Viaxes O Lóstregho


Furancho Oficial de Cabañas & Catoira Travels
A partir deste santo día de Nadal do ano 2006 este vai ser o Furancho Oficial da xa célebre axencia de viaxes perralleiros Cabañas & Catoira Travels. Este e-zulo está especialmente deseñado para todos aqueles infelices ós que xa non lles carbura ben o 4 Latas, que xa están cansos de viaxar con AirZambia ou que levan toda a vida facendo auto-stop en carromato. Chegamos a un punto onde a xente moderna quere viaxes modernas, opinións modernas e visións modernas. Pois ben, para estes últimos non é esta páxina. Estes deben ir á páxina da COPE. Neste "fotolog" haberá fotos das nosas viaxes, comentando diferentes aspectos e anécdotas vividas. Recomendaremos lugares e esperamos que todo o mundo o pase ben e teña ganas de repetir a visita.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Ukestra do Medio
E tamén no Baba Bar, hai unhas semanas, asistín a un dos concertos máis divertidos que vin nos últimos anos. Investigando de que trataban, descubrín que a palabra "ukestra" fai referencia ás orquestras de ukeleles, que polo visto hai varias polo mundo. Non tiña eu moi claro se me ían gustar as orquestras de ukeleles, pero despois de ver o vídeo que vos poño neste artigo, disipáronse todas as dúbidas. Así que, recomendo vivamente ver á Ukestra do Medio, que son de Compostela.

O grupo está formando por 6 persoas, 3 homes, que se colocan de pé detrás, e 3 mulleres, que están sentadas diante. Todos tocan ukeleles, algún deles alterna de cando en vez cunha guitarra eléctrica, e a rapaza que senta no medio está sobre un caixón flamenco e tamén toca algún outro tipo de percusión.

Tamén comentaron que un dos homes agora raramente pode tocar con eles, porque vive fóra (creo que dixeron en Londres). E como detalle interesante, direi que escoitamos aos seis como cantantes solistas (obviamente en cancións diferentes, íanse turnando), que non é doado de ver.

O que vos dicía, do máis fresco e divertido que vin en moito tempo. A maioría das cancións creo que as coñecía, pero as que non tamén me gustaron mogollón porque a selección musical que fan está moi ben e é moi variada.

Tocaron algunhas cancións en galego, algunhas en castelán, bastantes en inglés, e creo que algunha brasileña tamén caeu, se non lembro mal.

Un dos momentos fantásticos do concerto foi a primeira estrofa do antigo éxito dos 80 "Don't you want me" da Human League, que eles traduciron ao galego con moita fidelidade temática, e que comeza cun arrollador "Traballabas nunha parrillada en Bertamiráns".

O consello é: se vos cruzades por certa da Ukestra do Medio, nin o dubidedes, ídelo pasar en grande.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 26-05-2018 11:55
# Ligazón permanente a este artigo
E3
Hai unhas semanas fun ver ao Baba Bar a un grupo que xa vira anunciado alí máis veces. Poñía que versionaban clásicos do rock, e como estou afeito a ver, por exemplo, á magnífica banda Exit no Mardi Gras, probei sorte.

Este grupo chámase E3, debe ser da Coruña, e está formado por Eduardo Pardo e Esteban Alonso nas guitarras e Eulo na voz cantante.

Pero obviamente, non é o mesmo que Exit. Exit é un grupo "completo" cunha sonoridade moi potente, e que imitan case á perfección a un montón de grupos diferentes. Teñen voz (que imita de marabilla a moitos cantantes), unha guitarra eléctrica fantástica (a veces dúas), un gran baixo e unha grande batería.

E3 ten unha boa voz, unha guitarra acústica e outra similar pero pareceume que amplificada. En calquera caso, esta segunda sempre soa como acústica. E intentar "imitar" ou parecerse aos grupos que homenaxean con tan pouco arsenal instrumental é moi complicado. A cousa queda bastante decepcionante, na miña humilde opinión (síntoo, a comparación con Exit non me sae da cabeza, que lle imos facer).

Iso si, hai que recoñecer que a selección de cancións que interpretan é unha marabilla, que mágoa que as súas versións queden tan lonxe das orixinais.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 26-05-2018 11:29
# Ligazón permanente a este artigo
O médico
Hai anos lin un best-seller que levaba tempo sendo un éxito. Eu escapo bastante dos best-sellers pero cando me enterei de que trataba este, achegueime con interese, e a operación saíu ben (metáfora moi acaída para este libro). O libro titúlase "O médico" e foi escrito por Noah Gordon. Creo que escribiu varias secuelas deste, pero iso xa me interesou menos, aínda que, calquera sabe, ao mellor un día...

O caso é que a comezos deste século e milenio alguén decidiu facer unha versión cinematográfica da mesma novela, e como a historia orixinal é moi atractiva, saíu unha cousa bastante xeitosa, que me agradou ver.

Basicamente conta a historia do rapaz inglés Rob Cole, que vivía no pestilente Londres do século XI (igual de pestilente que o resto do planeta), e que ten nove anos cando a súa nai morre dunha estraña enfermidade, aparentemente sen cura, que todo o mundo denomina "dor do costado" (non son médico, pero polo que se ve despois, parece que se refiren á apendicite).

Queda só na vida e consegue unirse, non sen certa resistencia pola súa parte, a un barbeiro, que naquela época tamén facían de dentistas e operacións de cirurxía variadas, e aprende algo das súas artes.

E nun determinado momento, o barbeiro queda case cego e un médico xudeu consegue recuperarlle a vista (o que agora son coñecidas como "cataratas"), e o rapaz queda fascinado. Pregúntalle onde aprendeu a facer iso, e dille que co mellor médico do mundo, un tal Ibn Sina que vive na cidade de Isfahan, moi moi lonxe (na antiga Persia, agora unha das cidades máis grandes de Irán).

Así que cruza o mundo coñecido para chegar alí e aprender o oficio de médico. Como Isfahán está no mundo musulmán e el é cristián, terá que facerse pasar por xudeu (incluíndo unha desagradable operación nos seus xenitais), xa que os cristiáns non podían entrar naquela parte do planeta (agás xente moi arriscada e pouco temerosa da morte).

Alí faise moi amigo de Ibn Sina e transmítelle que ten como unha especie de sexto sentido que lle permite detectar a presenza da morte. Ou sexa, que cando toca a alguén que está enfermo, xa sabe quen vai morrer ou non. Non sabe a que se debe, prefire non difundilo, pero non falla nunca esa intuición.

E tamén lle di que se avanzaría moito na ciencia médica se se puidese abrir o corpo humano unha vez morto para ver como é por dentro e intentar adiviñar que remedios poderían curar as enfermidades en vida. Iso é aínda tabú en todas as relixións, así que lle sacan a idea da cabeza.

Pero algún tempo despois, sendo un dos médicos principais do hospital que dirixe Ibn Sina, chega un moribundo que é zoroastrista, e dille que o seu rito de morte é deixar o corpo morto nun determinado lugar para alimentar aos buitres. Sen dicirllo a ninguén, cando morre, lévase o corpo a un lugar oculto e o disecciona.

Algún tempo despois Isfahán é acosada por algunhas tribus musulmás fanáticas e o temible Sha sufre a enfermidade do costado. E encárganlle a el que lle salve a vida, se é capaz, porque xa estaba condenado a morte debido ás condenas dos musulmáns máis fanáticos, que se fixeran co control do hospital desprazando a Ibn Sina, que era o seu principal valedor.

Cando sucede todo isto, volta para Londres e monta un hospital que mellora moito a vida dos seus habitantes, e a película (e supoño que a novela, xa non o lembro) remata aí.

Moi recomendables as dúas, sobre todo a novela, claro.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 26-05-2018 11:14
# Ligazón permanente a este artigo
Rodrigo Romaní
Hai unhas semanas veu Rodrigo Romaní co seu novo trío para presentar o último disco editado, que se titula "Fíos de ouro no ar".

O trío co que toca agora está formado por el mesmo, que toca a arpa, ocarina e canta de cando en vez, por Beatriz Martínez na outra arpa, e Xulia Feixoo en todo tipo de percusións.

Rodrigo Romaní é un músico absolutamente fiable no seu criterio, así que sempre é unha aposta segura asistir a un concerto no que el ten algo que ver.

O que si me fixo flipar bastante, é que cando estaba mercando o disco á saída, entereime de que hai 4 anos tivo un accidente e perdeu un dedo, concretamento o anular da man dereita.

Para un arpista iso é unha auténtica traxedia. Dixo que co tempo, aprendera a tocar doutro xeito utilizando os outros dedos, pero que tivera que deixar a docencia, que era unha das cousas das que vivía, porque unha persoa con esa eiva difícilmente pode explicarlle a persoas que non a teñen como hai que tocar correctamente.

O caso é que durante o concerto non lle notei nada raro, e no vídeo que vos poño aquí, eu xuraría que ten os 10 dedos coma todos nós, eu non lle vexo ningunha falta, nin a máis mínima. Non sei se é que perdeu unha pequena parte do dedo, e se rexenerou ou puxo unha prótese, non sei, pero a min paréceme que as súas mans son do máis normal.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 20-05-2018 12:44
# Ligazón permanente a este artigo
Versogramas
Hai pouco estreouse na Fundación Luís Seoane da Coruña o documental "Versogramas", que trata sobre a videopoesía, principalmente en Galicia.

E dentro duns días virá Celia Parra, que é unha das impulsoras e produtora deste proxecto, a falar a CUAC FM sobre este mesmo documental.

A verdade é que non conectei demasiado ben co documental. Eu son de Ciencias, con mente moi cuadriculada, e non engancho moi ben coa poesía en xeral, e a videopoesía normalmente é poesía, e ademais bastante vangardista, así que me queda aínda máis lonxe e cústame máis chegar a ela.

Saúdos.



VERSOGRAMAS (teaser III) from Esferobite-DSK on Vimeo.

Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 20-05-2018 12:27
# Ligazón permanente a este artigo
Ensemble Vigo 430
Non é moi doado titular este novo artigo. Hai como un mes, actuou no Teatro Colón da Coruña un grupo de persoas que ía tocar un estilo de pezas cuns instrumentos determinados. Non resultaba super-atractivo pero algo si chamaba, así que probei, e si, estivo ben pero tampouco me encandilou, a ver se consigo explicalo.

A orquesta sinfónica que hai en Vigo chámase Orquestra Sinfónica Vigo 430. Non sabía a que se debía a aparición dese último número no nome da orquestra, pero acabo de saber que afinan a 430 Hertzios, que é unha das afinacións históricas da música clásica, pero non a máis utilizada.

Existe dende hai poucos anos, e aínda que oíra falar algo dela, eu penso que actuou na Coruña por primeira vez hai uns meses. Fun vela e estivo moi ben. E resulta que agora viña con outra das súas formacións máis pequenas, o Ensemble, que se dedica a música de cámara. Efectivamente, non estaba toda a orquestra, pero facilmente habería quince músicos, creo.

E aquel día actuaban co bandoneonista arxentino Marcelo Nisinman, a violinista moldava Rusanda Panfili e coa violista de orixe mexicana Dana Zemtsov. Só tocaron pezas de Nisinman e, sobre todo, de Astor Piazzolla, que foi a razón principal de que eu asistira ao concerto.

Pois iso, estivo bastante ben, non todo me entusiasmou, pero a mestura foi moi atractiva.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 20-05-2018 12:11
# Ligazón permanente a este artigo
A reconstrucción do Titanic
Durante varios meses houbo unha carpa bastante grande instalada no Paseo do Parrote da Coruña. Estaba posta pola Fundación Titanic e contiña unha interesante exposición sobre ese barco e, obviamente, sobre o seu afundimento, que foi case o único célebre que fixo.

A entrada era algo cara, por algunha estraña razón costaba algo máis na fin de semana (¿¿??), e non había demasiada información visible escrita, senón que case toda a información a recibías a través dunha audioguía (estaba incluída no prezo da entrada, só faltaba), pero que só tiña unha pista de audio que duraba algo máis de 1 hora. Polo tanto, se fallara (a organización dicía que non debía pasar, pero algún caso debeu haber), non había forma de reproducir polo medio, senón que había que comezar dende o principio. E os paneis da exposición estaban perfectamente numerados, sería moito máis cómodo doutro xeito.

En xeral, estaba moi ben, explicaba a cousa de xeito moi ordenado, e remataba cunha monumental maqueta do barco, duns 8 metros de lonxitude, que permitía facerse unha boa idea de como debía ser aquel mastodonte.

A dúbida máis grande que me quedou despois de ver a exposición foi a seguinte: o Titanic foi o segundo dunha serie de tres idénticos que construíu a compañía White Star Line. Este é claramente o máis famoso dos tres (pola súa desgraza, claramente). Pero que foi dos outros dous barcos idénticos construídos naqueles anos? Por que non se fala nada deles?

O primeiro construído foi o Olimpic. E casualmente, foi o que máis durou e fixo o servizo para o que se fabricou, transporte de pasaxeiros e cruceiros. Polo visto, funcionou ata o ano 1935, en que se desguazou. Ou sexa, que estivo case 25 anos en servizo, sen maior novidade, seguramente por iso non oímos falar del.

O terceiro estaba en construción cando foi a catástrofe do Titanic. O seu nome ía ser o de Gigantic, pero debido ao accidente, decidiron cambialo polo de Britannic. Foi construído, coma ou outros, para transporte de pasaxeiros, pero resulta que comezou a Primeira Guerra Mundial, e foi requisado como transporte de tropas e buque hospital, e foi afundido no ano 1916.

Ou sexa que si, grandes transaltánticos, que tiñan unhas características similares ou superiores aos actuais (iso din eles, eu non mo creo, por moito que digan), pero dous dos tres apenas duraron nada, e o primeiro foi o único que fixo un servizo máis ou menos normal. Paréceme que estamos mitificando moito algo que non era tanta marabilla.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 19-05-2018 12:03
# Ligazón permanente a este artigo
Falando a boca chea
A mediados de abril houbo un interesante ciclo de contacontos e monologuistas no Fórum Metropolitano da Coruña. Sóame que xa o organizaron máis veces, senón igual algo parecido, e non lembro se fora na mesma época do ano, pero vaia, que este tipo de iniciativas sempre é benvida. O ciclo titulouse "Falando a boca chea".

Durante case toda unha semana laborable (e chegou ata o sábado) había dúas contadas, unha ás 7 da tarde no vestíbulo (e polo tanto gratis), ás que eu non puiden asistir porque estaba bastante liado aqueles días; e outra ás 9 da noite no auditorio (polo tanto, de pago) ás que si puiden asistir porque a esas horas xa andaba algo máis liberado (non moito, pero algo si, e fixen por asistir a estas cousas, que nunca é un esforzo en balde).

As actuacións que vin nesta semana foron, nesta orde: Quico Cadaval, Pedro Brandariz, Celso Fernández Sanmartin e Víctor Grande.

Se lestes antes algo neste blog, é probable que xa poidades intuir as opinións que vou dar:

- Comezar con Quico Cadaval, que é o máis do máis, é poñerlle o listón moi alto (case insuperable) aos que veñan detrás. Contou moitas historias que non lle coñecía, por algunha razón todas estas historias (para min novas, aínda que non tiñan pinta de selo) estaban baseadas no máis alá, en persoas que estaban mortas e non o sabían, etc., e estiveron moi ben. A única historia coñecida foi a do empalme do Vilar, pero contouna de forma moi divertida porque explicou cal era a razón pola cal lle levaba moito máis tempo contala en castelán que en galego. Fantástico, coma sempre.

- Pedro Brandariz estivo ben, pero nada máis. Xa me teredes lido máis veces que a min me gustan máis os contacontos que os monologuistas, e Pedro paréceme máis destes últimos. Ten algúns puntos moi bos, pero non me gusta tanto como enlaza unhas historias coas outras, uns chistes cos outros. En definitiva, a min gústanme os que contan historias, e aproveitan para facer chistes e grazas, e non me gustan case nada os que simplemente fan chistes ou pouco máis. Pedro non está mal, pero ao lado de Quico ou Celso desentona demasiado, e iso pásalle practicamente a todos.

- Celso Sanmartín: Pois a verdade é que xa non lembro moi ben que contou esta vez, pero como sempre, gustoume moito. Gústame moito o seu estilo, e o tipo de historias e anécdotas que conta. Unha semanas antes, vírao a el e a Quico (xunto con Cándido Pazó) no Teatro Colón, e non repetiron nada ou case nada daquel espectáculo, vese que teñen un repertorio moi amplo.

- Víctor Grande: Había tempo que non o veía actuar, e tamén debo dicir que é colega e téñolle aprezo. Xuraría que a última vez me gustou máis. Esta vez fixo de novo un espectáculo baseado nas súas cancións, e a min non me convence demasiado. Ten puntos moi bos pero outros que non me gustan tanto e, en definitiva, bastante altibaixos, ao meu ver. E rematou demostrando o seu coñecemento das bandas sonoras dos debuxos animados dos anos 80 e 90, cousa que resulta simpática, pero non moito máis.

A ver se repiten este tipo de ciclos todos os anos.

Saúdos.











Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 19-05-2018 11:45
# Ligazón permanente a este artigo
A pandilla dos once
Debín estar algo liado, porque levo como mes e medio sen subir nada a este blog. Retomamos o pulso coa película "A pandilla dos once", española do ano 1963 que vin hai algún tempo na 2.

Para comezar, chamoume a atención o título de "A pandilla dos once". Polo visto, é unha especie de parodia de "Rififí", película francesa duns anos antes. Pero é que a min tamén me soaba que a película "Ocean's Eleven" de comezos do século XXI era un remake doutra similar feita nos 60, no que actuaba o famoso Rat Pack de Frank Sinatra, Dean Martin, Sammy Davis Jr e todos eses. Eu creo que esta españolada debe moito a esta última, incluso no título.

O caso é que un grupo de once raterillos bastante patéticos idean un plan xenial para atracar o Banco de España en Madrid entrando dende a fonte da Cibeles (o mito di que se alguén intenta entrar na cámara acorazada do banco, a auga da fonte asulagaría esa cámara, debido a un mecanismo defensivo así ideado). E para iso, simulan que están facendo unha obra de mantemento no entorno da fonte.

A banda está liderada por un mafioso chamado "O Rubio", que ante as ameazas doutras bandas, decide someterse a unha operación de cirurxía plástica para cambiarse a cara. Pásanlle un catálogo de posibles caras famosas e fermosas, escolle unha, pero resulta que o médico que fai a operación confúndese cando sinala coa man, e ponlle a cara da fotografía que está ao seu lado. Si, é todo bastante patético. O actor que fai este papel a partir deste momento é Adolfo Marsillach.

Pois nada, polo visto conseguen ese suposto permiso para obrar xunto á Cibeles con bastante facilidade (que sinxelo é todo no cine, non si?), e póñense a furar para intentar chegar ao Banco de España. Pero ou os planos están mal ou falla o seu sentido da orientación, pero a cousa non tira.

Como a película é bastante esquecible, xa non lembro moi ben que é o que pasa, pero quedan illados dentro porque alguén decide que a obra é ilegal e tapona a saída xunto á Cibeles. E alí, o xefe, decide furar noutras direccións porque cre que detectou o erro de orientación. E máis adiante, detecta outro erro e xira de novo.

A película remata pouco despois, de xeito bastante triste e patético, porque a través dunha alcantarilla ou algo similar, conseguen saír ao exterior, e dende logo non están no Banco de España, senón noutro edificio que está a moita distancia, feito este que fai aínda máis incrible toda a peripecia anterior.

A diferenza doutras ocasión, non vos recomendo que perdades o tempo vendo esta película, hai cousas mellores que facer, seguro.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 19-05-2018 11:18
# Ligazón permanente a este artigo
EntrElas
Na Coruña (creo que son de aquí) hai un grupo vocal formado por unhas dez mulleres que se chama EntrElas. Oín falar delas hai tempo e tiña ganas de velas actuar.

E o outro día conseguino porque actuaban no Baba Bar, onde había un bo abarrote para escoitalas. Creo que son 10 (polo que vin nalgún cartel) e no concerto ao que fun eu estaban só 8, e no vídeo que vos deixo están 7. Así que supoño que será o típico grupo que ten varias voces similares para cada tono, e que se falta algunha pola razón que sexa, máis ou menos poden saír adiante e actuar igual, cousa moi interesante para este tipo de formacións.

Xa vedes que cantan "a capella" e fano bastante ben. No concerto que vin eu cantaron todas as galegas ao comezo, despois comezaron en español, e cara ao final xa alternaron inglés, brasileiro, un pouquiño de todo...

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 03-04-2018 00:43
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal