Viaxes O Lóstregho


Furancho Oficial de Cabañas & Catoira Travels
A partir deste santo día de Nadal do ano 2006 este vai ser o Furancho Oficial da xa célebre axencia de viaxes perralleiros Cabañas & Catoira Travels. Este e-zulo está especialmente deseñado para todos aqueles infelices ós que xa non lles carbura ben o 4 Latas, que xa están cansos de viaxar con AirZambia ou que levan toda a vida facendo auto-stop en carromato. Chegamos a un punto onde a xente moderna quere viaxes modernas, opinións modernas e visións modernas. Pois ben, para estes últimos non é esta páxina. Estes deben ir á páxina da COPE. Neste "fotolog" haberá fotos das nosas viaxes, comentando diferentes aspectos e anécdotas vividas. Recomendaremos lugares e esperamos que todo o mundo o pase ben e teña ganas de repetir a visita.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

O misterio dos mil soles
Seguindo coa política xeral de evasión veraniega, estes días lin outra novela de fácil dixestión e baixo nivel de esixencia intelectual, aínda que o autor se cadra pretendía o contrario, polo que puiden deducir. A novela en cuestión foi "O misterio dos mil soles", escrita polo aragonés Fernando Baztán.

O follón é bastante considerable e xira arredor da primeira expedición de Colón a América e sobre un libro moi controvertido que leva uns estraños símbolos que poderían agochar unha importantísima mensaxe para o mundo, que semella que moitas persoas están intentando conseguir por todos os medios.

Por esa razón, un fraile que está perdendo a fe, e que está a piques de morrer en Francia nunha secretísima misión, consegue escapar e por unha estraña carambola, acaba en Palos de la Frontera en 1492. É o personaxe principal da novela, e chámase Fray Genaro de la Cruz.

O que fora supostamente o seu superior, fray Macario de Osma, é sacado do seu mosteiro de Veruela, onde tiña un cargo importante, e fanlle un encargo bastante estraño. Ten que ir ao mosteiro de San Xoán da Peña, cerca de Jaca, coller o único exemplar que alí queda dun importante libro que é un manual para realizar torturas, que utiliza moito a Inquisición española, e levalo a Palos de la Frontera tamén. Que casualidade!! Ademais, hai exemplares dese libro en case todos os mosteiros, pero a el estráñalle moito que lle manden xusto levar o que está en Jaca.

Por se non chegara con iso, un pintor murciano vai a Perugia para aprender unhas novidosas técnicas artísticas, pero cando está alí, o prestixioso pintor do que ía aprendelas, e parte dos seus compañeiros, son asasinados. El non entende por que, pero nalgunhas conversas que ten alí, comprende que hai un asunto moi misterioso detrás de todo iso. De feito, el tamén está a piques de morrer e, escapando de todo iso, onde remata? Pois mira ti, en Palos de la Frontera.

Como estamos nesa época, finais do século XV, cousas que pasan na península ibérica e na itálica, pois temos a ese feixe de históricos personaxes, como Fernando de Aragón, Isabel de Castela, Torquemada, Colón e os que o acompañaron na primeira expedición a América, e algúns outros máis. Estase expulsando aos árabes da península ibérica, estase pensando en botar tamén aos xudeus e facer caixa coas súas posesións.

Supostamente a trama xira en torno a unha críptica e estraña mensaxe que apareceu na tumba dun papa e que tamén aparece nalgúns libros, que non se sabe o que significa, pero intúese que é moi importante. Pois esta xentiña enrólase na expedición a América, e despois de estar en varias illas caribeñas, o pequeno grupo de protagonistas, ten serios problemas con algúns dos expedicionarios, que eran moi pendencieros, e acaban no Yucatán, buscando un lugar que lles indica esa críptica mensaxe.

Cando chegan alá, coñecen Chichén Itzá e algunha outra das míticas cidades maias, e viven máxicos rituais da man dalgúns dos seus chamáns. Incluso se atopan alí con Giovanni Pico della Mirandola, un importante teólogo que propuxo unhas teses que poderían ser consideradas o principio do ateísmo. E el di que realmente Deus non existe, senón que é unha construción da mente humana, e que todas as civilizacións da historia tiveron sempre inquedanzas parecidas no aspecto relixioso e teolóxico, pero con diferenzas que deixan claro que non existe ningún Deus canónico. Obviamente, iso non gusta nada, especialmente nas xerarquías eclesiásticas católicas, por exemplo a personaxes como Torquemada.

Deume a impresión que a novela era unha mestura de moitas cousas imposibles e bastante pretenciosas. Seguramente a intención era boa, pero ao final coido que a historia se desinfla bastante. De feito, en ningún momento está demasiado claro que está pasando, cal é o motor da novela, e cando se retoma o tema, semella estar case sempre estancado.

Saúdos.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 15-07-2019 11:41
# Ligazón permanente a este artigo
Guía para o descenso enerxético
Hai uns anos asistín na A. C. Alexandre Bóveda a unha charla bastante interesante, na que incluso colaborei algo na organización.

Era impartida por María Castelo e Begoña de Bernardo, en representación da Asociación Véspera de Nada, que se dedican a difundir como podería ser a sociedade (especialmente a galega, pero en xeral toda) cando chegue o declive do petróleo, tan anunciado por algúns, e xa non sexa posible o despregue enerxético que vivimos nestes días.

A visión é bastante apocalíptica e, a pouco que se cumpra, penso que algunha xente do planeta (especialmente os que vivimos a todo tren no primeiro mundo) imos pasalo moi mal con tantas privacións.

Basicamente o acto consistíu na presentación do libro de cabeceira desta asociación galega, que será unha extrapolación do que se está falando do tema en todo o mundo. Titúlase a "Guía para o descenso enerxético".

Eu non son un fanático deste tema, pero o que si teño claro é que os recursos do planeta son finitos, e case todo o mundo está vivindo e crecendo como se non o foran. Antes ou despois, ese choque vai ser brutal, e irse mentalizando de que, se cadra, pode pasar, non me parece mala idea.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 11-07-2019 11:41
# Ligazón permanente a este artigo
A conspiración
Como xa debín dicir aquí unhas cantas veces, Estados Unidos é un país que detesto, e a súa historia interésame bastante pouco. Por outra banda, tampouco me gusta nada o Dereito, e todo (ou case) o que ten que ver con esa disciplina me produce alerxia.

Entón, por que podería interesarme unha película que basicamente trata do xuízo que se fixo ás persoas que estiveron implicadas no asasinato de Lincoln (as que aínda quedaban vivas e foran apresadas)?

Primeiro, non me gusta nada o Dereito, pero está claro que as películas ou novelas (se é que hai algunha, que supoño que si) sobre xuízos xa resultan algo máis amenas e menos áridas que o mesmo Dereito. E creo que non son a única persoa á que lle pasa.

E con respecto a Lincoln e o seu asasinato, pois hai moita chicha moi interesante. En primeiro lugar, Lincoln parece que era un tipo moi interesante, un grande orador, non sei se tan bo político, e que fixo unha fortísima aposta anti-esclavista que provocou unha guerra civil nun país que se di moi unido, pero que aínda segue tendo uns niveis de racismo e desigualdade moi grandes, e non moi diferentes dos que se daban daquela, pero que só pasaron 150 anos (para Estados Unidos é moitísimo, porque o país non cumprira aínda 100 anos, pero para outras zonas do mundo é unha época curta).

Eu sabía que Lincoln fora asasinado nun teatro por un actor, pero pouco máis sabía do tema, así que enterarme, grazas a unha película, de toda a conspiración que había detrás, gustoume. Tamén é certo que é normal que para eles este tema sexa importantísimo, para min non. Gustoume coñecelo pero seguramente o esquecerei axiña ante a chegada de historias máis interesantes para min.

Nesta película, titulada en España "A conspiración" (o título orixinal fala "dos conspiradores"), e dirixida en 2011 por Robert Redford, faise ver que o xuízo militar estivo moi falto de garantías procesais, e que o poder foi asumido por Edward Stanton, Ministro da Guerra, quen fixo e desfixo o que lle deu a gana.

O xoven avogado Frederick Aiken, que fora soldado do norte na guerra que estaba a piques de rematar, intenta demostrar isto e vaise atopando de fronte con toda a maquinaria do Estado, a quen a xustiza non é que lle interese demasiado. Está protagonizado por un actor chamado James McAvoy, a quen eu non coñecía de nada ata agora.

Por certo, non tiña nin idea de que, ademais de asasinar a Lincoln (que é o que sabemos todos), tamén intentaron matar ao vicepresidente e ao Secretario de Estado, pero non o conseguiron. Era un intento de revitalizar unha guerra que o Sur tiña practicamente perdida, e de feito, rematou pouco despois. Así que a morte de Lincoln non serviu para nada, pero inaugurou as mortes de presidentes americanos, que parece un deporte nacional.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 05-07-2019 12:17
# Ligazón permanente a este artigo
A viaxe ao poder da mente
Lin estes días o último libro de Eduardo Punset que me faltaba por ler da miña biblioteca. Titúlase "A viaxe ao poder da mente" e foi publicado no 2010.

Hai uns 8-10 anos, ou se cadra algo máis, eu era un grande seguidor de Eduardo Punset. Estaban nos últimos anos de emisión do seu programa de televisión "Redes", do que eu oíra falar, e algunhas veces que conseguín velo, me fascinou. Despois comecei a ver os capítulos na súa páxina web, para liberarme dos seus horarios de emisión.

Era un comunicador moi singular, non o mellor que vin, nin moito menos, pero gustábame moito o enfoque que lle daba ao seu programa e os convidados tan interesantes que levaba, tanto españois como, sobre todo, estranxeiros. Supoño que o programa debeu cancelarse porque debía ser bastante caro. Pero tristemente o programa non debía ter demasiada audiencia (aínda que todo o mundo dicía que o veía con regularidade, que raro), e aínda había bastante xente que se burlaba del e da súa peculiar forma de falar, deixando así clara a súa ignorancia.

Pois daquela tamén mercaba os seus libros, e incluso algúns de prestixiosos científicos que saían no seu programa. Varios destes linos nos últimos anos, e resultáronme bastante áridos e aburridos. Os del resultaron bastante máis amenos, e este era o último que me quedaba, ficara no andel case esquecido.

Pero en xeral creo que xa estou un pouco canso do estilo de escritura de Eduardo Punset. Xa non me convence demasiado. É demasiado grandilocuente, e vende moito fume, para despois chegar a conclusións que, ou son moi controvertidas e dubidosas, ou son bastante menos impactantes do que el anunciara.

Comeza moitos parágrafos con frases como "o descubrimento científico máis grande dos últimos mil anos é...." e cando o acaba desvelando, non te convence demasiado. E cando ves que di algo como iso cada 2-3 páxinas, acaba perdendo todo o seu efecto.

E non digamos xa coa súa teima de que todo o que aprendemos os humanos, na escola ou fóra, é totalmente inútil (suponse que el ten os paradigmas perfectos do que si debemos aprender), e que é máis importante "desaprender". A estas alturas, xa estou un pouco canso de tantos gurús que coñecen perfectamente todos os erros que cometen os demais, que ademais son moitos, pero que non está tan claro cales son as súas solucións máxicas para resolver os problemas da sociedade, que polo visto din coñecer, pero non saben aplicar nin se ven mostras diso.

Así que nada, estivo ben mentres durou, seguramente volverei ver vídeos do seu programa, que resultaba moi interesante, pero sospeito que xa non mercarei ningún libro máis del. Está claro que o feito de que morrera hai un mes será determinante, pero creo que últimamente publicaba bastante menos. Teño a sensación de que o interesante do seu programa eran máis os convidados e os temas que el mesmo, que intentaba ter moito protagonismo, máis do necesario nun comunicador.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 04-07-2019 00:53
# Ligazón permanente a este artigo
10 anos da Orquestra Gaos
Onte a Orquestra Gaos actuaba no Teatro Colón da Coruña para celebrar os seus 10 anos de existencia. Como sempre, houbo unha boa entrada e a xente saíu moi satisfeita deste grupo que dá saída ás inquedanzas en música clásica de moita xente nova da nosa cidade.

Nesta ocasión, como é habitual, o programa estaba dividido en dúas partes. Na primeira parte tocaron o Concerto para violonchelo e orquestra en si menor Opus 104 de Antonin Dvorak. O solista no violonchelo era o coruñés Iván Siso Calvo. Case todo o que oín de Dvorak gústame, vou ter que prestarlle algo máis de atención.

A segunda parte estaba formada por pezas do americano George Gershwin. Primeiro tocaron a banda sonora de "Un americano en París", película que, casualmente, vin hai uns meses, así que a tiña bastante fresca. A segunda peza foi a "Abertura cubana" que, nos seus ritmos e na percusión, evocaban claramente á música dese país, non había dúbida.

Déixovos cun vídeo da Orquestra Gaos que subiron hai pouco a Youtube, no que se ve un "medley" de varias pezas do grupo sueco Abba, co coro instalado nos palcos laterais do Teatro Colón, para que vexades que son moi versátiles.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 01-07-2019 10:51
# Ligazón permanente a este artigo
O Demo en Florencia
Nestes días de asueto incluso me deu tempo a tragarme unha lixeira noveliña de pouco máis de 300 páxinas. Tiña varias desas características, pero despois de ler as súas sinopses, pensei que esta ía ser a máis levadeira.

Titúlase "O Demo en Florencia" e foi escrita polo rioxano Óscar Soto Colás. Foi gañadora do Premio do Círculo de Lectores (no que o xurado está formado por socios dese club) e no seguinte vídeo podedes ver unha entrevista co autor.

A trama ten unha certa similitude con "O nome da rosa" de Umberto Eco. Un franciscano chamado Salvatore Montevecchi, que vive nunha apartada abadía dos Alpes Italianos e se dedica a copiar libros, recibe a visitas duns guardias da cidade de Florencia, que veñen buscalo para que axude a resolver unha serie de horrendos crimes que están tendo lugar nesa cidade.

Para el non é un lugar alleo, xa que naceu alí, e marchou dalí hai 20 anos. Ata aquel momento fora un destacado inquisidor, pero que tiña fama de resolver moitos casos utilizando a razón, non os escuros argumentos da época. E cando marchou, acababan de resolver, aínda que non o tiñan moi claro, un caso tan macabro como o actual, e con algunhas similitudes moi sospeitosas.

A serie de crimes consiste en que, aproximadamente cada dous meses, desaparece na cidade ou entorno cercano, unha rapaza adolescente, normalmente de familias humildes, que aparece xustamente aos 28 días, cun tallo na gorxa e sen unha gota de sangue no seu corpo. E ademais, aparece o corpo en lugares da cidade aos que non se atopan explicacións de como chegou sen ser visto.

O franciscano, ademais de a esta serie de crimes e outras circunstancias persoais, enfróntase a un xesuíta español, chamado Alejandro Núñez, que é un inquisidor no sentido máis clásico, que está sempre dicindo que o autor deses crimes é o Demo, sen ter o máis mínimo interese en investigar de forma máis racional. Pero este personaxe tamén ten un peso moi político, pois realmente representa á coroa española, que dominaba aquelas terras, cousas que non facía ningunha graza ao Duque Cosme de Médici.

Pois iso, como vedes, é un monxe medieval e racional intentando resolver uns crimes enfrontándose á escuridade desa época.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 25-06-2019 00:46
# Ligazón permanente a este artigo
Antonio Fraguas
Neste ano 2019, o homenaxeado co Día das Letras Galegas foi Antonio Fraguas. Por avatares xornalísticos do destino, o mes de maio pasado, xuntei dous suplementos (un de Sermos Galiza e outro da Voz de Galicia) e un libriño (da Voz de Galicia) que glosaban a figura deste historiador, etnógrafo, folklorista e antropólogo galego.

E xusto nesta fin de semana longa de finais de xuño, ampliada polo festivo luns 24 de xuño na Coruña, e na que acaba de saberse que o vindeiro ano o homenaxeado será Ricardo Carballo Calero, tiven algo de tempo para ler as case 200 páxinas que acumulei sobre Antonio Fraguas. Así que me puxen co tema.

Obviamente, os textos e as fotos acabaron sendo coñecidos para min, porque se repetían en certa medida. Pero basicamente conseguín o que quería, que era enterarme ben de quen fora ese señor e o que fixera, porque destacou en ámbito totalmente alleos para min e que non me resultan especialmente atractivos (e sospeito que non son o único). E resultou ben interesante.

Naceu nunha aldea de Cotobade, a finais de 1905. O seu pai era canteiro e acababa de marchar para Brasil, así que non puido casar coa súa muller e recoñecer ao fillo ata que voltou, e Antonio xa tiña daquela 7 anos.

A idea do pai era marchar de novo a Brasil e, nesta segunda ocasión, levar a toda a familia para alá. Incluso estaba formando ao fillo como maquinista de tren, para que puidese dedicarse a iso en América. Faltoulle pouco, pero finalmente non sucedeu iso, porque o segundo profesor que tivo na escola (o primeiro era un zoquete) dixo que lle veía cualidades, e que podería facer carreira. A nai apoiou a moción, e finalmente o pai marchou só de novo. Morreu uns anos máis tarde, cando xa estaba de novo en Galicia, e Antonio tiña uns 25 anos.

Antonio estudou no Instituto de Pontevedra con moito aproveitamento. Foi alumno de Castelao, e quedou marcado principalmente por Losada Diéguez, que seguramente tamén lle transmitiu moita da súa relixiosidade, xa que Antonio tamén foi moi devoto (é posible que salvara a vida despois por esa razón).

Estudou na Universidade de Santiago, tamén con moi boas notas, e incluso comezou a ser profesor auxiliar axiña, pero non debía ter moito salario. Presentouse ás oposicións para profesor de instituto, e conseguiu praza para o Instituto de A Estrada, onde estivo de 1933 a 1936.

Nestes tempos da República formou parte de Seminario de Estudos Galegos, das Irmandades da Fala, do Partido Galeguista, coñeceu e tratou ás principais figuras do galeguismos naqueles días, que eran moitas.

Chegou o golpe de estado do 36, e os falanxistas da Estrada quixéronlle facer pagar o feito de ser un alto cargo do Partido Galeguista na vila. Polo que din, salvou a vida porque era boa xente e ía sempre a misa, porque algúns querían matalo. Pero obviamente, quitáronlle a praza de profesor. Marchou entón para Compostela, e montou unha academia de pasantías xunto cun crego.

Non lle deixaron volver á docencia (despois de aprobar unha nova oposición, claro) ata o ano 50. Ao conseguilo, estivo dando clases no Instituto Masculino de Lugo ata o ano 59. E do ano 59 ata o 75, cando se xubilou, estivo no Instituto Feminino de Compostela, agora chamado Rosalía de Castro. Polo visto, deixou moi boa pegada no alumnado deses dous centros, era moi boa xente, moi bo docente, innovador e sacaba ao alumnado da clase para facer visitas culturais.

Dende a súa xubilación ata a súa morte no ano 1999, dedicouse a divulgar e musealizar, especialmente no Museo do Pobo Galego, que foi un dos proxectos da súa vida.

Saúdos.






Comentarios (0) - Categoría: Extremadura - Semana Santa 2002 - Publicado o 23-06-2019 12:26
# Ligazón permanente a este artigo
O Mago de Oz
Hai uns días botaron na 2, sen cortes, a película "O Mago de Oz". Vina hai anos e gardaba un agradable recordo da mesma, así que me animei.

Esta vez non me gustou tanto como a outra, pero vaia, tampouco me desagradou. É unha película, para min, bastante infantil, pero creo que ten uns valores ou mensaxes máis ou menos interesantes, e algunhas das cancións son moi chulas, aínda que outras non me din demasiado.

Documentándome para escribir algo aquí, acabo de ver que a vida de Judy Garland, a actriz principal, foi toda unha odisea. Xa sen contar que, por esta película principalmente, e por outras que fixo despois, en menor medida, está considerada un icono gay. Eu non capto moi ben a que se pode deber, pero me chama a atención ese curioso feito.

Toda a súa vida, e tamén a súa tráxica morte, estivo trufada da inxesta de barbitúricos e anfetaminas, para soportar as longas xornadas de rodaxes. E tamén houbo algo de alcoholismo, polo visto. Ou sexa, outra vida segada pola fama. Tampouco sabía que era a nai de Liza Minnelli (de cando Judy estivo casada con Vincent Minnelli), pero si, teñen un aire, e as fotos das dúas cando eran novas amosan claramente o seu parecido.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 22-06-2019 15:57
# Ligazón permanente a este artigo
Octopus' Garden again
Hai uns 8 meses fun por primeira vez ao Garufa Club da Coruña para ver a Octopus' Garden, unha banda tributo dos Beatles que toca alí con certa frecuencia.

Onte estaba máis ou menos libre e volvín (pensei que a primeira visita fora máis lonxana no tempo), porque me deixaran boa sensación a primeira vez, pero mellorable.

Acabo de ler o que publiquei daquela, porque parecérame que o concerto fora diferente naquela ocasión, e acabo de constatar que así foi.

Naquela primeira ocasión tocaran bastantes cancións menos coñecidas. Onte tocaron bastantes máis clásicos e soábame case todo. Iso si, onte detectei que dúas ou tres cancións as tocaron varias veces, do cal deduzo que o repertorio dos Beatles non é tan longo como eu pensaba, ou que eles non o dominan por completo.

Volvín botar en falta varias cancións emblemáticas como "Yesterday", "Let it be", "Eleanor Rigby" ou "Hey Jude", pero agora sospeito que debe ser un problema de instrumentos. Nesas cancións coido que ten un protagonismo importante o piano, e parece que ningún deles o domina. Digo eu que será ese o problema, supoño. En calquera caso, pásase moi ben.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 16-06-2019 13:56
# Ligazón permanente a este artigo
O noso lugar no universo
Onte, unha vez máis, o crítico de cine e astrónomo Martin Pawley deu unha interesantísima charla sobre a historia da astronomía no local da Agrupación Cultural Alexandre Bóveda.

Hai uns meses xa dera un par de sesións sobre as mulleres na historia da astronomía, e onte fíxoo de forma algo máis xeral. A maioría eran homes, pero tamén se mencionaron algunhas das máis destacadas mulleres. E eu pedinlle ao final en público a ver se podía completarse o ciclo coa historia da astronomía galega. Dixo que non había moito que contar, pero algunhas cousas si, así que se poñería co tema.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 11-06-2019 13:35
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal