VERBA VOLANT



O meu perfil
 CATEGORÍAS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

IMOS AGORA CON EURÍPIDES NAS TROIANAS
1. Importancia dos prólogos, os monólogos e o “deux ex machina” en Eurípides

Como escritor, Eurípides non é innovador; si o é, en cambio, como dramaturgo: o tratamento dos coros, as escenas de anagnorises ou recoñecemento, a importancia dos prólogos e as monodias, e, moi especialmente, as escenas de deus ex machina teñen en Eurípides un grao de perfección poucas veces alcanzado.
Entre as súas innovacións ao teatro están: reduce aínda máis a importancia do coro e utiliza, en case todas as súas obras ou dramas, un prólogo, para que un personaxe expoña ao público en prosa narrativa os antecedentes do mesmo e canto ao autor parécelle ben.

*Nas súas traxedias é moi frecuente o prólogo no que se narran acontecementos anteriores.
Prólogo: segundo Aristóteles é o que antecede á entrada do coro. As características xerais son: dáse a localización temporaria e únese o pasado do heroe co presente poden participar ata tres actores pero só falan dous e o outro está mudo ou pode ser un monólogo. Infórmaselle ao espectador o porque do castigo que vai recibir o heroe e nesta parte non intervén o coro.

*Son frecuentes as loitas dialécticas que comezan cunha resis (monólogo) de cada un dos protagonistas, para acabar en esticomitías. Os relatos de mensaxeiro son moi artificiosos con abundantes arcaísmos.

*En varias obras o final resólveo un Deus ex machina, :Deus ex machina, quere dicir «Divos a través da máquina». Refírese a un mecanismo de poleas que nos teatros gregos permitía que un personaxe aparecese no escenario coma se descendese desde as alturas. ?Cando o desenlace dunha obra non resultaba fácil e a situación estaba moi envurullada, utilizábase a máquina para facer descender a Zeus, quen era capaz de arranxalo todo nun momento.Grazas á intervención do pai dos deuses o mundo volvía nun instante a estar ordenado, o que era un alivio para o autor da obra, que, deste xeito, saía facilmente de calquera ruela sen saída narrativa?.

AROA POUSA ENTENZA
Categoría: 4º B 07/08 - Publicado o 15-04-2008 00:15
# Ligazón permanente a este artigo
AS NUBES, DESPOIS DA REPRESENTACIÓN
André Rigo

1- Cal á a finalidade do monólogo inicial da obra?
R: De introducir o texto e dar énfase neste personagem que vai ser o principal personagem do texto.

2- Cal é o problema que ten o ancián co seu fillo e a súa muller ?
R: O ancián está canso de facer cousas para o seu fillo. Todo son gastos, compras de cabalos e as débedas. El ten problemas coa súa muller porque ela o deixou xa que estaba cheo de débedas.

3- Recoñeces no nome de Fidípides algún elemento que faga alusión a súa afección favorita?
R: Si , fid = fiel Ipides = Hípica, no proprio nome pon que el é fiel aos caballos e a hípica.

3- Que salvación espera encontrar Estrepsíades no Pensadeiro ?
R: Quere aprender dar discursos para librarse dos acredores .

4- Porque se nega o seu fillo a entrar alí ?
R: Porque di que nese lugar son todos uns charlatáns e o que din non serve para nada.



Grisel Santiago

O coro representa un grupo de nubes que baixan a terra. Que crees que simbolizan?
Grandes divinidades, deusas que nos proporcionan o pensamento, os debates, a intelixencia, etc....

Cal che parece que e o seu papel ao longo da obra?
O seu papel é obedecer as ordes de Sócrates, só as de el.


Chema Santiago

Que poderías dicir acerca da actitude relixiosa de Sócrates e Estrepsíades? Cres que o Sócrates auténtico se recoñecería nesas crenzas? Averigua en qué consiste a parábase dunha comedia e por qué nela o Coro entoa unha oración aos deuses: "A Zeus, que reina nas alturas..."
-Podería dicir que Sócrates ten unha actitude relixiosa distinta a dos demais porque está metido no Pensadeiro que era un lugar onde meditaban. E acerca da de Estrepsíades penso que é relixioso como todo o mundo, aínda que despois se meterá no mundo dos labregos da Atenas de Sócrates.
-Quizás non.
-A parábase dunha comedia consiste en tres cancións alternando con tres discursos. O primeiro discurso moitas veces termina cunha pasaxe que debe ser pronunciada moi rápidamente.
-O coro entoa a oración de: “A Zeus, que reina nas alturas...” porque non poden reprimir o seu poder.


LIDIA SOTO

Que opinas sobre as ensinanzas que Sócrates trata de transmirtir ao seu alumno sobre os xéneros gramaticais?

Sócrates aparece tan estúpido como o campesiño que ten como alumno porque todo o que ensina está mal,rifa ao seu alumno polo que segundo el está mal dito e ensínalle erroneamente a pronunciar como para Sócrates está ben dito.

Por que é tan importante o control da linguaxe para os Pensadores do Pensadeiro?

Porque eles pensan que co simple feito de falar de forma correcta e poder expresar o que queiras podes manipular ás persoas e facelas cambiar de opinión,mesmo se ese cambio de opinión e de razoar pode acabar de mala forma como se ve na obra que ao final as ensinanzas pódense volver contra un mesmo.

NOEMI VEGAS

Cando Estrepsíades consegue que o seu fillo entre no Pensadeiro, prodúcese unha loita entre o discurso decente e o discurso indecente. Cal é o obxectivo da pelexa?
O obxectivo da pelexa é por quen dos dous lle vai a ensinar a Fidipedes e por cal deles ten a razón.

Cales son os principios básicos educativos que defenden cada un dos discursos?
O discurso decente: Defende a educación antiga, a xustiza e a sensatez, é dicir, a sentarse ben, a comportarse nas horas de comida, etc...

O discurso indecente: Defende todo o contrario facer todo o que che pete, ser maleducado, faltar o respecto, etc...

Cales serían ao teu parecer as consecuencias dun mundo rexido polo discurso indecente?
Pois habería inxustizas, guerras non habería ningún respecto entre os humanos, non habería educación, sería un mundo incontrolado.



Daniel Ceneviva

1- Cales son as razones que Fidípides esgrime para xustificar a violencia cara seu pai?
2- Con que outro tipo de sociedade compara á humana para explicar o seu comportamento?

Respostas :
1- Que do mismo modo que o pai pega o fillo , o fillo tamén pode pegar o pai .
2- O outro tipo de sociedade que compara é a dos paxaros.

IRIA PUMAR
Localiza na Apoloxía de Platón o fragmento no que Sócrates se refire a Aristófanes e aos presupostos en que se basa a acusación do tribunal, e coméntao.
Texto:
"O máis desconcertante é que nin sequera deron a cara, polo que é imposible coñecer tódolos seus nomes, a excepción de certo autor de comedias. Isos, pois, movidos por envexas e xogando sucio, trataron de convenceros para, que unha vez convencidos, fórades persuadindo a outros. Son, indiscutiblemente, difíciles de desenmascarar, pois nin sequera é posible facerlles subir a este estrado para que dean a cara e poidan ser interrogados, polo que me vexo obrigado, como vulgarmente se di, a baterme contra as sombras e a refutar os seus argumentos sen que ninguén me replique."


Neste fragmento Sócrates refírese a Aristófanes, quen o ridiculizou en varias das súas obras.



ANDREA RODRÍGUEZ
Lee no Fedón de Platón o fragmento no que se relata a morte de Sócrates.cComenta a imaxe que transmite Platón do seu mestre e compáraa coa que nos transmite Aristófanes nas Nubes.


En “As nubes” amósase, ao principio, un Sócrates coma un gran pensador que todo o sabe, pero a medida que remata a peza móstrase como unha persoa atea,farsante e charlatana(ou iso pensa un dos protagonistas, Estrepsíades).

No Fedón atópase un grande Sócrates, que incluso lle ensina cousas aos seus discípulos e é un relato sobre unha conversa entre Fedón de Elis e Equécrates onde este primeiro lle relata a Equécrates as conversas, vivencias e morte moi detallada de Sócrates.


Categoría: 4º B 07/08 - Publicado o 14-04-2008 23:35
# Ligazón permanente a este artigo
SOBRE AS NUBES DE ARISTÓFANES
Cal é a finalidade do monólogo inicial da obra?
Coñecer a Estrepsíades e ver o desgraciado que é.
Cal é o problema que ten o ancián co seu fillo e coa súa muller?
A súa muller é unha muller rica de cidade e o seu fillo gástase todo en carreiras de cabalos deixando ao seu pai endebedado.
Recoñeces o nome de Fidípides nalgún elemento que faga alusión a sua afición favorita?
Fides Hipides (amigo dos cabalos).
Que salvación espera encontrar Estrepsíades no Pensadeiro?
Quere que o seu fillo aprenda o discurso indecente para non ter que pagar as súas débedas.
Por que se nega seu fillo a entrar nel?
Porque di que son uns sinvergonzas e miserables.

Respostas de CARLA DOPAZO


Cales son as razóns que Fidípides esgrime para xustificar a violencia cara seu pai?
Con que outro tipo de sociedade compara á humana para explicar o seu comportamento?

É o fillo de Estrepsiades. Encántanlle os cabalos e ese é o motivo principal da desdicha e das débedas do pai. Ao principio do libro parece máis ben ignorante e ao final convértese nun home audaz e ata certo punto malévolo.
Ao principio da obra aparece un Estrepsiades asustado e angustiado pola cantidade de débedas que ten. Decide enganar a todos os acredores nos xuízos pero o tiro sáelle pola culata, poderíase dicir. O seu fillo termina rebelándose contra el no canto de utilizar o aprendido contra os acredores. Ao final da obra aparece un Estrepsiades desenganado e enfurecido.
O vello Estrepsiades, angustiado polas débedas da equina afección do seu fillo, lle
pide a este, de nome Estrepsiades que vaia á escola de Sócrates para aprender un argumento mellor (un sofisma, ao fin e ao cabo), porque sostendo o padre este argumento ante o tribunal, libraríase de pagar as débedas .
O raparigo négase e é o pai, Estrepsiades o que decide ir aprender a
a rocambolesca escola socrática, na que Sócrates preséntallenos como un
sabio pouco cordo suspendido no teito grazas a unha cesta, desde a que ob-
serva os fenómenos celestes, e invoca aos únicos deuses nos que o cre :
Aire, Eter e Nubes. Ante a invocación chegan as nubes en formade coro e tras
unhas explicacións de Sócrates acerca dos fenómenos naturais, o coro de nubes fala co público de temas variados.
Logo disto , o vello, xa instruído, fai rir ao público demostrando o que
aprendeu. Ao ser expulsado do caviladeiro (É este o nome que o poeta
lle dá á escola de Sócrates) pola súa inutilidade para o estudo, Estrepsiades obri-
ga ao seu fillo Fidípides a que se instrúa nun dos dós argumentos:o xusto , ou
o inxusto. O fillo decántase polo argumento inxusto, e unha vez apreso regre-
sa a casa co seu pai, que o día do xuízo actúa de xeito insolente cos acredores, pero o seu fillo trunfa co peor dos argumentos, e é por iso que o
pai decide ofrecer un banquete ao seu fillo por salvarlle o pescozo. Con todo, en
unha discusión acerca do que se ha de facer no banquete, o fillo pega ao seu pai que se pon a gritar, pero Fidípides convence ao pai de que és lícito que un
fillo péguelle ao seu proxenitor, grazas ao argumento inxusto. O pai contrariado
cos ensinos do filósofo prende lume ao caviladeiro con Sócrates e os seus
discípulos dentro.

Carla González




-Que poderías dicir acerca da actitude relixiosa de Sócrates e Estrepsíades? Cres que o auténtico Sócrates recoñeceríase con esas crenzas? En que consiste a parábase dunha comedia e por que nela o coro entoa unha oración aos deuses: “ A Zeus, que reina nas alturas…”?
Sócrates era sofista, o seu principio filosófico básico descansaba na defensa e na existencia de valores universais. A Sócrates o que lle interesaba era fundamentalmente a formación de ben, cos que a súa actividade filosófica quedaría reducida á dun moralista práctico: o interese polas cuestións lóxicas ou metafísicas sería algo completamente alleo a Sócrates. Pouco riguroso considerabase no relato que fai Aristófanes de Sócrates na comedia “as nubes”, onde aparece como un sofista burlón e que non merece maior consolidación.
Estrepsíades era o heroe da comedia e o portavoz do rumor popular. Era o pai de Fidípides que quería acabar coas débedas que o seu fillo lle ocasionara cos cabalos. El foi á escola de Sócrates onde lle dixeron que Zeus non existía e que as nubes eran unhas deusas moi importantes.
Sócrates na súa vida real era un filósofo grego. Non tiña os mesmos pensamentos que na obra das Nubes xa que se trataba dunha persoa que se centraba na sociedade, abandonando o predominio do interese polo estudo da natureza. Probablemente Sócrates estudara os sistemas de Empédocles.
A parábase é o momento na obra no que todos os actores saen o escenario e se quedan soamente os membros do coro para dirixirse directamente ao público. Os membros do coro abandonan parcialmente o seu papel dramático para falar co público sobre un tema completamente irrelevante ao tema da obra.

José Enrique Henríquez Reynoso


Cando Estrepsíades consiegue que o seu fillo entre no Pensadeiro, prodúcese unha loita entre o discurso decente e o indecente. Cal é o obxectivo da pelexa?
Que aprenda ambos discursos ou alomenios o indecente.
Cales son os principios básicos educativos que defende cada un dos discursos?
O discurso decente defende os principios antigos:obedecer, ir a clase,etc
O discurso indecente defende os principios modernos:levarse polos demais non ir a clase,etc...

Cales serían as consecuencias nun mundo rexido polo discurso indecente?
Sería boa durante un escaso tempo pero terminaría en Caos

Fran Argibay Juncal.


Sobre a intervención de Aristófanes no Banquete de Platón:
Banquete de Platón

O cuarto en expor a súa tese sobre o amor é Aristófanes, é apropiado prevalecer que produce unha fantástica pretensión antropolóxica. Establéceo mediante un mito, a idea do amor entre dous contrarios, onde di que esta unión de corpos opostos é inferior á unión de corpos semellantes, é dicir, muller con muller e home con home. Onde está por encima este último de todos os amores que se poidan establecer, xa que é o máis nobre. Como dixen anteriormente é interesante resaltar a utilización de mitos nesta época. Onde sitúa nun mesmo nivel o amor dunha persoa afecta á súa mesmo sexo e doutra contraria ao seu sexo, o cal, desde a perspectiva de progreso moral é un descoido. e tamén resalta que para alcanzar ao amor verdadeiro hai que obrar a favor dos deuses o cal lévanos a unha escenario, para a miña reflexión plenamente arcaico, co fin de localizar o amor verdadeiro.Podemos resumir o amor nos seguintes trazos:
*É eterno; nin nace, nin morre; non aumenta nin diminúe.
* O amor é universal, e todo esta relacionado con el.
* Omnipresente, tanto no terreal como no divino.
* A beleza é unha esencia por si mesma (non hai amor belo e amor feo)

Alba Moreira






Categoría: 4º A 07/08 - Publicado o 14-04-2008 23:14
# Ligazón permanente a este artigo
Música en latín e inglés
Outra mostra de música en latín e en inglés é esta de Nirvana que utiliza versos sacados da Biblia, segundo parece un versículo do Evanxeo de San Lucas 25.21



A tradución do texto latino de Sn. Lucas 21:25 é:
Haberá sinais no sol, na lúa e nas estrelas; e na terra, angustia da xente, transtornada polo balbordo do mar (e das ondas)..

O texto do tema é:

Et erunt signa in Sole, et Luna et stellis
et presura gentium prae confusione sonitus maris.

Et erunt signa in Sole, et Luna et stellis
et presura gentium prae confusione sonitus maris.

The world was in "a palabra estaba dentro
in the beginning no principio
in the beginning with God no principio con Deus

And all the things e todas as cousas
we needed by him foron feitas por El
and without him e sen El
wasn’t anything. non eran nada.

The world was in a palabra estaba dentro
in the beginning no principio
in the beginning with Buddha no principio conBuda

And all the things e todas as cousas
we needed by him foron feitas por El
and without him e sen El
wasn’t anything. non eran nada...

The Glory, Nirvana
Eternal, Nirvana
The Glory, Nirvana
Eternal, Nirvana

Running verse:
The Glory, Nirvana
Eternal, Nirvana
The Glory, Nirvana
Eternal, Nirvana
Et erunt signa in Sole, et Luna et stellis
et presura gentium prae confusione sonitus maris.
The world was in
in the beginning
in the beginning with Alah.

And all the things
we needed by him
and without him
wasn’t anything.

The Glory, Nirvana
Eternal, Nirvana
The Glory, Nirvana
Eternal, Nirvana

Running verse:
The Glory, Nirvana
Eternal, Nirvana
The Glory, Nirvana
Eternal, Nirvana
Et erunt signa in Sole, et Luna et stellis
et presura gentium prae confusione sonitus maris.

Running verse:
The Glory, Nirvana
Eternal, Nirvana
The Glory, Nirvana
Eternal, Nirvana
Et erunt signa in Sole, et Luna et stellis
et presura gentium prae confusione sonitus maris.

Et erunt signa in Sole, et Luna et stellis
et presura gentium prae confusione sonitus maris.

Et erunt signa in Sole, et Luna et stellis
et presura gentium prae confusione sonitus maris.



LUCÍA BAEZ BUSTILLO

Categoría: MÚSICA - Publicado o 27-03-2008 23:50
# Ligazón permanente a este artigo
Que hai detrás da VENUS, VULCANO E MARTE de Velázquez
Sabemos que un dos libros de cabeceira de Velázquez era As metamorfoses de Ovidio. seguramente por versión deste compendio de mitoloxía Velázquez tomou inspiracións para os seus cadros. Imos destacar os tres seguintes:


A VENUS DO ESPELLO
Na mitoloxía romana Venus era unha importante deusa principalmente relacionada co amor, a beleza e a fertilidade. A súa equivalente aproximada na mitoloxía grega era Afrodita, aínda que a Venus romana era moito máis poderosa e reverenciada. Era esposa de Vulcano e consideraba devanceiro do pobo romano mediante o seu lendario fundador, Eneas,da que era nai, xogando un papel crucial en moitas festividades e mitos relixiosos romanos.

A pintura de Velázquez, o único espido que realiza o pintor, realízao en Italia nunha viaxe na que coñece a que vai ser a modelo deste cadro que, humanizando o mito, sitúa de costas e mesmo o seu rostro queda desfigurado no espello. Unha Venus que vai ser recoñecida especialmente polo Cupido, o caprichoso neno alado que sempre a acompaña.

A FRAGUA DE VULCANO
O cadro describe o momento en que o deus Apolo, coroado de loureiro visita o lugar onde Vulcano fabrica armas para a guerra. A coroa de loureiro sobre a cabeza permite identificar ao personaxe como Apolo. O deus Apolo asociado ao deus do Sol que todo o ve e que todo o sabe, comunica a Vulcano o adulterio da súa esposa Venus con Marte, deus da guerra, por esa razón todos os personaxes miran con cara sorprendida ao deus que acaba de presentarse no estudo, ata algún deles abre a boca e os ollos para indicar este xesto de sorpresa.
Velázquez inspirouse para realizar esta obra nun gravado de Antonio Tempesta, modificándoo amplamente e centrou a acción narrativa nos xestos e expresións, mediante un estilo clasicista barroco que non recorda nada tenebrismo. Destaca o interese polo espido, como influencia da estatuaria grecorromana e da corrente clasicista de Guido Reni. De Reni podería provir tamén a composición a modo de friso. A Guercino recorda, doutra banda, os tons claros da figura de Apolo.

MARTE
No mito cantado polo bardo no salón de Alcínoo, rei dos feacios.[19] Helios, o divos sol, espiou unha vez a Ares e Afrodita facendo o amor en segredo na casa do esposo da deusa, Hefesto ( Vulcano en versión latina) , a quen alertou presto. Hefesto enfureció e conspirou para atrapar á parella "in fraganti", para o que dispuxo sobre a cama unha sutil rede metálica invisible co poder de inmobilizar a calquera, incluíndo aos deuses. Así atrapou a Ares e Afrodita na seguinte ocasión, traendo entón aos demais deuses para que fosen testemuñas do adulterio (as deusas non foron por pudor), pensando humillalos. Algúns comentaron a beleza de Afrodita, outros que cambiarían gustosos o lugar de Ares, pero todos burláronse deles. Poseidón accedeu a devolver ao cornudo Hefesto o excrex de Afrodita. Cando a parella foi liberada, Ares fuxiu á súa terra natal, Tracia. (Nunha versión adulterada moi posterior, Ares puña a Alectrión á súa porta para que lle avisase da chegada de Helios, pero o mozo quedou durmido e Helios descubriu aos amantes. Ares, furioso, transformou a Alectrión nun galo, que nunca se esquece de anunciar a chegada do sol pola mañá.)

ROSALÍA RIAL GRAÑA

Un complemento en vídeo:


para saber máis sobre VELÁZQUEZ
para ver cadros de Marte e Fragua de Vulcano
Categoría: 4º B 07/08 - Publicado o 24-03-2008 22:49
# Ligazón permanente a este artigo
Música grega
Unha cantiga para sacarlle rendemento ao contido:


Categoría: GRECIA - Publicado o 17-03-2008 15:50
# Ligazón permanente a este artigo
A MELLOR CANCIÓN DE AMOR EN LATÍN
No San Narciso puxemos en marcha un concurso para escoller a mellor cantiga de amor nos idiomas cos que traballamo nas aulas.
En latín están seleccionadas as seguintes:



Agora podedes escoitar esta outra versión coa tradución incluída:



Tócalle a quenda a unha cantiga dos Carmina Catuli, o poema V "Vivamus, mea Lesbia, atque amemus". Atopámonos cunha versión moderna e con acento inglés, pero cantando en latín:



Outro brevísimo, pero intenso poema de amor de Catulo convertido nun tópico é o titulado: "Odi et amo". Unha curiosa versión circula pola rede adaptada a unha montaxe fotográfica, para entendela debedes usar o texto do poeta latino:



Unha última adquisición de Rodrigo Leao AVE MUNDI LUMINAR:

Categoría: ACHÉGATE CON AMOR - Publicado o 16-03-2008 09:14
# Ligazón permanente a este artigo
OS IDUS DE MARZO
O día 15 de marzo son os idus do mes, día marcado polo magnicidio de Xulio César. Sempre celebramos na aula un recordatorio deste día, esta curso serve para introducir a historia de Roma e preguntarnos: por que mataron a César?
Sen dúbida é unha resposta complexa de aí que vaiamos a percorrer a Historia de Roma para entender os conflictos que na crise da República derivan na morte de César.

Aquí está un primeiro achegamento a través da visión do momento tráxico da morte de de César aos pés da estatua de Pompeio e un anacao da película que realizou Mankievicz no ano 1953, un clásico do cine, unha versión sobre o famoso drama escrito por W. Shakespeare.



O cruel asasinato podémolo ver reproducido dun xeito moi realista e duro na serie Roma do que tamén temos aquí unha mostra (Advertimos que son imaxes desagradables):


para saber máis sobre a película, textos do fotograma,etc...
Categoría: IDUS ET KALENDAS - Publicado o 13-03-2008 06:36
# Ligazón permanente a este artigo
OS TESOUROS DOS CASTROS
Existe nos obxectos metálicos atopado nos castros unha abundancia de obxectod de bronce, com poden ser as coñecidas e numerosísimas machadas de bronce, pero é que estamos na Idade de Ferro e os obxectos deste metal parecen pasar desapercibidos ante a poderosa e atractiva cor do ouro.

A ourivería castrexa ocupa un lugar destacado e unha complexidadesorprendente para os estudosos, pero tamén para a cultura popular ue fan dos castros un lugar máxico onde se agochan tesouros e son os mouros os seus coidadores. Xentes de descomunal forza, amigas das trampas e dos tratos cos humanos, mouras fermosas encantadas que amosan os seus obxectos de ouro aos que andan alindando o gando nas proximidades dos castros. Hai de todos os xeitos unha serie de relatos na tradición oral sobre as trabes de ouro, prata ou alcatrán que sosteñen os castros que ben merecen a nosa atención.Lembra que na illa de Ons tamén hai unha lenda que fala da cova dos mouros, dos seus tesouros e da súa protección a través dun barril de pólvora, neste caso non é de alcatrán, que se te achegas ao de ouro pode estoupar. Procura un relato sobre as trabes de ouro na páxina Galicia Encantada.
para saber máis
Categoría: CULTURA CASTREXA - Publicado o 12-03-2008 07:46
# Ligazón permanente a este artigo
OS TORQUES
Son un dos obxectos metálicos máis chamativos dos nosos castros. Eran correntes noutros puntos e culturas de centro Europa, eaparecen nos nosos castros con frecuencia ata o século III a. C. logo parece decaer o seu uso.

Pero, cal era o seu uso? Quen o usaba?

Outros obxectos tamén de ouro son as arracadas, os brazaletes, os colares...estes parecen ter maior influencia mediterránea, especialmente tartésica e adoitan datarse con maior frecuencia a partir do século terceiro antes de Cristo.

Que son as arracadas? quen as utilizaba na cultura castrexa?
Podes ver a continuación un pequno video con varias das pezas que aparecen nos castros galegos:

para saber máis sobre a economía dos castros
Categoría: CULTURA CASTREXA - Publicado o 12-03-2008 07:29
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal