e intenta chegar a Madrid, onde lle esperan algúns dos seus colegas. Como non ten medios para chegar alá, fai autostop á saída da súa vila (semella Pontevedra ou o Salnés) para ver se o colle algún coche. E efectivamente, cólleo un, e que vai para Madrid precisamente, pero vai conducido por unha muller, circunstancia que a el non lle agrada demasiado, porque non ten moi bo concepto delas en xeral, e moito menos como conductoras. Pero esa muller resulta conducir moito mellor do que el esperaba e dalle unha conversa bastante máis amena e interesante do que el esperaba. Ao final chegan a Madrid e sepáranse, pero xa non volven a verse. Pero aínda así, por unha serie de casualidades, acaba sabendo quen era e entende toda a historia.

Moi recomendable, lectura moi amena, áxil, levadeira e cómoda.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 20-05-2019 17:03
# Ligazón permanente a este artigo
Ladrón de bicicletas
O outro día botaban na 2 "Ladrón de bicicletas", de Vittorio de Sica. Lembro que oín falar da película hai moito tempo porque, nalgunha desas estrañas e inexplicables listas de mellores películas de todos os tempos, esta lideraba a clasificación. E claro, chamoume a atención e quedeime co título.

Creo que xa a vira antes, hai moito tempo, pero non lembraba apenas nada (iso xa debe ser indicio de algo). O tema xeral si, claro, entre outras cousas, porque é bastante simple. Alguén consegue un traballo, precisa a bicicleta, a des-empeña, róubanlla o primeiro día de traballo, e despois pasa días buscándoa, a ela e ao ladrón. Non consegue dar con ela e ao final de todo, intenta roubar el unha e é pillado (toma "spoiler"). Pero non lembraba nin os actores e actrices, nin nada concreto.

A película non está mal, pero non me parece para tanto. Certo é que é un magnífico exemplo de neorrealismo italiano, que é un xénero moi interesante, aínda que se cadra algo sobrevalorado (o xénero, e esta película pode que tamén algo).

A principal sensación que me deixa é a dunha tremenda amargura e tristeza (iso non ten por que ser malo). O país (que ten as súas cousiñas, en xeral), a época (posguerra mundial), a pobreza xeralizada, a moralina da película, a mala leche e crítica social. A verdade é que moito optimismo non transmite, non.

Como curiosidade, diremos que o franquismo permitiu proxectala, pero cambiou o título ao singular, porque o orixinal era "LadrónS de bicicletas". Non o entendo demasiado ben. Ao mellor non querían difundir a idea de que no seu querido aliado Italia (cuna do fascismo, que eles tanto admiraban), o de roubar bicicletas era un vicio moi extendido. Ao mellor pretendían transmitir a idea de que era a historia de algo puntual, que alí non pasaba nunca. Non sei, digo eu, nunca estiven na cabeza dun censor....

Saúdos.




Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 07-05-2019 15:32
# Ligazón permanente a este artigo
Requiem de Mozart
Hai uns días foi o concerto de Semana Santa a cargo da Orquestra Gaos da Coruña. Tocaban varias pezas, pero destacaba no programa o Requiem de Mozart (polo que me chegou, parece que non era a primeira vez que a tocaban, creo).

A primeira parte foi un "Concerto para clarinete e orquestra en La Maior +", a cargo do clarinetista Emilio Alonso Espasandín. Cando o vin de solista, soábame algo a cara. E despois tamén me pareceu ver na parte traseira da orquestra, nunha posición algo estraña, a varios músicos, e algúns deles tamén me soaba. Uns minutos máis tarde, xa o comprendín. Tanto o solista como os outros eran algúns dos integrantes do Quinteto Invento, ao que vin tocar varias veces nos últimos tempos, unha vez no Pazo da Ópera, e outra na Sala Mardi Gras (isto último foi o máis transgresor, claro).

A segunda parte foi o famoso Requiem de Mozart. Famoso supoño que dende a película "Amadeus", onde quedou claro que foi a súa obra póstuma e inacabada, encargada por un personaxe misterioso que todos os indicios apuntaban que era Salieri, a quen pintaban como algo malvado. Porque a min non me soaba de nada ningunha das pezas que compoñen o Requiem.

Por certo, rematado por Franz Xaver Süssmayr, un dos discípulos prediletos de Mozart, quen non compuxo ningunha obra salientable, agás este proxecto de completar a obra póstuma do seu mestre.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 27-04-2019 14:45
# Ligazón permanente a este artigo
Atraco perfecto (The Killing)
Un dos meus directores de cine favoritos é Stanley Kubrick. Non é que me apaixoe todo o que fixo, nin moito menos, pero ten 5-6 películas absolutamente fantásticas, sobre todo algunhas, e rodou en total unhas 12, así que a proporción de obras maestras supera a case todos, supoño.

Unha das súas primeiras películas, que xa vira algunha vez, e que botaban estes días no CGAI, era "Atraco perfecto", titulada orixinalmente "The Killing". Xa o título chama algo a atención, porque si, trata dun atraco bastante ben planeado (pero tanto como perfecto, non), pero non trata de ningunha matanza. Ao final hai unha, pero é bastante imprevisible.

O atraco consiste en levarse a recadación dun hipódromo un día de moitas apostas nas carreiras. Estiman que poderán gañar uns 2 millóns de dólares. Hai unha persoa que idea o golpe, protagonizado por Sterling Hayden, que planea o atraco con parte do equipo. Pero non con todos ao mesmo tempo, hai varias persoas máis que teñen un papel importante, pero que son contratadas por separado, para que cumpran o requerido.

Pero a min paréceme que o plan facía augas por moitos sitios. De feito, ao final sae bastante mal, e tampouco sorprende demasiado.

Por exemplo, un dos contratados é un francotirador que mata un cabalo que está no medio dunha carreira. Creo que non o explican ben, porque eu nunca entendín que podía axudar iso no plan. No hipódromo ármase algo de barullo con iso, pero nada máis. Ademais mátao dende un coche descapotable e un aparcamento que estaba pechado. Tivo que sobornar ao garda para que lle deixara pasar, así que xa se veía que a cousa ía acabar mal.

Por outra banda, un dos cómplices era un miñaxoia, cunha muller que era moi lagarta e que tiña un amante. E o miñaxoia, para presumir, déixalle caer que vai ser moi rico, e a muller consegue enterarse do plan completo. Por esa banda tamén se ve que era toda unha chapuza.

Xa sei que é algo de spoiler, pero morren case todos e o xefe da banda, que é o único que se salva, escapa cos cartos, pero a súa maleta voa polos aires no aeroporto debido a un desafortunado incidente cun can.

Que desastre de atraco perfecto!!

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 27-04-2019 14:08
# Ligazón permanente a este artigo
Gladiator
Eu xa a vira no seu momento, pero hai uns días botaron "Gladiator" na televisión, sen cortes, e pareceume interesante repetir a experiencia.

Deume certa sensación de que o ritmo da película era bastante fluído e pasaba rápido, porque dura case 2 horas e media, e fíxoseme incluso algo curta.

Sempre me chamou algo a atención é que o protagonista da película fora un xeneral das lexións romanas que ía substituír ao emperador Marco Aurelio, e que era orixinario da Bética, cerca de Emérita Augusta.

Na película cóntase que o seu fillo Cómodo matou a Marco Aurelio ao enterarse que tiña previsto volver ao réxime da República e deixar a Máximus, ese xeneral, ao mando do Imperio, debido a que non confiaba demasiado na pericia do seu fillo. Parece que na realidade morreu na actual Viena, e que durante os últimos anos compartiu o cargo de Emperador co seu fillo Cómodo. Pero que en canto Marco morreu, viuse claramente a personalidade paranoica do fillo.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 27-04-2019 13:56
# Ligazón permanente a este artigo
Excursión a Madrid 2019
Un ano máis (xa é o sétimo consecutivo e o oitavo total, porque tamén fora a algo similar no ano 2004), tocoume ir de excursión a Madrid co meu alumnado.

Cando se vai a unha excursión destas, sempre poden pasar cousas, que os grupos de adolescentes teñen as súas cousiñas. Pero esta transcorre nun entorno bastante controlado, e sempre se desenvolve sen maiores problemas. Podemos presumir de ter un alumnado fantástico que o demostra ano tras ano.

Nesta ocasión houbo varios cambios con respecto a anos anteriores. O máis salientable é que tivemos que cambiar o Museo do Prado polo Museo Arqueolóxico (semella que o Prado estaba pechado ou cheo, aínda non o teño nada claro). Segue gustándome máis, para a xuventude, o Prado. Tendo en conta o difícil que é motivalos para entrar nun museo, no Prado sabes que van ver cousas que coñecen e lles chaman a atención. No Museo Arqueolóxico apenas hai nada que lles atraia. Sospeitábamolo, e así foi.

E o outro cambio é que pasamos do Parque de Atraccións ao Parque Warner, que parece que agora tamén abre os venres na primavera, e iso permítenos visitalo. Non me interesa nada ningún destes parques, pero para os adolescentes, semella que os dous están bastante ben, e a min pareceume que o Parque Warner estaba algo mellor. Ten algo máis de variedade, xa non só nas atraccións, senón que tamén hai espectáculos, máis restaurantes e tendas, etc.

Polo demais, o resto foi coma sempre:
- Musical do "Rei León", xa é a sexta vez que o vexo gratis (subvencionado polos alumnos aos que teño que aturar)
- Hard Rock Café, tan chapuzas coma sempre
- Museo de Cera, non é gran cousa pero sácanse fotos cos seus ídolos e coñecidos
- Esquí en Xanadú, este ano foi moi ben e non houbo nin o máis mínimo incidente

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 27-04-2019 13:47
# Ligazón permanente a este artigo
FSO: segunda parte da homenaxe a John Williams
Tres meses despois da anterior visita, voltou a Film Symphony Orchestra á Coruña, para levar a cabo a II parte da súa homenaxe a John Williams. Dende logo, se se dedican a tocar música de cine, moito lle deben a este compositor, o máis destacado nesta disciplina.

Como sempre, esta orquestra española, dirixida por Constantino Martínez-Orts, un showman pero moi didáctico director que ilustra e presenta moi ben todas as pezas, deixa un gran sabor de boca.

Nesta ocasión tocaron a fanfarria olímpica de 1984, e pezas das películas "Cabalo de batalla", "Indiana Jones e o reino da calavera de cristal", "Memorias dunha geisha", "Encontros na terceira fase", "Munich", "O patriota", "ET", "Parque Xurásico", "A batalla de Midway", "As cinzas de Ánxela", "O violinista no tellado", "JFK", "As aventuras de Tintín: o secreto do unicornio", "A terminal", "As bruxas de Eastwick", "Indiana Jones: en busca da arca perdida" e, obviamente, remataron coa "Guerra das Galaxias" e a súa Marcha Imperial.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 24-04-2019 22:16
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal