Viaxes O Lóstregho


Furancho Oficial de Cabañas & Catoira Travels
A partir deste santo día de Nadal do ano 2006 este vai ser o Furancho Oficial da xa célebre axencia de viaxes perralleiros Cabañas & Catoira Travels. Este e-zulo está especialmente deseñado para todos aqueles infelices ós que xa non lles carbura ben o 4 Latas, que xa están cansos de viaxar con AirZambia ou que levan toda a vida facendo auto-stop en carromato. Chegamos a un punto onde a xente moderna quere viaxes modernas, opinións modernas e visións modernas. Pois ben, para estes últimos non é esta páxina. Estes deben ir á páxina da COPE. Neste "fotolog" haberá fotos das nosas viaxes, comentando diferentes aspectos e anécdotas vividas. Recomendaremos lugares e esperamos que todo o mundo o pase ben e teña ganas de repetir a visita.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Manuel Antonio: unha vida en rebeldía
Acabo de ler a biografía do poeta Manuel Antonio que publicou Xosé Luís Axeitos hai pouco tempo. Tiña varias razóns que me facían o libro bastante atractivo para ler.

Por unha banda, non sendo eu un fanático da poesía, recoñezo que Manuel Antonio "ten algo", resulta un poeta bastante atractivo, pola súa peculiar vida e obra, que quería coñecer máis en detalle. Ademais, Xosé Luís podía conseguir moita información do poeta porque tamén é rianxeiro, e da mesma parroquia na que o poeta viviu boa parte da súa vida. Ademais, fun na A.C. Alexandre Bóveda á presentación do libro e agradoume o que oín (aínda que eu xa mercara o libro antes).

En definitiva, Manuel Antonio me intrigaba por varias cousas. Por exemplo, o mito que xira arredor del, provocado entre outras cousas porque non chegou a vivir nin 30 anos. O feito de que fora mariño e boa parte da súa poesía publicada (que non é toda a que fixo) teña esa temática. Pero claro, como pasa con todo, cando sabes algo máis, o persoeiro queda algo desmitificado.

Vaiamos por partes. En primeiro lugar, Xosé Luís dixera que non era un experto biógrafo e que non tiña moi claro se estaba satisfeito coa biografía que lle saíra. Unha biografía pode facerse de moitas formas, pero a que escolleu el, non sendo o meu modelo favorito, non lle quedou nada mal. En vez de facela de forma cronolóxica, foi abordando diferentes facetas da súa vida ou contexto: como era Rianxo, a súa familia, as súas lecturas e formación, a condición de navegante, o compromiso político e a enfermidade. Como vedes, apenas se fala da obra, que só se menciona claramente nun capítulo cerca do final. Eu seguramente non a faría así, pero agora mesmo non o teño tan claro, porque neste caso funcionou moi ben.

Por exemplo, comeza contando como era Rianxo, a que se dedicaba a xente, as familias políticas que había na época, e outra serie de cousas. E iso xa explica bastantes aspectos da posterior vida do poeta.

A relación coa súa familia tamén foi algo controvertida. Ao seu pai apenas o coñeceu porque morreu de tuberculose cando el tiña catro anos. Coa nai tivo bastante máis contacto, e tiña moita admiración por ela, pero os caracteres eran moi distintos. Ela era mestra e andou por diferentes partes de Galiza, pero era moi integrista e ultracatólica, e aínda que o poeta respetaba iso, axiña houbo grandes diferenzas entre eles por esa razón. Ademais, na familia tamén tiña varios curas, de morais ben diferentes (uns máis estrictos e outros máis disipados). Polo tanto, a relación coa familia tiña que ver bastante co seu sentimento relixioso.

Non era bo estudante e decidiu estudar algo que non fora moi teórico, como náutica, en Vigo. Ademais, semella que a vida esforzada, pero tamén algo bohemia (en terra) dos mariñeiros, lle atraía. Estivo embarcado pouco tempo porque tardou en conseguir o título xa que non lle daban a exención do servizo militar (múltiples exames médicos nos que a tuberculose asomaba a cabeza), e porque morreu moi novo (pola tuberculose, obviamente, que foi unha pandemia da familia e da época). Pasou boa parte da súa corta vida como navegante no pailebote mercante "Constantino Candeira" (onde compuxo "De catro a catro"), pola costa española, principalmente andaluza e levantina, aínda que tamén estivo en Bilbao. Despois embarcou no transatlántico holandés "Gelria" (agora hai un grupo de música formado por emigrantes galegos que musican poemas chamado así), co que cruzou tres veces o océano ata Bos Aires, onde buscou a algúns veciños rianxeiros emigrados. E a súa última experiencia foi no pesqueiro "Arosa", con base en Cádiz, que pescaba nos bancos do norte de África.

Unha das cousas que me chamou a atención na súa vida, era que se reivindicaba como rianxeiro e mariñeiro, pero case nunca viviu na vila de Rianxo, só nos dous primeiros anos de vida. Nese momento, a tuberculose de seu pai fíxose máis grave e recomendou illamento. Por esa razón marchou coa súa familia materna para Iria e Padrón. Despois volveu para Rianxo, pero non para a vila, senón para Asados, parroquia a 4 km da capital (de onde tamén é Xosé Luís Axeitos). E despois, por estudos, tamén pasou tempadas en Vigo e Santiago. E en todas as partes onde viviu, pero sobre todo en Asados, era un tipo solitario, que apenas falaba con ninguén.

Aparte dese caracter huraño e solitario, fixo moitas cousas que denotan que seguía o seu propio camiño, e que tiña uns principios moi claros. Estivo a piques de enrolarse na Lexión Estranxeira a finais da I Guerra Mundial, para loitar contra Alemaña (pillárono en Euskadi, a piques de pasar a Francia). Fíxose moi nacionalista, e nese fervor, queimou unha bandeira española nun acto en Rianxo. O acto non tivo moita repercusión, entre outras cousas, porque o seu tío e alcalde, moi decepcionado por ese feito, decidiu ocultalo e non darlle moito aire (o poeta movíase en círculos progresistas pero a súa familia era moi conservadora, pero a pesar diso, non tivo grandes problemas). O manifesto "Máis alá!", asinado con Álvaro Cebreiro (e supostamente apoiado ou escrito por Antón Vilar Ponte, aínda que iso non está nada claro), obviamente non lle fixo grandes amigos na cultura galega, porque rompía e renegaba de toda a tradición anterior, polo menos dende o punto de vista estético e artístico (porque en navegación, el prefería os pailebotes a vela que os transatlánticos de vapor ¿¿¿???).

En definitiva, unha vida moi breve, e un personaxe moi complexo e poliédrico. Se cadra, o que quedou menos claro despois de ler o libro foi todo o que escribiu. Pareceume entender que entre "De catro a catro" (19 poemas) e os 21 poemas soltos que foi publicando en revistas e similares, deberon publicarse 40 poemas del (entendo que en vida). Pero tamén me pareceu ler que había 2 ou 3 poemarios (lembro un dos títulos, "Foulas") que pareceu ficar inédito. Non sei se foi xa editado ou como está ese tema. E tamén entendín que varios amigos conseguiron sacar da casa da súa nai todos os seus materiais (parece que o gardaba todo, non só obra poética, senón todo tipo de papeis da súa vida) en torno aos anos 60 ou 70, pero que parte deses materiais, como os manuscritos de "De catro a catro" non se sabe moi ben onde están, porque Domingo García Sabell sempre se negaba a prestalos ou amosalos.

Saúdos.

Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 18-08-2018 14:28
# Ligazón permanente a este artigo
Viaxes O Lóstregho no Courel

Todos os anos polo verán, unha das "marcas brancas" (todas o son) de Viaxes O Lóstregho dedica uns días a ese nobre exercicio do sendeirismo, por Galicia ou arredores cercanos.

Este ano tocou no Courel. Entre outras cousas, porque tiñamos ganas de hospedarnos na magnífica casa de turismo rural As Triegas, que está en Paderne do Courel, a poucos quilómetros de Seoane.

E así o fixemos. Pero houbo algo inesperado que determinou as actividades realizadas. Resulta que tiñamos moita información sobre o Courel, pero moi fragmentada, e non todo o que tiñamos era da mesma calidade. Despois dunhas cantas horas de traballo intentando ordear todo ese caos, decatámonos que precisamente a zona pola que íamos estar nós era na que había máis cantidade e calidade de rutas de sendeirismo, así que decidimos facer todas as rutas por aquela zona, e así facer menos desprazamentos en coche para chegar ao comezo das rutas, factor que no Courel se agradece, porque as estradas son bastantes estreitas e sinuosas. E por se non chegara con iso, resulta que entre Paderne e Seoane, había tamén un curso de astronomía que resultou moi agradable.

Vou entón detallar o que fixemos cada un dos días que estivemos por alí:

- Primeiro día: Chegamos ao Courel a media mañá, e xa era tarde para facer a primeira ruta de sendeirismo incluída no curso de astronomía. Así que nas poucas horas que había entre a nosa chegada e o comezo da charla vespertina, subimos á Mina da Toca, antiga mina romana que agora está derrubada porque se utilizou a famosa técnica da "ruina montium". Tristemente, agora pouco se pode ver porque está totalmente abandonada e é moi perigoso meterse alí polo perigo de derrumbe ou de caer por un precipicio. Despois fomos á charla que daba un astrónomo da Asociación Astrourense na Estación Científica do Courel (magnífica instalación construída pola USC e que está totalmente infrautilizada, mágoa). Despois ceamos xuntos moitos dos asistentes na Casa Caselo de Paderne, e cando xa era noite pechada subimos en coches ao Alto da Pedra (porto de montaña que separa Folgoso do Courel do concello de Samos, a 3 km de Paderne) para ver o ceo. O ceo que se veía era espléndido, non había nin unha soa nube, non ía demasiado frío... Vimos "perseidas" ata cansarnos, puidemos mirar diferentes planetas, estrelas e cúmulos de todo tipo polo telescopio que trouxo o astrónomo de Astrourense. Como vedes, moi intenso o primeiro día, que se prolongou ata as 3 da madrugada no monte.

- Segundo día: Fixemos a ruta do Monte Cido. Existen varias versións da ruta, e distintas variantes dentro dela. Nós fixemos a que saía de Esperante, pasa polo castelo de Carbedo, e que non chegaba a Moreda, senón que cruzaba pola cresta do propio Monte Cido. Eu xa subira a este monte a primeira vez que fun ao Courel, e non pensaba que esta ruta me ía gustar tanto como o fixo. Despois de rematar a ruta, achegámonos á Aula da Natureza para coller folletos novos da zona que non tivéramos. E despois fomos, por primeira vez, visitar a Casa Museo de Uxío Novoneyra, en Parada do Courel. E tivemos a sorte de que estaba alí Uxío Novo, o seu fillo, que nos fixo unha visita guiada memorable. Tamén estaban Elba Rei, a muller do poeta, e Branca Novoneyra, a outra filla.

- Terceiro día: Aquí fixemos algo que levabamos tempo con ganas de facer. No Courel sucede unha cousa moi curiosa que non sucede noutros lugares, supoño. Como a serra é máis ben baixa (os picos máis altos apenas sobrepasan os 1.600 metros, que non é unha altura descomunal), resulta que lles deu por facer unha pista forestal que pasa a máis de 1.500 metros de altura, tocando os picos principais (por alí arriba hai canteiras, supoño que a farían por iso). Está claro que se chegas a esa pista forestal, podes percorrer toda a liña de cumes con moita facilidade, e iso foi o que fixemos. Nós subimos a esa pista dende o Alto do Couto, un porto de montaña que xa pasa dos 1.300 metros de altitude (esta si é unha altura considerable para estrada asfaltada). Deixamos alí o coche e en menos de 1 hora xa estabamos ao pé de Formigueiros, o pico máis alto da serra, cuns 1.640 metros da altitude. Dende aí fomos ata o segundo pico máis alto, Pía Paxaro, duns 1.610 metros de altura. A partir dese punto, a serra xa perde altura, e aparecen múltiples pistas que dan servizo ás canteiras, que están por esa zona. Está de máis dicir que as vistas cara aos dous lados son impresionantes. Debe verse boa parte do sur da provincia de Lugo e o Bierzo.

- Cuarto día: Fixemos a ruta do Castro da Torre, que non está moi ben sinalizada. Sae da Ferrería Nova, pasa por Mercurín, chega ao Castro da Torre, cruza o Lor, chega a Ferreirós de Abaixo, e dende aí volta para Ferreria Nova. Ruta moi chula, pero que se cruza con varias máis (xa dixen que por esta zona hai mogollón de rutas), e a sinalización é moi caótica e pouco clara.

- Quinto día: E último. Fixemos a ruta do Val do Río Pequeno. O tramo entre Seoane e Paderne (ou viceversa) eu xa o fixera catro veces, pero tiña ganas de facela completa. Iso si, fixémola dende Paderne, aproveitando que estabamos alí aloxados. Sube pola Devesa da Escrita ou de Paderne, ata o Castro de Brío, de aí baixa a Mercurín, despois a Ferrería Nova, sube a Seoane, e dende aí, ascende de novo a Paderne polo propio val do Río Pequeno. Aproximadamente a metade da ruta xa a fixéramos noutras ocasións, por diferentes razóns, pero estivo ben completala por enteiro. E de aí, volta para casa.

A foto que poño non é miña, pero vese moi ben (suponse que no colorido outono) un monte que non é moi alto pero é moi vistoso. Está moi cerca de Paderne e recibe o nome de Taro Branco (1.228 metros). É un afloramento de rocha caliza con forma de L invertido, e resulta moi vistoso de ver, sobre todo dende certa distancia.

Saúdos.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 18-08-2018 13:45
# Ligazón permanente a este artigo
Patria
Acabo de ler a novela "Patria" de Fernando Aramburu. Trata sobre o conflito vasco, parece estar escrita nestes últimos anos cando ETA xa parecía que chegaba ao seu final. A novela presentouse hai un par de anos, e xa uns cantos anos antes dixeran que deixaban a violencia, pero só hai un par de meses que ETA confirmou a súa desaparición.

Parece que foi un libro moi ben valorado e vendido. O que xa non teño tan claro é onde foi tan ben valorado e vendido, dígoo porque simplemente non fixen o traballo de enterarme. Pero creo ter bastante claro que a opinión que haxa en Euskadi, o resto do Estado español ou o resto do planeta non teñen por que coincidir en absoluto.

Eu lino e gustoume moito. Enganchoume moito e tiña moito interese en seguir lendo. Aparte do moi atractivo tema, supoño que o feito de estar organizado en 125 capítulos breves de 4-6 páxinas tamén o facía máis asequible neste caluroso verán. Eran máis de 600 páxinas e duroume 3-4 días case sen pestanexar.

A trama trata basicamente da relación entre dúas familias dunha pequena vila cercana a Donosti (nunca se menciona cal é, pero parece claro que é en Gipuzkoa e cerca da capital de provincia). Que por certo, parece que o mundo abertzale sempre tivo máis forza nesa zona.

A relación entre as dúas familias e a xente da vila é fantástica, ata que "alguén" considera que o pai dunha delas, por ser o propietario dunha pequena-mediana empresa que dá traballo na zona, é un explotador dos obreiros. Por esa razón, comeza a estar na diana dalgunha xente, e un día é asasinado. E mira ti por onde, un dos novos militantes de ETA máis destacados é desa vila e é un dos fillos da outra familia. O empresario asasinado ensinou a andar en bicicleta (que en Euskadi é deporte nacional) ao rapaz, futuro militante de ETA, e a súa relación era marabillosa. Pero a vida dá moitas voltas.

FAMILIA DO EMPRESARIO

- O Txato: Pai, empresario asasinado. Era moi aprezado pola xente, ata que alguén comezou a poñer pintadas contra el na vila por ser un empresario explotador. Debido a iso, moita xente deixou de falarlle, entre eles a outra familia protagonista, coa que tiñan moi boa relación de sempre.

- Bittori: A súa viúva. En xeral, case todo xira en torno a ela, no momento en que decide volver á vila (mudárase a un piso en Donosti que mercara o seu marido) e intenta conseguir contactar co fillo da outra familia, que está preso en Andalucía, para preguntarlle simplemente se el tomou parte no atentado que matou ao seu marido. Esta intención pon moi nerviosa a algunha xente na vila, sobre todo á outra familia, claro.

- Xabier: O seu fillo maior, médico nun hospital de Donostia. Case 50 anos, sen ningunha relación estable, está moi pendente da nai dende que asasinaron ao seu pai, aínda que non vive con ela. Marchou da vila porque todos pensaron que era o máis axeitado.

- Nerea: A filla pequena, estaba moi unida ao pai. Foi enviada a estudiar Dereito á Universidade de Zaragoza polo seu pai. Ela non o entendía e non lle agradaba demasiado a idea, pero despois entendeu que o seu pai intentaba alonxala do pesado ambiente da vila, que se estaba radicalizando. En calquera caso, o seu contacto coa familia é algo máis esporádico e bastante ten con intentar formar unha familia

FAMILIA ABERTZALE

- Miren: Era amiga íntima de Bittori, de toda a vida. Pero nun breve espazo temporal, comezan a a aparecer as pintadas contra o Txato, e comeza a notarse que o seu fillo Joxe Mari ten cada vez máis simpatías pola violencia radical de ETA. E dá unha viraxe ideolóxica e social e deixa de ter contacto coa familia á que máis unida estaba, a do Txato. E comeza a defender con ahínco as ideas de ETA e do entorno abertzale, parece que por amor ao seu fillo, que non podía estar equivocado.

- Joxian: Marido de Miren e o mellor amigo do Txato. Semella ter moi pouco caracter e estar totalmente dominado pola muller. Cando comeza a persecución do Txato na vila, en vez de facer valer a súa amizade, vaise separando del, porque está mal visto estar con el, dándolle así a razón ao seu muller Miren. Pero vese durante toda a novela que é o máis flexible e que desexa reanudar as relacións coa outra familia.

- Arantxa: A filla maior, escapa axiña da familia e da vila porque non soporta a presión de vivir alí e o xiro radical da súa poboación. Casa en Rentería cun fillo de andaluces que ten nome e apelidos non vascos, e non sabe euskera. Aínda que sexa bo tipo, a familia de Arantxa non o traga, especialmente Miren. E iso fai que Arantxa se vaia afastando da familia, aínda que non lle doe. Pero cando xa ten unha certa idade, dálle un ataque en Mallorca cando estaba de vacacións coa filla menor e queda discapacitada. O marido faise cargo dos fillos pero non dela, e ten que volver para a casa da nai. Vai en cadeira de rodas, ten mobilidade moi reducida, non fala e comunícase a través dun iPad. Pero ideolóxicamente está moi afastada da nai e segue querendo moito á outra familia, intentará unilas.

- Jose Mari: O fillo mediano, non lle gusta estudiar, pero é moi forte, e parece que moi bo xogador de balonman. Vai movéndose coa xente abertzale da súa vila, e acaba entrando en ETA. É considerado por iso un heroa na súa vila. Coméntase que puido ser el mesmo o que matou ao Txato. Foi apresado e pasou por varias cadeas do Estado español, agora está en Puerto de Santa María. Bittori está intentando contactar con el para preguntarlle simplemente se matou ao seu marido. A el non lle fai ningunha graza ese intento. É considerado un dos duros da banda.

- Gorka: O fillo pequeno, moi tímido, gústalle moito ler. Non lle agrada nada o entorno abertzale, pero de cando en vez déixase ver nel, porque a presión na vila é tremenda. Escribe moi ben e fala moi ben en euskera, cousa que todos lle envexan, pero todos botan en falta que non sexan tan entusiasta e enérxico como o seu irmán Jose Mari. En canto pode, vaise para Bilbao a traballar nunha emisora de radio, onde coñece a Ramuntxo, con quen vive. Na vila tardan moito en saber que é homosexual, detalle que non fai moita graza, pero ao final déixano estar e que faga a súa vida.

Obviamente, hai máis personaxes secundarios e todo o entorno do conflito vasco, que xa dá moito de sí. Pero está claro que está todo moi retorcido e enrevesado. Aparte de todas as barbaridades que se debían facer nos cuarteis e comisarías, o que se relata sobre o ambiente pesado, enrarecido e sesgado das pequenas vilas do interior de Euskadi (sobre todo en Gipuzkoa e Bizkaia, creo) é terrible. É imposible vivir así. Non sei eu como estará agora. Semella que algo máis tranquilo, pero non o teño tan claro. Está claro que agora non hai mortes, e polo tanto o cambio xa é unha melloría espectacular. Pero coñezo a xente en Euskadi que me dixo que a cousa cambiou, pero non tanto, tanto ¿¿¿???.

Polo tanto, recomendo vivamente a lectura da novela, ofrece unha visión bastante obxectiva do conflito. Iso si, se cadra habería que deixar claro que o autor, Fernando Aramburu, vive en Alemaña dende hai máis de 30 anos.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-08-2018 17:55
# Ligazón permanente a este artigo
Aló Django Cuarteto
Dende había algún tempo tiña algo de ganas de asistir a un concerto no Jazz Filloa da Coruña. Isto pode parecer algo moi simple, pero non o é tanto. Non moitas veces, pero hai anos, e en ocasións bastante afastadas entre sí, fun a ese local a tomar algo, e parecía moi agradable. Pero nunca fora a un concerto alí, e tiña certa curiosidade por facelo. Pero hai que ter en conta que o jazz non me gusta nada (iso xa complica máis as cousas, non si?). Pois xa vedes, tiña eu certo capricho e estaba buscando neste verán unha posibilidade de atopar a cuadratura do círculo, e conseguino o outro día.

Tocaba o grupo Aló Django, en versión cuarteto (parece que forma parte do grupo tamén unha rapaza que canta e baila algo así como claqué, pero ese día non estaba). É unha banda tributo do guitarrista Django Reinhardt, do que oín falar moi ben en moitas ocasións, aínda que o seu curioso estilo está englobado na esfera do jazz, pero é unha variante algo ou bastante libre, na miña opinión.

E aló fun velos, e paseino ben. Non me desagradaron, aínda que teño que recoñecer que se me fan algo monótonos. Son sempre os mesmos instrumentos, e sempre tocados do mesmo xeito e o co mesmo estilo, e no medio do concerto xa comeza a soar a algo manido e pouco novidoso. Pero vaia, que soa moi ben, e nótase que os músicos son moi virtuosos, aspecto que no jazz está fóra de toda dúbida.

Debo tamén recoñecer que era a primeira vez que ía a un concerto de música no que había varios "pases", así que tamén tiña ganas de ver como funcionaba a xestión do público nese caso. Neste local, o habitual é que os concertos teñan dous pases, ás 22 e 23 horas. Polo que escoitei o outro día, nos locais de jazz é moi habitual, pero eu non sabía de ningún outro local nin estilo onde se fixera iso habitualmente. En teatro e musicais si, pero en concertos de música nunca o vira. Nós fomos ao primeiro, e entraron algunhas persoas novas para o segundo, pero cónstame que algunhas persoas que asistiron ao primeiro tamén quedaron ao segundo (non foi o meu caso, a min bastoume con un pase). Supoño que tamén o permitirían porque para o segundo pase non había moita demanda. Nin para o primeiro, estabamos unhas 15 persoas cando a capacidade máxima do local debe ser de 50-60 persoas, supoño.

Aló Django está formado por catro músicos (na formación que nós vimos o outro día): Xabier Mera e David Tato ás guitarras, Alfonso Calvo no contrabaixo e o mítico (no mundo do folk galego) Quim Farinha no violín. Está de máis mencionar o seu virtuosismo, fóra de toda dúbida, como dicía. Por curiosidade, dicir que ademais de cancións que popularizou nos anos 30 e 40 Django Reinhardt, tocaron "Part time lovers" de Stevie Wonder (pero neste estilo de gipsy swing) ou "I got rhythm" de George Gershwin, que eu coñecín no disco "Platinum" de Mike Olfield.

Déixovos un vídeo deste grupo e tamén de Django Reinhardt.

Saúdos.





Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-08-2018 16:49
# Ligazón permanente a este artigo
Mercedes Peón e Déixaas
O outro día actuou nas Festas de María Pita da Coruña Mercedes Peón co seu novo grupo presentando o seu novo disco, que se titula "Déixaas".

Como xa se vira no vídeo promocional do disco, a canción do mesmo título, a súa nova música é tremendamente vangardista. Se xa o eran todos os discos anteriores, o que acaba de facer xa se adiante varios séculos ao ritmo cultural e musical deste país.

Eu aínda non teño unha idea moi definida sobre o mesmo. Merquei o disco e, en canto o escoitei varias veces, dame a min que me vai encantar, pero hai que recoñecer que a proposta é moi transgresora e non resulta de doada dixestión a primeira vez.

Se as formacións anteriores xa eran pouco convencionais, xa non vos conto a actual. Basicamente son tres mulleres en escea: Mercedes Peón con percusión e programacións, Mónica de Nut con programacións e pedais, e Ana Fernández parece que principalmente con percusións, aínda que nalgunha ocasión se intercambian as posicións e ela tamén acaba manexando as programacións das outras. En canto á voz, a principal é a de Mercedes, Ana fai coros, e Mónica fai as virguerías ás que xa nos ten acostumados.

Pero resulta tremendamente potente a aposta visual polas tres mulleres coas súas respectivas mesas, que teñen a capacidade de xerar unha cantidade de música e ritmo impresionante. Pablo Carrera acompaña coa guitarra e Fernando Abreu cos clarinetes e saxos. E tamén tocaron varios grupos de cantareiras diferentes (eran dous, e agora mesmo non sabería dicir os nomes dos grupos). E apareceron como convidadas no concerto María Reimóndez e Yolanda Castaño.

Ou sexa, todo un espectáculo, pero enténdese que non resulte dixerible para estómagos moi sensibles, que sempre os hai...

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 04-08-2018 13:16
# Ligazón permanente a este artigo
Viaxes O Lóstregho na Emilia Romagna

Pois si, este verán decidimos viaxar a unha das rexións de Italia que non está entre os destinos turísticos preferentes dese marabilloso país.

Había varias razóns, como que había voo directo dende Galicia, que tiñamos boas referencias, e que ao documentarnos, efectivamente confirmamos que a zona tiña moito máis potencial do que parecía. Se cadra non tanto como outros lugares, como Venecia, que é a principal perla que nos falta nesa zona, pero tiña suficiente de por sí.

Fixemos base en Bolonia, que é a capital (ou polo menos a cidade máis importante e poboada) da rexión, pero tamén visitamos Ravenna, Ferrara, Parma e Módena, que cada unha delas tiña o seu. E xa non nos deu tempo a visitar outras vilas máis pequenas ou lonxanas que tamén parecían ter interese, como Piacenza ou Reggio Emilia. Non se puido facer máis.

Pasamos na zona cinco días e medio. Voamos unha tarde dende Vigo a Bolonia (chegamos alí case de madrugada) e fixemos a volta outra tarde, dende Bolonia a Coruña, facendo escala en Barcelona. Toda a viaxe viuse ameazada por folgas en Ryanair (que conseguimos esquivar), folgas en El Prat (que foron desconvocadas antes de que nós chegáramos), retrasos en todos os voos en Barcelona (grazas a iso non perdimos o enlace dos dous voos, menos mal) e folga de taxis en boa parte de España (chegamos tan tarde ao aeroporto da Coruña que non quedou máis remedio que baixar á cidade en taxi, unhas horas máis tarde poñíanse en folga). Ou sexa, que saíu todo de marabilla pero ameazas non faltaron.

O programa da excursión foi o seguinte:
- O primeiro día pateamos toda a cidade de Bolonia, pero sen entrar en case ningún monumento, igrexa ou torre (estaba previsto facer todo iso un pouco máis tarde)
- O segundo día fomos a Ravenna, cunhas marabillosas igrexas cheas de pinturas e mosaicos bizantinos, xa que foi a capital do Imperio Romano Occidental despois de que Roma deixara ese posto, por ser demasiado insegura. Foino durante pouco tempo, pero quedaron mostras moi valiosas desa gloriosa época.
- O terceiro día fomos a Ferrara, interesante cidade que foi o centro de mando da familia Este, unha especie de Médicis da zona. A zona central, co Castello Estense, a Piazza Municipale e o Duomo, é bastante impresionante. Conserva case toda a muralla medieval, pero en non moi bo estado, pero aproveitaron para facer xardíns e paseo interior e exterior, está moi ben.
- O cuarto día fomos a Parma e a Módena. A min Parma gustoume moito. O Duomo é unha marabilla e o Teatro Farnese (un teatro do século XVII totalmente de madeira que só se utilizou dúas veces) é algo doutro planeta. Módena ten unha catedral bastante interesante (aínda que tiñan obras no interior). O resto da cidade non me chamou tanto a atención, aínda que a praza do Palazzo Ducale tamén estaba moi ben.
- O quinto día revisitamos Bolonia, pero agora si, entrando no interior de todos os monumentos que tiñan algo interesante que visitar e/ou fotografiar. Subimos á Torre Asinelli (case 100 metros de altura e case 500 escalóns), que é a imaxe da cidade. Entramos no Complexo de Santo Stefano (catro igrexas unidas, antes eran sete) moi impresionantes). Entramos en San Domenico para ver a arca onde está o corpo de Santo Domingo de Guzmán, fundador dos Dominicos. Entramos no Archiginnasio, onde unha vez estivo reunida toda a Universidade de Bolonia (parece que a máis antiga de Europa, do ano 1088), onde aínda se conserva unha magnífica biblioteca e un Teatro Anatómico, onde se ensinaba aos novos médicos a operar. Entramos na magnífica Basílica de San Petronio, a quinta igrexa máis grande da cristiandade (e que puido ser aínda máis grande). Pola tarde, fixemos a peregrinación ao Santuario de San Luca, nun outeiro cercano. O percorrido dende unha das portas da antiga muralla é duns 3,5 quilómetros, e está totalmente cuberto con soportais. De feito, á volta colleunos unha tormenta, e grazas a iso, puidemos ir en tenis e camiseta tranquilamente sen preocuparnos.
- O sexto e último día, do que xa só puidemos disfrutar a mañá, visitamos un pequeno museo de pintura e démoslle un último paseo de despedida á cidade que tan ben nos acolleu durante case unha semana.

Como resumo, dicir que Bolonia é unha agradable e, seguramente, bastante descoñecida cidade. Ten case 400.000 habitantes, pero ten o segundo casco histórico máis grande de Europa, só por detrás de Venecia. Practicamente todo ese centro é peatonal ou semi-peatonal, case non hai asfalto. A maioría das rúas son de adoquíns. Así que o tráfico non é nada caótico e os peóns podemos andar con moita tranquilidade por alí. E o máis impresionante é o dos soportais. Hai 37 quilómetros de soportais dentro da cidade, case podes facer calquera traxecto sen mollarte (se chove) ou á sombra (se fai sol, que en verán é moi habitual, e fai bastante calor).

Se non estivestes nunca por alí, é un lugar moi recomendable, e non é demasiado caro, que outros lugares da turística Italia si que o son.

Saúdos.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 04-08-2018 12:36
# Ligazón permanente a este artigo
Fanny e Alexander
Por fin o conseguín!!! Levaba anos intentando ver este mítica pelicula de Ingmar Bergman, pero ata agora non se dean as circunstancias. Está claro que, co acceso á información que hai agora mesmo, se tardei tanto foi porque non me esforcei demasiado, pero éche o que hai.

O caso é que é a última película que dirixiu Ingmar Bergman. Nalgún sitio lin que era como unha especie de autobiografía súa na que el sería Alexander. Non sei canto pode haber de real niso, pero para empezar, Bergman é algo máis novo. A película está ambientada en Upsala en torno ao ano 1908, e Alexander terá uns 10-12 anos, e Bergman naceu en 1918. Pero vaia, tampouco creo que valga moito a pena darlle moitas voltas a este tema.

No ano 1984, sendo unha película rodada en sueco, levou catro Oscars. Polo visto, segue tendo o record da película de fala non inglesa con máis premios da historia. Fixose inicialmente como unha mini-serie de catro capítulos para televisión, que duraba algo máis de 5 horas. Pero tamén se fixo unha versión para cine dunhas 3 horas, que foi a que vin eu, e penso que é a que máis se proxecta agora.

Acabo de ler na Wikipedia a sinopse da película, e contan cousas que eu non vin na película (téñoa fresca, que pasaron poucas horas). Do cal deduzo que ao recortar de 5 horas a 3, pérdense algunhas cousiñas. Pero vaia, o principal da obra debe seguir en pé, supoño.

Sendo Ingmar Bergman e sabendo que principalmente antes os autores nórdicos e rusos teñen esa tendencia (agora, coa novela negra escandinava, parece que non tanto), sospeitaba que o ritmo da película ía ser lentísimo e que non ían pasar moitas cousas. E a verdade é que algo diso hai, que se fai especialmente visible ao comezo, pero segundo vai avanzando a historia, a cousa gaña algo de velocidade e de interese.

A ver se consigo resumir a trama desta complexa obra, para os que non a coñezan:

A rica familia Ekdahl vive en Upsala (a cidade eclesiástica e universtaria de Suecia) a comezos do século XX. Os tres fillos son Óskar, Gustav Adolph e Karl. Óskar xestiona un teatro, é o pai, xunto a Emelie, dos nenos Fanny (máis pequena) e Alexander (algo máis maior), e morre a media película, dándolle o principal xiro á historia.

Gustav Adolph é hosteleiro, é moi divertido, moi promiscuo, e todo o mundo sabe que se deita cunha das criadas, e a que máis e mellor o sabe é a súa comprensiva muller, Alma. Karl é profesor pero administra moi mal os seus cartos e anda sempre con débedas, a pesar de que a familia está forrada, e ten unha muller alemá que apenas sabe falar sueco e non é moi aprezada por ninguén na familia.

Cando Óskar morre, a súa muller cásase co bispo de Upsala, que parece unha persoa seria e responsable. Pero cando casan, pídelle á muller que se vaia cos fillos para o pazo arzobispal coa intención de cambiar totalmente de vida. A muller e os nenos comezan a comprender que o cambio foi a moito peor, porque o ambiente no pazo arzobispal é irrespirable, porque o bispo os maltrata, e a súa nai e irmá son insoportables e moi estrictas.

Pasan unha serie de cousas que xa decantan a decisión da familia de marchar do pazo e rexenerar a súa vida xunto á súa familia. A morte aparentemente accidental do bispo e dalgunha persoa máis da súa familia precipitan o acto, e todo volver á normalidade coa felicidade final.

Non está nada mal, se aínda non a vistes, pois recoméndase claramente. Eu tiven a sorte de vela onte en La 2 dun tirón, a ver se vós podedes facer algo parecido.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 22-07-2018 23:36
# Ligazón permanente a este artigo
Os fillos do lume
Acabo de ler dun tirón (non é moi difícil) a última novela que merquei de Pedro Feijoo, titulada "Os fillos do lume". Creo que xa sacou outra hai pouco, pero xa non sei se me interesará tanto.

"Os fillos do lume" tamén está ambientada en Vigo, igual que "Os fillos do mar", o exitoso debut deste filólogo e escritor (tamén músico en Lamatumbá), e comparte algún personaxe, como o arquitecto Simón Varela. Pode que comparta algún máis, pero xa non lembro como se chamaban os da outra novela.

Pois como pasa sempre con este autor, a novela consúmese moi facilmente, lese rápido e crea intriga, que non é pouco pedir. Pero non sei, quedei coa estraña sensación de que me enganchara algo menos que as anteriores. Penso que "Os fillos do mar" estaba moi ben, e creo que a que máis me gustou foi "A memoria da choiva". Nesta creo que xa perdeu algo de pulso. Pero, en calquera caso, agradécese que haxa literatura galega que poida converterse en best-seller, é un sector social que temos que conquistar...

A trama xira en torno ao asasinato do alcalde de Vigo na celebración da festa da Reconquista. O alcalde na novela chámase César Escudeiro, e lembra bastante (a pesar de que dura pouco tempo vivo) a un que non é escudeiro, senón cabaleiro. Todo parece ter algo que ver cuns descubrimentos que fixo o cronista na cidade sobre como foi realmente a Reconquista da cidade aos franceses a comezos do século XIX, que poderían supoñer unha grande sorpresa, e que poñerían en entredito o prestixio da confraría do Cristo da Vitoria. Pero tamén está por aí a corrupción urbanística, con moita xente importante da cidade implicada.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 18-07-2018 11:51
# Ligazón permanente a este artigo
Karl Marx
Este ano 2018 cúmprense 200 anos do nacemento de Karl Marx. Aproveitando esa efeméride, metinlle o dente a un libro que xa mercara hai 5 ou 6 anos coa súa biografía, escrito por Jonathan Sperber, profesor da universidade de Missouri e experto en historia europea.

En primeiro lugar, habería que ter claro se o autor do libro é unha persoa suficientemente obxectiva (se é que iso existe) para afrontar a biografía dun persoeiro tan controvertido coma este. Porque Marx non fai prisioneiros, ou te decantas polas súas teorías ou estás totalmente en contra (pensaba eu en xeral). Pero pareceume que o autor era bastante obxectivo na análise da súa traxectoria.

Despois podería dicir que a figura de Marx me decepcionou un pouco, non sabería como explicalo. Está claro que era un gran pensador (esteas ou non de acordo coas súas teorías) e algo debeu facer ben cando segue tendo tanta presenza na teoría da economía politica. Incluso os seus detractores o utilizan a el como referencia para posicionarse.

Tamén é certo que resulta algo complexo entender a sociedade na que lle tocou vivir. A Europa do século XIX na que viviu era algo ou bastante diferente do mundo actual, e polo tanto algunhas percepcións que teñamos nós agora poden ser totalmente insensatas.

Pero hai algunhas cousas que non me caben moi ben na cabeza. Por exemplo, a pesar de que tiña unha grandísima capacidade intelectual e de análise, dá a impresión de que "malgastou" un tanto o tempo dos estudios, e iso imposibilitouno para ganarse a vida con folgura e solvencia. É tremenda a miseria que pasou el e a súa familia (morréronlle varios fillos) porque decidiu que a única forma de sustento ía ser escribindo artigos para xornais (ou ser el mesmo o editor, se podía) ou escribindo libros onde compendiaba as magníficas e elaboradas teorías de economía política que ideaba. Foi sobrevivindo en moitas ocasións grazas a Engels, que ganaba cartos con máis facilidade, aínda que tampouco andaba tan sobrado.

Por outra banda, despois de ler a biografía, deume a impresión de que el e Engels (nunha biografía de Marx, Engels tamén ten moito peso, obviamente) debían ser dous personaxes "de coidado". Polo que parece, Marx era unha persoa encantadora nas distancias curtas e tiña un poder de convicción tremendo. Pero non era un grande orador (entre outras cousas, porque ceceaba) e raramente particiba en mitins, asembleas ou actos públicos con moita xente. Pero ademais diso, parece que era bastante inflexible e intransixente. Se te levabas ben con el, magnífico, pero como te levaras mal (e iso pasoulle a moita xente, polo visto), os seus ataques eran despiadados. Engels, apodado "O Xeneral" (porque lle interesaba moito o mundo militar) era aínda máis desagradable, e lle caía mal a moita xente. En definitiva, os dous xuntos eran case un bloque monolítico, convenceron a moita xente para apoiar o socialismo e o comunismo, pero tamén conseguiron enfrontarse a case todos, e remataron a súa vida case sós no movemento.

Por outra banda, eran alemáns (cando existía esa cousa chamada Prusia, que debe coincidir coa parte norleste da actual Alemaña), pero debido ao seu radicalismo político, pasaron boa parte da súa vida exiliados. Marx viviu nos primeiros anos da súa vida en Tréveris (onde naceu), Bonn, Berlín e Colonia (a grande cidade da súa Renania natal e onde tiña os seguidores máis fieis), e despois tivo que marchar a París e Bruselas. A segunda parte da súa vida foi en Londres (onde está enterrado). Engels tivo unha traxectoria parecida, pero a súa etapa inglesa viviuna principalmente en Manchester, onde a súa familia tiña industrias textís. E o máis curioso é que falaban e escribían practicamente todo en alemán (¿¿??). Ao final da súa vida, xa sabían manexarse en francés e inglés, pero a súa lingua principal seguía sendo o alemán, en Londres.

Máis curiosidades foron as da súa familia. Admiraba moito ao seu pai, avogado que pasou de ser xudeu a protestante para poder exercer a súa futura profesión (está moi ben explicado ao comezo do libro, é bastante flipante a cousa). E desprezaba bastante á súa nai, coa que nunca tivo unha boa relación, unha holandesa da que basicamente quería que lle liquidara a súa parte da futura herdanza cando morrera.

Casou con unha muller de Tréveris máis maior ca el (isto era rarísimo na época) e foi un matrimonio moi fiel. Tiveron bastantes fillos, pero varios morréronlle, sobre todo en Londres, onde pasaron moita miseria. Aínda que iso da fidelidade tamén está en entredito, porque parece que tivo un fillo coa criada alemá que os acompañou en Londres, e que Engels asumiu a paternidade daquel fillo, para que a familia non se disolvera (¿¿??).

Aparte da súa ideoloxía, máis ou menos coñecida, tamén me chamou a atención que as dúas cousas que máis odiaba no mundo eran dúas nacións preponderantes na súa época: a Prusia que pretendía dominar Alemaña, e a Rusia zarista (neste caso incluso xustificaba e apoiaba o terrorismo, só neste caso).

Pois nada, un personaxe moi polifacético e controvertido, do que aprendín moito, pero que non era exactamente como eu esperaba, que lle imos facer!!! Ah si, e como era de tez algo oscura, a familia e os amigos coñecíano como "o moro" (sorpresón).

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 17-07-2018 17:39
# Ligazón permanente a este artigo
O sentido da vida
A segunda película que fun ver este ano no ciclo Cinenterraza foi "O sentido da vida" do divertido grupo de humoristas Monty Python.

Esta película fíxose no ano 1983 (xa pasaron 35 anos!!!) e sei que a vin, pero había xa bastante tempo. Tiña vagas lembranzas dela e a sensación de que estaba ben, pero que o humor era máis afilado que noutras das películas anteriores.

Pois a verdade é que este segundo visionado me agradou máis do que esperaba. Algúns sketches non lembraba que eran desta película (como fixeron máis películas con números breves, debín confundilas), algúns non os lembraba, e outros lembrábaos, pero fixéronme bastante graza incluso xa coñecidos.

Digo esto último porque, na miña opinión, Monty Python é un grupo de humor fantástico (probablemente o mellor da historia), pero o seu humor absurdo xoga moito co efecto sorpresa. E claro, unha vez que xa o ves, ese efecto desaparece (a non ser que esquezas o sketch por completo, claro). As súas películas máis famosas, como "A vida de Brian" e "Os cabaleiros da táboa cadrada" xa non as vexo, porque xa non causan en min ningún efecto.

Por comentar algo do que se dixo no coloquio posterior (esta vez, excepcionalmente si me quedei, aínda que.... mellor o deixamos), esta foi a última película que fixeron xuntos, as súas relacións persoais estaban xa moi deterioradas (aínda que uns anos máis tarde, participaron algúns deles xuntos en varias películas, como "Un peixe chamado Wanda"), e como non lles saía ningunha idea aproveitable, foron facendo pezas soltas, e colleron o fío condutor do "sentido da vida" (moi útil para este tipo de xardíns).

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 17-07-2018 15:49
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal