Viaxes O Lóstregho


Furancho Oficial de Cabañas & Catoira Travels
A partir deste santo día de Nadal do ano 2006 este vai ser o Furancho Oficial da xa célebre axencia de viaxes perralleiros Cabañas & Catoira Travels. Este e-zulo está especialmente deseñado para todos aqueles infelices ós que xa non lles carbura ben o 4 Latas, que xa están cansos de viaxar con AirZambia ou que levan toda a vida facendo auto-stop en carromato. Chegamos a un punto onde a xente moderna quere viaxes modernas, opinións modernas e visións modernas. Pois ben, para estes últimos non é esta páxina. Estes deben ir á páxina da COPE. Neste "fotolog" haberá fotos das nosas viaxes, comentando diferentes aspectos e anécdotas vividas. Recomendaremos lugares e esperamos que todo o mundo o pase ben e teña ganas de repetir a visita.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Revolucións e Utopías, con Carme Adán
A cuarta charla do ciclo sobre a Revolución Rusa que está tendo lugar na Agrupación Cultural Alexandre Bóveda tivo lugar o outro día, co título de "Revolucións e Utopías", a cargo de Carme Adán.

Nunca a escoitara falar en directo, que eu lembre, e ten certo prestixio pola súa traxectoria política, e como profesora de filosofía en Vigo que liderou hai pouco a plataforma "Filosofía SI", para pedir que non se reduza a presenza desa materia no Bacharelato.

Teoricamente, ela ía tratar tamén a presenza da muller e do feminismo na Revolución Rusa, aínda que colateralmente iso tamén o fixera Teresa Moure na primeira charla deste ciclo. E fíxoo, mencionando a dúas clásicas do movemento, Alexandra Kollontai e Rosa Luxemburgo.

Pero a verdade é que, estando ben a charla, tampouco me entusiasmou excesivamente. Agardaba de Carmen unha oratoria máis fluída e convincente, pero non a atopei tanto como eu esperaba, se cadra puxera as expectativas moi altas, quen sabe.

A idea forza que ela pretendía presentar como máis novidosa, pola que incluso lle preguntou alguén (de feito, un rapaz moi novo que asistiu á ateigada sala, de novo), e que tampouco desenvolveu moito máis, era que había que buscar a forma de que a Re-produción lle ganara a partida á Produción, é dicir, que as sociedades se preocuparan máis dos coidados e das relacións sociais en vez da produtividade empresarial. Ideas que moitos compartimos, pero que estaría ben que se plasmara nalgo máis tanxible que unha idea.

Saúdos.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 04-11-2017 21:48
# Ligazón permanente a este artigo
Soñan os androides con ovellas eléctricas?
Por fin o conseguín!!! Este é o título da novela que en 1968 publicou Philip K. Dick e na que se baseou a famosa película "Blade Runner" de 1982. Curiosamente, acabo de ler que "Blade Runner 2049" tamén está baseada nela.

O interesante é que hai dúas semanas vin, en pantalla grande, versión orixinal, cronoloxicamente e en días consecutivos, as dúas películas. Obviamente, a antiga xa a vira varias veces, pero hai tempo e apenas lembraba nada. Todo iso xa o contei nos artigos que escribín hai pouco tempo neste mesmo blog.

Esta novela xa a lin hai algún tempo, como 6-7 anos facilmente. Cando o fixen, intentei (pero sen matarme tampouco) ver de novo a única película que estaba feita naquel momento, para comparalas, porque a min soábame que eran bastante diferentes. Pero non me foi posible.

Pero esta ocasión non podía deixala escapar. Aproveitando que estrearon a segunda, botaron tamén a primeira nos cines (os nostálxicos picamos), e esta vez fixen o esforzo por volver ler a novela, que no seu momento xa me gustara. E devoreina esta tarde, non é moi longa e en cinco horas foi perfectamente factible.

E agora, mentres a teño fresca na cabeza, teño que dicir que atopei moitas diferenzas. Está claro que o tema é similar, un policía "cazador de bonificacións" (blade runner), un sobresoldo por retirar a androides excesivamente intelixentes que se rebelaron en Marte e que están causando bastantes problemas.

Vou intentar poñer aquí e agora todas as diferenzas que lembro con respecto á película. Certo é que estouna comparando coa primeira película, porque acabo de flipar bastante cando lin que a segunda, supostamente, tamén estaba baseada nela. Como non sexa o feito da atmósfera chea de pó radiactivo do que hai que protexerse, e algún detalle máis, o resto non se parece nin por asomo. Entre a primeira película e a novela si que hai moitas máis similitudes.

Diferenzas principais que atopei:

- Na novela, Rick Deckard está casado. Certo é que a muller non aparece moito, e é un personaxe que está case sempre deprimido e desganado, sen saír da casa, pero creo que na película non existe, e supoño que iso abre a perspectiva de que Deckard se vaia ao final con Rachel. Na novela, nalgún momento cerca do final parece que pode tomar ese rumbo, pero dura moi pouco e queda totalmente descartado.

- Creo que na película se resalta moito o feito de que os androides da serie Nexus-6 teñen unha caducidade de 4 anos, e que están intentando atopar aos seus deseñadores (da corporación Tyrell) para ver se iso pode cambiarse. Na novela, ese tema dos catro anos de caducidade só sae nun encontro íntimo entre Deckard e Rachel nun hotel, cando se plantexan a posibilidade de irse xuntos. Pero insisto, apenas dura nada. No resto da novela non se fala absolutamente nada diso. Os androides rebélanse, pero esa non parece ser a razón principal, porque non se menciona nunca.

- Se non lembro mal, na película aparecen 4 ou 5 androides Nexus-6. Na novela menciónanse 8, aínda que 2 foron retirados por outros axentes. Deckard cárgase aos outros 6 nun só día, récord total.

- A historia deses androides é algo parecida á que sal na película, ou non. Por exemplo, Max (non lembro se na película se chamaba así) faise pasar por policía ruso, e achégase a Deckard para atacalo, que reacciona a tempo, e mátao. Se non lembro mal, na película mátao Rachel, cando xa estaba a piques de acabar con Deckard.

- Se non lembro mal, Luba na película actuaba nun cabaret ou algo así, cunha serpe eléctrica ao redor do pescozo. Deckard vai interrogala ao camerino, loitan, ela escapa, e el consegue matala na escapada. Na novela, é moito máis complicado. En primeiro lugar, ela é cantante de ópera. Vai a vela a un ensaio, vai ao seu camerino a interrogala, e como ela se sente acosada, chama á policía. Aparece un policía que non coñece a Deckard, contrasta os datos, e leva a éste arrestado a unha comisaría que el non coñecía (eu flipando a estas alturas). E cando está alí, coincide con outro "blade runner" ao que aínda non coñecía, e entre os dous matan ao xefe da comisaría, que resultou ser outro dos androides. Despois volven a por Luba, e mátaa o outro "blade runner", pero por razóns que non veñen ao caso, cóntase no marcador de Deckard.

- E o máis flipante é o final da novela. Lembraredes que na película, é moi interesante a escena final naquel apartamento daquel inmenso edificio baleiro, na que se enfronta a Pris e Roy Batty. Mata a Pris cunha certa facilidade pero desfacerse de Roy Batty cústalle moito máis. Tanto, que é Roy quen lle salva a vida a el, cando non tiña necesidade, e fai o seu alegato final tan lembrado. Pois na novela, primeiro, non son dous androides os que quedan, senón que son tres, tamén está a muller de Roy, que se chama Irmgard. E mata aos tres con total facilidade, pégalle un tiro a cada un, que amosan bastante pouca intelixencia e case non ofrecen resistencia. Que diferenza coa película!!!

- Máis cousas curiosas. Todo este final ten lugar no apartamento daquel tipo raro e excéntrico, que na película traballaba en Tyrell e consegue levalos ata o despacho do fundador da corporación, a onde suben Pris e Batty para intentar conseguir que lles prolongue a vida. Na novela, este tipo traballa cun veterinario de animais eléctricos, que son as mascotas que moita xente quere. Non existe a corporación Tyrell, senón a Rosen, e están algo preocupados pola calidade da súa serie Nexus-6, pero para facela mellor a próxima vez. Como xa dixen, os androides non van ata a sede da empresa nin manifestan o máis mínimo interese.

- E a cousa que eu máis lembraba da novela, incluso anos despois, é que a máxima ilusión de todas as persoas era aforrar o suficiente como para conseguir mercar un animal real (case todos están practicamente extinguidos) e non conformarse cun eléctrico. A ilusión de Deckard é cambiar a súa ovella eléctrica por unha de verdade. Se consegue matar a todos estes androides, o sobresoldo podería permitirllo. É unha motivación clarísima do personaxe, pero na película pasaron totalmente dela. Na novela, el ao final consegue mercar unha cabra, pero despois de deitarse con Rachel e non marchar con ela, Rachel vai á súa casa e mátaa tirando da terraza abaixo.

- Outra cousa que tamén ten moita importancia na novela é o sistema filosófico-relixioso. Moita xente segue unha relixión chamada "mercerismo" ao redor do líder Wilson Mercer. E todo o mundo ten unha televisión onde se ve ao Amigo Buster, que é un líder de opinión no que todo o mundo cre. E na parte final, Buster (que supostamente é un androide) descubre nun programa con moita audiencia que o "mercerismo" é unha fraude. E iso podería causar un conflito entre humanos e robots, de novo polo tema da empatía. E na película non sae para nada, pero iso podería ser moi difícil de reflexar en imaxes, supoño.

E seguro que esquezo algunhas cousas, pero penso que nunca máis poderei facer unha análise tan exhaustiva como esta, porque teño todas as obras bastante frescas na cabeza.

Saúdos.




Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 29-10-2017 23:47
# Ligazón permanente a este artigo
Mulleres que van ao mar
O magnífico Festival Mar de Mares segue a súa marcha, aínda que se supón que as actividades máis potentes xa pasaron e que agora só quedan as exposicións e algunha outra cousa "secundaria". Pero tiña moitas ganas de asistir á mesa redonda coas mulleres que traballan no mar, que foi o outro día.

Moderada por María Lado (que participa moitas veces nese papel neste Festival), participaban Cristina Fernández (fareira en Cabo Vilán), Arantxa Toriza (rapaza de Viveiro embarcada no Gran Sol) e Digna Romar (percebeira de Camelle).

Resultou moi interesante a visión que ofreceron das súas profesións, as dificultades que pasan e pasaron para levalo a cabo, e os prexuízos que tiveron que vencer para chegar ata aí.

Como a mesa redonda era na sala de exposicións en Palexco, e xusto alí está a exposición "Na beira" con fotografías de Cristina Mittermeier, aproveitei para visitala, que xa tiña ganas. Pero non me chamou demasiado a atención. Por que? Pois basicamente porque hai un mes estiven vendo á propia Cristina na Domus narrar como sacou esas fotos e proxectando videos de National Geographic sobre as súas aventuras. E deixou o listón demasiado alto.

Para os que non asististes a aquel evento, as fotos que hai en Palexco vos chamarán a atención e moi positivamente, pero a min xa non me din tanto.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 29-10-2017 23:01
# Ligazón permanente a este artigo
Big Van Monólogos Científicos
Polo visto, hai un grupo de científicos xóvenes españois (relativamente numeroso, parece), que teñen un espectáculo itinerante titulado "Big Van: Científicos sobre Rodas" que van movendo por aí.

Digo o de relativamente numeroso porque, para ilustrar este artigo, acabo de atopar este vídeo dunha actuación súa nun congreso universitario en Arxentina, e como mínimo, hai dous que non actuaron o outro día na Coruña. E ademais, o que fixo de presentador e fío condutor en Coruña, en Arxentina facía un papel máis secundario. Ou sexa que teñen fondo de banquillo, e bastante versátil.

En primeiro lugar, direi que a min o dos monólogos non me chama demasiado a atención. Todo o que vin pola televisión e Internet dese xénero paréceme moi mediocre. Como xa dixen aquí máis veces, a min o que me gusta son os contacontos, que en Galicia hai algúns (cada vez menos) e tamén o hai nalgúns países sudamericanos e doutras latitudes. Pero os monólogos parécenme moi pouco divertidos e atraentes.

Pero claro, tratándose de tema científico, decidín darlle unha oportunidade. O espectáculo é bastante dinámico. Hai un deles que fai de presentador dos demais e actúa de último. Os outros van saíndo e actuando sós segundo os chama o presentador, durante un rato. E ao final saen todos xuntos e resolven as dúbidas do público durante un pedazo. O espectáculo durou en total 1 hora e 45 minutos.

Foi no auditorio de AFundación nos Cantóns da Coruña, ao que últimamente fun varias veces, e que non me desagrada, no segundo ou terceiro soto. Moi barato non foi, pero ata o último momento non puiden asegurar a miña presenza, e por esa razón estiven no anfiteatro da planta superior, onde non estivera nunca.

O que facía de presentador era catalán (fixo varios chistes sobre o tema), chamábase Oriol, e acabou dicindo que era químico. Iso comentouno ao final, despois da súa actuación, porque antes diso dinamizou moi ben ao público e foi dando entrada aos seus compañeiros.

A segunda foi Patricia, enxeñeira burgalesa, que falou sobre paleontoloxía, aproveitando que Atapuerca é un dos mellores xacementos do mundo nesa disciplina. Saíu cunha réplica dun fémur bastante grande, coa que aproveitou para facer chistes soeces sobre o "homo erectus". Non me fixo demasiada graza.

O terceiro foi o que máis me gustou. Non era demasiado gracioso, pero explicou o seu tema dun xeito bastante ameno. Chamábase Daniel e é sismólogo (se dixo de onde era, non o lembro). Subiu a non sei cantas persoas ao escenario, e a outras colocounas por deiferentes lugares da platea, para explicar que pasaba cando había un terremoto, e por que ás veces as alarmas sísmicas non avisaban a tempo. Curioso.

A última era Ana, zamorana, e dedícase ao estudio das gaivotas en Baleares. Contou que era bastante complicado facer estudios con especies tan móbiles e ás veces agresivas como a que lle tocou a ela. Non me fixo demasiada gracia, pero tivo momentos moi bos.

E ao final saíron todos xuntos a resolver as dúbidas do público, e hai que recoñecer que tiñan bastante cintura e que "sabían devolver todas as bolas". Aínda que lles preguntaran por cousas de tipo xeral ou de disciplinas que non foran as da súa especialidade, respondían de forma razonable e non parecían dicir tonterías sen sentido.

En definitiva, que en xeral, o espectáculo non me fixo moita graza (xa sospeitaba que ía ser así, lembrade o que penso dos monólogos), pero a presentación dalgunhas temáticas pareceume moi interesante.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 29-10-2017 22:50
# Ligazón permanente a este artigo
Uxío Breogán Diéguez e a Galiza nos tempos da Revolución Rusa
Seguindo co ciclo de interesantísimas charlas sobre o centenario da Revolución Rusa que está tendo lugar na Agrupación Cultural Alexandre Bóveda, esta vez tocou falar do que sucedía na Galiza naquela altura.

Para iso, veu un dos mellores historiadores galegos, Uxío Breogán Diéguez, a contarnos que é o que estaba pasando en Galiza por aquela época, que casualmente (ou non) tiña que ver cun dos momentos álxidos do nacionalismo, que foron as Irmandades da Fala.

As Irmandades da Fala comezaron na Coruña en 1916 e a Revolución Rusa comezou en San Petesburgo en 1917, así que algo de influencia debeu ter unha cousa na outra.

O factor máis relevante que escoitei na charla de Uxío (como outros historiadores, un orador excepcional) foi que nas Irmandades da Fala, o intelectual que estaba máin influído polo que estaba sucedendo en Rusia era Ramón Vilar Ponte, precisamente unha figura algo esquecida e eclipsada polo seu irmán Antón. Na outra banda, Vicente Risco era fanaticamente anti-comunista.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 29-10-2017 22:27
# Ligazón permanente a este artigo
Xosé Luís Axeitos e a súa biografía sobre Manuel Antonio

O outro día foi Xosé Luís Axeitos á Agrupación Cultural Alexandre Bóveda para falar sobre a biografía de Manuel Antonio que presentou hai pouco.

Como bo académico que é, xa aclarou que o que todos pensabamos era falso, e que realmente ía falar do xénero biográfico en xeral, que el descubrira plenamente ao facer esta biografía.

Comentou con sorna que un veciño lle dixo que estaba lendo o libro, que ía pola páxina 91 e que aínda non mencionara a Manuel Antonio. E dixo que era lóxico, que para el era moi importante como era o contexto do Rianxo no que se criou, para despois poder entender como fora a súa vida e o seu carácter.

Dende logo, Axeitos é un tipo moi solvente, e a figura de Manuel Antonio resulta tremendamente suxerente. Eu xa mercara o libro antes, pero non sei cando poderei lelo. Dende logo, interese teño, pero isto segue sendo unha incógnita. Axeitos xa aclarou que fixo un libro moi asequible para o público xeral. Que o estaba facendo moito máis documentado, tipo ensaio, con centos de notas ao pé, e decidiron aparcar ese proxecto ou versión de momento.

Saúdos.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 25-10-2017 00:24
# Ligazón permanente a este artigo
Ágora Son 2017
Acaba de celebrarse a IV Edición do Ágora Sons. Consiste nun concerto, organizado polo Servizo de Normalización Lingüística do Concello da Coruña, que trae a algún grupo galego destacado do último ano. Para acceder, só hai que sacar libros en galego dalgunha das bibliotecas municipais.

Este ano foi o turno de De Vacas e de Xabier Díaz e as Adufeiras de Salitre, que actuaron no Ágora, sede habitual deste concerto (de aí o nome).

De Vacas levan varios anos gustando moito en Galicia. Vira vídeos delas, pero nunca as vira actual, e tiña ganas. Estiveron ben, moi divertidas, pero tamén é certo que teñen cancións en coreano, en rumano, en inglés nas que só cambian a instrumentación, etc. Eu pensaba que tiñan máis parodias en galego de éxitos mundiais, que é o que máis me chama a atención delas.

Xabier Díaz e as Adufeiras de Salitre xa é algo máis coñecido e controlado. Xa é a terceira vez que as vexo presentando o primeiro disco, e xa me aburren lixeiramente. Pero xa prometeron que están a piques de sacar o segundo, haberá que seguirlles a pista. En calquera caso, sobre todo algunhas pezas, son unha auténtica marabilla; outras, son algo máis previsibles e algo monótonas.

Saúdos.







Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 25-10-2017 00:16
# Ligazón permanente a este artigo
Carlos Taibo e as ideas libertarias hoxe
No ciclo sobre o centenario da Revolución Rusa que están facendo na Agrupación Cultural Alexandre Bóveda (o outro día falei da charla de Teresa Moure), a segunda charla deuna Carlos Taibo, sobre a actualidade das ideas libertarias.

Carlos Taibo é un orador e conferenciante de sobrada fama, ao que non tivera a fortuna de ver falar en directo, e basicamente a miña ilusión era esa. Xa o escoitara na radio e na televisión, e xa sabía máis ou menos o que ía atopar, pero quería darme ese gustazo.

E non o foi menos. Dende o primeiro segundo que lle cederon a palabra, a súa capacidade oratoria exerceu tal poder hipnótico sobre o público, que non queríamos deixar de escoitalo. Falou dos libertarios e o anarquismo, que relación tiveron coa revolución rusa, e que queda dese movemento, do que el sempre formou parte (polo menos na teoría).

Como sempre, o coloquio final enrareceuse un pouco porque algunha das persoas asistentes fixo comentarios e preguntas bastante estúpidos que os puxeron algo ou bastante en ridículo, pero dá igual, hai xente que se non abre a boca, non marcha contenta para casa.

O exemplo deste día foi magnífico. A persoa que interpelou ao conferenciante, pediu que lle explicara á "xuventude" (practicamente ausente da sala, como case sempre neste tipo de actos) como era a realidade actual e como escoller os partidos aos que votar para que as cousas mellorasen. E despois preguntou outra cousas, que non lembro, pero que ao mellor, ata tiña sentido. Obviamente, Carlos Taibo toreou a primeira con moita elegancia: "vasme permitir que obvie a primeira pregunta, a do voto, e respondo á segunda". Esta mesma persoa despois regaloulle un pin sobre non sei que tema que apenas tiña nada que ver co que estabamos falando.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 25-10-2017 00:05
# Ligazón permanente a este artigo
Blade Runner 2049
E como continuación do artigo anterior (no blog vai aparecer debaixo, claro), xusto ao día seguinte de ir a unha sala de cine comercial para ver a "Blade Runner" orixinal, fomos ver a súa secuela "Blade Runner 2049".

A orixinal estaba ambientada nun apocalíptico Los Ángeles en 2019 (chovía sen parar e parecía Tokio) e esta está ambientada en Los Ángeles en 2049. Xa non chove, polo menos sempre, pero o panorama non é precisamente máis alentador.

A xente tiña moito medo a que esta fora un fiasco, porque tiñan mitificada a primeira, e porque creían que o único resultado posible era un fracaso.

Pero Denis Villeneuve semella un director moi solvente, o deseño de produción tamén está moi logrado e a historia creo que non está nada mal. Claro, como sempre comezan as comparacións de que coa outra nos fixeron dubidar 30 anos sobre se Deckard é replicante ou non (e a dúbida segue), e que nesta hai menos dúbidas (pero tamén as hai), pero a min séguenme parecendo debates de xente ociosa. A película é moi amena e digna, e non desentona demasiado da anterior. Ten un defecto claro, é a orixinalidade. A primeira meteunos nun universo novo, e iso xa non pode volver a suceder nunca máis. Pero aínda así, a nova déixase ver sen ningún problema.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 24-10-2017 23:54
# Ligazón permanente a este artigo
Blade Runner
Blade Runner é unha das máis míticas películas da ciencia-ficción. A primeira versión fíxose no ano 1982 e supuxo un shock dende tantos puntos de vista que semellaba intocable e unha lenda.

Dirixida por Ridley Scott, que por aqueles anos estaba sembrado e todo lle saía de perlas, e con Harrison Ford no papel principal, que tamén pasaba por unha época fantástica, e apoiados nun guión marabilloso e cuns secundarios flipantes, a cousa tiña que saír ben.

Se ademais lle unimos un deseño da produción totalmente vangardista e, en xeral, unha estética que vista aínda hoxe non desentona en absoluto, temos unha obra mestra.

Eu debín vela unhas tres veces, que non son moitas, pero bastante espaciadas entre sí, así que non a teño moi mitificada, senón que a refresco de cando en vez para lembrar de que ía, e porque é unha película que se ve unhas cantas veces sen cansar.

E a última delas foi en pantalla grande nun cine comercial da Coruña. Obviamente, isto debeuse a que acababan de estrear a nova versión, a secuela. E o truco funcionou, porque eu e algúns outros picamos, e fomos ver a antiga para refrescar conceptos.

A min a película gústame moito, a secas. Quero dicir que non me pasei trinta anos traumatizado pola dúbida de se Deckard é replicante ou non, e non penso ver a película outra vez fixándome en todos os detalles estúpidos para intentar averigualo, porque penso que é parte do puro marketing da película. Un mito que seguen alimentando, pero que a min non me interesa.

Hai uns anos lin (e téñoa na casa) a novela na que se baseou a película. Titúlase "Soñan os androides con ovellas eléctricas?" de Philip K. Dick. O malo é que cando a lin, hai 6-8 anos, non puiden ver a película (tampouco fixen moito esforzo, a verdade) para comparalas, pero a min paréceme que a semellanza é pouca. Esta vez intentarei facer a comparación axiña, pero non creo que me equivoque demasiado.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 24-10-2017 23:44
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal