Viaxes O Lóstregho


Furancho Oficial de Cabañas & Catoira Travels
A partir deste santo día de Nadal do ano 2006 este vai ser o Furancho Oficial da xa célebre axencia de viaxes perralleiros Cabañas & Catoira Travels. Este e-zulo está especialmente deseñado para todos aqueles infelices ós que xa non lles carbura ben o 4 Latas, que xa están cansos de viaxar con AirZambia ou que levan toda a vida facendo auto-stop en carromato. Chegamos a un punto onde a xente moderna quere viaxes modernas, opinións modernas e visións modernas. Pois ben, para estes últimos non é esta páxina. Estes deben ir á páxina da COPE. Neste "fotolog" haberá fotos das nosas viaxes, comentando diferentes aspectos e anécdotas vividas. Recomendaremos lugares e esperamos que todo o mundo o pase ben e teña ganas de repetir a visita.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Aeroporto 77
Pois nunha destas cadeas de televisión fascistoides colléronlle gusto, e a continuación de “Aeroporto 75”, botaron “Aeroporto 77”, a terceira da saga (foron 4 en total). Aquí o elenco de estrelas é aínda maior, con Jack Lemmon, James Stewart, Olivia de Havilland, Joseph Cotten, Christopher Lee, George Kennedy, etc.

Neste caso, o copiloto do avión está compinchado cuns tripulantes para secuestrar o avión de supeluxo e roubar uns cadros de moito valor que van nas súas bodegas. Fano cando están pasando pola Triángulo das Bermudas, métense na brétema, baixan a altitude, pero chocan cunha plataforma petrolífera, e o avión cae ao mar. Queda mergullado a poucos metros de profundidade, pero a auga entra só nalgunha das bodegas. Pero queda pouco aire para os viaxeiros. E tendo en conta o secuestro, é moi difícil que poidan buscalos alí.

O piloto faise cargo das operacións, e consegue saír cunha lancha e unha radiobaliza que indica onde están. Chegan os medios para rescatalos. Por medio duns globos, intentan reflotan o avión completo nunha peza, pero a estrutura non soporta, e ao final conseguen salvar a bastantes persoas, pero por pouco.

Chamoume a atención o rótulo final, avisando de que a historia era de ficción, pero que os medios tecnolóxicos da Mariña que se veían eran reais. Ou sexa, sacando peito.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-08-2020 16:42
# Ligazón permanente a este artigo
Aeroporto 75
Supoño que vos soará que aos estadounidenses, nos anos 70, por razóns difícilmente explicables, deulles por empezar a facer películas sobre catástrofes aéreas. “Aeroporto 75” foi a segunda da serie, despois de “Aeroporto”.

A historia é simple. Un gran avión que ía de Washington a Los Angeles ten que aterrar en Salt Lake City, debido a que a costa californiana está toda cuberta pola brétema. Pero cando ía facelo, sufre un accidente. Un piloto de avioneta que tamén ía aterrar alí, sufre un ataque ao corazón, e estrela a súa avioneta contra o morro do Jumbo, provocando un grande boquete. O copiloto sae despedido polo boquete, o piloto queda moi malferido, case morto. Ten que pilotar o avión unha azafata, que vai seguindo as instrucións por radio, pero Salt Lake City está rodeada de montañas e non resulta pilotar o avión nesas condicións.

Pensan en meter un piloto a través do boquete, pero é algo moi arriscado. Inténtano cun piloto militar, pero morre no intento por unha fatalidade. A continuación intentan meter ao héroe máis macho, protagonizado por Charlton Heston, que obviamente si consegue entrar e consegue aterrar o avión, a pesar de que moitos circuitos fallan.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-08-2020 16:42
# Ligazón permanente a este artigo
Os Miserables
Esta obra, a máis coñecida do novelista francés Víctor Hugo, leva uns anos rondándome, e téñolle moitas ganas. Hai uns anos veu á Coruña un musical sobre a mesma, que non me desagradou. Pero nos musicais, entre a música, que cantan, que vocalizan regular, e outras cousas, ás veces non é moi doado enterarse da historia, e esta meréceo.

A película que eu vin estes días, e que me gustou moito, foi dirixida polo danés Bille August en 1998. Tal como o contan (como non lin a novela orixinal, non sei se é unha simplificación), a historia trata principalmente da rivalidade entre Jean Valjean (Liam Neeson) e o policía Javert (Geoffrey Rush). O resto de personaxes secundarios xiran en torno a esa trama.

Jean Valjean é un rapaz que rouba, e que pasa 19 anos en traballos forzados por roubar pan. Cando sae, ten algún incidente que lle fai plantexarse un cambio total de vida. Uns anos máis tarde, é un empresario e industrial nunha pequena vila, da que acaba sendo alcalde debido ao seu esforzo e por ser boa persoa e apreciado. Alí chega o xefe de policía Javert, que estivo na cadea onde estivo Jean recluído, e a quen lle parece recoñecelo algún tempo despois.

Nun determinado momento, parece que por fin van apresar a un tipo que di ser Jean Valjean, pero que semella enaxenado, o verdadeiro entéirase, e non soportando a inxustiza, decide desvelar que el é esa persoa. Escapa e vaise a París, onde vive uns cantos anos oculto como xardineiro nun convento, xunto cunha rapaza que fai pasar pola súa filla, pero que realmente é a filla dunha prostituta que el coñeceu cando era alcalde, e á que axudou.

Javert sabe que está en París, e segue perseguíndoo de diferentes formas, xa que está obsesionado con el. Isto é importante, xa que Valjean xa pagara polo seu delito, e non tiña ningunha débeda que saldar coa xustiza, pero para Javert era inaceptable que a escoria social que comezara sendo acabase convertida nun cidadán exemplar. De feito, a historia remata, con Javert suicidándose diante do propio Valjean, cando xa podía facer con el o que quixera, porque non podía asimilar que a ética de Valjean era moito máis válida que a súa.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-08-2020 16:16
# Ligazón permanente a este artigo
Cazapantasmas
Si, está claro que neste estraño verán post-pandemia, no que xurden novos rebrotes que poderían confinarnos de novo, estou coas defensas algo baixas de máis. Só así podería explicarse que decidise ver “Cazapantasmas”, bombazo de taquilla de 1984, pero que eu nunca vira antes completa.

Dirixida por Ivan Reitman en 1984, paréceme que envelleceu bastante mal, os efectos visuais cantan bastante, e supoñendo que sexa algo así como unha comedia, pareceume bastante estúpida, pero é que o humor estadounidense non dá para moito, a verdade. Saen moitos cómicos americanos como Bill Murray, Dan Ayckroyd, Harold Ramis ou Rick Moranis, xunto con algunhas estrelas emerxentes como Sigourney Weaver.

A historia é bastante chorras. Tres pseudo-científicos son expulsados dunha universidade porque son moi chapuceiros para esa profesión, e iso coincide coa aparición duns espectros nunha biblioteca pública de Nova Iork. Deciden montar unha empresa para eliminar pantasmas ou similares. Ao mesmo tempo, noutro edificio que dá a Central Park, parece que hai máis aparicións e hai que encargase delas. Sen máis, non vale a pena dedicar máis tempo.

Como curiosidade, direi que en Youtube, buscando polo título, o primeiro que aparece é a canción principal da banda sonora, que tivo moito éxito no momento. Para chegar ao trailer, fragmentos ou película, hai que avanzar un pedazo pola lista de vídeos. E nalgunhas webs nas que puntúan películas, a media desta é un 6,5, bastante mellor nota que outras películas dignas e que non chirrían como esta.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-08-2020 16:15
# Ligazón permanente a este artigo
Capitáns de abril
Oíra falar hai algún tempo da película “Capitáns de abril”, dirixida en 2000 pola actriz portuguesa María de Medeiros para conmemorar a Revolución dos Cravos portuguesa. Como o suceso me parece moi importante, decidinme a vela, e fiquei ben contento coa decisión.

Foi unha coprodución europea na que tomaron parte varios países do sur de Europa cercanos a Portugal. Polos portugueses, destacaban María de Medeiros e Joaquim de Almeida, seguramente as dúas figuras máis internacionais do seu sector audiovisual. Pola parte española, estaban Fele Martínez e Manquiña. O actor italiano Stefano Accorsi facía o papel do principal figura da película, o capitán Salgueiro Maia. O actor francés Frédéric Pierrot tamén ten un papel destacado. Como vedes, ben repartido.

Non hai moito que contar, a historia semella bastante coñecida, aínda que eu quería coñecer detalles máis concretos, e estivo ben para iso. Creo que tiña a posibilidade de escoitala en versión orixinal portuguesa, pero o meu ouvido está moi desentrenado nesa lingua, probei un pouquiño, e preferín volver á dobraxe española. Non é o mesmo ler orixinalmente en portugués, que escoitar falar no idioma. Esta película está moi centrada no capitán Salgueiro Maia, que foi unha das persoas máis importantes do golpe, pero creo que non tanto como se ve aquí.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-08-2020 15:35
# Ligazón permanente a este artigo
Desafío total
Eu creo que xa vira esta película completa no pasado, pero deixárame moi boa sensación, así que decidín repetir. Foi dirixida en 1990 por Paul Verhoeven e o protagonista estelar é Arnold Schwarzenegger, aínda que tamén destacan outros como Michael Ironside, Rachel Ticotin, Sharon Stone e Ronny Cox.

Como sempre, divirtámonos cos títulos orixinais ingleses traducidos ao caos hispanofalante. O título orixinal podería traducirse como “Recordo total” ou “Lembranza total”, moi coherente coa temáticas da película. En España titulouse “Desafío total”, que non ten moito sentido, e xa non digamos no resto de Hispanoamérica, onte a chamaron “O vingador do futuro”, que é un auténtico disparate. Este actor protagonizou unha saga de películas, “Terminator”, nas que efectivamente, viña do futuro para influír no pasado. Pero esta película que estamos analizando non ten nada que ver con iso, só coincide o actor protagonista.

A película fala sobre a memoria ou falta dela. Un obreiro da construción ten recurrentes pesadelos nos que se atopa en Marte, que xa está colonizada pola Terra. Pero el nunca estivo en Marte, así que está moi estrañado. Gustaríalle ir de vacacións alí, pero á súa muller non lle atrae nada a proposta. Xa que non pode ir alí, vai a unha empresa punteira que implanta lembranzas falsas sobre cousas que non sucederon, para ver se poden implantarlle unhas bonitas vacacións en Marte.

Cando están intentando implantarlle esas lembranzas, o tipo entra en shock, e os da empresa sospeitan que é porque xa estivo antes alí facendo a mesma operación ou unha parecida. SPOILER DE HAI 30 ANOS. Nese momento comeza a descubrirse o pastel. Resulta que este suposto obreiro terrícola era un líder rebelde en Marte, que foi extirpado de alí e que lle extraeron todos os seus recordos, e lle deron unha nova vida e identidade na Terra, pero algo debeu fallar.

Consegue chegar a Marte, ponse de novo en contacto cos rebeldes, e segue loitando contra o tirano mandatario que goberna a colonia. Por que? Porque ese goberno descubriu unhas instalacións construídas por unha civilización anterior, que permitirían darlle a Marte unha atmósfera respirable. Pero ao goberno non lle interesa difundir iso nin poñer ese sistema a funcionar, prefire ter o planeta sen atmósfera, ter confinada á poboación, e que así dependan do aire que proporciona o goberno.

Xa pasaron 30 anos. Levou un Óscar polos efectos visuais, aínda que a min deume a impresión de que xa cantaban un pouco, pero é normal. Pero tamén digo que “Blade runner”, que é anterior, envellece mellor, e ten un deseño absolutamente vangardista, que incluso agora non desentona, e no caso de “Desafío total” non está tan conseguido.

Un dato importante é que esta película está baseada (non sei en que medida) nun conto de Philip K. Dick, un dos mellores autores de ciencia ficción. Ademais desta película, téñense feito outras baseadas en obras súas, como “Blade Runner” ou “Minority Report”.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-08-2020 15:34
# Ligazón permanente a este artigo
O león de Esparta
Un día destes, nunha destas cadeas españolas fascistoides de televisión botaron “O león de Esparta” (“Os 300 espantanos” no título orixinal), unha nova versión do mito de Leónidas no Paso das Termópilas antes os persas de Xerxes.

Despois de vela, teño certa sensación de que non foi unha superprodución estadounidense, senón unha película de serie B ou C, como mínimo. Os únicos monumentos gregos que se ven da época son, nos créditos, imaxes do Partenón actual en ruinas, así que non se mataron en escenarios grandiosos. O resto son interiores modestos e exteriores en paraxes rochosos que poderían simular o Paso das Termópilas (acabo de ler que se rodou nunha vila do Peloponeso). Outro indicio claro é que o papel principal do rei espartano Leónidas foi para o actor Richard Egan, que non me soa de nada. Pero a historia é interesante, e déixase ver.

Xa sabedes. O inmenso exército persa dirixido polo seu rei Xerxes está intentando facerse co que agora coñecemos como Grecia. E unha das súas principais bazas é que cada cidade-estado é independente das demais, e cústalles bastante unirse contra o inimigo común. De feito, pasan boa parte do tempo loitando entre elas. Chamoume a atención canto se falaba dese tema ao comezo da película, segura que na cadea fascistoide onde a emitían alguén facía paralelismos coa España actual.

Nun determinado momento da asemblea que reúne ás principais cidades gregas, Leónidas, que é un dos dous reis de Esparta, comprométese persoalmente a intentar parar aos persas no Paso das Termópilas, un paso costeiro que é imposible de esquivar tendo en conta por onde están atacando os persas. Iso garante a súa presenza e a da súa garda persoal, os famosos 300. Intentará conseguir na asemblea da súa cidade que veña o resto do exército espartano, de fereza sen igual. Pero por cuestións políticas, non lle dan permiso, e a presenza espartana no Paso redúcese a eses 300. Únense algunhas outras tribos gregas, que botan unha man.

Cando chegan os persas, comproban a rudeza e tamén astucia dos espartanos, que os desbaratan unha vez tras outra con diferentes técnicas, todas elas sorpresivas para os moi numerosos pero previsibles persas. Pero como pasa sempre nestas situacións, hai un sendeiro oculto e moi descoñecido que permite esquivar o Paso das Termópilas, e os persas descúbreno coa axuda dun traidor. Dese xeito, conseguen encerrar aos espartanos nunha calella sen saída, pero morren loitando.

A primeira versión cinematográfica que vin desta historia é a famosa “300”, xa do século XXI, baseada nun cómic e cunha estética moi moderna. Resultaba moi chamativo que a imaxe de Xerxes que presentaban naquela película era como se medira 3 ou 4 metros de altura. Nesta versión era todo máis realista, faltaría máis.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-08-2020 15:33
# Ligazón permanente a este artigo
A cara do terror
Esta película foi dirixida en 1999 por Rand Ravich (do que nunca oíra falar) e os dous papeis principais foron para Charlize Theron e Johnny Depp. Trata dunha intriga espacial típica baseada en que lle pasa a un astronauta cando ten un pequeno accidente na misión, semella que o que volve non é igual que o que marchou.

De novo volvemos co caos na tradución do título orixinal inglés nos diferentes países hispanofalantes, que sempre é unha risa. O título orixinal traducido sería “A muller do astronauta”, e esta vez ten bastante sentido, porque a película está baseada na muller dun dos astronautas accidentados, protagonizada por Charlize Theron. En España titulárona “A cara do terror” e en Arxentina “A cara oculta”, facendo referencia a unha “cara” que non se ve nunca, así que non queda moi clara a referencia. E en Venezuela e Mexico foron máis alá e chegaron a “O enxendro” (sen comentarios).

Hai unha misión espacial típica americana con 6-7 tripulantes, e cando 2 deles están facendo unhas operacións fóra da nave, perden a conexión coa nave durante un par de minutos. O resto dos tripulantes fai unhas correccións e conseguen traelos de volta á nave. Volven feridos, e ao baixar do transbordador, ingresan no hospital en observación.

O astronauta que non está protagonizado por Johnny Depp está máis grave. Incluso ten unha crise cardíaca que case acaba con el, pero nesa crise berra unha das conversas que tivo co astronauta que si é Johnny Depp, e parece que neses dous minutos de desconexión pasou algo. Pero ao final os dous saen do hospital sen problema. Nunha festa de benvida, os dous astronautas discuten e “o outro” morre dun derrame cerebral. No velatorio, a muller do outro astronauta dille á muller do protagonizado por Johnny Depp que veía moi estraño ao seu marido, que estaba sempre escoitando ruidos na radio e que semellaba comunicarse con alguén dese xeito. Pouco despois, esa muller suicídase na ducha electrocutándose coa radio.

A partir dese momento, a outra parella intenta reanudar a súa vida. O astronauta recibe unha fantástica oferta de traballo. O problema é que en Nova Iork, cidade que sempre detestou, e que el nunca gostou dos despachos, sempre prefería ser piloto. Á súa muller estráñalle, pero acepta o cambio. Ela era profesora de nenos pequenos, pero axiña consegue un traballo similar en Nova Iork. El traballa nunha empresa que está deseñando un avión futurista.

Cando a muller lle pregunta ao seu marido que foi o que pasou naqueles dous minutos, el non lle explica nada moi concreto, pero faille o amor dun xeito un pouco salvaxe (el chega a recoñecelo un pouco máis adiante). Unhas semanas despois, ela sabe que está embarazada, e a xinecóloga dille que van ser xemelgos.

Nese momento aparece o antigo xefe da misión da NASA, que foi despedido porque insistía en que pasaba algo raro, e que os dous astronautas se comportaban de xeito moi estraño, aínda que todas as análises tiñan resultados normais. Quere falar coa muller do astronauta, sen que el o saiba. Dille que a muller do outro astronauta tamén estaba embarazada de xemelgos no momento do seu suicidio. Nese momento, a muller decátase de que algo moi grave está pasando. Pero o astronauta descubre a súa cita, e fai desaparecer ao xefe da misión. Pero este faille chegar á muller do astronauta unha cinta de vídeo na que lle explica que a empresa na que traballa o seu marido está deseñando un super avión que debe ser pilotado por dous pilotos similares, que probablemente sexan os seus fillos.

SPOILER: A muller intenta abortar, pero o marido consegue evitalo. Escapa do hospital e vai para casa, perseguida polo marido. Alí abre todas as billas, porque vai intentar suicidarse do mesmo xeito que fixo a muller do outro astronauta, pero moito máis ao bestia. O marido chega para intentar evitalo, pero nun determinado intre, el tamén queda metido na corrente de auga. Nese momento, ela, que estaba sentada nun taburete, sube os pés, e enchufa a radio, producindo unha grande electrocución que só lle afecta a el. E debido a iso, un “ente” que se atopaba dentro do astronauta e que semellaba gobernar as súas accións, sae del e métese na muller.

A seguinte e última escena é a muller abrazándose a outro piloto espacial, que agora é o seu marido, mentres despiden aos seus fillos xemelgos, que van ao colexio por primeira vez. Na ollada da muller nótase que alí dentro hai “algo”.

As puntuacións que lle dan en moitos sitios de Internet son máis ben baixas (pouco máis dun 4 sobre 10). O final paréceme bastante “cagada”, é certo, pero podía estar peor, e o resto da película déixase ver ben.

Saúdos.



Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-08-2020 13:04
# Ligazón permanente a este artigo
A Pantasma e A Escuridade
O outro día estaba revisando a programación televisiva e algo chamou a miña atención. Unha película, para min descoñecida, trataba sobre un par de leóns que conseguiron paralizar e ralentizar a construción dun ferrocarril británico en Kenia a finais do século XIX.

Lembrei que, hai 15 ou 20 anos, un colega me falara sobre ese tema, que é unha historia real que sucedeu. Daquela, tanto el coma min estabamos lendo os libros de Javier Reverte sobre África, e esta foi unha das moitas historias fantásticas que saían alí. A película non semellaba ningunha marabilla, pero a historia valía a pena.

A película é de 1996, foi dirixida por Stephen Hopkins (nunca oíra falar del), e as dúas estrelas principais son Val Kilmer e Michael Douglas. Despois, como sempre, temos o festival do título. O título orixinal era “The Ghost and The Darkness”, ou sexa, “A Pantasma e A Escuridade”, que parece que só se titulou así en México. Parece que esta vez si, este título ten bastante sentido (máis que as outras traducións) porque parece que a xente da zona lle deu ese nome aos dous leóns que os aterrorizaron durante algún tempo. En España foi “Os demos da noite” (a idea non estaba mal, ata que comezaron a atacar de día), e en Arxentina e Chile titulouse “Garras” (sen comentarios).

O enxeñeiro militar John Patterson (Val Kilmer), despois da súa experiencia en obras públicas na India, é contratado para facer unha ponte sobre o ferrocarril en Kenia, concretamente no río Tsavo. Chega alí e todo vai segundo o previsto. Pero por algunha razón, algúns leóns comezan a atacar de noite e deixan feridos a algúns traballadores. Pouco despois, os ataques xa comezan a ser máis habituais, e vai matando a bastantes homes, incluso algúns dos capataces principais. Xa acumula uns 30 mortos.

Nun determinado momento, os dous leóns (porque só son dous) comezan a atacar tamén de día, e con moita ferocidade. Incluso nótase que teñen moita malicia e intelixencia, póñenlles trampas bastante complexas pero conseguen burlalas todas. Nese momento chega o cazador Charles Remington (Michael Douglas) acompañado duns masais, pero estes marchan axiña.

Conseguen chegar á gorida dos leóns, e alí hai moitísimos esqueletes de homes, e amosan a súa estrañeza porque os leóns non adoitan ter ese tipo de goridas nin atacar homes dese xeito. Pouco despois, cunha trampa, conseguen matar a un dos dous leóns. Pero o outro véngase e mata a Remington. Patterson decide incendiar a sabana para que o outro león saia a campo aberto, e dese xeito consegue matalo.

A película é bastante fiel ao que sucedeu na realidade, pero cambiaron algúns detalles. Por exemplo, os leóns que aparecen na película son os convencionais, ou sexa, con melena. Pero os leóns desa zona teñen a particularidade de que non teñen melena (ou sexa, parécense ás leoas convencionais). Os reais foron disecados e agora poden verse no Museo de Historia Natural de Chicago.

Hai especulacións sobre a razón pola que eses dous leóns concretos se volveron tan salvaxes. Parece que, en xeral, os leóns desa zona son algo máis bravos que os outros, pero tampouco é para tanto. O máis difícil de entender é por que dous machos xoves e solitarios decidiron aliarse nesta matanza. Parece que naquela época houbo unha certa escasez das presas naturais dos leóns, e tamén que os obreiros que morrían de morte natural non eran soterrados. Esa conxunción de factores fixo que comezaran a comer carne humana, e semella que lles gustou.

Xa digo, a historia é moi interesante, e a plasmación en película non saíu tan redonda como a todos nos gustaría. Pero, polo menos, vela foi a escusa para documentarme algo máis sobre o que pasou na realidade.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 23-07-2020 00:17
# Ligazón permanente a este artigo
Breves respostas ás grandes preguntas
Despois do magnífico ritmo de lectura durante o confinamento primaveral, relaxeime algo no verán, pero agora que collín velocidade e é un dos meus hobbies favoritos, non debo deixalo, se podo. Tiña en cola varios libros sobre o universo, varios deles asinados por Stephen Hawking, tristemente desaparecido hai un par de anos. E decidinme polo máis lixeiro.

Titúlase “Breves respostas ás grandes preguntas”, e parece que non foi escrito por el, senón que foi unha selección de textos e fragmentos de conferencias, das moitas que deu na súa vida, e nos que falaba sobre unha serie de temas. Algúns deles son xusto do núcleo das súas investigacións, pero outras saíanse un pouco.

Debemos destacar que conta cun prólogo a cargo de Eddie Redmayne, o actor que lle deu vida nunha película exitosa e recente. Hai un epílogo a cargo da súa filla Lucy, escrito cando el xa morrera. E tamén hai unha introdución a cargo do físico americano Kip Thorne, que por exemplo asesorou á película “Interstellar” en aspectos científicos (nos últimos anos oín falar varias veces de que esa película é bastante realista e, o que alí se ve, a pesar de parecer disparatado, se cadra non o é tanto).

As dez preguntas que el se formula son:
1. Hai un Deus?
2. Como empezou todo?
3. Hai máis vida intelixente no universo?
4. Podemos predicir o futuro?
5. Que hai dentro dun burato negro?
6. É posible viaxar no tempo?
7. Sobreviviremos na Terra?
8. Deberíamos colonizar o espazo?
9. Nos sobrepasará a intelixencia artificial?
10. Como damos forma ao futuro?

Gustoume a súa forma de escribir e de respostar. Ás veces era algo difícil seguirlle, pero noutras reflexións era moito máis asequible, e bastante categórico razoando, sen deixarse emocionar por desexos.

Ademais, gustoume que lendo este libro pasoume algo similar ao que me pasou hai un par de meses coa Segunda Guerra Mundial. Ao coller este libro, lembrei que hai moitos anos (uns 15), mercara un superlibro ilustrado sobre o Universo, e lin os dous en paralelo, supoñendo un grande gozo.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 23-07-2020 00:16
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal