Viaxes O Lóstregho


Furancho Oficial de Cabañas & Catoira Travels
A partir deste santo día de Nadal do ano 2006 este vai ser o Furancho Oficial da xa célebre axencia de viaxes perralleiros Cabañas & Catoira Travels. Este e-zulo está especialmente deseñado para todos aqueles infelices ós que xa non lles carbura ben o 4 Latas, que xa están cansos de viaxar con AirZambia ou que levan toda a vida facendo auto-stop en carromato. Chegamos a un punto onde a xente moderna quere viaxes modernas, opinións modernas e visións modernas. Pois ben, para estes últimos non é esta páxina. Estes deben ir á páxina da COPE. Neste "fotolog" haberá fotos das nosas viaxes, comentando diferentes aspectos e anécdotas vividas. Recomendaremos lugares e esperamos que todo o mundo o pase ben e teña ganas de repetir a visita.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Guerra civil. Que pasou en Galicia e en España

Despois do meu furor lector da época do confinamento, agora no verán vou moito máis lento, hai máis cousas que facer e pódese saír por aí. Pero acabo de ler un libro que me gustou bastante. Titúlase “Guerra Civil. Que pasou en Galicia e en España”, escrito por Federico Cocho.

Tiña moitas ganas de ler algún libro máis sobre o espiñento tema da Guerra Civil española. E este ademais ofrecía unha información adicional e moi detallada sobre o que pasara concretamente en Galicia, onde esa guerra practicamente non tivo lugar. E despois de lido, creo que podo dicir que cumpre bastante ben os dous obxectivos. Resulta moi doado de ler, con moitos capítulos breves, de 10-12 páxinas, que o fan moi levadeiro.

Despois de refrescar o meu coñecemento sobre o tema, reafírmome na miña opinión de que este país (dá máis ou menos igual falar de Galicia ou España neste caso) é bastante conservador. Tanto en Galicia como en España, o golpe de estado militar dado polos nacionais foi bastante chapuceiro. En Galicia tardaron un par de días en comezar, porque non sabían claramente o apoio que tiñan. pero os defensores da República eran “catro mataos”, así que cando decidiron comezar, levoulles horas ou días e moi poucos combates. E comezou unha represión brutal, coa maioría da poboación indiferente ou asustada.

En España pasou algo similar, aínda que algo diferente. Só resistiron o norte, Madrid e o Mediterráneo. Nin sequera estaba moi claro quen lideraba o bando nacional, moitos miraban para Franco, pero el non o tiña tan claro, pero ao final acabouno crendo, e desfíxose dos demais, e comezou un rexime de culto á súa persoa. Polo visto, como estratega militar era moi mediocre. Os xenerais republicanos, que parecían bastante mellores, tendíanlle moitas trampas, e picaba en todas. O que pasa é que a superioridade numérica e material do exército fascista era tal que acababan ganando todas as batallas por aplastamento e forza bruta. Sen contar que o exército fascista tivo o claro apoio de Italia e Alemaña, mentres que o exército republicano tivo algo de apoio ruso e de voluntarios de moitos países, pero en calquera caso moito menor que o outro.

E xa aproveitaron para exercer unha represión brutal durante décadas contra calquera cousa sospeitosa para eles, que podía ser calquera. E seguimos vivindo nunha sociedade onde aínda quedan moitos restos daquela época e ideoloxía. Unha parte da sociedade española e galega é moi avanzada e progresista, pero é minoritaria, e aínda temos que soportar a convivencia cos esa parte maioritaria que é tremendamente inmovilista e conservadora.

Saúdos.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 07-08-2020 13:51
# Ligazón permanente a este artigo
Atrapado no tempo
Outra película que tiña ganas de ver completa era esta de “Atrapado no tempo”. Vira fragmentos dende hai moito tempo, pero nunca a completara. Foi dirixida en 1993 por Harold Ramis, e como está Bill Murray de protagonista principal, pois parece que pertence á factoría do cómicos americanos que nos 80 e nos 90 protagonizaron moitos éxitos, como “Cazapantasmas”, tamén comentada neste blog hai uns días.

Comezamos coa festa hispana do título. O título orixinal é “O Día da Marmota”, cousa moi lóxica porque a película trata da repetición dese día, unha vez tras outra. Por certo, ese día é unha festividade folklórica norteamericana (porque tamén se fai en Canadá), da que falarei despois máis en detalle. E grazas a esta película tamén se lle chama así aos días rutinarios iguais aos outros, nos que non pasa nada reseñable. En cinco países se lle chamou dese xeito (ben por eles), noutros se lle chamou “Feitizo do tempo” e en España, que sempre van por libre, “Atrapado no tempo”. Estes dous últimos títulos sáense algo do orixinal, pero tampouco están mal, tendo en conta do que trata a historia, que supoño coñeceredes.

A trama non está nada mal. Un equipo de tres persoas dunha televisión de Pittsburgh desprázase un 2 de febreiro a un pobo de Pennsilvania, para retransmitir unha vez máis o “Día da Marmota”, un evento folklórico agrario típico de Estados Unidos e Canadá. O equipo está formado por Phil Connors (Bill Murray), un moi arrogante home do tempo da cadea; Rita (Andie McDowell), unha produtora nova na cadea; e Larry (Chris Elliott), o cámara que xa fixo esta reportaxe outras veces con Phil, e que non o soporta demasiado. A película xira primeiro en torno a Phil, e na parte final tamén en torno a Rita. Larry é totalmente secundario, e o resto de personaxes, nin digamos.

Cubren a información dese 2 de febreiro, e cando intentar volver a Pittsburgh, unha treboada o impide e teñen que facer noite no pobo. Pero para sorpresa de Phil, cando soa o espertador ao día seguinte ás 6 da mañán, todo se repite exactamente igual que o día anterior. Só el se decata dese feito e el é o único que pode mudar o seu comportamento.

Decatándose diso, e vendo que os seus actos non teñen consecuencias, porque o día seguinte será igual que ese no que está vivindo, pasa por varias fases: hedonistas, de desexo sexual, de suicidio... Nada cambia, o día seguinte volve existir igual que sempre, e pode volver a facer o que queira, que dá igual.

Intenta seducir a Rita, que lle gusta moito, e ás veces está a piques de conseguilo, pero nunca consegue culminar. A vantaxe para el nesas situacións é que o que aprende un determinado día dunha persoa, pode utilizalo ao día seguinte de novo, unha vez tras outra. Un día consegue seducila por completo ao fin, ela queda a durmir con el na habitación do seu hotel, e cando esperta ao día seguinte, é Rita quen apaga o espertador e xa é 3 de febreiro. Fin.

Remataremos comentando que se fai no “Día da Marmota”. É unha celebración folklórica agraria de Norteamérica (como tantas que hai noutros países), que pretende facer unha predición meteorolóxica para o resto do ano. A tontería se basea en que o 2 de febreiro sacan unha marmota, que están rematando de hibernar, e se esta “ve a súa sombra” (ou sexa, se fai sol), significa que a primavera se adianta. Pola contra, se non “ve a súa sombra” (ou sexa, que non fai sol), a primavera durará seis semanas máis, como marca o calendario convencional. Ou sexa, que é a ansia por saber se a primavera chega cando se espera ou un pouco antes. Polo que lin, os fanáticos deste evento, din que a porcentaxe de acerto está entre o 75% e o 90%. Pola contra, estudios científicos din que a porcentaxe de acerto está algo por debaixo do 40%.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 07-08-2020 13:50
# Ligazón permanente a este artigo
A árbore do aforcado
Onte botaban na TVG2 unha película mítica que xa vira algunha vez, pero como hai anos me deixara moi boa sensación, quixen repetir nestes tempos tan relaxados. A película é “A árbore do aforcado”, dirixida por Delmer Daves en 1959, e con Gary Cooper de protagonista principal, aínda que non único. Nesta ocasión non fixeron nada raro coa tradución do título, aínda que tampouco ten moito sentido, porque esa árbore aparece na última escena, bastante sorpresivamente, e non ten ningún peso na historia, pero cos chalados estadounidenses nunca se sabe. A historia está bastante ben, moi ben narrada e filmada, creo que este director merece unha atención que non se lle prestou aínda.

A un poboado mineiro de Montana chega en 1873 (hai só 150 anos ese país era tan salvaxe como o que se ve nesta película) un médico que ofrece os seus servizos, e ao que xa coñecen algúns dos que están alí obsesionados coa febre do ouro. Os poucos que xa o coñecen téñenlle moito respecto, pero saben que algo se esconde no seu escuro pasado. É un grande e bondadoso médico, pero tamén é moi bo co revólver.

Pois vaise vendo como comeza a atender aos poboadores, con grande xenerosidade cos máis pobres, e sempre brindando unha boa e amable atención. Ademais colle como axudante a un pobre e xoven ladrón que andaba por aquelas montañas intentando roubar algo de ouro, e que está a piques de ser linchado. A única oposición é unha especie de predicador, ao que xa coñecía previamente por ter coincidido noutros poboados similares, que está sempre falando do inferno, dos pecadores, e todas estas lerias.

E aquí vén o xiro de guión máis estrano. De súpeto aparece polas montañas unha dilixencia que é atracada, onde viña unha familia de suízos que viñan probar sorte na febre do ouro en Montana, que digo eu que se lles perdería alí. Só sobrevive a filla, e case non o consegue, porque está perdida varios días no monte exposta ao sol de día e ao frío pola noite.

O doutor e o seu novo axudante encárganse de atendela durante unhas semanas-meses. Ten moitas queimaduras, sobre todo en cara e mans, e está cega temporalmente debido a estar exposta ao sol durante tanto tempo seguido. Con moitos coidados vaise restablecendo. É unha rapaza moi fermosa e todo o mundo está moi pendente dela, os homes xa o podedes supoñer, e as mulleres exactamente polo contrario.

Cando se restablece, en vez de marchar, que é o que recomenda o doutor, que é algo mandón e posesivo, e sempre está recomendándolle a todo o mundo o que ten que facer, ela decide invertir o pouco que ten xunto co axudante do doutor en apoiar a un dos buscadores, moi fachendoso e presumido e que é moi popular no poboado. Ela non o sabe, pero saberao algo despois. O broche que empeñou para poñer en marcha o negocio é de moi pouco valor, pero o doutor, compinchado co prestamista, é quen paga todos os gastos da nova mina.

Van traballando, pero semella que o tipo non ten tanta sorte como predicaba. Pero un día, durante unha treboada, cae unha das árbores do seu pozo, e resulta que nas raíces estaba cheo de pebidas de ouro. Ármase unha grande festa, na que o buscador popular despilfarra sen xeito, e os outros dous socios son moito máis discretos.

Coa euforia da festa, o buscador intenta violar á muller suíza (a súa socia no negocio) na súa casa, e nese momento chega o médico, o evita, e mata ao buscador. Todo o mundo, que estaba gozando da festa, o ve, e deciden achegarse ao Árbore do Aforcado, para resolver os problemas como teñen costume nese país. A muller suíza e o axudante do médico deciden regalar as súas pebidas de ouro a cambio da vida do médico, e o populacho acepta encantado (xa se ve que o seu concepto de xustiza é moi volátil).

O elenco é moi interesante. Ademais de Gary Cooper como o médico, obviamente, a muller suíza foi protagonizada pola actriz austríaca Maria Schell. O popular buscador que se asocia con ela é Karl Malden. O axudante do médico foi Ben Piazza (este si que non me soaba de nada) e o predicador chalado, que aparece pouco pero as súas aparicións son moi soadas, foi George C. Scott. Digo que son soadas, porque durante a euforia da festa, incendia parte do poboado, e uns minutos máis tarde, é o que anima a colgar ao médico. Non me estraña que sempre fora anunciando escenas apocalípticas, en parte porque as provocaba el.

En conclusión, que a película está bastante ben, a trama é bastante enrevesada e os tipos que se debuxan son moi interesantes. E unha vez máis vese con claridade que ese país que agora goberna o mundo ten un pasado de tolemia e violencia que aínda se trasluce no seu estilo de vida.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 07-08-2020 13:49
# Ligazón permanente a este artigo
Aeroporto 77
Pois nunha destas cadeas de televisión fascistoides colléronlle gusto, e a continuación de “Aeroporto 75”, botaron “Aeroporto 77”, a terceira da saga (foron 4 en total). Aquí o elenco de estrelas é aínda maior, con Jack Lemmon, James Stewart, Olivia de Havilland, Joseph Cotten, Christopher Lee, George Kennedy, etc.

Neste caso, o copiloto do avión está compinchado cuns tripulantes para secuestrar o avión de supeluxo e roubar uns cadros de moito valor que van nas súas bodegas. Fano cando están pasando pola Triángulo das Bermudas, métense na brétema, baixan a altitude, pero chocan cunha plataforma petrolífera, e o avión cae ao mar. Queda mergullado a poucos metros de profundidade, pero a auga entra só nalgunha das bodegas. Pero queda pouco aire para os viaxeiros. E tendo en conta o secuestro, é moi difícil que poidan buscalos alí.

O piloto faise cargo das operacións, e consegue saír cunha lancha e unha radiobaliza que indica onde están. Chegan os medios para rescatalos. Por medio duns globos, intentan reflotan o avión completo nunha peza, pero a estrutura non soporta, e ao final conseguen salvar a bastantes persoas, pero por pouco.

Chamoume a atención o rótulo final, avisando de que a historia era de ficción, pero que os medios tecnolóxicos da Mariña que se veían eran reais. Ou sexa, sacando peito.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-08-2020 16:42
# Ligazón permanente a este artigo
Aeroporto 75
Supoño que vos soará que aos estadounidenses, nos anos 70, por razóns difícilmente explicables, deulles por empezar a facer películas sobre catástrofes aéreas. “Aeroporto 75” foi a segunda da serie, despois de “Aeroporto”.

A historia é simple. Un gran avión que ía de Washington a Los Angeles ten que aterrar en Salt Lake City, debido a que a costa californiana está toda cuberta pola brétema. Pero cando ía facelo, sufre un accidente. Un piloto de avioneta que tamén ía aterrar alí, sufre un ataque ao corazón, e estrela a súa avioneta contra o morro do Jumbo, provocando un grande boquete. O copiloto sae despedido polo boquete, o piloto queda moi malferido, case morto. Ten que pilotar o avión unha azafata, que vai seguindo as instrucións por radio, pero Salt Lake City está rodeada de montañas e non resulta pilotar o avión nesas condicións.

Pensan en meter un piloto a través do boquete, pero é algo moi arriscado. Inténtano cun piloto militar, pero morre no intento por unha fatalidade. A continuación intentan meter ao héroe máis macho, protagonizado por Charlton Heston, que obviamente si consegue entrar e consegue aterrar o avión, a pesar de que moitos circuitos fallan.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-08-2020 16:42
# Ligazón permanente a este artigo
Os Miserables
Esta obra, a máis coñecida do novelista francés Víctor Hugo, leva uns anos rondándome, e téñolle moitas ganas. Hai uns anos veu á Coruña un musical sobre a mesma, que non me desagradou. Pero nos musicais, entre a música, que cantan, que vocalizan regular, e outras cousas, ás veces non é moi doado enterarse da historia, e esta meréceo.

A película que eu vin estes días, e que me gustou moito, foi dirixida polo danés Bille August en 1998. Tal como o contan (como non lin a novela orixinal, non sei se é unha simplificación), a historia trata principalmente da rivalidade entre Jean Valjean (Liam Neeson) e o policía Javert (Geoffrey Rush). O resto de personaxes secundarios xiran en torno a esa trama.

Jean Valjean é un rapaz que rouba, e que pasa 19 anos en traballos forzados por roubar pan. Cando sae, ten algún incidente que lle fai plantexarse un cambio total de vida. Uns anos máis tarde, é un empresario e industrial nunha pequena vila, da que acaba sendo alcalde debido ao seu esforzo e por ser boa persoa e apreciado. Alí chega o xefe de policía Javert, que estivo na cadea onde estivo Jean recluído, e a quen lle parece recoñecelo algún tempo despois.

Nun determinado momento, parece que por fin van apresar a un tipo que di ser Jean Valjean, pero que semella enaxenado, o verdadeiro entéirase, e non soportando a inxustiza, decide desvelar que el é esa persoa. Escapa e vaise a París, onde vive uns cantos anos oculto como xardineiro nun convento, xunto cunha rapaza que fai pasar pola súa filla, pero que realmente é a filla dunha prostituta que el coñeceu cando era alcalde, e á que axudou.

Javert sabe que está en París, e segue perseguíndoo de diferentes formas, xa que está obsesionado con el. Isto é importante, xa que Valjean xa pagara polo seu delito, e non tiña ningunha débeda que saldar coa xustiza, pero para Javert era inaceptable que a escoria social que comezara sendo acabase convertida nun cidadán exemplar. De feito, a historia remata, con Javert suicidándose diante do propio Valjean, cando xa podía facer con el o que quixera, porque non podía asimilar que a ética de Valjean era moito máis válida que a súa.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-08-2020 16:16
# Ligazón permanente a este artigo
Cazapantasmas
Si, está claro que neste estraño verán post-pandemia, no que xurden novos rebrotes que poderían confinarnos de novo, estou coas defensas algo baixas de máis. Só así podería explicarse que decidise ver “Cazapantasmas”, bombazo de taquilla de 1984, pero que eu nunca vira antes completa.

Dirixida por Ivan Reitman en 1984, paréceme que envelleceu bastante mal, os efectos visuais cantan bastante, e supoñendo que sexa algo así como unha comedia, pareceume bastante estúpida, pero é que o humor estadounidense non dá para moito, a verdade. Saen moitos cómicos americanos como Bill Murray, Dan Ayckroyd, Harold Ramis ou Rick Moranis, xunto con algunhas estrelas emerxentes como Sigourney Weaver.

A historia é bastante chorras. Tres pseudo-científicos son expulsados dunha universidade porque son moi chapuceiros para esa profesión, e iso coincide coa aparición duns espectros nunha biblioteca pública de Nova Iork. Deciden montar unha empresa para eliminar pantasmas ou similares. Ao mesmo tempo, noutro edificio que dá a Central Park, parece que hai máis aparicións e hai que encargase delas. Sen máis, non vale a pena dedicar máis tempo.

Como curiosidade, direi que en Youtube, buscando polo título, o primeiro que aparece é a canción principal da banda sonora, que tivo moito éxito no momento. Para chegar ao trailer, fragmentos ou película, hai que avanzar un pedazo pola lista de vídeos. E nalgunhas webs nas que puntúan películas, a media desta é un 6,5, bastante mellor nota que outras películas dignas e que non chirrían como esta.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-08-2020 16:15
# Ligazón permanente a este artigo
Capitáns de abril
Oíra falar hai algún tempo da película “Capitáns de abril”, dirixida en 2000 pola actriz portuguesa María de Medeiros para conmemorar a Revolución dos Cravos portuguesa. Como o suceso me parece moi importante, decidinme a vela, e fiquei ben contento coa decisión.

Foi unha coprodución europea na que tomaron parte varios países do sur de Europa cercanos a Portugal. Polos portugueses, destacaban María de Medeiros e Joaquim de Almeida, seguramente as dúas figuras máis internacionais do seu sector audiovisual. Pola parte española, estaban Fele Martínez e Manquiña. O actor italiano Stefano Accorsi facía o papel do principal figura da película, o capitán Salgueiro Maia. O actor francés Frédéric Pierrot tamén ten un papel destacado. Como vedes, ben repartido.

Non hai moito que contar, a historia semella bastante coñecida, aínda que eu quería coñecer detalles máis concretos, e estivo ben para iso. Creo que tiña a posibilidade de escoitala en versión orixinal portuguesa, pero o meu ouvido está moi desentrenado nesa lingua, probei un pouquiño, e preferín volver á dobraxe española. Non é o mesmo ler orixinalmente en portugués, que escoitar falar no idioma. Esta película está moi centrada no capitán Salgueiro Maia, que foi unha das persoas máis importantes do golpe, pero creo que non tanto como se ve aquí.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-08-2020 15:35
# Ligazón permanente a este artigo
Desafío total
Eu creo que xa vira esta película completa no pasado, pero deixárame moi boa sensación, así que decidín repetir. Foi dirixida en 1990 por Paul Verhoeven e o protagonista estelar é Arnold Schwarzenegger, aínda que tamén destacan outros como Michael Ironside, Rachel Ticotin, Sharon Stone e Ronny Cox.

Como sempre, divirtámonos cos títulos orixinais ingleses traducidos ao caos hispanofalante. O título orixinal podería traducirse como “Recordo total” ou “Lembranza total”, moi coherente coa temáticas da película. En España titulouse “Desafío total”, que non ten moito sentido, e xa non digamos no resto de Hispanoamérica, onte a chamaron “O vingador do futuro”, que é un auténtico disparate. Este actor protagonizou unha saga de películas, “Terminator”, nas que efectivamente, viña do futuro para influír no pasado. Pero esta película que estamos analizando non ten nada que ver con iso, só coincide o actor protagonista.

A película fala sobre a memoria ou falta dela. Un obreiro da construción ten recurrentes pesadelos nos que se atopa en Marte, que xa está colonizada pola Terra. Pero el nunca estivo en Marte, así que está moi estrañado. Gustaríalle ir de vacacións alí, pero á súa muller non lle atrae nada a proposta. Xa que non pode ir alí, vai a unha empresa punteira que implanta lembranzas falsas sobre cousas que non sucederon, para ver se poden implantarlle unhas bonitas vacacións en Marte.

Cando están intentando implantarlle esas lembranzas, o tipo entra en shock, e os da empresa sospeitan que é porque xa estivo antes alí facendo a mesma operación ou unha parecida. SPOILER DE HAI 30 ANOS. Nese momento comeza a descubrirse o pastel. Resulta que este suposto obreiro terrícola era un líder rebelde en Marte, que foi extirpado de alí e que lle extraeron todos os seus recordos, e lle deron unha nova vida e identidade na Terra, pero algo debeu fallar.

Consegue chegar a Marte, ponse de novo en contacto cos rebeldes, e segue loitando contra o tirano mandatario que goberna a colonia. Por que? Porque ese goberno descubriu unhas instalacións construídas por unha civilización anterior, que permitirían darlle a Marte unha atmósfera respirable. Pero ao goberno non lle interesa difundir iso nin poñer ese sistema a funcionar, prefire ter o planeta sen atmósfera, ter confinada á poboación, e que así dependan do aire que proporciona o goberno.

Xa pasaron 30 anos. Levou un Óscar polos efectos visuais, aínda que a min deume a impresión de que xa cantaban un pouco, pero é normal. Pero tamén digo que “Blade runner”, que é anterior, envellece mellor, e ten un deseño absolutamente vangardista, que incluso agora non desentona, e no caso de “Desafío total” non está tan conseguido.

Un dato importante é que esta película está baseada (non sei en que medida) nun conto de Philip K. Dick, un dos mellores autores de ciencia ficción. Ademais desta película, téñense feito outras baseadas en obras súas, como “Blade Runner” ou “Minority Report”.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-08-2020 15:34
# Ligazón permanente a este artigo
O león de Esparta
Un día destes, nunha destas cadeas españolas fascistoides de televisión botaron “O león de Esparta” (“Os 300 espantanos” no título orixinal), unha nova versión do mito de Leónidas no Paso das Termópilas antes os persas de Xerxes.

Despois de vela, teño certa sensación de que non foi unha superprodución estadounidense, senón unha película de serie B ou C, como mínimo. Os únicos monumentos gregos que se ven da época son, nos créditos, imaxes do Partenón actual en ruinas, así que non se mataron en escenarios grandiosos. O resto son interiores modestos e exteriores en paraxes rochosos que poderían simular o Paso das Termópilas (acabo de ler que se rodou nunha vila do Peloponeso). Outro indicio claro é que o papel principal do rei espartano Leónidas foi para o actor Richard Egan, que non me soa de nada. Pero a historia é interesante, e déixase ver.

Xa sabedes. O inmenso exército persa dirixido polo seu rei Xerxes está intentando facerse co que agora coñecemos como Grecia. E unha das súas principais bazas é que cada cidade-estado é independente das demais, e cústalles bastante unirse contra o inimigo común. De feito, pasan boa parte do tempo loitando entre elas. Chamoume a atención canto se falaba dese tema ao comezo da película, segura que na cadea fascistoide onde a emitían alguén facía paralelismos coa España actual.

Nun determinado momento da asemblea que reúne ás principais cidades gregas, Leónidas, que é un dos dous reis de Esparta, comprométese persoalmente a intentar parar aos persas no Paso das Termópilas, un paso costeiro que é imposible de esquivar tendo en conta por onde están atacando os persas. Iso garante a súa presenza e a da súa garda persoal, os famosos 300. Intentará conseguir na asemblea da súa cidade que veña o resto do exército espartano, de fereza sen igual. Pero por cuestións políticas, non lle dan permiso, e a presenza espartana no Paso redúcese a eses 300. Únense algunhas outras tribos gregas, que botan unha man.

Cando chegan os persas, comproban a rudeza e tamén astucia dos espartanos, que os desbaratan unha vez tras outra con diferentes técnicas, todas elas sorpresivas para os moi numerosos pero previsibles persas. Pero como pasa sempre nestas situacións, hai un sendeiro oculto e moi descoñecido que permite esquivar o Paso das Termópilas, e os persas descúbreno coa axuda dun traidor. Dese xeito, conseguen encerrar aos espartanos nunha calella sen saída, pero morren loitando.

A primeira versión cinematográfica que vin desta historia é a famosa “300”, xa do século XXI, baseada nun cómic e cunha estética moi moderna. Resultaba moi chamativo que a imaxe de Xerxes que presentaban naquela película era como se medira 3 ou 4 metros de altura. Nesta versión era todo máis realista, faltaría máis.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-08-2020 15:33
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal