VERBA VOLANT



O meu perfil
 CATEGORÍAS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

PELEO E TETIS
Peleo e o centauro Quiron.
Peleo , fillo de Eaco, atopábase lonxe de Exina, a súa cidade natal. Incribles aventuras conducirano primeiro a Pitia, onde o rei Euritión lle dera a súa filla Antígona en matrimonio. Por desgraza, matou accidentalmente ao seu sogro no curso dunha cacería en Calidón e tivo que exiliarse de novo.
Atopara refuxio na corte de Acaste, que lle purificou daquela morte. Por que razón non recobrou inmediatamente a súa esposa, que permanecera en Pitia, a historia non o precisa. Este retraso estivo a piques de provocar a súa perdición.
Era Peleo un bo mozo e Astidamía, muller de Acaste experimentou por el un violento amor. Naturalmente Peleo non quería traizoar nin a Antígona, á que amaba tenramente, nin ao seu hóspede que o recibira con tanta xenerosidade. Foi entón cando el lle dixo á raíña:
- Debemos pensar nos nosos compromisos. Maldigamos a nosa sorte por non termos coñecido antes, pero, por favor, tratemos de cambiar este amor imposible en amizade.
Astidamia finxiu aceptar a prudente solución. Pero desexou vingarse pois o seu amor frustrado transformarase en ira. Comezou por enviar secretamente un mensaxeiro a Pitia. Antígona estaba sen novas do seu home dende facía moito tempo. E o seu corazón deu un chimpo de alegría, pero ao ler a carta que dicía que Peleo mantiña amores coa esposa do rei Acaste palideceu ao instante e decidiu, levada da desesperación, aforcarse na intimidade da súa habitación.
Axiña foi Astidamía na procura do seu esposo para acusar a Peleo da falta da que ela mesma era culpable. O rei gardou un silencio sombrío e estivo varios días sen falar para, por fin anunciar que á mañá seguinte partiría de cacería.
- Serás dos nosos? – preguntoulle a Peleo.
E Peleo aceptou non sen temer algunha trampela, pois o silencio dos últimos días non lle parecía un bo presaxio. Mais Acaste non decidira aínda a forma de tomar vinganza. Non lle permitían as leis da hospitalidade cometer homicidio e pensou que unha cacería aumentaría as ocasións de accidente.
A cacería foi moi animada, ninguén dos participantes sospeitaba nada. A caza era abondosa e facíanse apostas sobre quen conseguiría maior número de pezas. Como o día estivera xa moi avanzado preguntaron a Peleo cantos animais abatera. Amosando o seu saco descubriu quince presas e todos os cazadores recoñecérono coma o mellor da xornada. Moitos despois de festexalo deitáronse no chan e botaron unha soneca. Peleo foi un deles. O rei pensou que chegara o momento, e tras comprobar que Peleo durmía, achegouse sen ser visto e quitoulle a espada agochándolla non moi lonxe de alí. Despois liscou xuntou aos cazadores esperando que durante a noite as feras da montaña caeran sobre o heroe desarmado.
Cando Peleo espertou viuse rodeado de bestas monstruosas, e chegou a crer nun principio que aquilo era unha broma dos compañeiros de caza, porque estes monstros levaban unha cabeza de home e de tal tiñan o peito, pero o resto dos seus corpos parecían os dun cabalo. Eran os centauros e axiña caeu na conta do perigo no que estaba porque estes animais de dobre natureza se alimentan de carne crúa. Cando foi buscar a espada, non a atopou, e sen apenas moverse estaba pensando en que sería mellor, loitar ou facerse o morto. De súpeto un dos centauros achegóuselle cunha espada na man.
- Cóllea- díxolle- foi a que che quitou o rei Acaste, Quirón devólvecha para que poidas escapar da furia dos seus semellantes.
Así soubo Peleo que o centauro Quirón non era como os outros. O seu nacemento fora máis nobre. Namentres os outros descendían do rei de Tesalia Ixión. El debíalle a vida a unha filla de Océano, Filira e do deus Cronos. Ademais era un bo amigo dos homes non era nómada vivía nunha cova ao pé do monte Pelión, pois os demais centauros non tiñan domicilio fixo. Quirón practicaba a mediciña que lle ensinara Apolo. Quirón tamén ensinaba, era mestre de moitos heroes gregos. Estaba dotado do don da adiviñación e coñecía a historia de Peleo, mesmo a morte da súa muller Antígona que el ignoraba aínda. Foi Quirón quen lla narrou co maior dos coidados e ofreceuse a axudarlle sempre que o necesitase. Tamén foi Quirón quen lle animou a coñecer a Tetis, cando xa pasara algo máis dun ano desde que se coñeceran.

Tetis e Peleo
- Coñeces á deusa do mar Tetis?
- Oín falar que Zeus e Poseidón son os seus pretendentes, pero porque me fas esa pregunta, Quirón?
- A deusa Tetis non se casará con ningún destes pretendentes. Prometeo, encadeado no Caúcaso por orde de Zeus, revelou que o Destino faría nacer dela un fillo superior ao seu pai. De inmediato, os deuses retiraron as súas intencións e constituíronse en consello para debater que mortal será a que a despose.
- Non sei en que me interesará a min esta historia?
- Reflexiona, ti es novo e non vas seguir viúvo para o resto dos teus días… xa sabes que coñézo o porvir. Pois ben sei que este matrimonio está reservado para ti polo Destino.
Peleo sorprendido non manifestou entusiasmo, pero, que podía facer contra os mandatos do Destino?
Os deuses no Olimpo amosaron a súa satisfación, non podían correr o risco de que casara con outro deus, mais Tetis rexeitou a proposición. Zeus foi tallante e deulle ordes de que aceptase a man de Peleo. Pero a deusa cada vez que este se achegaba transformábase en lume ou en auga, en vento , en paxaro e logo fuxía axiña. Aquilo estimulou o amor propio do heroe conquistado ademais pola beleza da filla de Nereo.
Foi Quirón o seu amigo o centauro quen lle dará as claves par impedir que escapase nun próximo encontro, debería suxeitala e soportar pacientemente unha multitude de transformacións ata que a deusa cansase e volvese a súa forma orixinaria.
Así foi e finalmente a voda realizouse no monte Pelión e a ela asistiron os deuses e as musas. O centauro Quirón regaloulle unha lanza de freixo que tiña o don de sandar as feridas que fixera. Todo parecía ir ben, pero aquela voda estaría marcada pola Discordia. Eris que non fora invitada arroxou unha mazá dourada coa lenda “para a máis fermosa” para provocar as disensións entre as deusas e aquel matrimonio, a pesar de que Peleo colmaba de atencións á deusa, non sería feliz.
Tetis tivo un primeiro fillo e a deusa pensou no medio de eliminar do seu ser todos os elementos que o facían mortal. Axudándose do lume e na ausencia de Peleo botouno no medio das lapas e aquel neno morreu. Pasou o mesmo co segundo, o terceiro e así ata o sexto. Peleo estaba desesperado pois a primeira vez convencérao de que fora un accidente, pero xa no terceiro a deusa acosada por polas preguntas do noso heroe confesou a verdade.
-Só pretendo quitarlles a súa humanidade e aínda que o fago mal prefiro velos morrer así a que leven unha vida indigna da súa nai.
Pero Tetis seguira burlando a súa vixilancia. Cando o nacemento do sétimo se chegaba Peleo lembrouse do seu amigo o centauro, Quirón seguro que lle podería axudar. Como non se daría antes conta de pedirlle consello? Tería salvado esas vidas inocentes.
-Estaba esperándote. Sei a que vés. O teu sétimo fillo non perecerá entre as lapas. Converterase en alguén máis grande ca ti. Mais deberás estar moi vixilante en canto naza.
O neno naceu e déronlle o nome de Aquiles. Era un bebé fermoso e forte cos beizos curvados nunha especie de sorriso. Peleo sentía a Tetis nerviosa, irritable a medida que os días pasaban, pero el non baixaba a garda.
Un día a deusa ausentouse, Peleo pensou poder abandonar a vixilancia durante uns instantes, pero non fora máis que unha das astucias de Tetis. Cando quixo volver á habitación, xa estaba botando ao lume ao neno. Peleo arrebatoulle ao recentemente nacido das mans e a deusa vencida marchouse definitivamente a residir no mar coa súas irmás, negándose a volver ao seu carón. Pero Peleo estaba agora preocupado polas queimaduras que sufrira o pequeno. Sobreviviría? Só en dous lugares aparecía tocada a criatura. Nos beizos e no talón dereito. Tomou o neno no colo tras envolvelo coidadosamente e dirixiuse ás presas cara a cova do centauro Quirón.
-Tiñas razón que o meu fillo viviría -díxolle- pero está malferido. Ti podes curalo. Non permitas que unha enfermidade o marque ata a fin dos seus días.
O centauro comprobou que o óso fora case totalmente calcinado, había que colocarlle un novo. Quirón pensou en Damisos. Un xigante particularmente rápido na carreira. Acababa de morrer. O centauro desenterrouno e sacoulle da súa perna dereita o talón do pé que lle adaptou ao do neno. Polo que Aquiles ía logo ser chamado por Homero por iso “o dos pés lixeiros”, aínda que o seu nome literalmente significa “sen beizos” porque esa marca non foi reparada por Quirón. Hai quen asegura que Tetis marchara e non volvería a ver a Aquiles na súa infancia porque conseguira bañalo sendo un bebé nas augas da Estixe, río do Inferno que facía invulnerables a todos os que nela se mergullaban, pero foi no talón precisamente por onde a deusa sostivo á criatura para podelo meter na auga que lle conferiría a Aquiles a invulnerabilidade case que total, a non ser por aquel lugar polo que a deusa o agarrara.
Peleo vendo que Tetis non volvía e comprobando o cariño con que trataba o centauro ao seu fillo, pediulle ao seu amigo que aceptara facerse cargo da súa educación. Naturalmente o centauro aceptou, alimentado pola súa esposa a ninfa Cariclo nos primeiros anos para logo ensinarlle a cazar a domar cabalos e tamén algo de medicina. Qurón daríalle tamén carne de león e xabarín para que lle comunicaran poder e tamén de mel para que fose doce. Soubo por el que era a música e o canto o desprezo dos bens materiais e medrou axiña un heroe sabio e forte digno dos cantos que Homero inmortalizou na Ilíada.
Na máis recente versión cinematográfica da guerra de Troia, a única ocasión na que aparece unha deusa en escena é aquela na que Aquiles vai ser visitado de novo pola súa nai Tetis para advertirlle das dúas posibilidades que ten ante a guerra con Troia que Agamenón prepara. Opta por unha vida curta e gloriosa indo embarcándose na expedición dos gregos ou ben vivir moitos anos, pero sen gloria. Aquiles aceptará a primeira segundo Homero, aínda hai autores posteriores que defenden que Tetis foi quen de ocultalo na corte do rei Esciro.

CUESTIÓN: Investiga sobre esta versión. Quen e como consigue que Aquiles finalmente vaia á guerra contra Troia.
Categoría: 4º eso 09/10 - Publicado o 25-11-2009 06:21
# Ligazón permanente a este artigo
Listaxe de traballos interdisciplinares.
A continuación colocamos a listaxe de traballos para realizar complementando os coñecementos teóricos e prácticos das materias de Cultura Clásica , Plástica e Visual e Informática. Trátase de integrar o aprendido nuha montaxe en Powerpoint (imaxes, textos e sons)nun traballo de equipo:
1- O espírito olímpico e a arte(Irene e Dani.
2- O espido en Grecia (Jéssica e Sabrina).
3-Do Caos ao Cosmos(Manuel).
4-De Xea a Afrodita, evolución da deusa da prehistoria á da historia (Luis Andrés e Borja)
5-As Venus neolíticas (José M. e Hageo).
6-Creta e a deusa( Sara e Andrea).
7-As Afroditas gregas das épocas arcaica,clásica, helenística e grecoromana (Noelia e Tamara).
8-Da Afrodita clásica ás modernas creacións de Venus(Jaime e Sara S.)
9-Deusa da fecundidade ou deusa da beleza? (Dante e Jesús).
10- Creta, visita a súa civilización (Ricardo e Cristian).
11-O Minotauro, o mito (Marcos e Rodrigo).
12- O Minotauro na arte e na literatura (María e Aarón).

CONTIDOS DOS TRABALLOS INTERDISCIPLINARES para 4º ESO HUMANIDADES

1º trimestre:
EN CULTURA ClÁSICA
-Tras traballar o Espírito das Olimpíadas, o espido dende a arte grega e as Venus.
-Tras traballar a Cosmogonía de Hesíodo.
-Tras traballar as primeiras etapas da Grecia Antiga. Especialmente Creta ou a civilización minoica e o famoso mito do Minotauro.
EN PLÁSTICA VISUAL
-A introducción á linguaxe artística e cinematográfica.
-A forma humana na escultura grega.
-O minotauro de Picasso.
-As venus na arte.

Traballar por grupos (de dúas persoas) os seguintes traballos creados en PowerPoint, seguindo as pautas de traballo aprendidas EN INFORMÁTICA:

1-O espírito olímpico e a arte / escultura grega arcaica e clásica (Mirón, Fidias e Polícleto).
2-O espido en Grecia / Praxíteles e Lisipo.
3-Do CAOS ao Cosmos de ZEUS/ e as súas representacións artísticas.
4-De Xea a Afrodita, evolución da deusa da prehistoria á historia / da V.de Willendorf á de Samotracia.
5-As Venus neolíticas / Willendorf e Lespugne.
6-As deusas brancas das civilizacións mediterráneas / A muller mediterránea.
7-Creta e a deusa / o poder da venus e da feminidade.
8-As Afroditas gregas ( época arcaica, clásica e helenística/ grecoromana) /características e significado.
9-Da Venus clásica ás modernas creacións / a evolución das venus na pintura.
10-Deusa da fecundidade ou Deusa da beleza / terra fértil: prosperidade e maternidade, amor carnal: sensualidade e erotismo.
11-Creta visita a súa civilización / arte cretense.
12-O Minotauro, o mito / os labirintos e o seu significado.
13 -O Minotauro na arte e na literatura (Borges) / distintas representacións do Minotauro nas artes plásticas.

Presta especial atención a:
• Rigurosidade nos datos (nomes, lugares, datas...)
• Simboloxía da cor, da tipografía, das formas...
• Claridade nas ideas e ben estruturadas.
• Audio.

Categoría: 4º eso 09/10 - Publicado o 21-11-2009 08:07
# Ligazón permanente a este artigo
PROMETEO E PANDORA ( e III)
Aparecerá agora Pandora,que din que foi a primeira muller mortal. Lembra a súa creación deseñada como un castigo para os mortais. Ineludiblemente debes reflexionar sobre o contido deste mito despois de encher os textos que faltan nas viñetas. Pero non deixes de facerche estas preguntas:
1-Que significa o nome de Pandora? que ten que ver isto coa súa creación e nacemento?
Como se chamaba o irmán de Prometeo que casará con Pandora? porque sabes que era un pouco "curto" de mente?
2-Este mito é un mito Mediterráneo, noutras narracións tamén se percibe un espírito claramente machista ao facer aparecer a muller como un castigo. Lembras algún outro relato semellante?
3- Debes realizar ti os debuxos e os textos da IV e derradeira folla deste cómic.
Categoría: 4º eso 09/10 - Publicado o 21-11-2009 07:46
# Ligazón permanente a este artigo
PROMETEO (II)
Os deuses debían recibir sacrificios dos mortais, ese parece ser un dos motivos polos que foron creados os homes que a cambio recibían, grazas aos olímpicos produtos para alimentarse e non morrer de fame, mesmo coa axuda dos deuses foron quen de "inventar" e usar o lume. Este mito conten tamén unha reflexión acerca deste grande adianto para o progreso do ser humano. Prometeo vai neste sentido un símbolo da liberdade e do progreso para o home, pois é o seu liberador como reflicten estas viñetas. segue relatando esta historia.
Categoría: 4º eso 09/10 - Publicado o 21-11-2009 07:35
# Ligazón permanente a este artigo
PROMETEO en Cómic (I)
Debes saber facer túa a historia de Prometeo a partir da creación dos primeiros mortais. Vai colocando o texto en cada viñeta. Fíxate que nunha das primeiras viñetas hai varios deuses, pero unha delas cun escudo é importante que a relaciones coa mesma creación dos mortais.Lembra o narrado na clase e responde:

1-Como se chama esa deusa en grego e en latín?
2-De quen vén sendo filla esa deusa, é dicir, o seu pai e a súa nai quen eran?
3-Din que Prometeu interveu no seu nacemento, como naceu?
4-Terá que ver esta deusa en algo coa creación dos mortais e que lles ensine Prometeo o alfabeto, como podes ver noutra das viñetas do cómic? Razóa a resposta.

Categoría: 4º eso 09/10 - Publicado o 21-11-2009 07:10
# Ligazón permanente a este artigo
Prometeo
Das Idades do Home ao mito de Prometeo vai ben pouco, estamos dándolle voltas á aparición dos mortais na superficie da Terra. Aquí tedes un texto de Hesíodo sobre Prometeo na súa obra " Os traballos e os días". Pero esperamos que sexades capaces de crear o voso propio texto a partir dun cómic.

Sobre a nosa condición de mortais Sófocles, un autor grego, na súa maxistral obra Antígona deixou dito: "Non hai nada máis misterioso que o home... tan só á morte non lle atopou solución". Por outra banda, Ovidio, o latino, narraba así o acontecemento:

Sanctius his animal mentisque capacius altae
deerat adhuc et quod dominari in cetera posit:
Natus homo est.
OVIDIO Metamorphoses, I 76-78

Un ser/animal máis nobre e dotado de mente sublime,
aínda faltaba, e que puidese ser dono dos restantes:
naceu o home.


Quam satus Iapeto, mixtam pluvialibus undis,
Finxit in effigiem moderantum cuncta deorum,
Pronaque cum spectent animalia cetera terram,
Os homini sublime dedit caelumque videre
Iussit et erectos ad sidera tollere vultus…
Tellus induit ignotas hominum conversa figuras.
OVIDIO Metamorphoses, I 82-88

Coa terra amasada en auga de chuvia o fillo de Xápeto
crea figuras co molde dos deuses que todo o controlan.
Se ben os demais animais ollan á terra inclinados,
fíxolle ao home un rostro altivo e dispuxo que ao ceo altivo mirase
e cara ás estrelas alzase ergueita a cabeza…
Así a Terra remodelada vestiuse de imaxes estrañas de homes.


Pero a relación de Prometeo cos mortais non remata aquí, imos ver porque lle chaman o amigo dos homes.
Categoría: 4º eso 09/10 - Publicado o 17-11-2009 21:58
# Ligazón permanente a este artigo
Ata cando ti queiras, salutem plurimam!
Categoría: 4º eso 09/10 - Publicado o 15-11-2009 08:07
# Ligazón permanente a este artigo
algunha foto máis
Categoría: 4º eso 09/10 - Publicado o 15-11-2009 07:46
# Ligazón permanente a este artigo
Outras fotos
Categoría: 4º eso 09/10 - Publicado o 15-11-2009 07:41
# Ligazón permanente a este artigo
DESPEDIMOS A UNHA AMIGA

Marchou para Namibia a terra que a viu nacer e foise con pena de que a meirande parte dos seus compañeir@s non a chegaran a coñecer tal e como era de verdade. Vainos botar de menos tanto como nós a botaremos a ela. Ata pronto, Nicole.
Categoría: 4º eso 09/10 - Publicado o 15-11-2009 07:32
# Ligazón permanente a este artigo
1 [2]
© by Abertal