Viaxes O Lóstregho


Furancho Oficial de Cabañas & Catoira Travels
A partir deste santo día de Nadal do ano 2006 este vai ser o Furancho Oficial da xa célebre axencia de viaxes perralleiros Cabañas & Catoira Travels. Este e-zulo está especialmente deseñado para todos aqueles infelices ós que xa non lles carbura ben o 4 Latas, que xa están cansos de viaxar con AirZambia ou que levan toda a vida facendo auto-stop en carromato. Chegamos a un punto onde a xente moderna quere viaxes modernas, opinións modernas e visións modernas. Pois ben, para estes últimos non é esta páxina. Estes deben ir á páxina da COPE. Neste "fotolog" haberá fotos das nosas viaxes, comentando diferentes aspectos e anécdotas vividas. Recomendaremos lugares e esperamos que todo o mundo o pase ben e teña ganas de repetir a visita.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Michiel de Ruyter: o Almirante
Chegoume a noticia de que botaban esta película na 2, non tiña nin idea da súa existencia, pero tiña moi boa pinta, e non me equivoquei.

Por comezar por algún sitio, diremos que é unha película holandesa do ano 2015, de batallas marítimas, sobre un feito histórico holandés, obviamente totalmente descoñecido aquí. Así que me agradou ver unha superprodución europea sobre un "tema local" fóra dos inmundos estudios de Hollywood.

Ademais, como é posible que viaxe este verán a Holanda, enterarme de algo máis da historia deste interesante país non me veu nada mal.

A trama xira en torno aos últimos anos de vida do almirante Michiel de Ruyters, un mariño holandés que polo visto está considerado un dos mellores estrategas mariños do seu tempo, e que cunha armada modesta deulle bos golpes aos ingleses e franceses.

Todo isto sucede no século XVII, e polo visto, nesa época Holanda era a única república de Europa, pero non sen polémica. O país estaba enfrontado e polarizado, cos republicanos por unha banda, e os oranxistas pola outra. Seguro que os republicanos tamén tiñan a súa historia, pero na película os monárquicos oranxistas son amosados como moi sectarios e conspiradores sociais (lembroume bastante á dereita). De feito, o príncipe oranxista parece o máis civilizado, con diferenza, non vos digo máis.

O caso é que Johan de Witt, o gobernante republicano daquela época (do que obviamente non oíra falar na miña vida) ofrécelle o posto de xefe da armada a De Ruyter. Este rexéitao porque di que el non é de familia nobre, vén de familia humilde, e que os mariñeiros cren moito nese tipo de herdanzas xerárquicas.

Na seguinte batalla, con outro xefe da nobreza, a derrota é total, e vólvelle a ofrecer o posto. Nesta ocasión acéptao, pero pide contrapartidas a cambio, como aumento dos salarios dos mariñeiros, e novas embarcacións e formación dos mariñeiros en sistemas de sinais con bandeiras, xa que eran unha armada tremendamente anárquica e indisciplinada.

Enfróntanse á armada inglesa, que vai crecida pensando que será o paseo habitual, e infrínxenlle unha grande derrota. E pouco despois, sendo aínda máis audaces, fan algo que ninguén esperaba. Entran polo Támesis de noite e destrúen totalmente a armada inglesa na súa base.

Algún tempo despois, Francia, Inglaterra e algúns obispos alemáns coordinan un ataque por terra para destrozar o país e repartilo entre eles. Debido a iso, créase un grande tumulto social alimentado polos oranxistas que remata co linchamento e morte pública do gobernante republicano e do seu irmán, que tamén estaba na armada.

Sube ao trono o príncipe de Orange e pídelle a De Ruyter que siga dirixindo a armada, aínda que parecía totalmente leal á República, e non á Monarquía.

Aínda que non lle fai graza, xa que estaba moi unido aos irmáns De Witt, acepta e lidera unha imaxinativa defensa marítima coa que destroza á armada francesa (a inglesa preferiu que se mollaran máis outros).

Debido a isto, Michiel cre que xa cumpríu co seu país, e intenta retirarse, pero o monarca presiónao para que faga un último servizo para a armada holandesa no Mediterráneo, contra Francia, pero alí perde a vida (cousa que creo que non lle sorprendeu demasiado).

En definitiva, unha película bastante espectacular, que non ten nada que envexar ás superproducións de Hollywood, pero que trata de temas históricos europeos. Terá os seus erros de rigor histórico, como todo, pero polo menos visibilizan feitos máis importantes que moitas das gilipolleces que veñen de América.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 14-05-2017 15:27
# Ligazón permanente a este artigo
Ataque Escampe
O outro día veu o magnífico grupo galego Ataque Escampe ao Mardi Gras da Coruña para presentar o seu último disco titulado "Primeiros bicos", que foi editado hai poucos meses.

Alá fomos para ver que tal funciona o grupo co cambio de cantante, que sempre é algo traumático. O concerto estivo moi ben, como sempre neles, pero está claro que Roi Vidal debería dedicarse á outra cousa, e non a cantar. Non ten boa voz, non vocaliza todo o ben que debería, etc. De feito, en non poucas ocasións, Miguel Mosqueira tiña máis protagonismo nas voces.

Tanto é así, que veu connosco ao concerto alguén que non coñecía ao grupo, e nas primeiras cancións dixo que aínda non entendera ningunha palabra do cantante. As primeiras cancións eran as do novo disco (das que non oíra case nada) e a min tamén me costaba bastante entender algo (se cadra, o técnico de son tamén tiña algo de culpa, pero seguro que fixo o que puido, que non era moito, porque a materia prima é bastante mediocre).

Deixámosvos cun vídeo dunhas das cancións novas. Por certo, o disco véndeno en formato LP e leva o CD dentro, moda que se está estendendo bastante (por Galicia polo menos, e supoño que fóra tamén) e que non me agrada en absoluto. De feito, non merquei o disco por esa razón. A ver se dou conseguido só o CD (pagando, eh).

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 14-05-2017 15:05
# Ligazón permanente a este artigo
Orquesta de Cámara Galega
O outro día deu un concerto benéfico no Ágora a Orquestra de Cámara Galega, dirixida como sempre de forma moi simpática e dicharacheira por Rogelio Groba (fillo).

O concerto consistía en achegar (porque era gratis) á sociedade o coñecemento das fundacións Aspanaes, Abrente e Ingada. Aínda así, durante o concerto non se fixo ningunha mención a elas, que eu lembre, só se falaba delas no programa de man.

Tocaron as seguintes pezas:
- "Abdelazer" de Henry Purcell
- "Concerto para frautín RV 141" de Antonio Vivaldi, con Bernabé Simes como solista á frauta
- "Suite Burlesque de Don Quixote", de Georg Phillip Telemann
- "Alba de Gloria" de Rogelio Groba (pai)

Saúdos.



Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 14-05-2017 14:54
# Ligazón permanente a este artigo
Amador
Hai uns días botaban na 2 unha desas películas españolas de hai décadas, pouco coñecida pero que tiña moi boa pinta. Neste caso falamos de "Amador", dirixida por Francisco Regueiro en 1964 e protagonizada polo actor francés Maurice Ronet, que polo visto tiña moita fama daquela no cine francés e europeo.

Dende logo, todo soaba a pouco convencional. Que unha figura coma esa viñera facer esa película a España (e que agora case ninguén o lembre). Que o director tamén está case esquecido e que nos 90 deixou o cine canso da súa industria. E a temática tampouco era moi habitual, trataba sobre un asasino en serie de mulleres.

Pero non me gustou a película. Supoño que será porque agora xa levamos décadas facendo películas desta temática doutro xeito, con máis lugar para a sorpresa e o misterio, e aínda así, ás veces sorpréndenche con novas situacións e xiros da historia.

Pero nesta película non era así. Dende o comezo, nótase que o protagonista moi ben non está. Está sempre espiando, finxindo, escóitanse de cando en vez pensamentos seus tremendamente nihilistas nos que se ve que sempre quere estar só e que calquera compañía lle molesta. En definitiva, tárdanse poucos segundos en descubrir que o tipo está "zumbao" e que a historia non ten volta atrás nin ramificacións. E mira que a historia podía dar xogo.

Se non lembro mal (porque estou intentando esquecela) creo que mata a 4 mulleres, a varias delas por razóns bastante incomprensibles, e en ningún momento se ve presionado porque a investigación deses crimes o estea acurralando (a non ser na súa cabeza, que é moi paranoico).

En definitiva, é un asasino en serie de mulleres, que mata a algunhas cando menos o esperas, e a outras que dis "a esta seguro que tamén", pois aí non (se cadra esa é a súa incertidume), nunha fuxida cara a diante que non ten nin pés nin cabeza.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 14-05-2017 14:47
# Ligazón permanente a este artigo
CUAC FM no Día da Ciencia na Rúa 2017

Un ano máis (creo que xa levamos cinco), un equipo de CUAC FM nos desprazamos ao Parque de Santa Margarita para realizar un programa en directo de 3 horas consecutivas (que se di axiña, outra cousa é facelo) sobre o Día da Ciencia na Rúa.

Este ano tiñamos a case todos os habituais, e ademais tamén veu moita xente que debutaba e que quería vivir a experiencia. Creo que eramos un total de 15 persoas, así que o programa saíu fantástico.

Non atopei na rede ningunha foto do equipo deste ano (a min chegáronme, pero non as vou difundir se aínda non están nas redes sociais convencionais), así que poño unha do equipo do ano 2016.

Saúdos.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 14-05-2017 13:57
# Ligazón permanente a este artigo
The Rebel
Hai uns días asistín a un espectáculo bastante peculiar do que me enterei unhas horas antes (a promoción non debeu ser moi boa, porque só estabamos alí unhas 30 persoas). Pero hai que recoñecer que é unha cousa moi modesta, pero ao mesmo tempo moi sorprendente creada en Galicia.

Pois falo da ópera rock (creo que máis ben un concerto de folk-rock) titulada "The rebel", baseada na independencia de Irlanda, da que se está cumprindo un século, e focalizada nun dos seus principais protagonistas, o poeta Patrick Pearse. Pero este ambicioso proxecto saíu da cabeza de dous músicos ourensáns, Miguel Caride, e o seu fillo Iván. Así que é un proxecto ourensán, pero con altas miras.

Fixeron unha representación, con mestura de teatro e concerto. Gravárona, e tamén gravaron esceas con actores. Todo iso deu lugar a unha obra audiovisual, que é que están proxectando polas cidades galegas. Non descartan volver a representar en directo, se hai demanda.

Saúdos.




Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 14-05-2017 13:49
# Ligazón permanente a este artigo
Beau Geste
No ciclo do CGAI sobre o director William A. Wellman botaron a película "Beau Geste", do ano 1939. Digo o dato do ano porque se fixeron dúas ou tres versións máis, pero esta debe ser a máis famosa, con Gary Cooper e Ray Milland nos papeis principais.

Había anos que oíra falar desta película de estraño título (parece que significa "bonito xesto" en francés, pero é o nome dun dos personaxes principais), cos carteis con soldados da lexión estranxeira francesa, e resultábame moi intrigante. Polo visto, está baseada nunha novela inglesa de 1924, escrita por Percival Cristopher Wren (descendente do magnífico arquitecto do século XVII).

Pois esta película é fantástica, paseino de marabilla véndoa, e podía estar 1 hora contando a trama e todas as ramificacións que ten. Se a historia xa é boa, a forma de montala foi aínda mellor. Fixeron algo así como coller algúns dos últimos cinco minutos de película e os puxeron ao principio. E queda un comezo tan misterioso que por momentos parece unha película de ciencia ficción ou sobrenatural.

Esta película tamén é moi antiga, ten case 80 anos, pero non a vou destripar, como fago con outras desta época, porque sospeito que aínda é bastante descoñecida. Só contarei o básico da trama, para ver se esperto o voso interese por vela. Non sei se as outras versións cinematográficas desta película están tan ben, pero en xeral, a historia é ben atractiva.

A historia trata sobre tres irmáns (que son orfos ou algo así), e que viven cunha muller á que chaman tía. Tamén vive con eles algún outro rapaz que quedou ao seu cargo porque o seu pai vive lonxe e ten ocupacións. Viven nunha mansión inglesa, e un dos "misterios" da familia é un grande zafiro que pertence a ese pai que vive lonxe, co que "paga" o coidado do seu fillo. Pero ese feito sempre pesa sobre a conciencia de toda esa estraña familia. Como vedes, o argumento non é nada convencional.

Pois ben, ese zafiro desaparece un día, nunhas estrañas circunstancias. E debido a iso, os tres irmáns, case ao mesmo tempo, marchan da mansión para ir servir á lexión estranxeira francesa, pero a "maldición" dese zafiro, agora desaparecido, lles persegue.

O caso é que, estando na lexión, teñen que ir ao norte de África. Dous dos irmáns, o maior e o menor (Gary Cooper e Ray Milland) van reforzar a protección dun estraño e pequeno forte que hai no medio do deserto, xunto a un oasis. O outro irmán (protagonizado por Robert Preston, outro galán daqueles anos que agora non é moi lembrado) vai a outra fortaleza que non está moi lonxe.

O causante da separación dos irmáns é o sarxento que comanda a dotación do forte do deserto, que é un auténtico animal dictador, e que ten cruzados aos irmáns, xa que a historia do famoso zafiro os persegue ata alí. O forte é asediado polos tuaregs, e debido a todas estas historias cruzadas, o final da historia é moi interesante.

Insisto, podería estar moito tempo falando da historia porque é moi enrevesada, un deses magníficos guións que se escribían daquela. Calquera escena que semella intrascendente, ten un significado importante para todo o que sucede despois. Se podedes vela, recoméndase vivamente.

Saúdos.




Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 14-05-2017 13:40
# Ligazón permanente a este artigo
A raíña de Nova Iork (Nothing sacred)
E seguimos co ciclo sobre o director William A. Wellman que están botando no CGAI nos últimos tempos. Nesta ocasión proxectaban unha comedia (coido que é a primeira deste director que vin) do título tan magníficamente traducido ao español. Certo é que, vista a película, se cadra o título español reflexa mellor a trama que o orixinal.

Nesta película, case todo é unha farsa. Por unha banda, un xornal aparentemente sensacionalista de Nova Iork, chamado o Morning Star, leva un pao público importante ao descubrirse un fraude nunha das súas últimas portadas: un suposto sultán multimillonario que ía facer grandes donativos a entidades da cidade realmente é un limpabotas negro.

Un dos seus principais xornalistas (protagonizado por Fredric March, que semella que era unha estrela da época pero agora non é moi lembrado), e que levaba esta noticia, é degradado á sección de esquelas, e proponlle ao xefe intentar sacar partido doutra noticia que está xurdindo e que semella ter un potente impacto social oculto. O xefe accede, porque ve que o prestixio do xornal se afunde.

A noticia consiste no suposto envenenamento por radio dunha muller do estado de Vermont (por certo, parecen burlarse da xente deste estado, como se foran huraños e pailáns). Realmente é todo falso porque o médico que a diagnosticou é un patán que está case sempre borracho, e fixo mal as medicións. Cando lle comunica iso á muller, leva unha alegría, pero por outra banda, deprímese xa que seguirá vivindo unha anodina vida na deprimente Vermont ¿¿??.

Resulta que o xornalista chega a Vermont xusto cando a muller recibe a noticia de que está perfectamente sa, pero obviamente esa noticia non se lle comunica a ninguén, só a saben o médico e a paciente. O xornalista di que a historia está conmovendo a Nova Iork, e que o seu xornal ofrécese para pagarlle a viaxe e a estancia na metrópoli mentres non chega o "momento fatídico".

Obviamente, a muller ve o ceo aberto, porque coñecer Nova Iork era un dos seus soños, e nunca criu que lle sería posible, e agora si o é, e ademais cos gastos pagados, así que nin o dubida (e o médico tampouco).

E xa imaxinaredes o final. Van para alá, enamora a toda a cidade dado o seu vitalismo (que os espectadores entendemos perfectamente), de aí o título da película en español, pero pasa o tempo e alguén comeza a sospeitar que a doenza é falsa, e vense todo o "chiringuito" abaixo.

Sinto o "spoiler", pero a película ten 80 anos, e saberedes superalo. Deixo un vídeo de Youtube no que vén toda a película.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 14-05-2017 13:20
# Ligazón permanente a este artigo
Ialma
Había xa moitos anos que tiña ganas de ver ao grupo de cantareiras galego-belga Ialma en concerto. E hoxe puiden cumprir ese anceio, porque actuaron no Teatro Rosalía da Coruña (a min non me soa que viñeran antes, pero pode ser que si).

Hoxe presentaban o seu disco "Camiño: De Bruxelas a Santiago", editado no 2016. É xa o quinto da súa discografía, que comezou no ano 2000.

Antes eran catro cantantes, pero agora xa só están catro. Nesta xira traen pouca instrumentación, só un acordeonista e un guitarrista. No vídeo que acompaña, de hai uns anos, están as cinco cantantes, moitos músicos, e pola forma de cantar e bailar esta canción, lémbranme algo ao grupo finlandés Vartinna.

Resultou un concerto moi agradable. Certo é que, por momentos, o seu canto faise algo monótono, pero en xeral, sobre todo cando se poñen a cantar as catro coas súas marabillosas voces acompañadas de música, é un espectáculo magnífico.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 02-05-2017 00:08
# Ligazón permanente a este artigo
A chamada da selva
E para rematar a primeira semana de homenaxe no CGAI a William A. Wellman, botaron "A chamada da selva", de 1935, versión da novela de Jack London, e con Clark Gable como máxima figura.

Se James Cagney non me convence nada como gangster, non digamos Clark Gable como galán, pero éche o que hai, daquela rompía coa pana.

Polo visto, na historia orixinal de Jack London, o protagonista total da novela é Buck, un gran San Bernardo que pasa moitas peripecias.

Nesta película ten a súa importancia, pero queda eclipsado polo personaxe de Clark Gable, que marcha cun amigo e unha muller, que pensa que o seu marido morreu, para intentar atopar unha mina que os faría moi ricos.

Aventuras en Alaska durante a Febre do Ouro, coa salvaxe convivencia daqueles tempos e naquel lugar. Non estivo mal a historia, pero claro, o personaxe de Clark Gable magnificado distorsiona un pouco todo.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 01-05-2017 19:50
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal