Viaxes O Lóstregho


Furancho Oficial de Cabañas & Catoira Travels
A partir deste santo día de Nadal do ano 2006 este vai ser o Furancho Oficial da xa célebre axencia de viaxes perralleiros Cabañas & Catoira Travels. Este e-zulo está especialmente deseñado para todos aqueles infelices ós que xa non lles carbura ben o 4 Latas, que xa están cansos de viaxar con AirZambia ou que levan toda a vida facendo auto-stop en carromato. Chegamos a un punto onde a xente moderna quere viaxes modernas, opinións modernas e visións modernas. Pois ben, para estes últimos non é esta páxina. Estes deben ir á páxina da COPE. Neste "fotolog" haberá fotos das nosas viaxes, comentando diferentes aspectos e anécdotas vividas. Recomendaremos lugares e esperamos que todo o mundo o pase ben e teña ganas de repetir a visita.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Mauthausen, regreso ao campo da morte
A asociación veciñal de Oza-Gaiteira-Os Castros leva tempo organizando proxecións de documentais os luns pola tarde no Fórum Metropolitano.

E hoxe mesmo organizaron unha sobre o campo de concentración de Mauthausen, en Austria. Para iso, proxectaron un documental que o xornalista Manuel Torrente fixo para a TVG a finais dos anos 80. Duraba media hora e visitaban o campo con dous galegos que estiveran alí detidos.

E despois fixeron un debate co xornalista, un historiador que está investigando o tema, e a filla dun home que tamén estivo alí retido, e que sobreviviu. O seu tío non tivo tanto sorte e morreu no horno crematorio.

O acto foi moi emotivo e estivo moi ben, pero aparte de coñecer de primeira man as atrocidades que xa supoñíamos, chamoume a atención que a maioría das mortes nos hornos crematorios non foron no campo de Mauthausen, senón no veciño de Gusen, a 7 km. Tamén alí foron de visita e casualmente case non se conserva nada, só a zona dos fornos (mira ti por onde). O demais converteuse nunha urbanización: flipante que axiña esquecemos.

Tamén estarán aproveitando o repunte do tema pola estrea da película sobre o fotógrafo español de Mauthausen, Francesc Boix, protagonizada por Mario Casas.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-11-2018 00:04
# Ligazón permanente a este artigo
Crime en Compostela
Por razóns que non veñen agora ao caso, relín nesta última ponte de fin de semana, a novela "Crime en Compostela", escrita por Carlos Reigosa en 1984.

Xa a lera hai anos (non digo que xusto cando saíu, que era eu algo novo de máis), se cadra nos 90. E tiña certa curiosidade por lembrala, e ver como envellecera. Porque non lembraba absolutamente nada, pero me deixara un bo sabor. Pero tamén é certo que moitos dicían que fora a primeira novela negra en galego, e tivo moita fama por iso, creo.

Pois agora non me apaixoou, pero pareceume bastante digna. Tamén é certo que non é un xénero que me conquiste demasiado, pero sempre son doadas de ler e gardan un certo atractivo co que non é moi complicado conectar.

Resumo rapidamente: un construtor e emprendedor compostelán aparece morto, e unha muller, que era a súa amante e esposa doutro construtor do que fora socio (e que parecían levarse ben e gardarse respecto), contrata a un detective foráneo a través dun amigo periodista, para que averigue quen o matou.

Este detective, que é galego, pero que non estivera nunca en Santiago ou levaba décadas sen pasar por alí, ten que bucear nos baixos fondos e lupanares da cidade, para ver que se coce realmente tras esa morte. E descubre que na cidade provinciá hai moito postureo pero moito trapo sucio, sexo e apariencias.

Saúdos.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 05-11-2018 00:45
# Ligazón permanente a este artigo
Interstellar
Foi case de casualidade, pero o outro día conseguín ver "Interstellar", unha das últimas películas de Christopher Nolan, que está configurándose unha carreira como un dos directores máis interesantes da actualidade, con diferenza.

Últimamente oín falar bastante desta película, porque parece que se convertía nunha nova referencia de película de ciencia ficción con moita base e rigor científico. Parece que tiveron como asesor a un físico chamado Kip Thorne, que supoño que non lles permitiría moitas veleidades artísticas.

A trama é bastante curiosa. Parece que está ambientada na Terra no futuro (o comezo da película), onde a vida xa é bastante complicada, a atmósfera xa está bastante viciada e prodúcense unhas tormentas de area que o enchen todo.

Entón comezan as investigacións para intentar colonizar outros planetas e deixar este. E iso é unicamete posible porque "alguén" colocou un "burato de verme" a carón de Xúpiter (vaia, agora non lembro, ao mellor era en Saturno), que permite chegar inmediatamente a outras galaxias lonxanas.

Xa se mandaron expedicións con eminentes científicos por esa vía, e parece que varios deles están transmitindo e din que chegaron a planetas onde sería posible vivir aos humanos. Unha nova expedición vai visitalos para intentar comprobar como de factible é levar a vida humana alí. Pero pasar cerca de buratos negros (que tamén os hai por alí) tamén provoca cambios no paso do tempo para as persoas que transitan por esas latitudes. En definitiva, que se poden experimentar moitas das teorías máis puxantes (pero non moi doadas de asimilar) da física moderna, a relatividade, etc.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 05-11-2018 00:36
# Ligazón permanente a este artigo
O home que coñecía o infinito
Hai non moitos días vin na 2 unha película sobre un interesante personaxe que descoñecía por completo. Foi un inxenioso matemático hindú de comezos do século XX chamado Srinivasa Ramanujan. A película titúlase "O home que coñecía o infinito", é do ano 2016, e está protagonizada por Dev Patel, que é o actor hindú máis coñecido actualmente (creo).

Pois nada, un hindú máis que é un xenio das matemáticas (dáselles bastante ben iso, e a informática tamén, polo visto), que descubre que ten moitas cualidades, e que lle insiste moito aos seus xefes, para ver se alguén na universidade lle axuda a mellorar as súas teorías e investigacións. E como a India era colonia inglesa daquela, o mesmo na metrópoli.

E parece que suscita o interese dun matemático de Cambridge chamado Godfrey Hardy (protagonizado por Jeremy Irons, matemático do que eu tampouco oíra falar nunca), que ao comezo desconfía un pouco das súas teorías, xa que están formuladas dun xeito nada convencional e rigoroso dende o punto de vista europeo).

O caso é que conseguen traelo a Inglaterra, e está alí durante varios anos producindo teoremas moi poderosos. Pero coincide mala época, é xusto durante a I Guerra Mundial, contrae a tuberculose, volve á India en 1919 e morre alí en 1920, cando tiña pouco máis de 30 anos.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 05-11-2018 00:26
# Ligazón permanente a este artigo
Altamira
Teño que recoñecer que non tiña a máis mínima noticia de que Antonio Banderas protagonizara unha película hai poucos anos sobre o descubrimento das covas de Altamira. Pero en canto souben que a botaban na 2 e que podía vela, fixen o esforzo, porque podía merecer a pena.

É unha película bastante lineal e convencional sobre Marcelino Sanz de Sautuola, un investigador cántabro que, case de casualidade, por aviso duns veciños, descubre a cova de Altamira.

Pero a historia é ben interesante, porque a información que el transmite sobre o que atopa alí bota abaixo todo o que se sabía sobre pintura rupestre ata ese momento. Os máis sabios do momento nesa disciplina, que están en Francia, desconfían e pensan que é unha montaxe. Anos máis tarde, con Marcelino xa morto, teñen que recoñecer que estaba no certo, pero semella que non resultaba doado de crer naquel momento.

Por se non chegara con iso, o matrimonio de Marcelino tambaléase por momentos, xa que el é moi descrido e racionalista científico, e a súa muller é bastante beata.

O máis reseñable da película e que se sae do convencional é que, en varios momentos nos que intervén a filla de Marcelino, María, os bisontes toman vida e protagonizan esceas moi salvaxes e, ao mesmo tempo, emotivas. Sorprendeume ese xiro en varios momentos, dáballe algo de frescura á película.

Casualmente María Sautuola foi a avoa de Emilio Botín, e por esa razón, varias persoas desa acaudalada familia aparecen como produtores na película. Que se non...

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 05-11-2018 00:17
# Ligazón permanente a este artigo
Milladoiro
Con 40 anos de carreira ás costas, Milladoiro segue sacando discos. Viñeron presentar o último, titulado "Atlántico", que obviamente non está ao nivel dos anteriores, e xa non digamos dos primeiros, nos que puxeron o listón case no infinito.

Pero sempre é un pracer ir velos e escoitalos. Teñamos en conta que só quedan tres dos fundadores: Xosé Vicente Ferreirós, Nando Casal e Moncho García. Que están moi ben acompañados por Harry C no violín (ao final foi o violinista máis estable do grupo), Manu Conde á guitarra e Manu Riveiro a teclados e acordeón.

Dentro duns días, os tres fundadores que seguen no grupo virán á Agrupación Cultural Alexandre Bóveda para falar deses 40 anos de traxectoria.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 05-11-2018 00:07
# Ligazón permanente a este artigo
Mulleres astrónomas
Hai varias semanas, na Agrupación Cultural Alexandre Bóveda, o cinéfilo e astrónomo Martin Pawley veu dar un par de charlas sobre un tema moi interesante, o das Mulleres Astrónomas.

Hai unhas cantas mulleres que tiveron un papel crucial na historia da astronomía, e estivo falándonos delas. Comezou con Caroline Herschel, que entrou de casualidade neste mundo como serventa do seu irmán William Herschel (que ía para músico inicialmente).

Despois seguiu coas "Calculadoras de Harvard", un grupo de mulleres que traballaban nun Observatorio da Universidade de Harvard e que eran unhas auténticas máquinas detectando obxectos en fotografías astronómicas.

E despois seguiu falando de mulleres como Cecilia Payne, Vera Rubin, Antonia Ferrín (a galega máis destacada ata agora) e tamén falou da Misión Gaia, que actualmente está facendo uns descubrimentos alucinantes, e na que están traballando as galegas Minia Manteiga e Ana Ulla.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 05-11-2018 00:01
# Ligazón permanente a este artigo
Tiburón 2
Hai unhas semanas, vin nunha destas cadeas de televisión españolas que chegan pola TDT, de ideoloxía neo-fascista, pero nas que botan películas visibles e sen cortes, "Tiburón 2". Creo que aquel día botaban as tres primeiras seguidas, porque xusto antes de ver esta, vin o final da primeira.

Pois nada, o de sempre, o careto so sempre serio Roy Scheider, no papel da súa vida, algo obsesionado e traumatizado cos tabeiróns, pero como sempre, que ao final tiña razón, que había bicho.

Se non lembro mal, ao primeiro o mataban disparándolle a unha botella de osíxeno que tragaba a bestia. E nesta (sinto o "spoiler", pero está máis que visto), algo parecido pero cun cable de alta tensión, que o escualo ten o mal criterio de morder.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 04-11-2018 23:55
# Ligazón permanente a este artigo
A noite dos mortos vivintes
Hai uns días botaban no CGAI "A noite dos mortos vivintes". Non a vira nunca, cumpríanse 50 anos, e decidín ir vela. Pensaba que habería un abarrote no CGAI pero non, estaríamos unhas 20-30 persoas. Tamén recoñezo que o cine ou calquera outra manifestación que teña que ver cos "zombies" non me chama nada a atención. Pero como din que todo comezou con esta película, tiña certa curiosidade por ver como era.

E a historia non ten moita ciencia. Por algunha estraña razón, todos os mortos que estaban sen enterrar nunha determinada zona de Estados Unidos deciden revivir e atacar aos vivos para comelos. Só poden destruirse queimándoos ou pegándolles un tiro na cabeza (iso sábese cara ao final da película porque o contan nun informativo da televisión).

O primeiro que vemos na película é un asasino que foi executado nun cárcere polos seus terribles crimes, e cando o van enterrar, esperta. Quen tiña que enterralo, fuxe. Pouco despois, ese asasino, mata ao home dunha parella que foi a poñer unha flores no mesmo cemiterio. Pero a muller consegue escaparlle, pero por pouco.

Na persecución, chega a unha casa cercana, na que consegue entrar. Alí, na primeira planta, hai unha muller morta e en descomposición. Alí aparece tamén un home negro que vén escapando dos zombies e despois descubrimos que había varias persoas máis xa encerradas no sótano, que chegaran antes.

Conseguen apuntalar as portas e as fiestras máis ou menos, e a pesar de que o número de zombies que se atopan no exterior é cada vez maior, chegan a unha certa sensación de calma. Pola radio e a televisión van enterándose do que semella estar pasando en moitas zonas do país. Pero tamén hai certa tensión interna, porque algúns son partidarios de pecharse no soto, que só ten un acceso, que na propia casa, que ten moitas portas e fiestras.

Cara ao final os zombies conseguen entrar na casa, pero o home negro conseguiu pecharse no soto e alí espera a que veñan liberalo. Porque, efectivamente, batallóns de homes armados que percorren a zona están acabando a tiros con todos os zombies. E agora vén un divertido SPOILER. Cando o home negro escoita os cans e non escoita os zombies, intúe que xa chegan os seus salvadores, pero os outros non distinguen que é un ser humano vivo, e péganlle un tiro na cabeza, como ao resto de zombies. Tanto nada para morrer na praia...

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 07-10-2018 00:58
# Ligazón permanente a este artigo
Crebinsky
O outro día fun ao CGAI para ver a película "Crebinsky", dentro dun ciclo organizado por Antón Reixa. Nesta ocasión, a película fora proposta por Susana Seivane, e dixo que a elixiu porque é unha película moi pouco convencional no cine desta zona (e en xeral, do planeta, diría eu).

A película é do 2009, e polo visto, está baseada nunha curtametraxe do ano 2002 (creo que acabo de atopala en Youtube). E a verdade é que o pasei moi ben véndoa, non ten desperdicio.

Non é doado explicar de que trata, porque efectivamente, é unha película algo rara pero con moito encanto. Para empezar, transcorre en Galicia (suponse) e vense unhas paisaxes alucinantes, tanto de costa como de interior. Eu recoñecín algunhas, outras non, e outras intúo onde deben estar (a antiga aldea de Portomarín, normalmente baixo as augas do encoro de Belesar, que só se ve cando baixa o nivel da auga).

A historia xira ao redor de Fiodor e Mijail, dous irmáns (Sergio Zearreta e Miguel de Lira, maxistrais) que naceron da relación da súa nai, unha labrega galega, cun mariño ruso que naufragou nunha praia, e que morreron dunha forma bastante curiosa. Viven nunha estraña cabana feita con refugallos e acompáñaos unha vaca, que nun determinado momento decide escapar e teñen que perseguila.

A película semella estar ambientada na Segunda Guerra Mundial, trata algo do wolframio, e aparece un grupo de americanos nun submarino (Luis Tosar e Iván Marcos), que intentar tomar a costa en nome dos Estados Unidos, cun fracaso bastante lamentable.

E tamén aparece un grupo de militares alemáns xunto cun falanxista (Farruco Castromán) que tampouco teñen demasiada sorte perseguindo a este par de irmáns aparentemente descarriados.

Xa digo, a trama é moi disparatada, pero bótanse unhas boas risas, e a historia resulta moi tenra e curiosa. Nada de tempo perdido.

A verdade é que vendo a película non me decatei demasiado de como era a música, pero vin actuar á Banda Crebinsky hai uns meses, así que teño claro que fan música balcánica que está moi ben. Antón Reixa comentou que esta película lembraba algo ao cine de Kusturica (pero como non vin ningunha película del, non sei se se refire á música ou ás historias en xeral). E unha señora algo desnortada dixo que "a música galega que sonaba na película estaba moi ben".

Saúdos.




Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 07-10-2018 00:40
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal