Viaxes O Lóstregho


Furancho Oficial de Cabañas & Catoira Travels
A partir deste santo día de Nadal do ano 2006 este vai ser o Furancho Oficial da xa célebre axencia de viaxes perralleiros Cabañas & Catoira Travels. Este e-zulo está especialmente deseñado para todos aqueles infelices ós que xa non lles carbura ben o 4 Latas, que xa están cansos de viaxar con AirZambia ou que levan toda a vida facendo auto-stop en carromato. Chegamos a un punto onde a xente moderna quere viaxes modernas, opinións modernas e visións modernas. Pois ben, para estes últimos non é esta páxina. Estes deben ir á páxina da COPE. Neste "fotolog" haberá fotos das nosas viaxes, comentando diferentes aspectos e anécdotas vividas. Recomendaremos lugares e esperamos que todo o mundo o pase ben e teña ganas de repetir a visita.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Tres segundos (Going Vertical)
Estes días comezou o Mundial de Baloncesto 2019 en China, e na cadea de televisión española que bota os partidos, decidiron proxectar unha película rusa sobre baloncesto que foi un bombazo nese país o ano pasado, cando se estreou.

En español titulárona "Tres segundos" ¿¿¿???, e en inglés parece que é "Going vertical". Busquei en Youtube e non atopei demasiadas referencias que non sexan en ruso, así que case prefiro pasar do título.

Conta a xesta do baloncesto ruso, que gañou contra pronóstico a final da Olimpiada de Munich en 1972 contra Estados Unidos, que obviamente estaba imbatida dende que comezaran ese tipo de competicións. Nun dos vídeos que vos poño vense as imaxes reais dos últimos tres segundos de partido, que foron especialmente polémicos.

Polo que estiven lendo nalgures, a película emocionou moito en Rusia (aínda que debería emocionar a nostálxicos do imperio soviético, máis ben) pero ten algunhas trampas dramáticas para darlle máis peso á historia.

En primeiro lugar, o adestrador elixido tiña un fillo en cadeira de rodas, e estaba xuntando cartos para operalo no estranxeiro, e algúns "do partido" lle botaban en cara por que quería levalo ao estranxeiro se a URSS tiña os "mellores médicos do mundo". Iso parece que era certo, xa non sei se o que sucede na película con respecto a isto tamén o é. O adestrador anterior, o mítico Alexander Gomelski, foi destituído porque perdera os últimos campionatos contra os estadounidenses (ou sexa, o mesmo que lle pasaba a todos os demais) e os soviéticos non podían permitir as derrotas. Así que o seu reto era moi ambicioso.

Por outra banda, ao facer a selección de xogadores, quitou a algúns que eran considerados intocables, e incluíu a outros cos que non se contaba demasiado. Ao final a selección soviética estaba formada por rusos, lituanos, georgianos, bielorrusos, ucranianos, etc. Así que os rusos actuais ao mellor non deberían sentirse tan identificados.

Comezou a adestrar utilizando métodos americanos e a xogar utilizando algúns dos seus esquemas, como os cambios continuos, que tiñan algo desconcertados aos seus xogadores, sobre todo os que se consideraban estrelas.

Outro dos puntos fortes da película xira en torno a Alexander Belov, o mellor dos seus pívots. El sabía que tiña unha doenza, que lle producía mareos e desmaios. Estando de xira por Estados Unidos (na película) tivo outra crise e estiveron a punto de perdelo. Na película, o adestrador usa os cartos que estaba aforrando para curar ao seu fillo para que o atendan en América e se salve. Algúns dos mellores xogadores acaban enterándose neses días desa fermosa acción. Polo visto, unha das polémicas da película di que Belov estaba enfermo, pero que aínda non se detectara nese momento, así que iso inventouse para darlle maior peso emotivo. O caso é que morreu en 1978, só 6 anos máis tarde, desa doenza (na realidade).

A estrela do equipo era Sergei Belov, case imparable, incluso para os americanos. Nun partido contra equipos de universitarios americanos, sufre unha leve lesión de xeonllo, e ve como o equipo contrario resolve eses problemas cunhas inxeccións que se poñen no momento (supoño que será o que se di "infiltrar"). Pídelles ese material e cédenllo sen problema (na película, claro, na realidade non o sei).

E todo o rollo é para chegar á final e ganala de forma épica. Sinto o "spoiler", pero a polémica foi nos últimos 3 segundos. Cando faltaba ese tempo, un americano puxo o 49-50 no marcador cuns tiros libres. Os rusos sacaron e fallaron, pero reclamaron, porque o adestrador pedira tempo morto para preparar a última xogada, e na mesa non lle fixeron caso. Volveron sacar e volveron a fallar, pero houbo que repetir o saque porque o reloxo non se puxera en marcha. E á terceira foi a vencida, houbo un pase que cruzou toda a cancha, chegou a Alexander Belov, e meteu a canasta.

Os americanos protestaron, pero non se aceptaron. Negáronse a coller as medallas, que siguen en Suíza, no Comité Olímpico Internacional.

Saúdos.





Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 01-09-2019 23:08
# Ligazón permanente a este artigo
Os nomes do terror
A última lectura do verán foi "Os nomes do terror". Un interesante libro que editou hai varios anos Sermos Galiza e que, por primeira vez, sobre a represión do réxime franquista en Galicia, fala dos vitimarios, é dicir, dos agresores e asasinos, máis que das vítimas.

Pareceume algo moi novidoso e interesante, e un paso máis na presión que hai que exercer sobre ese réxime fascista que aínda segue tendo moi poder e capacidade de influencia no país, como pode verse na actualidade.

Coordinado e escrito por unha longa serie de historiadores galegos, na primeira parte fálase da represión en zonas concretas, como a zona de Pontevedra, o sur e leste de Lugo, Ferrol, A Coruña, a Mariña Luguesa, Ordes e a Terra de Montes (esperemos que estes primeiros traballos animen a historiadores de todo o país a seguir nas investigacións e publicacións locais). Na segunda parte do libro, fálase de temas máis concretos e transversais, como a Sección Feminina, o papel da Igrexa na represión, a administración de xustiza (por chamarlle dalgún xeito) e a represión económica.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 01-09-2019 22:41
# Ligazón permanente a este artigo
Hécuba
No verán déixome liar aínda máis que nas outras épocas do ano, e aí me vin eu, no Castelo de San Antón da Coruña, nunha magnífica noite de sábado de finais de agosto, vendo unha representación de "Hécuba", unha traxedia de Eurípides posta en escea por Noite Bohemia, o magnífico grupo de teatro clásico do Instituto Zalaeta da Coruña.

Pois nada, o labor do grupo moi ben, aínda que sempre teñen algúns problemiñas nas súas representación ao aire libre do verán. Esta vez a megafonía funcionou bastante ben. Pero aínda se escoitaban ecos dos concertos que estaba habendo xusto nese momento na Fundación Luís Seoane

Por se non a vistes, esta é unha traxedia baseada nunha das múltiples historias do Ciclo de Troia, onde moitas das persoas mortas son da mesma familia, e case todas as que morren o seu nome comeza por "Poli", non sei se será casualidade.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 01-09-2019 22:29
# Ligazón permanente a este artigo
Viaxes O Lóstregho nas Terras de Trives

Na nosa xeira anual facendo sendeirismo cada verán polas terras galaicas, Viaxes O Lóstregho decidiu esta vez comezar a conquista do Macizo Central Ourensán. E digo "comezar" porque parece que estaremos un par de anos máis por esas terras, que dan para moito. Pero esta vez cubrimos a comarca coñecida polo nome de Terras de Trives.

Esa comarca está formada polos seguintes catro concellos: Pobra de Trives, Manzaneda, Chandrexa de Queixa e San Xoán de Río. Fixemos base na Pobra de Trives, que semella a vila máis grande e dotada de servizos, por exemplo de hostelería, pero fixemos rutas por todos os concellos.

A continuación vou detallar as rutas e percorridos que fixemos en cada un dos cinco días que pasamos por alí:

- Día 1: Chegamos dende o norte de Galicia, instalámonos, e pola tarde fomos facer dúas pequenas rutas. A primeira delas era a única que coñecíamos e tiñamos documentada no concello de San Xoán de Río. É coñecida como a "Ruta da Fraga", falan marabillas dela, para nós está ben pero tampouco é para tanto. Carballeiras e corredoiras moi interesantes, pero un dos puntos principais, que é o mirador, xa case non permite ver nada porque a vexetación circundante creceu desaforadamente. Xa no concello da Pobra de Trives, pero moi cerca da ruta anterior, fixemos a ruta de Pena Folenche, un curioso petouto no medio dunha aldea no que fixeron un curioso mirador, cunhas vistas moi xeitosas sobre a zona, que inclúen as maiores alturas de Galicia (Cabeza de Manzaneda está alí preto, vese Pena Trevinca, e intúense Courel e Ancares). Ademais diso dase un paseo pola zona cercana no que se ven antigos sequeiros de castañas.

- Día 2: Neste día basicamente andivemos polo concello de Pobra de Trives. Tiñamos un problema. A ruta máis interesante era a Vía Nova, a vía romana XVIII de Antonino, pero cruzaba o concello de forma lineal e nós durmíamos xusto na vila que estaba no medio. Así que saímos andando do hotel cara a un dos dous extremos, o que contiña as cousas máis interesantes desa ruta, e tamén do concello, pero que non estaban nesa ruta, porque unimos varias diferentes. Así que pasamos pola medieval Ponte Cabalar, pola impresionante ponte romana de Ponte Bibei, e xa fóra da Vía Nova, pola área recreativa do Caneiro (onde xantamos) e pola aldea de Sobrado de Trives, que ten varios pazos e unha igrexa moi destacada. Ao chegar, collemos o coche e fomos ao outro extremos da Vía Nova no concello, onde se atopa a Ponte Navea.

- Día 3: Este día dedicámolo basicamente ao concello de Manzaneda. Fomos facer a ruta de sendeirismo que máis nos chamou a atención, que é a do val glaciar de Prada. Prada é unha aldea onde hai unhas cabanas (parece que aínda se utilizan algunhas, outras están xa en ruínas) onde se resgardan os pastores que levan o gando en verán, por alí andaban as vacas pacendo placidamente. O val glaciar formouse nos últimos 15 ou 20 mil anos. Despois visitamos a vila de Manzaneda, que conserva parte do trazado medieval e a impresionante Porta da Vila. Despois visitamos o tamén impresionante Castiñeiro de Pumbariños, de case 14 metros de circunferencia e máis de 1.000 anos de idade. E por último, subimos á Cabeza de Manzaneda por un dos dous accesos que ten.

- Día 4: Este día dedicámolo a Chandrexa de Queixa. Había varias rutas que nos chamaban a atención, circulares ambas, e que non parecían moi esixentes. Pero finalmente só puidemos facer a circular de Celeiros. Celeiros é a pequena aldea que é capital do concello (non me consta que ningún lugar se chame Chandrexa, pero pode ser). É moi pequeno, creo que só hai 2 bares ou restaurantes, así que facédevos unha idea, é un concello moi pouco poboado, aínda que non tan pequeno. Despois diso, demos a volta completa en coche ao encoro de Chandrexa de Queixa. E como aínda sobrou algún tempo, achegámonos a última hora da tarde a Castro Caldelas, a capital da comarca que seguramente visitaremos o vindeiro ano.

- Día 5: A segunda parte do día tiñamos que dedicala a voltar cara ao norte de Galicia, así que non podíamos facer nada moi esixente. Volvemos subir á Cabeza de Manzaneda, e fixemos algunha das pequenas rutas que hai por alí, que son algo confusas porque a sinalización non é moi rigorosa. Subimos ao Penedo do Lobo, onde parece que atoparon hai pouco restos dun antigo campamento romano, e voltamos para a estación de montaña. O nome do lugar dá lugar a confusións, porque seguramente todo o mundo cre que pertence ao concello de Manzaneda, pero non é así. Os cumios (Cabeza Pequena, onde están as antenas, a 1.778 metros de altura; e Cabeza Grande, onde está o vértice xeodésico xa case fundido, a 1.882 metros) e a estación de montaña están en terreos do concello de Pobra de Trives, pero xa case tocando ao de Manzaneda. Non descarto que na ruta que fixemos nalgún momento entráramos en Manzaneda. Como curiosidade, diremos que a volta ao norte fixémola por unha estrada vertixinosa, que une Pobra de Trives con Montefurado, no concello de Quiroga, impresionante traxecto.

Saúdos.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 01-09-2019 22:22
# Ligazón permanente a este artigo
Viñetas dende o Atlántico 2019

Un ano máis, fun ver as exposicións da edición deste ano do festival de cómic "Viñetas dende o Atlántico", que se celebra na Coruña dende agosto de 1998.

Este ano non me chamaron demasiado a atención (xa hai varios anos que sucede iso, aínda non conseguín superar o shock de "Moderna de pueblo").

Pero atopei un que me pareceu bastante divertido. Chámase Albert Monteys, parece que debuxa en "El Jueves", e das súas varias obras, ten moi boa pinta "El show de Albert Monteys", no que el mesmo protagoniza divertidas historias coa súa familia.

Tamén chamou algo a atención "O puño e a letra", a obra con 40 poemas de Yolanda Castaño ilustrados por outros tantos autores e autoras galegas de cómic. Non me sorprendeu tanto porque xa oíra falar bastante del este ano (é un libro moi premiado), pero hai que recoñecer que algunhas das obras son moi imaxinativas.

Saúdos.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 18-08-2019 16:39
# Ligazón permanente a este artigo
Os homes do norte
Este título, se cadra algo desafortunado por sexista (aínda que hai que recoñecer que nas invasión viquinga apenas había mulleres) é o do libro que acabo de ler, interesantísimo, sobre a historia desa civilización que sacudiu principalmente Europa entre os séculos IX e XII, principalmente. Foi escrito polo historiador británico John Haywood.

Aprendín moitísimas cousas lendo este interesante e denso libro, xa que en cada páxina había un aluvión de datos, feitos, nomes, etc, non podía un descoidarse o máis mínimo.

Por empezar por algures, vin que os viquingos eran basicamente os escandinavos (seguro que iso non vos sorprende), pero que os escandinavos son os noruegos, suecos e daneses, pero non os finlandeses, que apenas son mencionados no libro.

Aparte das típicas loitas entre eles e cos pobos e "civilizacións" máis cercanas, cada un deses pobos, que agora son considerados Estados modernos, e que comezaron a establecerse máis ou menos en torno aos séculos XII e XIII, repartíronse as zonas de saqueo ao longo da historia.

Por exemplo, os daneses saquearon o que agora coñecemos como Inglaterra (non o Reino Unido, só Inglaterra, pero nas illas británicas hai moito máis). Tamén saquearon o Sacro Imperio Xermánico, que abranguía boa parte do que agora é Europa, basicamente Francia, Alemania, Italia, e todo o que caía entre eses territorios. Tamén chegaron á península ibérica, pero coa invasión árabe, toda esta zona estaba en estado de guerra continua, e todos os contendientes estaban moi ben preparados, así que aquí apenas fixeron nada. Pasaron tamén ao mediterráneo e saquearon algo en Italia e norte de África, pero marcharon axiña.

Pola contra, os noruegos comezaron por Escocia, as illas ao norte de Escocia (Hébricas, Orcadas e Shetland), Irlanda, esporadicamente Gales, a Illa de Man, e despois deron o salto ás illas Feroe, Islandia, dende alí a Groenlandia e incluso chegaron a poñer o pé no norte de América (crese que pola zona de Terranova), pero non tiñan nin idea de que o estaban facendo.

E por outra banda, os suecos tiraron cara ao leste. Fundaron o que agora coñecemos como Rusia, andiveron por Bulgaria, polos Urales, polo Mar Caspio, incluso chegaron ata Bagdag, que era a cidade máis poderosa do mundo naquela época, e tamén intentaron tomar Constantinopla, que era a segunda cidade máis poderosa do mundo

Na parte final desta famosa época viquinga, cando xa estaban cristianizados (a súa epoca máis salvaxe era cando aínda eran paganos), incluso participaron en cruzadas que intentaron chegar aos Santos Lugares por rutas variadas. Incluso se decretaron algunhas "cruzadas locais" para loitar contra os pagáns que ocupaban as zonas onde agora está Polonia e os países bálticos.

En definitiva, un libro interesantísimo e co cal o pasei moi ben. Nesta mesma época moita xente está sentido algo parecido vendo unha serie de televisión sobre os viquingos, pero eu sigo preferindo a lectura á vía audiovisual.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 18-08-2019 16:20
# Ligazón permanente a este artigo
Contos de Tokio
O outro día botaban na 2 unha película da que dicían que estaba considerada unha das mellores da historia do cine. Como sabedes, todas esas listas (que sacan unha nova cada mes) son do máis arbitrario e non hai que facerlles demasiado caso, pero vaia, xeralmente son películas interesantes de ver. Nesta ocasión tratábase de "Contos de Tokio", película xaponesa dirixida por Yasujiro Ozu en 1953.

Basicamente, a historia trata dunha parella de anciáns que vive no Xapón rural, e que teñen aos seus fillos traballando en Osaka (un deles) e os demais en Tokio, só a filla pequena vive con eles na vila. E deciden ir visitalos para ver que tal lles vai, porque a distancia fai que se vexan moi pouco. Pero están tan ocupados (os fillos) que apenas poden atendelos.

A min o tema paréceme interesante, e soábame bastante. Alguén me dixo que se fixera un "remake", tamén xaponés, en 2011. E seguramente foi que naquel momento escoitei falar desa estrea, e por eso a trama me resultaba coñecida. Ademais, na presentación da película na televisión, comentaron que tamén era unha versión xaponesa dunha película americana anterior, de 1937, pero non lembro nin título nin director. Xa é raro que non sexan os americanos os que copian aos demais, que é o máis habitual.

Pois si, os dous vellos tiñan cinco fillos. A máis pequena aínda vive con eles. O seguinte traballa en Osaka, parece que en algo relacionado cos ferrocarrís. E os tres maiores viven en Tokio, un deles é médico, outra é peluqueira, e o terceiro morreu na II Guerra Mundial, pero si vive a súa viúda, que é unha muller tremendamente cariñosa e amable.

Van visitalos á moi grande e ruidosa cidade, abafante de calor (están todo o tempo abanicándose, non só eles, todos os demais tamén), pero tanto o médico como a peluqueira apenas lles atenden, porque teñen moito traballo e outras prioridades.

A nora, viuda do fillo morto, si que lles presta atención e pasan algún día moi bonito coñecendo a capital, grazas a que pide o día no traballo (e llo descontan do salario, por suposto).

Como suposto agasallo, os dous fillos maiores regálanlles unha estancia no caro balneario dunha cidade costeira cercana. Pero só están alí unha noite, porque coinciden cos xóvenes invitados dunha voda, que están de xolda toda a noite, e non poden durmir. E deciden voltar para a súa vila, porque ven que ninguén pode atendelos.

Antes diso, pasan por Tokio de novo, pero xa nin sequera teñen sitio para durmir xuntos, porque os seus fillos non pensaron neles e teñen outras prioridades, de novo. A nai vai durmir coa súa amabilísima nora, e o pai vai buscar a uns coñecidos da súa vila que agora viven en Tokio (coa intención de durmir en casa dalgún deles), pero cóllense unha borracheira lembrando os vellos tempos.

Finalmente acaban volvendo para a súa terra, pero ao pouco tempo reciben un telegrama do pai avisando de que a nai está moi mal. Neste momento si, todos atopan un oco para achegarse á súa vila natal para despedirse da súa nai, que morre uns días máis tarde. Vaia, todos non, porque incluso o fillo que vive en Osaka chega tarde, e xa a súa nai morreu.

Pero iso si, ao pouco de morrer, marchan todos ás presas de novo para os seus traballos. Incluso algúns deles, como a filla peluqueira, reclaman para eles algunhas cousas, como prendas da súa nai que lle gustaban, amosando un egoísmo sen límites. E casualmente, a única persoa que queda uns días máis é a nora viuda, amosando que a pesar de ser a única que non era da familia, era a única persoa que lles tiña afecto e cariño.

A película é lenta e moi sensible, pero a historia está moi ben, non se pode negar.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 18-08-2019 15:56
# Ligazón permanente a este artigo
A arte de trobar
Acabo de ler a novela "A arte de trobar" de Santiago Lopo. Editouse e levou premios importantes hai varios anos, oíra falar moi ben dela, pero non foi a súa quenda ata agora. Pero valeu a pena a espera, paseino moi ben léndoa.

A historia é ben simple. Un grupo de artistas que canta, toca e representa obras de teatro no século XIII, atópase de xira pola zona do Camiño de Santiago entre Xaca e Burgos. Alí coñecen a algún personaxe interesante, e todo isto cando Fernando III casa en segundas nupcias en Burgos cunha princesa do norte de Francia.

Simultáneamente, na Occitania está tendo lugar unha grande represión contra os cátaros, que son máis humildes e ascetas que a Igrexa romana, e a Inqusición está intentando acabar con eles. E para iso, nobres e militares do norte de Francia tomaron o poder na zona, e iso causa moitas tensións.

Estas dúas historias mestúranse porque un dos personaxes que se incorpora ao grupo de artistas é a filla duns nobres occitanos, que está fuxindo daquela represión, pero que está sendo perseguida porque supostamente levouse un exemplar dun importante códex con coñecementos alquímicos ou esotéricos, que alguén quere recuperar.

A novela é moi áxil, con capítulos ben curtos, que mesturan as dúas historias, así que se le con moito agrado e en poucas horas.

Unha das características máis salientables é que algúns dos protagonistas máis importantes son mulleres, incluso algúns bastante imprevisibles. Por exemplo, o mercenario que é contratado para localizar á nobre fuxida que se atopa polo Camiño de Santiago é unha muller, pero non se descubre ata o final (para min foi unha sorpresa). Supoño que todas as veces que se mencionou na novela antes diso se utiliza un xénero neutro, pero obviamente, todos tiñamos na cabeza que era un home.

Outra curiosidade é que a maioría dos artistas son galegos, e exprésanse en galego (algo relativamente normal na época), e a nobre fuxida fala en occitano, que tamén era unha lingua de prestixio na época, pero que comezou a ser perseguida, igual que a relixión cátara que abundaba na Occitania. Hai algunha referencia curiosa a que o futuro do galego e do occitano están amenazados porque chegan novos imperios que van intentar acabar con eles, e os xograres galegos non dan crédito.

Saúdos.


Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 10-08-2019 20:50
# Ligazón permanente a este artigo
O ladrón de brétema
Nos últimos días lin unha das novelas máis estrañas e fantasiosas que lembro. Pero non é doada, hai que perseverar, para conseguir chegar ao final e entender finalmente a trama, porque polo medio custa bastante imaxinalo. A autora é Lavinia Petti e titúlase "O ladrón de brétema".

A miña primeira dúbida vén sendo "por que a merquei?". Collina no Círculo de Lectores e, aparte de que as sinopses non son demasiado longas, loxicamente (e para esta novela si faría moita falla, aínda que perdería boa parte da súa maxia), non lembraba eu que tratara de algo similar ao que finalmente foi. Soábame que era sobre un escritor que vivía en Nápoles e pouco máis. Pero podo asegurarvos que a trama desta novela é moitísimo máis ca iso.

E de que trata? Pois intentarei contar algo para que pilledes a idea, pero non vai ser nada doado, porque xa digo, a fantasía é desbordante, o abano de personaxes e escenarios é flipante e tamén moi desconcertante, e como din no vídeo que veredes ao final, resulta moi difícil seguir o fío, sobre todo na parte central da novela. Nalgún comentario que lin en Internet sobre a novela, fan algunha referencia á fantasía de Michael Ende (e de feito, faise algunha pequena mención na parte final da novela). Pero eu lin "A Historia Interminable" e creo lembrar que era máis amena que esta e enganchaba máis e mellor. Pero vaia, non está mal poñerse metas ambiciosas.

Un escritor de moito éxito que vive en Nápoles, pero que é moi pouco sociable e ten unha vida tremendamente desordenada, descubre un día por casualidade entre as súas cousas unha foto dunha muller á que non lembra e á que parece que coñeceu hai quince anos, e que lle parece moi atractiva. Pero non lembra absolutamente nada dese feito, e parécelle estraño.

Un día, no seu edificio, sucede algo (non vos direi que) e el entra aparentemente nun mundo "de fantasía" onde aparece esa muller e moitos outros personaxes e escenarios aparentemente disparatados. Ese mundo no que entra ten que ver co mundo dos recordos esquecidos, os soños e as ilusións das persoas (xa vedes que o tema pode dar moito de sí dende o punto de vista fantástico).

Non me faltou moito para interromper a lectura polo medio, porque a zona central da novela é moi imprevisible e non tes nin idea de cara onde vai. Pero como pasa sempre, resistín, e a partir de aí, comezan a encaixar as pezas, e a historia é moi chula. Pero hai que ter resistencia.

Déixovos cun vídeo pouco habitual neste blog. É dun youtuber (especímenes que non me agradan o máis mínimo) que explica as súas impresións do libro cando vai polo medio da lectura. Pero debo recoñecer que coincido bastante coa súa opinión.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 10-08-2019 20:29
# Ligazón permanente a este artigo
Darwinismo e Galicia
O libro "A orixe das especies" de Charles Darwin foi publicado en 1859. Varias décadas despois de rematar a famosa expedición do Beagle, Darwin animouse a pubicar as controvertidas conclusións que levaba tempo rumiando. Non se atrevera antes porque sabían que ían resultar moi escandalosas, sobre todo nas xerarquías eclesiásticas e os seus feligreses, que tiñan daquela aínda moito poder.

No ano 2009 cumpríanse 150 anos daquela efeméride, e cónstame que houbo moitos actos e eventos relacionados con el, sen ir máis lonxe, aquí mesmo en Galicia. Por exemplo, promovidos pola USC, que editou unha tradución ao galego da obra (que eu lin, aínda que me custou, porque é moi densa e intensa). E tamén editou este libro que lin estes días, un compendio de traballos e artigos sobre o impacto do darwinismo en Galicia, tanto na época, como agora. Como editor da obra actuou o eminente Francisco Díaz-Fierros.

O libro está ben, pero resulta algo repetitivo. Supoño que o editor xa faría o máximo posible para que os temas e autores non se solaparan demasiado, pero nalgúns casos resultou moi difícil.

O que está claro é que non pasou tanto tempo e o peso da opinión do dogma da igrexa católica (xa non me falo das outras) en todas as actividades, incluso as intelectuais e científicas, debía ser insoportable. Menos mal que agora respiramos algo máis libremente.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 05-08-2019 21:02
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal