VERBA VOLANT



O meu perfil
 CATEGORÍAS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

OUTROS EMPERADORES ( Do século III até a fin do imperio).
A crise do século III

Os problemas comezaron en 235, cando o emperador Alexandre Severo, foi asasinado polos seus soldados coa idade de 27 anos despois das lexións romanas foron derrotadas na campaña contra Persia sasánida. En xeral, tras xerais loitaron polo control do imperio despois da morte de Alexandre Severo, as fronteiras foron neglixenciadas e suxeita a frecuentes incursións polos godos, vándalos e alamanos, no norte, eo sasánida, no leste. Finalmente, no ano 258, os ataques foron internas, cando o imperio foi dividido en tres estados separados competindo entre si. As provincias romanas da Galia, Gran Bretaña e España, en busca de inspiración para as súas gornicións militares, se separou para formar a curta gaulesa Imperio, e dous anos máis tarde no ano 260, as provincias do leste de Siria, Palestina e Exipto tornouse independente, tendo nome do Imperio de Palmira, co apoio Sassânida), deixando o centro do Imperio Romano se baseou na, nos Balcáns, Asia Menor e as provincias leais do Norte de África . Unha invasión por un gran exército de godos foron derrotados na batalla de Naissus en 268. Esta vitoria foi importante como punto de inflexión na crise, cando unha serie de emperadores enerxía e duro-soldados tomaron o poder. As vitorias do emperadorClaudio Gothic II, durante os próximos dous anos marchou os alamanos e recuperou Hispania do Imperio das Galias. Cando Cláudio morreu en 270 da praga, o prestixioso xeneral Aureliano, que tiña comandado a cabalería en Naissus, sucedeulle como emperador e continuou a restauración do Imperio
Impacto económico Internamente, o imperio sufriu unha hiperinflación causada por anos de desvalorización da moeda. Este comezara antes, so os emperadores Severo, que aumentou o tamaño do exército do 25% e dobrou o salario base dos soldados. Gaulesa Imperio (en latín Galliarum Imperium, Imperium tamén Gallicum) oImperio Gallo-romano, o moderno nome dado ao reino independente formado nos territorios da Galia e en España durante o terceiro século no Imperio Romano. Esa organización política pasou a controlar toda a Galia, parte da Xermania, Hispania e Gran Bretaña. O emperador Galiano occidental, tente loitar contra isto, pero os eventos en Oriente Medio interrompeu a súa causa e nunca conseguiu recuperarse Galia.
- 259, o emperador Valeriano foi capturado en Siria e do rei persa Sapor I labatalla de Edesa
– 261, as lexións gaulesa conquistou Hispania. Galiano tivo que aceptar a autoridade do Posthumus porque os alamanos foron penetrando en Italia. O Imperio das Galias tivo o seu propio Senado, dous cónsules electos anualmente coa tradición republicana de idade. Ademais, a Garda Pretoriana tivo os seus 267 propios, un acordo foi feito entre Posthumus e Galieno na delimitación das áreas de control de ambos. O Imperio Romano é, de feito, dividida en tres partes: a Occidente, en mans do Imperio das Galias, os restos do Imperio Romano, situado en Italia, África e nos Balcáns e Medio, en mans de Palmira.
– 268, Leliana, gobernador da Baixa Alemaña, se rebelaron. Póstumo, reprimiu a rebelión rodear e ocupar o Mainz, pero prohibe o roubo, o que lle custou ser morto xunto co seu fillo polos seus propios soldados, o mesmo que proclamou emperador Marcus Aurelius Mario, que fora co-emperador no Póstumas últimos anos e que á súa vez foi asasinado poucos días despois e foi sucedido por Victorino, que foi proclamada en Trier
– 269, Hispania remitido ao poder central de Roma,
– 270, morreron nas mans de Attitianus Victorino, un dos seus oficiais.
– 271, I Dark gobernou co seu fillo Dark II. 273, a economía Galo imperio estaba en crise. O emperador romano Aureliano comezaron a reconquistar as provincias occidentais tras as súas vitorias no Oriente. É fluente en Dominica (235 dC - 565 dC) foi o último déspota das dúas fases do goberno no antigo Imperio Romano entre a súa creación en 27 a. C. así como a data formal do colapso do Imperio de Occidente en 476. No ano 235 dC, o último emperador da dinastía morreu severa, que mantiña orde, paz relativa e estrutura do Imperio Romano. Logo da súa morte, iniciou un período caracterizado pola anarquía militar
En 212 dC, o emperador Antonino Caracalla concedeu a cidadanía romana a todos os habitantes do Imperio Romano, a creación dunha perda de antigos valores e tradicións. coa chegada da crise do terceiro século de 235-284, que concluíu, na mesma época en que se fixo emperador Diocleciano. ,
Emperadores ilirios
eran coñecidos por unha serie de emperadores que gobernou o Imperio Romano entre 268 e 285. Este nome provén da orixe xeográfica da maioría dos que compoñen o ilírios.
A Tetrarquia
Tetrarquia é unha forma de goberno a través do cal o poder é repartido por catro persoas que son chamadas tetrarchs. O Tetrarquia foi tamén o sistema de goberno colexiado instituído polo emperador romano Diocleciano en 284 dC C
Dinastia Valentiniana
Dinastía Valentiniana, bautizado co nome do seu fundador, Valentiniano I, e consiste en catro emperadores, gobernou o Occidente elImperio romano de 364-392, cando morreu o seu último representante, e no Imperio Romano de Oriente 364-378
Dinastía teodosiana
esta dinastía era unha familia romana, que subiu ao poder no solpor do Imperio Romano. Ao longo do tempo, tornouse un romano e bizantino House ambos.
O seu fundador foi Flávio Teodosio (coñecido como Conde Teodosio), un gran xeneral que salvo a Gran Bretaña a partir da gran conspiración.

<b>Principais Motivos da desaparicion do imperio
Constantes convulsións sociais e rebelións de escravos, contra as que moitas veces, as autoridades imperiais non podían facer nada, porque eles tiñan reservado os seus exércitos para loitar contra os bárbaros.
As invasións hunas marcaron un punto de inflexión, porque os romanos nunca viran este nivel de destrución e devastación, como Atila sometidos a Galia e norte de Italia e por iso gañou o apelido, o flaxelo da Deus.
– Constante desvalorización da moeda romana. O comercio, que foi sobre todo no Mediterráneo atópase paralizado por mor de ataques de piratas (os vándalos fixeron piratería súa principal arma contra o imperio). Pragas e fame clasifícanse afectando a poboación, que cada vez parece máis desprazado ata o campo, o que significou o despovoamento das cidades. A barbarização do exército romano, que perdeu a súa disciplina militar sen precedentes e equipamento militar, ademais da escaseza de líderes competentes militares. Os dous saqueos de Roma por Alarico e os reis Genserico, representou un golpe para a moral romana, xa que máis de sete séculos que ningún exército estranxeiro penetrou e fixo de Roma o imperio perdeu a súa aura de invencibilidade.



Nuria Bouzas Pousada
Comentarios (0) - Categoría: 4º eso 09/10 - Publicado o 16-06-2011 01:16
# Ligazón permanente a este artigo
OUTROS POBOS ROMANIZADOS

Pobos romanizadosa) Pobos de centros Europa:
1) Galia: Todas as terras habitadas polos galos eran coñecidos polos romanos como Galia, en Roma distinguiu, en plural, porque máis de un, dependendo da súa localización. Por que distinguir entre a Galia Cisalpina (norte de Italia, antes de pasar polos Alpes) e Galia cabelos (o outro lado dos Alpes do norte de Italia), ademais das moitas áreas que aínda non foran invadidas por Xulio César (Galia en coma ou no coiro cabeludo).



Guerra de las Galias, parte 1 por jefeolivers



2) Pobos celtas de Britania: Xulio César fixo dúas expedicións á illa en 55 anos a. C. e 54 a. C., conbatendo ao rei Cassiveliano, pero nunca a consolidou a incursión e inacabada de dominar a illa, desde a revolta na Galia e as presións de Pompello e Craso o obrigoulle a regresar ao continente. Os británicos comprometéronse a xurar fidelidade ao Imperio de Roma e pagar o tributo.
b) Pobos orientais:
Dalmacios: Dalmacia era unha provincia de Roma antiga. O seu nome probablemente deriva do nome dunha tribo Ilíria chamado Dalmatae (dálmata) que vivían na zona da costa oriental do Adriático o primeiro milenio aC C.
Tracios:. É unha rexión do sueste de Europa, a península balcánica, ó norte do Mar Exeo, situada en Bulgaria, Grecia e Turquía europea. Un dos máis famosos na rexión é o gladiador Espartaco.Tracia foi anexada ao Imperio Romano no ano 46, o emperador Claudio.

Exipcios: Exipto, despois da invasión romana era unha provincia do Imperio Romano, que incluía a maior parte de Exipto moderno, con excepción da Península do Sinaí. A provincia da Cirenaica, a oeste, e Canaá, ao leste, tiñan fronteira de Exipto. A área ficou baixo o dominio romano en 30 a. C., tras a derrota de Cleopatra e Marco Antonio e Octavio (futuro emperador César Augusto). Serviu como o principal provedor de trigo ao imperio.
Enlaces para máis información:




ALBA MARTÍNEZ Iglesias
Comentarios (0) - Categoría: 4º 2010-2011 - Publicado o 16-06-2011 01:14
# Ligazón permanente a este artigo
HISPANIA: ROMANIZACIÓN DA PENÍNSULA
1.1 Hispania antes dos Romanos:
Estaba formada por un numeroso numero de pobos de este
a oeste e de norte a sur
estes pobos sostiñanse sobre estructuras esencialmente tribais que permaneceron lonxe dun grado evolutivo ata a chegada dos romanos. 2.1 Motivos do desembarco en Hispania:
O primeiro exército que desembarca en Hispania non vai por intereses de conquita senon por intereses economicos e comerciais e por la loita na segunda guerra punica fronte a cartago este ataque foi realizado polas tropas de Gne Escipion que desembarca nas ampurias e vai conquistando dende o ebro cara abaixo

3.1Etapas de conquista
3.2 Cartago
Foi o primeiro interes dos romanos en hispania xunto coas suas riquezas minerais, Cartago e tomada no 209 AC por Escipion o africano que toma Qart Hadasht renomeandoa co nome de Cartago Nova
3,2Lusitania(155-138. Ac)
Foi unhas das conquistas mais duras, os lusitados sentironse estafados polo consul romano o que probocou unha grande perda so uns poucos lusitanos escaparon o mais coñecido foi viriato que acabou con moitos romanos ate que foi traionado por uns dos seus

3.3 Numancia( 133 A.C)
Era o ultimo que lles quedaba aos romanos por conquistar , foi dos mais duro, os numantinos foraron unha gran resistencia, os romanos optaron por rodeala e desbastecer a cidade , cando os numantinos quedaronse sen reservas suicidaronse e queimaron todos os seus bens asi foi como a conquistaron os romanos.


4.1 Guerras
4.2 Guerras civis
As duas guerras civis tiveron unha grande repercusion en Hispania a primeira despois da guerra entre Mario e Sertorio, este fuxe e levanta unha ofensiva contra Roma fixo de Hispania unha base de operecions no seu tempo ali eliminou a mais de 10000 soldados

A segunda guerra civil que foi a que puxo fin a Republica a guerra entre Cesar e Pompeio tamen desempeñouse en Hispania. Primeiro foron as campañas de Cesar coas que casi acaba co suas tropas pola crecida dun rio Cesar recuperouse e acabou con varias tropas e xenerais de Pompeio ata que acabou co propio Pompeio en terras Hispanas
4.3 Guerras contra cantabros Astures e Galaicos
Estes foron os ultimos 3 pobos sen conquistar en Hispania Augusto tibo moito empeño en conquistalos ata que aeu enfermo, finalmente caeron as mans de Agripa

5.1 Proceso de RomaniacionSon varias causas polas que interesa Hispania
-Creacion de colonis
-Construccion de Vias de Comunicación
-Intercambios Comerciais
Isro desembolveuse en 3 Etapas
O conquistado ata 197
-O conquistado entre 197 e 1544
- Ata o 29 Ac
- Cantabros astures e galaicos



Adrián Almeda Omil

Comentarios (0) - Categoría: 4º 2010-2011 - Publicado o 16-06-2011 01:05
# Ligazón permanente a este artigo
O PRINCIPADO ( Os primeiros emperadores romanos)

1. Principado
O principado é unha parte da Historia do Imperio Romano que vai dende o ascenso de Octavio Augusto ó poder no 27 a.C., ata a chegada de Diocleciano no 284 d.C.
Durante esta etapa sucedéronse varias dinastías. A primeira foi a dinastía Xulio-Claudia. Esta dinastía comezou no ano 27 a.C. e durou ata o 68 d.C., despois do suicidio de Nerón. O primeiro emperador desta dinastía foi Agusto. Foi o emperador que máis tempo estivo como gobernador en Roma, dende o 27 a.C. ata o 24 d.C. Un año después da norte de César, en 43 a. C., conformou xunto a Marco Antonio e Lépido unha ditadura militar coñecida coma Segundo Triunvirato. Octaviano gobernou Roma e a maior parte das súas provincias coma un autócrata. Coa desaparición so Segundo Triunvirato, restaurou os principios de República pero cunha estrutura por determinar polo que esta etapa coñeceuse como Principado. O seu poder foi crecendo grazas ás súas conquistas e o seu reinado converteuse no modelo a seguir polos seguintes emperadores. o mandato de Augusto iniciou unha era de paz denominada Pax Augusta. Tras a súa morte os seus nomes foron adoptados polos emperadores posteriores na súa honra. Os seu sucesor foi Tiberio quen enemistouse con Agusto pero, trala morte de Caio e Lucio, os outros sucesores, tivo que regresar a Roma e foi nomeado sucesor. O seu goberno debilitouse por mor da morte do seu fillo e deixou o goberno nas mans do seu neto adoptado Calígula quen se converteu no terceiro emperador da dinastía Xulio-Claudia despois de desfacerse de Tiberio Gemelo con quen compartía o mandato. Calígula foi asasinado por un grupo de conspiradores e estes nomearon a Claudio, tío de Calígula, como emperador. Co goberno do que foi a cuarto emperador desta dinastía o Imperio romano expandiu as súas fronteiras. O sucesor de Claudio e último emperador da dinastía Xulio-Claudia foi Nerón . O seu reinado asóciase á tiranía e á extravagancia e acabou suicidado despois dun golpe de estado que se produciu.
Este golpe de estado produciu unha Guerra Civil en Roma onde nun mesmo ano sucederíanse ata catro emperadores. Esta etapa marcada pola inestabilidade coñécese como Ano dos catro emperadores. Esta etapa comezou co nomeamento de Galba como emperador. este foi sucedido por Otón, quen a súa vez foi sucedido por Vitelio. Esta serie de sucesións rematou co ascenso ó poder de Vespasiano que formaba parte da dinastía Flavia, formada por el e os seus fillos Tito e Domiciano, que estaría no poder ata o ano 96 d.C.. Foi unha dinastía que iniciou moitas obras públicas, sendo a máis coñecida o Coliseo.
A seguinte dinastía en chegar ó poder foi a dos Antoninos que reinaría ata o 192 d.C.. Nesta dinastía a sucesión non era hereditaria senón que o propio gobernante elexía ó seu sucesor agás Marco Aurelio que nomeou ó seu fillo Cómodo como o seu sucesor, quen sería o peor gobernador de Roma e fixo que desaparecera esta dinastía.
A última das dinastía do Principado foi a Severa que gobernou ata a crise do século III. Os integrantes desta dinastía foron Septimio Severo, Caracalla, Heliogábalo e Alejandro Severo. O máis destacado desta dinastía foi a participación da muller na política xa que, aínda que os emperadores eran homes, a política era dirixida por mulleres.



ADRIÁN DOCAMPO Hernández
Comentarios (0) - Categoría: 4º 2010-2011 - Publicado o 16-06-2011 01:01
# Ligazón permanente a este artigo
O Dereito e a Filosofía en Roma.

DEREITO ROMANO
«Dereito romano» designa o ordenamento xurídico que rexeu aos cidadáns de Roma desde a súa fundación ata a morte de Justiniano I.

As fontes do dereito dependen da étapa do Imperio. Así diferéncianse:

- Fontes na Monarquía: os costumes dos antepasados ou “MORES MAIORUM” que distinguen as normas morais e relixiosas.

- Fontes na República:
- Os costumes anteriores.
- A Lei das XII Táboas ou “LEX DUODECIM TABULARUM”, texto que contiña as normas coas que se regulaba a vida romana. Foi o primeiro código co que se impuxo a censura.
- Os Plebiscitos ou “PEBLI SCITA”, normas elixidas pola plebe e que nun comezo só eran válidas para esta ainda que máis tarde os patricios tamén as tiveron que acatar.
- Os Senadoconsultos ou “SENATUSCONSULTUM”, básicamente eran os consellos dos senadores.
- A Iuris Prudentia, qu era o coñecemento da técnica xurídica.
- Os edictos dos maxistrados, cada ano os maxistrados publicaban nunha parede branca da súa oficina chamada álbum a lista de accións, exceocións etc. que se propuñan conceder ao pobo.

- Fontes no Imperio: as Constitución imperiais foron o primeiro dereito escrito e foron, básicamente, as normas que os emperadores establecían para o poder lexislativo, administrativo e xudicial.

As leis máis importantes eran:

- A “LEX POETELIA PAPIRIA”.
- A “LEX HORTENSIA”.
- A “LEX AQUILIA”.
- A “LEX OPIA”.
- A “LEX ACILIA DE INTERCALANDO”.
- A “LEX VILLIA ANNALIS”.
- A “LEX GABINIA”.
- A “LEX ACILIA CALPURNIA”.
- A “LEX ANTONIA”.
- A “LEX TITIA”.



FILOSOFÍA ROMANA

Os romanos eran homes prácticos que non se preocupaban demasiado polas teorías sobre a orixe do universo polo que a súa achega filosófica ven das escolas gregas instaladas en Roma. As principais son:

- Epicureísmo: os epicúreos basábanse na procura da felicidade. Non admitían ás divindades nos acontecemento humanos e no Estado. Isto fixo que non arraigase en Roma. Un dos filósofos máis importantes desta escola é Lucrecio.

- Estoicismo: para esta escola o universo está animado por unha chama divina chamada “Logos” ou mente, da que ten parte todo ser humano. Tamén cre que a finalidade da vida, a felicidade, consiste na Virtude.

Existen 2 épocas nesta escola:
- Época temperá,
na que chega a Roma e se instala. Aquí destacan filósofos como Panecio de Rodas ou Poidonio de Apamea.

- Época posterior, na que culmina esta doutrina ainda que máis tarde todos os filósofos serían expulsados de Roma. Destacan Lucio Anneo Séneca, Flavio Arriano e Marco Aurelio.

- Platonismo medio e Neoplatonismo: nestas escolas inténtase uni a filosofía platónica e aristotélica. Trátase dunha postura ecléctica que dá tamén entrada ás exixencias relixiosas de tipo oriental, a elementos pitagóricos etc. O máis importante foi Apuleio.

Darío Roldán Fraga
Comentarios (0) - Categoría: 4º 2010-2011 - Publicado o 16-06-2011 00:59
# Ligazón permanente a este artigo
ECONOMÍA : Moedas, Pesos e Medidas nos Foros.
A ECONOMÍA NA ANTIGA ROMA
Historicamente a economía romana non mostra unha evolución estable. Igualmente nela, aínda que de xeito diferente á era actual, hai sucesións de progreso e crise e cambios das forzas produtivas. Estes acontecementos encontrámolos dende a época primitiva; na monarquía achamos dúas fases: a latina, de formación dun estado unitario, e a etrusca, de grande auxe económico e florecente desenvolvemento dos organismos estatais nos modos clásicos da cidade-estado. Non é senón ata o século IV d. n. e. onde vemos os iniciais avances económicos debido aos logros sociais que proporcionaron unhas colosais reformas, políticas e económicas a un tempo, malia que non se modificasen de forma radical os estilos das forzas produtivas.

Nas súas orixes Roma foi unha pequena aldea de procedencia indoeuropea, que estaban a descubrir a agricultura, como se cree pola presenza de grandes bosques, cuxo nome recordaba a toponimia, como Querquentual, Fagutal, Viminal. Así mesmo a relixión ten evidentes factores de índole pastoral da economía antiga. O particular lenda sobre os inicios de Roma, feita por historiadores gregos, como Timeo e Xerónimo de Cardia, que coñeceron as noticias directamente, tomándoas como fonte primaria, segundo os historiadores posteriores, das poboacións agrícolas da rexión, parece entrelazarse con elementos dunha sociedade pastoril. Investigadores, arqueólogos e naturalistas resaltan a condición silvestre e pastoral de Roma primitiva.

A diferenza doutras economías arcaicas, o medio de intercambio e a medida das multas, antes que aparecese a moeda exercendo as funcións de diñeiro, era o gando o que servía como medio de pagamento. Marco Terencio Varrón (Marcus Terentius Varro) o mais famosos dos economistas romanos, dinos que o nome do diñeiro, «pecunia», se deriva de «pecus», gañado, porque para os pastores, na antigüidade, o diñeiro consistía no gando quen había as súas veces.

Con relación á cría de gañados, a bovina era a máis común dende épocas moi remotas; tanto é así que as normas arcaicas prohibían matar bois, os que se consideraban como compañeiros do home no traballo rustico e ministros de Ceres; que infrinxise esta medida castigábaselle coa morte. Pero esta prohibición pertence a unha época na cal xa se desenvolvera a agricultura.

É importante sinalar que no primeiro período da monarquía latina a economía romana foi unha economía de transición do pastoreo á agricultura. As demais actividades produtivas deberon ser moi limitadas, debido tamén aos obstáculos habituais de intercambio e á escaseza de produtos para a exportación. Igualmente debemos afirmar que Roma era pobre en metais, non dispoñía de minas nin de materias primas. As minas de ferro da illa Elba eran de gran valor, contribuíron ao comercio etrusco, pero Roma apártase con lentitude da máis antiga da cultura de bronce. Non obstante, en períodos prehistóricos, os investigadores non encontran explicación á forma como se difundiu o cobre, o cal utilizaban en barras e o transformaban en bronce e lingotes para os intercambios. Isto lévanos a pensar que os romanos para esa época xa practicaban unha economía aberta, non obstante á condición familiar e domestica das máis primitivas; por conseguinte, o metal nos negocios era un medio de cambio (per aes et libram) e non unha mercadoría que se pagaba con outras mercadorías. Logo, con estas evidencias, podemos afirmar que estamos fronte a unha economía de cambio, se nos atemos á existencia de dúas liñas comerciais coñecidas: a de Oriente a través de Sicilia e outra de Oriente central a través da cidade de Emesa, hoxe Homs (Sirya).


Para saber máis

RODRIGO Castro Collazo
Comentarios (0) - Categoría: 4º 2010-2011 - Publicado o 16-06-2011 00:53
# Ligazón permanente a este artigo
SAÚDE E MEDICIÑA EN ROMA
1. Infraestruturas para a saúde: termas e acueductos
Os acueductos tiñan a función de transportar a auga en forma de fluxo contínuo dende o lugar onde se accede a ela de forma natural ata o punto de consumo, a través dun sistema acoplado a outros. É una obra de enxeñería na Antiga Roma. Aínda se poden apreciar os arcos na cidade, o cal significa una gran atracción turística.
Roma tiña 7 colinas e 11 acueductos. Eran canais construídos con cemento a proba de auga e cubertos con lousas de pedra. A través das cañerías de chumbo, terracota ou madeira, a auga chagaba ata Roma e abastecía as fontes e edificios públicos de auga fresca e limpa.
As termas convertíronse nun feito importante para a saúde pública, un ben común,un centro de reunión accesible a persoas de calquera condición e estatus, eran lugares de encontro, charla e culto ao corpo. Chegáronse a contar centos, algúns públicos e outros privados.
A hixiene en Roma rodeou as termas, que non só eran baños senón conxuntos lúdicos e de ocio con ximnasios, museos, xardíns… era onde cada sexo tiña un baño, o das mulleres chámase Balnea, compartían baños cos homes pero con diferente horario, xa que os problemas cos baños mixtos fixeron que os emperadores instaurasen un horario para non coincidir.
Tiñan centos de persoas encargadas de arranzar as infraestructuras e servizos.
Nas entradas poñían “Apodyteria” ou vestiarios, logo o Tepidarium sala tíbia na que podías pasar ao frigidarium ou ao caldearium, a primeira desconxestionaba os músculos e o outro todo o contrario, do chan saían tuberías de auga quente.
Os baños estaban rodeados por salas de ximnasia chamadas Scholae, logo un paseo verde con fontes e uns edificios con tabernas, tendas, bibliotecas para cultivar a mente e o corpo, coma os gregos.

2. A medicina nos primeiros temposA medicina romana era medio maxia, medio relixión.Todo se confiaba á protección de múltiples deuses especialistas como Febris( protexe da febre e da malaria), Lucina(presidía o nacemento dos nenos) e Bona Dea( fertilidade, castidade e saúde).
Sabemos que os etruscos eran habilidosos practicantes da adiviñación, eran non menos habilidosos de próteses dental.
Unha lei atribuída polo rei Numa prescribía a cesárea cando a nai morría próxima ó parto, para salva-la criatura. Pero non menciona médico ningún. Probablemente cada un facía o que sabía en caso de apuro.

3. A influencia grega na medicina( escolas médicas)

A medicina grega que chega a Roma vén dividida en dúas escolas:
- A de Hipócrates, convencido da vis medicᾱtrix natῡrae e polo tanto seguidora dun método expectante, consistente en non violenta-lo curso da enfermidade. Hipócrates dicía que o primeiro é non facer mal.
- A de Asclepíades era partidaria de actuar para que a curación se producise cito, tuto ac iucunde (“rápida, segura e agradablemente”) porque quen cura é o médico, non a natureza. Utiliza dietas, masaxes, medicamentos e a música. Chegou a practica-la traqueotomía.
Nas obras de Celso atopamos descritas operacións de ciruxía plástica, extirpación de pólipos nasais, amígdalas, etc.
Galeno(130-200) xa practicaba a disección de cadáveres, pero con animais, porque estaba moi mal visto o estudio anatómico de cadáveres humanos na sociedade pero non se impresionaba polos espectáculos de gladiadores de refinada crueldade.

4. Organización sanitaria
Roma foi moi orixinal neste aspecto. Da época etrusca é xa a cloᾱaca máxima, alcantarillado que ademais introduce en Occidente o arco. A gran aportación de Roma é o sistema hospitalario. Non tiñan nada previsto para un escravo enfermo e levábano á illa tiberina e deixábano alí; así é que a illa volveuse o refuxio de tódolos enfermos pobres;ese foi o primeiro hospital: un morredeiro. Despois viñeron os hospitais militares, que foron precisando conforme as guerras que se facían lonxe de Roma e resultaba imposible mandar para casa ós soldados feridos. Creáronse lugares estratéxicos. Apareceron restos deles en Carnuntum(preto de Viena) e en Novesium.
Os médicos que acompañaban ás lexións eran suficientes: un en cada corpo , en cada barco, en cada destacamento e todos sometidos ó médico da lexión que só obecedía ó dux( xefe). Estaban libres de gardas, combates e traballos e tiñan a consideración de oficiais.
Os hospitais públicos apareceron primeiro nas provincias e co tempo apareceron os hospitais de caridade. O primeiro en Roma creouno unha tal Fabiola no s IV d.C.

5. O material cirúrxicoNon era tan rudimentario como puidese parecer, a xulgar polo que aparece na casa dun médico en Pompei. Hai tamén indicios de que se coñecía o espectáculo dental e as propiedades antisépticas de certas unturas.

Sara García Villanueva
Comentarios (0) - Categoría: 4º 2010-2011 - Publicado o 16-06-2011 00:50
# Ligazón permanente a este artigo
O CULTO DOS ROMANOS ( RELIXIÓN EN ROMA)
Roma era una cidade chea de templos e deuses.Toda vida tanto familiar como publica estaba saturada de relixion. Tal sentimento relixioso nacia, igual que noutros pobos da observación da nartureza e do enfrontamento do home coas forzas e fenómenos naturais que o rebasaban e que el non sabia explicar os gregos buscaron na relixion una explicación ou resposta os misterios naturais valendose case sempre de mitos; os romanos pola contra como pobo campesino e de mentalidade realista e practica, buscaron na relixion a forma de proteserse desas forzas que os ameazaban, mediante ricos oracions , etc…
O termo relixion evoca na nosa cultura un conxunto de vivencias persoais e sociais moi concreto. A relixión no mundo romano era algo diferente e compre, polo tanto marcalas características que tiña:
a) Toda relixion romana e esencialmente culto: un cerimonial rixido e cheo de prescricions minuciosas as que hai que someterse estrictamente para que o rito funcione.
b) O seu primeiro e único obxectivoe ter de man as vontades divinas ,conseguir ante todo estar en paz cos deuses , para que nonfagan mal.
c) E fundamentalmente externa e non se preocupa das disposicions internas da persoa. O home mais relixioso e o mais coñecedor dos ritos e o que mellor os realiza. Non hai emoción ninguna interior, non sendo o posible medode non facer ben o rito ou a ceremonia (confundirse nun xesto ou nunha formula), cousa que anularía a eficacia do acto relixioso.
d) Polo tanto, ten un marcado carácter maxico, que vai unido a un forte mariz xuridico, polo que a relación cos deuses funciona coma una especie de contrato: co rito, coa oración e sobre todo coa ofrenda comprase o dereitop a protección do deus. A execucion exacta e precisa do ritual e a piedade ,non face-lo rito ou facelo mal e “ impiedade”; e excederse pasándose da regra establecida e superstición(superstitio).

Culto domestico
Xa dixemos que a gens e a familia tiñan un forte compoñente relixioso, baixo a potestas do paterfamilias, que era o sacerdote natural dos cultos familiares,practicados exclusivamente polos patricios(índice da desigualdade social).
1) Veneración dos devanceiros
A veneración dos devanceiros , que dun modo ou doutro todos sentimos, dabase especialmente nas familias nobrs que presumían de estirpe e liñaxe. Asi, o fundador da gens, un home xeralmente, era o obxecto de culto. A familia lulia tiña a deusa Venus.
2) O culto o lume
E normal en todalas mitoloxias. Roma tamen o tiña: o culto os Lares. O deus Lar, símbolo e protector do lume familiar e da unidade familiar, tiña o seu altar (lararium) case sempre no atrium da casa, no que sobre una pequeña ara (ara) ou pedestal había un nicho co lume perenne (focus), presidido polas imaxes dos deuses .
3) Os deuses das provisions: Penâtes.
Os Penâtes coidan de que non falten alimentos na despensa (penus). As suas imaxes Conservanse no tablinum nun armario (sacrarium) cunha lampadiña acesa o lado.
4) O culto os mortos: Manes, Larvas, Lemûres
Os Manes son os espiritus dos mortos, que, por lles atribuiren os romanos poderes maléficos, hai que telos a ben. Aplacanse, ademais de cuns bos funerais, sobre todo con flores, coas que, polo tanto, rodeaban as sepulturas os romanos. Parecidos, pero menos pacificos, son os Lemûres, que certas noites voan as suas casas e atormentan os que están na vida amargada e que agora se veñen vingar dos que os fixeron sufrir na vida.

5) O “ Xenio” de cada home : Genius
Cada home ( non as mulleres) ten desde o seu nacemento una divindade menor encargada de tutélalo o longo da vida.Representase de ordinario por una cobrega, excepo o do paterfilias que ten figura humana. Daselle culto no aniversario do nacemento.

6) Organización do culto domestico
Non hai un ritual común a todolos cultos domesticos: cadaquen faino o seu xeito. O pai, ministro deste culto, ensina os fillos as oracions, himnos,etc.. Un deles sustituirao cando morra. Se non ten fillos homes, tera que adoptar un para que perpetue este culto. As fillas non poden facelo, nin participaren sequera no culto ata que casen. Un escravo fai de sancristan, profesión que lle da certa preeminencia sobre os demais escravos.

Culto publico
a) Os deuses
O Estado ten o seu lume perenne; os seus Lares son Romulo e Remo; ten os seus Penates(Penates publici), ainda que loxicamente non ten Manes. O centro dos cultos e o capitolio.
- A relixion autóctona.
• Os Numina.No estado primitivo, que se remonta mesmo a mentalidade indoeuropea,calquera tipo de actividade ou de forza que resultase inexplicable tiña o seu propio deus.Deste xeito había una infinidade de vontades divinas para cada unha das circunstancias da existencia. Tales forzas despersonalizadas chamanse Numina ou Virtutes, sen figuración especial ninguna, pero con algún atributo que as caracteriza: o deus do lume, da auga, da sementeira…
Agrupanse arredor de tres ideas: os elementos naturais (ceo,terra, auga,etc.) , a fecundidade e a guerra. Os principais son:
CARMENTA,deusa das fontes;despois,da predicción
CERES,deusa dos froitos da terra
FAVNVS,deus dos rebaños
FLORA, deusa das flores
IANVS,deus da luz ; abre as portas O seu templo , a entrada do Foro , mentres haxa guerra,esta aberto
IVNO,deusa do matrimonio
IVPPITER, deus do ceo e do trono: da validez os xuramentos
LIBER,deus da viña
MARS,(“Marte”),deus da vexetacion; despois, da guerra
MINERVA, deusa da intelixencia
QVIRINVS,confundido con Marte,; despois, con Romulo
TELLVS ou TERRA MATER,deusa da terra e das colleitas
VESTA, deusa do fogar
VVLCANVS, deus do lume

A helenización da relixión romana

Relixiosidade mitolóxica e olímpica. Polo influxo grego os deuses romanos adquiren historia e misión asimilándose o deus grego que tiña a mesma ou parecida idea. Formase asi unha especie de Olimpico mixto greco-romano (Panteon greco-romano) no que a principal aportación mitica e literaria era de procedencia grega.

O culto ó emperadorImitando practicas orientais (Exipto, sobre todo) , a partir de Augusto divinizanse os emperadores:morto Augusto, o Senado elevouno a categoría de deus (divus Augustus). Isto e o que se chama apoteose. Alguns sucesores (Caligula e Domiciano) faranse adorar en vida, con estatuas e templos. Pero os mais recibirán culto so despois da norte. Sobre este culto na Gallaecia podes ver TORRES, C.:La Galicia Romana.F.Barrie,Coruña 1982;

A relixiosidade mistérica orientalUnha nova relixiosidade procedente de Oriente,caracterizada pola busca da salvación persoal., pola insatisfacción do material e polo desexo da xustiza, penetra en Roma o fin da Repuublica e sustitue a formula externa pola vivencia interna, o mito polo rito, a acción publica polo segredo e polo misterio.
.Os misterios de Eleusis, os mais famosos na antiguedade, onde se inician todolos gherandes personaxes da historia política e intelectual de Grecia. O centro era o culto mitico relacionado coa deusa Demeter e o matrimonio da sua filla Persefone con Pluton, o deus dos infernos.
.Dionysos: relacionado con Eleusis esta o culto a Dioniso (Baco ou Liber, para os romanos). Os seus ritos desenfreados (Bacchanalia) e o segredo que obrigaba os seus seguidores motivaron a prohibición do Senadono s.II a.C.
.Cybele:outro destes cyultos mistéricos foi o de Cybele, antiga deusa nai en Asia Menor e Creta. A partir do emperador Claudio colle moita forza, xunto co culto o seu compañeiro Atis,deus que more e renace,como promesa de resurrección para os seus devotos. Cun culto frenetico e sanguiñento, cheo de elementos brutais (castración e norte de Atis, sacerdotes eunucos,devotos castradios, baño no sangue dun touro –taurobolium-) intenta expresar un profundo simbolismo maxico de norte-resurreccion.
.Isis e Osiris: a partir de emperador Caligula colle importancia en Roma o culto a estas divindades exipcias.Isis e o símbolo da fecundidade e dos froitos da terra. E a muller de Osiris (morto por Set, deus das sombras), que resucita e faise protector dos mortos. Cada ano representase o mito da resurrección, unha complexa ceremonia con sacerdotes rapados e vestidos de branco e multitude de sacrificios, purificacions,penitencias.
.Mithras era un antigo deus persa, símbolo da luz celeste, que tivo éxito sobre todo entre os soldados.Deus viril e forte., loita cun touro e sacrificao;dese sangue vira a vida vexetale animal. Isto fixoo que identificase co Sol,fercundador e enxendrador da vida, e que no seu culto houbese plegarias, ofrendas e mesmo sacrificios cruentos o Sol.

O Cristianismo
Neste ambiente saturado de deuses , cultos e misterios,incide nos tempos de Augusto unha nova relixion tamen oriental: o cristianismo
Predica un deus único (monoteísmo), rexeita o culto os idiolos e o emperador, anuncia unha mensaxe de igualdade e de amor entre todolos homes de calquera clase social, ten os seus ritos de iniciación( catecumenado, bautismo,etc.) o seu misterio de vida – norte (paixon e resurrección) os seus banquetes sagrados (comunión), o seu culto e os seus sacerdotes, etc. E unha revolución relixiosa e social pero sobre un ambiente moi preparado. Pasa polas seguintes etapas:
-Cristianismo , enemigo público:moitas das mensaxes e formas chocan e producense as persecuccions que empeza con nerón,no ano 40, en forma localizada, e xeneralizanse no 250 con Docio.
-Cristianismo tolerado:desde o edicto de Milan (313) con cristianismo.
-Cristianismo imposto:desde o 382 cerrqanse os templos pagans, disolvense os colexios dos sacerdoes retiranse as estactuas dos deuses e prohibese o seu culto. O cristianismo convertese na relixion oficial do imperio romano.Desde enton e a través dos seculos a igrexa vai calando a sua organización sobre a división política do imperio : dioceses con bispos presididos polo bispo de Roma.

DIEGO FILGUEIRA
Comentarios (0) - Categoría: 4º 2010-2011 - Publicado o 16-06-2011 00:44
# Ligazón permanente a este artigo
OS LUDI ROMANI: Símbolo do Imperio de Roma

PANEM ET CIRCENSES
A paixón dos romanos polos xogos ( LUDI) era moi alta e adquiriu o seu apoxeo no imperio . Os emperadores animaban esta paixón con espectáculos ; o pobo non se preocupaba da política , senón que só ansiaba dúas cousas : pan e espectáculos(PANEM ET CIRCENSES) , iso dixo o poeta Juvenal .
Os xogos públicos tamén chamados ludis estaban organizados polos ediles , que normalmente o facían para gañar votos para facerse mais grandes .
Os lugares de representación eran :

- O circo ou ludi circenses :
Os xogos de circo comezaban cun desfile chamado “pompa” que recorría a cidade e era dirixido polo maxistrado que ofrecía os xogos . No circo realizábanse : o ludis troianus ( batalla entre xovenes aristocraticos) ; exhibicións secuestres ( acrobacias a cabalo );carreiras pedestres e , a mais importante de elas e polo tanto a mais vista , as carreiras de carros (Durante o imperio , dividíanse en fractiones de diferentes cores : branco , azul... e os aurigas que eran os conductores dos carros convertíanse en estrelas canto mais gañasen . )
O circo máis grande e antigo é o circus Maximus.

- O teatro ou ludi scaenci :
Este foi o menos representativo en Roma . As traxedias e comedias eran apreciadas nas clases cultas pero non nas demais . O teatro ten a súa orixe nos diálogos improvisados dos campesinos que pouco a pouco engadíuselle música e danza . As únicas traxedias que se conservan son as de Séneca e tamén da fábula togata , do que pertencen as obras de Terencio e Plauto .Plauto triunfou como actor de comedias e a intención das suas obras é rir , mentres que a intención das obras de Terencio era moralizante. Unha obra de Plauto é “ A cestita” ( obra lida na clase)
A organización no teatro : Os actores agrupabanse en compañias dirixida polo dominus gregis que interpretaba os primeiros papeis . Nos festivais representabase cada día unha comedia e unha traxedia .
Os actores eran todos homes que se colocaban máscaras . No teatro había di´ñalogo , música e danza . os teatros eran semicirculares con gradas ea escea cun muro decotrado con relieves , ...

- Xogos de anfiteatro
O anfiteatro máis emblemático era o Coliseo romano.
Todo anfiteatro conta con : subterráneo( alerías onde esperaban os gladiadores ) , arena ( parte central onde se realizan os espectáculos) ; e cávea ( graderío dividido en tres )
No anfiteatro realizábanse tres espectáculos :
Os combates de gladiadores( combate preferido dos romanos . Os gladiadores convertíanse en tales se eran condenados a morte , a traballos forzosos , ser escravo ou por renunciar aos dereitos como cidadán .Entrenábanse en escolas onde eran alquilados ou vendidos aos organizadores dos xogos .



Antes de loitar , desfilaban ante o emperador co saúdo de : ave caeser morituri te saluta . O ferido da pelexa morría ou non según o que dixera o emperador movendo o pulgar para arriba ou para abaixo . Os vencedores tiñan como premio simbólico unha palma e cantas máis tiveses recoñeceriante como estrela.
- Espectáculos de animais salvaxes ( loitas entre fieras e entre homes e bestas . Os animais eran enviados polos gobernadores das provincias ata Roma . A maior masacre de animais foi nos xogos de tito coa morte de 5000 bestas e moitos gladiadores.
- Naumaquias( simulacros con navíos reais dentro do anfiteatro , o que se enchía de auga para estes xogos . Os combatentes eran gladiadores e criminais . Eran espectáculos caros polo que se deixaron de celebrar.)


ALBA GARCÍA Ríos
Comentarios (0) - Categoría: 4º 2010-2011 - Publicado o 16-06-2011 00:35
# Ligazón permanente a este artigo
Os escravos (servi)
A EscravitudeOs habitantes da Roma antiga forman dous grupos básicos: libres e escravos.

1. Orixes dos escravosPodian chegar a ser escravos de moitas formas:
a) Escravo por nacemento tamén chamado Verna; cando son fillos de escravos
b) • Os presos de guerra, o neno abandoado polo pai, venda do fillo polo pai ou de persoas raptadas ou compradas, incluso venda voluntaria.

2. HistoriaNos primeiros tempos os escravos son Famulus,pouco numerosos e están intengrados na familia, case todos traballan no campo e a súa vida e moi semellante a dos seus amos.
Dende o século III a.C, coas conquistas e o enriquecemento dos cidadáns, chegaron a Roma grandes cantidades de escravos presos de guerra, que se vendian nos mercados como calquera outra cousa.
Por exemplo durante a guerra de Macedonia o territorio foi dividido en 3 repúblicas independentes, o Epiro foi destruido e 150.000 epiros foron vendidos como escravos.


Os escravos dividense en dous grupos:
Esclavos públicos: eran os que pertencian o Estado, adicados a construir e a manter servicios colectivos ou a atender comercios ou insustrias en beneficio dunha colectividade.

Esclavos privados: Os que traballaban na cidade adicábanse ó servivio doméstico, algúns Instruidos levan a contabilidade, a biblioteca, a educacion dos nenos... eran persoas de confianza imprescindibles para os seus amos, o seu nivel de vida dentro do que cabe é bo, algúns deles incluso chegan a ter unha mellor vida que persoas libres. Outros adicanse o comercio,e as insustrias do seus amos.
Os que traballan no campo son os que viven en peor condicións, ainda que alguns propietarios intentan facer que teñan unha mellor vida para que poidan conseguir máis rendemento dos “aprechos” que pagara. Tamén tiñan castigos, un deles era trasladalos da cidade o campo senón traballaban ben, e outo era o castigo das minas e as canteiras que era o traballo maís duro que había , os que estaban alí eran normalmente culpables dalgún tipo de crime.
Hai un descontento polos malos tratos que se producen é que dan lugar a fugas e sublevacións como a encabezada no ano 73 a.C polo gladiador Esparto, a última rebelión e máis significativa dos oprimidos comezou na Sicilia, pero acabou fóra da illa. Espartaco foi un gladiador dos 200 mozos que estaban na escola de gladiadores, na cidade de Capua. Era o escravo máis famoso que comandou a maior revelion dos escravos contra a republica de roma.

Na época imperial considérase deshonroso que unha familia non tivese escravos.

Séneca é un defensor da dignidade humana do escravo grazas a él a sociedade vai mellorando por influencia do estoicismo e do cristianismo, ainda que a causa fundamental é que o sistema económico vaise modificando e a escravitude é inadecuada e innecesaria para o novo sistema de producción.


3. O dereito
En principio os escravos non teñen ningún dereito considéranse unha cousa e podese facer con eles o que se queira. A súa realación nunaca ten catgoría de matrimonio e non pode ter ningunha propiedade.
•Mancipium era a forma de venta romana, tivo por sustento a organización pleveia da familia romana dentro da cal, como xa manifestaron, o pater era o dono absoluto de todos os bens e de todas as persoas que dependian del, as cales podia dar en venta real ou finxida.

• Contubernium: e o que lle chaman o matrimonio entre escravos, ainda que os fillos que teñan vans ser propiedade dos amos.

• Peculium: Chamabanlle asi os aforros que se lles permitia xuntar, a base de propinas e outras ganancias para compraren a sua vez outro escravo que o axude, o sustituia ou incluso para comprar a liberdade.

• Manusissio: Liveracion que fai con frecuencia un amo dun escravo. Isto ten varios procedementos:
 manumissio per vindictam: consiste en tocar o escravo cunha variña chamada vindicta en presencia de maxistrados e testigos
 manumissio censu: o amo inscribe o escravo no censo como cidadan
 manumissio testamento: o amo dálle a liberdade no testamento
 manumissio per epistulam, per mensam inter amicos, ou sexa por medio dunha carta ou convidandoo á sua mesa ou anunciandollelo os amigos, anque estes procedementos non teñen valor legal senón só de feito.
 Rescate cos seus propios aforros.


Os escravos que son liberados chamnse Libertus, adoptan o praenomen e o nomen do amon que ven sendo o seu nome de pila e conserva como cognomen que é o segundo apelido, o nome que xa tiña, queda vinculado a familia do amo coas obrigas propias da clientela e como home de confianza, de tanta confianza as veces que algun libertos imperiais chegaron a ministros e a abusar do seu poder.
Ainda que estan libres non teñen todos os dereitos, so os de:
 adicarse os negocios
 o dereito a votar nas asambleas
 o dereito de casar legalmente


4. REVOLTAS : 1 de cada tres persoas era “servi”
EUNO: (m. 132 aC) era un escravo de Apamea en Siria. ,dirixiu a revolta de escravos en Sicilia durante a guerra servil. Eunus alcanzou o liderado da revolta pola súa reputación como un mago e profeta. Ademais destas habilidades, Eunus foi capaz de engulir lume e expulsalo a través da boca e dixo que recibiu visións da deus Derceto, unha gran deusa da súa terra natal, que é identificada coa deusa Deméter Latina. Segun euno , unha das revelacións de Derceto foi que a revolta de escravos tendría exito na captura da cidade de Enna.

ESPARTACO: era o cabecilla da famosa revelion de escravos que comezou en Capua, cando un reducido grupo de gladiadores 74 según Livio foran reunidos alí para ofrecer un espectáculo, pero sublebaronse e deron a morte os seus gardas é buscaron refuxio nas ladeiras do Versubio.


Para contrastar información ben neste sitio ou aquí

Sara Lòpez Pazos
Comentarios (0) - Categoría: 4º 2010-2011 - Publicado o 13-06-2011 20:21
# Ligazón permanente a este artigo
1 [2]
© by Abertal