Viaxes O Lóstregho


Furancho Oficial de Cabañas & Catoira Travels
A partir deste santo día de Nadal do ano 2006 este vai ser o Furancho Oficial da xa célebre axencia de viaxes perralleiros Cabañas & Catoira Travels. Este e-zulo está especialmente deseñado para todos aqueles infelices ós que xa non lles carbura ben o 4 Latas, que xa están cansos de viaxar con AirZambia ou que levan toda a vida facendo auto-stop en carromato. Chegamos a un punto onde a xente moderna quere viaxes modernas, opinións modernas e visións modernas. Pois ben, para estes últimos non é esta páxina. Estes deben ir á páxina da COPE. Neste "fotolog" haberá fotos das nosas viaxes, comentando diferentes aspectos e anécdotas vividas. Recomendaremos lugares e esperamos que todo o mundo o pase ben e teña ganas de repetir a visita.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Galván en Saor
Acabo de ler hoxe outra novela da Biblioteca Gallega 120 da Voz de Galicia (xa vou polo 73). Esta vez tocaba "Galván en Saor" de Darío Xohán Cabana.

Xa teño lido algunha obra máis deste autor, como "Morte de Rei". E ademais, tiven a fortuna de coñecelo en persoa hai uns anos (non teño trato con el, simplemente coincidín con el nun evento, presentáronos e estivemos falando durante unhas horas). E sei que lle encanta a Idade Media galega (ou europea), e case sempre escribe sobre ese tema.

Neste caso, o protagonista é Galván, o Gawain do Ciclo Artúrico (seguro que ten máis nomes), o sobriño de Arturo que atopa o Santo Grial.

Nunha estraña historia parece chegar a Galicia (ainda que non se sabe exactamente onde está), porque está descansando aquí da búsqueda do Grial, que xa non lle convence e no que non cre, antes de volver á Bretaña xunto co seu tío Arturo para morrer na última batalla contra o exército de Mordred.

Algúns dos personaxes e das esceas parecen estar ambientadas no mundo máis ou menos actual (motos, paraugas, cristais nas fiestras...), pero todo o demais está ambientado na Idade Media, salvando un castelo do asedio de sete malvados irmáns, e liberando á dama, da que namora, aínda que esa dama tamén parece rexentar unha taberna na aldea veciña á que existe no momento actual ¿¿?? Si, resulta un pouco estraño, pero como sempre neste autor, as historias resultan atractivas e están moi ben contadas.

Saúdos.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 20-03-2019 00:51
# Ligazón permanente a este artigo
Erin Brockovich
Hai uns días vin esta película, dirixida por Steven Soderbergh no ano 2000 e interpretada, como saberá todo o mundo, por Julia Roberts, que naquela década estaba moi de moda, sobre todo despois do super-éxito de "Pretty woman", en 1990.

Sempre tiven un certo interese por esta película, pero non conseguira vela ata agora. Non sei, non me cadraba demasiado esta actriz para este papel, sobre todo porque a presentan en toda a súa beleza e exuberancia. Vendo información sobre a Erin Brockovich real, pois quen sabe, ao mellor tamén era así ela na vida real. Estráñame un pouco, pero ... nunca se sabe.

Erin Brockovich é unha muller xoven cunha vida algo ou bastante caótica, con tres fillos, sen traballo, que sufre un accidente de coche e perden o xuízo para conseguir unha indemnización (na película, en parte, por ser bastante bocazas no xuízo).

Ofrécese a traballar case gratis para o bufete de avogados para pagar a súa factura, pois non ten cartos. Non se sabe moi ben como, pero aceptan, e a relegan a organizar o arquivo. E cando está facendo iso, descubre que nun pleito que está parado e esquecido hai unhas coincidencias moi raras, xa que é un pleito por temas inmobiliarios pero o expediente está cheo de informes médicos.

Vai tirando do fío, e descubre que unha empresa química contamina a auga da zona cun isótopo do cromo. Vai coñecendo aos afectados e dándolles ánimos, en nome do bufete, para denunciar á super-empresa. E o bufete, que era pequeno, gaña o pleito e convértese nun bufete moi prestixioso. É dicir, esas cousas que pasan en Estados Unidos que lles fan crer que viven nunha democracia.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 20-03-2019 00:41
# Ligazón permanente a este artigo
Breve encontro
Tamén dentro dese famoso ciclo do CGAI tan presuntuosamente titulado "Tan poderoso como o amor", proxectaron "Breve encontro", película dirixida por David Lean en 1945. Pero esta si xa me parecía moi acaída para este ciclo. Tamén debín vela hai moitos anos, pero tiña moitas ganas de repetir.

Trata dos breves encontros entre unha muller e un médico nunha estación de tren inglesa, mentres esperan os seus respectivos trens, que van en direccións contrarias, e pasan con poucos minutos de diferenza, e que lles permiten atoparse cada xoves nese lugar.

O primeiro encontro é totalmente casual, pero aos poucos comezan a estar xuntos moi a gusto, e semella que o home é o que toma a iniciativa e declara o seu amor pola muller. Por certo, os dous están casados con outras persoas e teñen dous fillos, con matrimonios felices.

Esta película si me gustou, e pareceume interesante, sobre todo a forma de narrar da muller, que parecía quedar sumida nos seus pensamentos cando estaba na casa, e comeza a contar a historia en modo "flashback".

Unha cousa curiosa desta película é a traxectoria dos dous protagonistas. A muller, Celia Johnson, non me soa de nada, e non coñezo ningunha das outras películas nas que actuou. E aínda máis curioso é que por este papel foi nominada ao Óscar a mellor actriz de reparto, cando é a protagonista principal sen dúbidas.

Trevor Howard é un nome de actor que me soa moitísimo, pero que non vexo que tivera moitos papeis estelares. Parece que este puido ser o máis destacado. Tamén foi actor de reparto en "O terceiro home", "A filla de Ryan", "O motín da Bounty", "Superman", etc.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 20-03-2019 00:24
# Ligazón permanente a este artigo
Historias de Filadelfia
Hai pouco botaban na 2, sen cortes (moi importante para min, porque son moi pesados de Dios coa publicidade) unha película da que oíra falar moi ben, "Historias de Filadelfia". Foi dirixida en 1940 por George Cukor, e é considerada unha das mellores comedias alocadas daquela época.

Pois non sei se me colleu en mal día, se estaba espeso, ou se foi outra cousa, pero non me gustou nada, non conectei para nada coa película dende o primeiro momento. Supostamente ten uns diálogos moi chispeantes e intelixentes, e non o dubido, pero paréceme que son sobre temas que non me interesan en absoluto.

Falando con colegas que a viron (incluso moitas veces) dinme que estou equivocado, que eu son demasiado racional, que hai que deixarse levar, e todo iso. Pois pode ser, pero creo que hai outras películas relativamente parecidas ás que si me enganchei e que poderían ser parecidas. Por exemplo, as de Ernst Lubitsch, que me parece un dos mellores directores da historia.

Unha cousa que me chamou a atención é que, ao rematar de vela (ou se cadra xa polo medio, do aburrido que estaba, quen sabe) mirei comentarios nalgunhas webs, e resulta que as persoas que lle daban unha nota mediocre, que non eran poucas, usaban exactamente os mesmos argumentos que usaría eu.

A historia vén sendo que se vai casar unha rapaza da alta sociedade de Filadelfia que acaba de divorciar. E a ela non lle gusta nada saír nas revistas do corazón, quere evitalo e ten moito caracter. E o seu ex-marido, como vinganza, auto-invítase á voda e infiltra na mesma a un xornalista e fotógrafa dunha revista do corazón aos que lles vendeu a exclusiva. E a partir de aí é un carrusel melo-romántico sobre as idas e vidas, cambios de parecer, trucos e trampas, verdadeiros sentimentos que hai nas diferentes parellas que se forman (non sé a que supostamente ía casar).

Xa digo, desconectei dende o comezo, nada me parecía crible nin interesante, e ningún chiste me facía a máis mínima graza. Alégrome moito que este película faga moi feliz a moita xente, pero eu non estou nese grupo.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 20-03-2019 00:08
# Ligazón permanente a este artigo
Laín, o bastardo
Pois este foi o libro que lin paseando por Compostela no último Entroido. É do autor galego Francisco Narla, que é unha persoa razonablemente xoven (uns 40 anos), pero que é piloto de avión, escribe novelóns, e semella algo erudito en cuestións de historia, pois xa o escoitei nalgún programa da Radio Galega falando sobre eses temas.

Como saberedes, o tema medieval interésame moito. Debeu ser unha época terrible de vivir, pero moitas das cousas que pasaban daquela, teñen un indudable encanto vistas dende a actualidade, na miña opinión.

E a novela, dunhas 750 páxinas, máis ou menos, ten de todo. Tamén me gusta moito que teña lugar en moitos escenarios diferentes, e neste caso é así.

A historia fala de Laín, o bastardo dun señor da fortaleza de San Paio, cerca de Lugo (en Friol hai unha torre medieval que se chama de San Paio de Narla, como o nome artístico deste autor, que non se chama así na vida real). Ese señor marcha para as Cruzadas e non volve, e dise que está preso en Terra Santa.

O bastardo Laín decide ir nunha expedición que pretende ir buscalo, na que vai o escudeiro máis querido do señor, un gascón, de quen Laín aprende moito.

Podedes imaxinar xa as moitísimas aventuras, que terán lugar en sitios como Venecia (coa familia do futuro Marco Polo), en San Xoán de Acre, na costa do Mar Roxo, en Samarcanda e Qara Qorum, onde coñecen a Hulagu, un dos netos que sucederon a Genghis Khan.

E supostamente o narrador desta historia, aínda que só nalgúns capítulos soltos se presenta como tal, é o trovador Martín Códax, que se cruz con Laín no final dos seus días e coñece a súa fascinante historia, que a el como trovador gústalle moito coñecer e cantar.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 19-03-2019 23:53
# Ligazón permanente a este artigo
Entroido en Compostela

E xa non sei cantos van, deben ir 6 ou 7, e os que faltan... Un ano máis, fun pasar o Entroido a Compostela, porque odio esta "festa", porque na miña cidade non podo case saír á rúa sen ser recoñecido, pero a 70 km case non me coñece ninguén (aínda que sempre atopo a alguén polas rúas), e porque alí teño uns cantos amigos aos que apenas vexo, e é un bo momento para velos.

O primeiro día deste ano foi bastante fóra do convencional. Subín o sábado pola mañán a ver exposicións á Cidade da Cultura. Nunca subira ata agora nestas estancias (estivera un par de veces alí, pero fora por outras razóns) porque ese lugar me parece un fraude, pero había algunha cousa que estaba alí e que podía merecer a pena, e aproveitei para ver algunha cousa máis que andaba por alí.

A razón principal era ver a exposición "Castelao maxistral", na que se atopaba o cadro "A derradeira leición do mestre", que homenaxea a Alexandre Bóveda. Faltaban só dous días para clausurar a exposición, que era moi pequeniña.
Na planta de abaixo estaba "Valor e mestría. Galicia como fútbol" que fala sobre a historia do fútbol galego. Tema bastante máis irrelevante, pero con cousiñas de aquí e cousiñas de alá, acaba facéndose agradable, e leva varias horas vela, pero aínda vai estar uns cantos meses máis.

Despois de xantar fun ao Panteón de Galegos Ilustres porque había unha exposición sobre a "Alba de Gloria" de Castelao, da que tamén falaban moi ben, e que tamén se clausuraba un par de días despois. Interesante nalgúns aspectos e noutros menos (unha sección con gafas de realidade virtual que non era para tanto). E rematamos o sábado facendo a típica visita ao CGAC, xa que está ao lado, pero xa hai anos que non vemos por alí nada interesante, que mágoa!!!

O resto dos días pois xa se sabe, paseo, lectura e moita auga, como sempre por alí. Nesta ocasión lin a novela "Laín, el bastardo" de Francisco Narla. Era bastante longa e non me deu tempo a máis. Tamén levaba "O exército de fume" de Manuel Gago, e "El misterio de los mil soles" de Fernando Baztán, pero non fixen máis que pasealos dun sitio para outro.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 19-03-2019 23:39
# Ligazón permanente a este artigo
Edipo Rei
Supostamente tamén no ciclo do CGAI "Tan poderoso como o amor" (pero moi collido con pinzas nalgúns títulos) proxectaban "Edipo Rei", dirixida por Pier Paolo Pasolini en 1967 (ao mellor é a primeira película de Pasolini que vexo, non estou seguro).

A verdade é que a vin por ser esta traxedia grega e ser de Pasolini. Pero decepcionoume bastante. A actuación do elenco, a ambientación, e outra serie de cousas, non me chamaron demasiado a atención. Pero a traxedia de Edipo é unha desas historias marabillosas daquela época, polo seu tremendismo.

O feito de que Edipo, fillo do rei de Tebas, o abandonen no monte porque se coñece a profecía de que matara ao seu pai e xacerá coa súa nai. Pero quen debe matalo non o fai, simplemente o deixa alí, e un pastor que o atopa, o leva a Corinto, onde tamén será coidado en moi boas mans, e obviamente, sen saber nada do que dicía aquela profecía. Esa é a razón pola cal despois se cumpre todo iso, e acaba tolenado e arrincándose os ollos cando descubre en que consistía a profecía (para el descoñecida) e como a cumpriu.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 19-03-2019 23:24
# Ligazón permanente a este artigo
Perdición
Creo que foi nun ciclo que están botando no CGAI nestes últimos tempos, que se titula "Tan poderoso como o amor", igual que o último libro do poeta César Antonio Molina, que foi presentado alí. Pois con esa escusa, están botando moitas películas nas que o amor (supostamente) ten moito peso, e unha delas foi "Perdición".

Eu creo que "Perdición" xa a vira hai moitos anos, pero obviamente, esquecera por completo a trama (mellor, para poder disfrutala de novo coa sorpresa). Foi dirixida por Billy Wilder en 1944 e protagonizada nos principais papeis por Fred MacMurray, Bárbara Stanwyck e Edward G. Robinson. Actores fantásticos pero xa un tanto esquecidos, por desgraza. E outra curiosidade máis é que o título orixinal era "Double Indemnity" (Dobre Indemnización), que ten moito máis sentido, dende logo moito máis que a tradución española, como case sempre.

A historia está moi ben, e non teño eu moi claro que o amor teña tanto peso, a non ser que nos refiramos ao "amor polos cartos", que está moi estendido nestes tempos.

Un axente de seguros vai á casa dun bo cliente para renovar as pólizas dos seus coches, que van caducar. O home non está, porque traballa moito, pero atópase coa muller. Ela pregunta se existen as pólizas por accidentes no traballo, porque ela está moi preocupada, xa que o marido está sempre traballando e implícase moito no traballo físico, a pesar de ser o rico capitalista.

O axente de seguros interpreta estas preguntas da muller como que quere desfacerse do seu marido e ademais levarse os cartos da póliza, porque a muller insiste en tramitar todo isto sen que o marido o saiba, xa que se negaría en redondo a asinala, porque non cre que lle vaia pasar nunca nada. E ademais, a muller gústalle moito, e cre que está flirteando con el.

O caso é que a suposición do axente é certa, namóranse e planean todo xuntos para desfacerse do marido nunhas determinadas circunstancias, despois de facerlle asinar a póliza sen que se decate. As determinadas circunstancias son que o accidente ten que ser no tren, porque así cobrará "dobre indemnización", por unha estraña política da súa compañía de seguros.

O seu retorcido plan lévase a cabo sen maiores contratempos, agás algún pequeno detalle como algunha medio-testemuña que está a piques de estragalo todo. Pero cando chega o momento de cobrar, chega o axente de seguros máis sagaz, que se encarga de investigar os casos estraños e que, obviamente, máis caros poden saírlle á aseguradora, e ponse a fisgonear, porque hai algúns detalles que non lle convencen.

Non vou contar o final, aínda que a película ten xa 75 anos, pero como vedes, a trama é moi retorcida, e cada minuto pasan moitas cousas que non che dan un respiro.

Saúdos.





Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 19-03-2019 23:18
# Ligazón permanente a este artigo
Da avaricia, a luxuria e a morte
Valle-Inclán escribía moitas das súas obras formando triloxías. Aínda que é certo que, precisamente as triloxías non son as súas obras máis célebres, pero fixo unhas cantas.

Como hai uns anos se cumpriron os 80 anos da súa morte e a súa familia xa non pode opoñerse de forma absurda á prohibición de traducir as súas obras ao galego, pois agora é bastante habitual que as compañías galegas se lancen a representar obras de Don Ramón, que sempre dan moito de sí.

E a veterana compañía Teatro do Noroeste animouse coa triloxía coñecida como "Da avaricia, a luxuria e a morte", formada polas obras "Ligazón", "A cabeza do bautista" e "A rosa de papel". A montaxe completa era unha hora e media, e recoñezo que non lin as obras, pero só vendo a súa representación non son capaz de entender por que se titulan así.

O elenco estivo moi ben con Luma Gómez, Manuela Varela, Imma António, Fernando Tato e Miguel Pernas (que no saúdo final lembrou que o seu irmán Gustavo, recentemente falecido, adoraba o Teatro Rosalía no que tivo lugar a función).

Non é moi doado explicar de que trataban as obras, pero estaba moi presente o esperpento e o mundo sórdido do autor, sempre con personaxes moi escuros, unha grande sensualidade e sexualidade, ata en situacións desbordantes.

"Ligazón" trataba dunha rapaza nova e moi fermosa que non podía darse ningunha alegría e vivía oprimida pola súa familia. Ela flirtea cun afiador que pasa pola casa, e convénceo para matar a un comerciante rico con quen a súa familia quería acordar un casamento (ou algo así, porque a requintada linguaxe do autor non é doada de comprender en ocasións). Obviamente, a rapaza fai o acto sexual cos dous (como é marca da casa).

"A cabeza do bautista" trata dun taberneiro que recibe a visita dun vello amigo doutro lugar, que lle lembra que lle debe cartos e que debe pagar. A moza do taberneiro urde un plan para deitarse co novo visitante e que o taberneiro o mate nese momento (como vedes, non falta o importante).

"A rosa de papel" trata dunha muller piadosa que está no leito de morte e lle di ao seu marido que nun atado no colchón hai un bo feixe de cartos. Cando ela morre e as plañideiras rodean o cadáver, o marido bótaas da casa e realiza o acto sexual coa morta (nunca é tarde).

Saúdos.




Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 19-03-2019 23:01
# Ligazón permanente a este artigo
Matar a un ruiseñor
O outro día por fin conseguín ver unha mítica película da que todo o mundo fala moi ben. Refírome a "Matar a un ruiseñor", dirixida por Robert Mulligan en 1963 e protagonizada por Gregory Peck.

Pero a verdade é que non me chamou demasiado a atención. Ao mellor é que as expectativas estaban demasiado altas, pero pareceume que a historia estaba a medio camiño de moitas cousas, pero non culminaba ningunha.

Por unha banda, está o papel principal, do avogado Atticus Finch, un tipo boísimo e exemplar que incluso me chirría un pouco. Por outra banda, suponse que a base principal da historia é o xuízo no que este avogado defende a un negro ao que acusan de violar a unha branca. Vale, ben, pero esa parte ocupa só como unha terceira parte da película, así que non é unha película de xuízos. Despois está a rareza da familia Radley e o seu xoven e escurridizo exemplar Boo Radley, ao que case ninguén viu, que só sae de noite, e que aparece só ao final, nunha fugaz e estelar aparición do actor Robert Duvall (xunto a Gregory Peck, o único que se fixo famoso posteriormente no cine). Pois iso, que estivo ben, pero que iniciou varios fíos e pareceume que non concluíu ningún.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 01-03-2019 00:27
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal