VERBA VOLANT



O meu perfil
 CATEGORÍAS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

O Combate singular entre Paris e Menelao
?O combate singular de Paris e Menelao?
(versión película)


- Paris loitaba polo amor de Helena, pero Menelao loita na procura da vinganza polo rapto da súa muller.
Empezan a batalla e Paris deféndese como pode e Menelao prescinde do seu escudo e ataca a Paris golpeándolle ata que lle quita o escudo ao troiano e rise del. Menelao persegue a Paris ata ferilo nunha perna. Paris cae no chan e Menelao ía matalo, mais Paris foxe a refuxiarse entre as pernas ás pernas do seu irmán Héctor. Héctor mata a Menelao ante a insistencia do rei grego por rematar co combate e con Paris. Paris logrou sobrevivir grazas ó seu irmán Héctor, e fpxe defnitivamente cara o interior das murallas mentres comeza unha batalla de Agamenón que na morte do seu irmán ten xa un pretexto para non dilatar máis o ataque contra a cidade, rica en ouro, que desexa someter.


?O combate singular de Paris e Menelao?
(Versión Ilíada)


- A Guerra comeza debido a que Menelao vén en busca de Helena. Os troianos fan un trato cos gregos. Un combate singular para evitar grandes matanzas. Un home por cada bando. O gañador lévase a Helena e conclúe aí a guerra. Xuraron e asinaron todo ante Ares, deus do Olimpo. Paris, tamén chamado Alexandre empeza lanzando a súa xabelina e non pasou nada, logo Menelao lanzou a súa e rozou a túnica de Paris. Despois foron a loitar con espadas e Paris tirado no chan non sabe que facer, entón Menelao vaino matar e nese intre a deusa Afrodita salva a Paris provocando unha densa néboa entre os dous exércitos que impide ver que sucede e permite fuxir a Paris, tamén provocará que os troianos violen as normas e dea comezo unha batalla, unha vez que Paris está seguro tras das murallas.

ENRIQUE BARROS
Categoría: ÉPICA - Publicado o 07-02-2009 09:06
# Ligazón permanente a este artigo
AQUILES E BRISEIDA OU A CÓLERA DE AQUILES
Quen eran Briseida e Criseida?

Briseida.
Seu nome verdadeiro era Hipodamía. Era filla de Brises, de quen toma o nome de Briseida. Brises era irmán de Crises, pai de Criseida, e, como éste, sacerdote (de Apolo), na cidade de Lirneso, tomada e saqueda por Aquiles durante a guerra de Troia.

Hipodamía ou Briseida estaba casada con Mines, que foi matado por Aquiles. Este lévaa cautiva, e Patroclo, para consolala, promételle que Aquiles a faría a súa esposa; e, en efecto, chegou a ser a escrava favorita do heroe, "que a amaba ternamente".

Cando a Asamblea dos gregos obrigou a Agamenón a devolver a Criseida o seu pai e o rei, en compensación, pediulle a Aquiles que lle entregara a Briseida, este, airado e dolorido, negouse a combater. Agamenón, entón, enviou unha embaixada a Aquiles para tratar de aplacalo e prometerlle devolver a Briseida e, só con esa promesa, logrou reconciliarse con el.

A tradición representa a Briseida como unha muller alta, morena, de brillante mirada e ben ataviada. Parece que foi ela a que lle tributou a Aquiles os honores fúnebres.

Criseida.
Criseida é a filla de Crises, de quen toma nome, sacerdote de Apolo na ciudade de Crisa, en Tróade.O seu nome verdadeiro é Astínome. Foi raptada polos gregos durante unha expedición contra a ciudade de Tebas, Misia, onde se atopaba en casa de Ifínoe, irmá do rei Eetrión, e entregada a Agamenón como parte do botín.

Seu pai acudíu a reclamarlla o rei, pero este non accedeu. Os gregos obrigaron a Agamenón a restituir a Criseida, pero o rei pediulle a cambio a entrega de Briseida, orixinando a cólera de Aquiles.

Unha tradición conta que Crises devolveulle voluntariamente a súa filla a Agamenón porque fora ben tratada. Criseida tivo de el dous fillos: Ifigenia e Crises, chamado este así en memoria do seu avó.

A tradición precisa que Criseida tiñaa 19 anos, que era loira, delgada e de talla pequena. En cambio, Briseida era morena, alta de tez branca e moi elegante. E formaban unha parella que resumía os dous tipos de beleza feminina.

A peste
Os Gregos nunca sufríron unha peste como se indica na película de Troia simplemente esconderonse detrás da illa Tenedos deixando o cabalo na Praia coa esperanza de que os Troianos caeran na súa trampa.

A cólera de Aquiles.
Esta etapa caracterizase pola loita entre Aquiles e Agamenón. Despois de saquear Troia repartironse o botín pero Agamenón, para reafirmar a súa autoridade sobre Aquiles, quitoulle a súa escrava Briseida.
Foi aquí cando Aquiles encolerizouse. Non só era un insulto ao seu honor, senon que era unha grande inxustiza, xa que Aquiles fixera a maior parte do necesario para conseguir todo o tesouro e o botín do que Agamenón cría que tiña dereito a disfrutar. Como consecuencia, Aquiles retirouse a súa tenda e decidiu non tomar parte na loita.
A loita foise agravando pouco a pouco e os gregos sufrían unha forte presión sen Aquiles. Agamenón viuse forzado a ofrecer a Aquiles riquezas de todo tipo e a devolución de Briseida, pero o gran guerreiro negouse.
Patroclo, familiar e/ou amigo de Aquiles, tomou parte da loita dirixindo as súas tropas e coa súa armadura. Finalmente, foi asesinado por Héctor, o mellor guerreiro do bando troiano. Aquiles, apenado polo seu amigo e pola perda da súa armadura, entrevístase coa súa nai Tetis quen lle deu unha nova armadura. Aquiles volveu con Argamenón e regresou ao campo de batalla. Tras haber matado a moitos troianos e sobrevivir o ataque do río Escamandro, Aquiles puido finalmente encontrar ao seu principal adversario, Héctor.
Finalmente, ambolos heroes encontraronse e tras dar tres voltas a muralla de Troia, enfrontáronse cara a cara. Aquiles enviou a súa lanza a garganta de Héctor e unha vez morto someteuno a numerosas vexacións para vingar a morte do seu querido Patroclo.
A continuación, Aquiles organizou un funeral. Os restos de Patroclo puxéronse nunha urna e enterráronse nun montículo. Cada día, á alba, Aquiles arrastraba o corpo de Héctor ao redor do montículo. Príamo, pai de Héctor,dirixiuse ao campamento de Aquiles para pedirlle que enviara o corpo de Héctor a Troia para poderlle facer un funeral pola súa morte. Aquiles conmoveuse e aceptou a súa súplica.

Cambios respecto á película.

Criseida non sae na película Troia.
A peste non aparece na película


DIEGO MUÑOZ.
Categoría: ÉPICA - Publicado o 05-02-2009 10:01
# Ligazón permanente a este artigo
AGAMENÓN E IFIXENIA
Na mitoloxía grega, Ifixenia (en grego Ίφιγένεια Iphigeneia, ?muller de raza forte?) era unha filla do rey Agamenón y da raíña Clitemnestra. As veces considérase una filla de Teseo e Helena criada por Agamenón e Clitemnestra.
O MITO
Artemisa castigou a Agamenón tras matar éste a un cervo sagrado nunha arboleda sagrada e alardear de ser mellor cazador. No seu camiño a Troia para participar na Guerra de Troia, os barcos de Agamenón quedaron de súpeto inmóviles ao deter Artemisa o vento en Áulide. Un adiviño chamado Calcas revelou un oráculo según o cal a única forma de apaciguar a Artemisa era sacrificar a Ifixenia, flla de Agamenón. Según algunhas versións, éste así o fixo, pero a maioría afirma que Artemisa a sustituíu no último momento por unha corza ou unha cerva y a transportou a Táurica, en Crimea, onde a convirtiu na súa sacerdotisa y tiña a misión de sacrificar aos estranxeiros como ofrendas a deusa.
Hesíodo chamábaa Ifimedia (en grego Ἰφιμέδεια) no seu Catálogo de mulleres e dicía que se convirtiu na deusa Hécate. Antonino Liberal dicía que Ifixenia foi transportada a illa Leuce, onde casou con Aquiles baixo o nome de Orsiloquia.
Según Eurípides, Ifixenia aparece na historia do seu irmán, Orestes. Para escapar da persecución das Erinias por matar a súa nai Clitemnestra y ao seu amante, Apolo ordenou a Orestes que fose a Táurica, tomase a estatua de Artemisa que caira dende o ceo e a levase a Atenas. Orestes marchou a Táurica co seu íntimo amigo Pílades, o fillo de Estrofio, e ambos foron encarcelados polos habitantes da rexión, os tauros, que tiñan a costume de sacrificar todos los estranxeiros a Artemisa. A sacerdotisa de Artemisa encargada de realizar o sacrificio era a súa irmá Ifixenia, quen se ofreceu a liberar a Orestes (sen saber que era o seu irmán) se éste levaba consigo unha carta hasta Grecia. Orestes refusou facelo, pero ofreceu a Pílades levar la carta mentras él quedabase para ser sacrificado. Tras un conflito de mutuo afecto, Pílades terminou por acceder, pero a carta fixo que Orestes e Ifixenia se recoñeceran y os tres escaparon xuntos levando con eles a imaxe de Artemisa. Tras o seu retorno a Grecia, Orestes tomou posesión do reino do seu pai, Micenas (matando ao fillo de Egisto, Aletes), ao que anexou Argos e Laconia, e Ifixenia depositou la imaxe no templo de Artemisa en Braurón, Ática, onde permaneceu como sacerdotisa de Artemisa Brauronia. Según os espartanos, a imaxe de Artemisa foi levada por eles a Laconia, onde a deusa foi adorada como Artemisa Ortia.
Ifixenia é coñecida polas fontes mitolóxicas gregas dende os séculos VII-VI a. C. e estaba tan estreitamente identificada con Artemisa, que algúns investigadores creen que orixinalmente era unha deusa da caza rival cuxo culto foi subsumido por Artemisa.


IFIANASA
Ifianasa (en grego Ἰφιάνασσα), unha das tres fillas de Agamenón na Ilíada de Homero (Libro IX, 145 y 287), é as veces confundida con Ifixenia. Homero no menciona o sacrificio de Ifixenia e o nome Ifianasa pode ser simplemente unha antigua variante de Ifixenia. A maioría dos investigadores coinciden sen embargo en que Ifianasa e Ifixenia, a pesar do parecido dos seus nomes, probablemente foran persoaxes bastante diferentes.
CIMÓN
O episodio de Ifixenia e Cimón que inspirou a pintores como Benxamín West (1773), John Everett Millais (1848) e Frederic Leighton (1884) non é en realidade un mito grego, senón unha novela tomada do Decamerón de Boccaccio, posteriormente desenrrolada polo poeta e dramaturgo John Dryden.
A historia pretendía demostrar o poder do amor. Cando Ifixenia durme nunha arboleda xunto ao mar, un nobre pero ordinario e inculto xoven chipriota, Cimón, vendo a beleza de Ifixenia, enamórase dela e, polo poder do amor, se convírtese nun culto e fino cortesano.

Jessica Pastoriza del Río
Categoría: ÉPICA - Publicado o 01-02-2009 10:39
# Ligazón permanente a este artigo
ULISES E PENÉLOPE
Ulises ou Odiseo:

Normalmente considéraselle fillo de Laertes e de Anticlea, durante unha tormenta no monte Nérito de Ítaca.
Foi discípulo, coma moitos outros heroes, do centauro Quirón. Un xabarín feríulle un xeonllo no monte Parnaso mentres estaba de cacería co seu avó Atólico, o que moito máis tarde faría que o recoñecesen en Ítaca.
En Lacemonia é hóspede de Ífito, que lle regala o arco co que mata ós pretendentes de Penélope na Odisea.

Viaxa a Efira e pídelle a Ilo veleno para as súas frechas, sen conseguilo. Despois Anquílano dállo en Tafos.
Cando se converte en rei é xusto, hospitalario e goza da protección de Atenea. Pedíu a man de Helena, pero desanimouse ó ver a cantidade de pretendentes pide o matrimonio a unha curmá desta, Penélope. Para gañar a amizade de Tindáreo, pai de Helena, e xa que se caracteriza por ser moi astuto, aconséllalle que os pretendentes desta xuren protexer ao elixido para ser seu esposo. Grazas a isto pode casar con Penélope.
Despois de ter un fillo, Telémaco, Paris rapta a Helena, e Ulises faise o tolo arando a praia e prantando sal para non ir á guerra. En Homero, Odisea, XXIV, 110; di Agamenón: "...¿Ou non te lembras cando cheguei ao voso palacio en compañía do divino Menelao para incitar a Odiseo a que nos acompañara a Ilión?...Durante un mes recorremos o ancho mar e con dificultade convencemos a Odiseo, destructor de cidades..." O que indica que Ulises non quería ir á guerra ó principio. Pero Palamedes puxo a Telémaco no seu camiño e tivo que colaborar. Axudou a reclutar reis, foi como embaixador a Troia para negociar e sacou a Aquiles do seu escondedoiro, nos aposentos das mulleres do palacio do rei Licomedes. Disfrazouse de mercader e entrou, e mentres as mulleres miraban as teas, Aquiles disfrazado coma unha, foi ver as armas e descubriuse. Pero na película ?Troia? Ulises convence a Aquiles mentres adestra ó seu primo Patroclo e falando tranquilamente.

Penélope:
Posíblemente é filla de Icario e Peribea. Tamén pode ser sobriña de Tindáreo. Icario non quería que Penélope se fose, e pediulle a Ulises que quedase. Dixo que non e deixou decidir a Penélope, que o elixiu a el.
Hai un mito que dá explicación ó seu nome. Chamábase Arnea. Un dos seus pretendentes, Nauplio, dixolle que Ulises morrera, e tirouse por un precipicio. Pero uns patos salvárona e decidiu chamarse Penélope (Pato salvaxe). Despois da noticia da suposta morte de Ulises instaláronse un centenar de pretendentes a casar con ela, e Penélope dixo que se decidiría cando rematase un suario para o seu sogro, que facía durante o día e desfacía pola noite ata que a traizoou unha criada.
Cando Ulises volve a Ítaca e despois de matar ós pretendentes de Penélope, esta só o recoñece porque lle conta cousas da súa noite nupcial que só eles coñecen. Atenea alonga a noite para que gocen de máis tempo xuntos.



ALEJANDRO ROLDÁN
Categoría: ÉPICA - Publicado o 01-02-2009 10:30
# Ligazón permanente a este artigo
HELENA DE ESPARTA CASA CON MENELAO
Cando Helena chegou a idade para casarse, tivo moitos pretendentes que acudiron de tódalas partes de Grecia, animados pola fama da súa gran beleza e porque ela e o seu esposo reinarian en Esparta. Tindáreo temendo provocar unha guerra entre os pretendentes rexeitados seguiu un consello de Odiseo. E a cambio prometeulle a súa axuda para conseguirlle a súa sobriña Penélope como esposa.

O consello de Odiseo consistía en arrincarlle aos pretendentes o xuramento de acatala decisión sobre quen seria o esposo de Helena e a obriga de acudir ó auxilio do elixido se en algún momento a súa esposa fose disputada. Unha vez realizado o xuramento, Helena elixiu como esposo a Menéalo, irmán de Agamenón, rei de Micenas (noutras versións de Argos)que a súa vez casou coa súa irmá Clitemnestra.

Menelao e Helena tiveron unha filla chamada Hermíone.

RAQUEL DEVESA
Categoría: ÉPICA - Publicado o 30-01-2009 14:29
# Ligazón permanente a este artigo
TROIA: OS ARQUEÓLOGOS QUE A EXCAVARON
Troia, a cidade lendaria das guerras entre gregos e troianos cantada por Homero na Ilíada.
No século XIX un comerciante alemán que cría ciegamente en Homero quixo demostrar que a guerra de Troia non era a fantasía dun poeta. Heinrich Schliemann, que falaba oito idiomas e sabíase a Ilíada de memoria, lograra o diñeiro suficiente para viaxar a Turquía. Alí explorou a costa dos Dardanelos coa Ilíada na man, seguindo fielmente as indicacións de Homero sobre o emprazamento da cidade e deduciu que esta só podía acharse no outeiro de Hissarlik. Schliemann comprou dita outeiro e comezou a excavar.
Excavaciones posteriores revelaron a existencia de 9 Troias, unha encima doutra en diferentes épocas. A cidade destruída polos gregos está en dúbida entre Troia VIN e Troia VII, pero parece esta última a máis fiable porque Troia VIN fué destruída por un terremoto e Troia VII por un incendio cara a 1200 A.C., como se explica na Ilíada.
A cidade situábase nunha posición estratéxica, cunha ciudadela cos edificios mais representativos, rodeada de imponentes murallas e as casas particulares situadas fóra da mesma, en pártea sur da cidade.
O estudo de Bleguen e o seu equipo admitiron que Houbo unha expedición grega que foi a destrución de Troia VII-A cara a o 1250 a.C., pero ata agora non xa podido demostrar quen foron os atacantes de Troia VII-A.

Moses Finley nega os elementos místicos dos poemas homéricos e sinala as ausencias de probas arqueolóxicas achega da historicidade do mito.

Joachim Latacz aprobou a orixe micénico da lenda, pero, coa historia da guerra, mostrouse cauto e só a admitido que é probable a existencia dun sustrato histórico da lenda.

Carlos Moreu interpretou unha inscripción exipcia de Medinet Habu no que narra os ataques sobre Exipto dos pobos do mar. Os aqueos atacaran varias rexións de Anatolia: Troia e Chipre.


NOEL FANDIÑO SANTIAGO
Categoría: ÉPICA - Publicado o 30-01-2009 14:25
# Ligazón permanente a este artigo
HOMERO
Homero é o nome dado ao poeta e rapsoda grego antigo ao que tradicionalmente se lle atribúe a autoría das principais poesías épicas gregas ? A Ilíada e a Odisea - .

ETIMOLOXÍA.
O nome de Hómēros é una variante xónica do eólico Homaros. O seu significado é refén, prenda ou garantía. Hai unha teoría que sostén que o seu nome provén dunha sociedade de poetas chamados os Homēridai, que literalmente significa ?fillos de reféns?, é dicir, descendentes de prisioneiros de guerra. Dado que estes homes non eran enviados á guerra ao dubidarse da súa lealdade no campo de batalla, non morrían neste. Por tanto se lles confiaba o traballo de recordar a poesía épica local, para lembrar os sucesos pasados, nos tempos anteriores á chegada da literatura escrita.

BIOGRAFÍA.
Na figura de Homero conflúen realidade e lenda. A tradición sostiña que Homero era cego, e varios lugares reclamaban ser o seu lugar de nacemento: Quíos, Esmirna, Colofón, Atenas, Argos, Rodas, Salamina, Pilos, Cumas e Ítaca.
Datos biográficos recollidos pola tradición.
O Himno Homérico a Apolo Delio menciona ?que é un cego que reside en Quíos, a rochosa?. O poeta lírico Simónides de Amorgos atribúe ao ?home de Quíos o seguinte verso da Ilíada ?¿Por que me preguntas a miña linaxe? Como a linaxe das follas son?. Luciano de Samósata di que foi un babilonio enviado a Grecia como refén (grego antigo ὅμηρος, homêros, e de aí o seu nome.
Pausanias transmite unha tradición dos chipriotas, quen tamén reclamaban para si a Homero:
Din que Temisto, unha muller do lugar, era a súa nai, e que Euclo profetizou o nacemento de Homero nestes versos:
E entón na costeira Chipre existirá un gran cantor,
ao que dará á luz Temisto no campo, divina entre as mulleres,un cantor moi ilustre lonxe da moi rica Salamina.
Deixando Chipre mollado e levado polas ondas,
cantando el só o primeiro as glorias da espaciosa Hélade.
Será inmortal por sempre e non coñecerá a vellez.
Sen embargo, tamén se conserva o seguinte epigrama, atribuído ao poeta helenístico Alceo de Mesene, no que Homero protesta sobre a súa orixe salaminia, e nega que se puxese unha estatua súa nesta cidade e que o seu pai fora un tal Demágoras:
Nin aínda que o martelo surxir como Homero de ouro me fixera entre raios flameantes de Zeus, son nin serei salaminio nin o fillo de Meles o será de Demágoras; ¡tal a Hélade o vexa! Con outro poeta probade; e os meus versos vós aos Helenos, Musas e Quíos, cantádeos!

Hai un rumor que di que morreu en Íos.
Pausanias recolle isto e fala sobre unha estatua de Homero que viu e un oráculo que leu, no Templo de Apolo en Delfos:
Podes ver tamén (no pronaos do Templo de Apolo en Delfos) unha estatua de bronce de de Homero sobre unha estela e nela lerás o oráculo que din que tivo Homero:
Ditoso e infortunado, pois naciches para cambiar cousas,
Buscas unha patria. Tes unha terra natal, pero non unha patria. A illa de Íos é a patria da túa nai, que cando morras te recibirá. Pero vixía o enigma dos novos mozos.

Ademáis sinala que:
Os de Íos ensinan tamén un sepulcro de Homero nunha illa e noutro lugar un de Clímene, e din que Clímene era a nai de Homero.
Aínda xa na época da Grecia Clásica non se coñecía nada concreto e seguro acerca de Homero, a partir do período helenístico empezaron a xurdir unha serie de biografías acerca do que recollían tradicións moi diversas e a miúdo datos de contido fabuloso. Nestes relatos menciónase que antes de chamarse Homero se chamara Meles, Melesígenes, Altes ou Meón, así como datos moi diversos e con numerosas variantes acerca da súa ascendencia.


Existe unha tradición na que se di que Pitia deu unha resposta ao emperador Adriano acerca da procedencia de Homero:
Pregúntasme pola ascendencia e a terra patria de unha inmortal serea. Pola súa residencia é itacense; Telémaco é seu pai e a nestórea Epicasta súa nai, a que o alumeou con moito ao varón máis sabio dos mortais.

OBRAS QUE LLE FORON ATRIBUÍDAS.
Ademais da Ilíada e a Odisea, a Homero se lle atribuíron outros poemas, como a épica menor cómica Batracomiomaquia (?a guerra das ras e os ratos?), o corpus dos himnos homéricos, e varias obras fragmentadas como Margites. Algúns autores antigos atribuíanlle o Ciclo épico completo, que incluía máis poemas sobre a Guerra de Troia así como epopeas que narraban a vida de Edipo e guerras entre arxivos e tebanos.

A CUESTIÓN HOMÉRICA.
Denomínase cuestión homérica a unha serie de incógnitas prantexadas en torno aos poemas homéricos. Entre os interrogantes máis debatidos atópanse quen foi ou foron os seus autores e de que modo foron elaborados.
Os investigadores están xeralmente de acordo en que a Ilíada e a Odisea sufriron un proceso de estandarización e refinamento a partir do material máis antigo no século VIII a. C.
Un papel importante nesta estandarización correspondeulle ao tirano ateniense Hiparco, quen reformou a recitación da poesía homérica na festividade Panatenea. Esta reforma implicou a confección dunha forma canónica escrita.

MIRIAM MARTINEZ IGLESIAS

Deixamos aquí un par de enlaces para poder consulatr e ler os cantos da Odisea de Homero. Lembrade que imos traballar cos cantos VIII ao XII principalmente.



Texto completo da Odisea
Algo máis sobre Homero
sobre arqueoloxía homérica
Categoría: ÉPICA - Publicado o 30-01-2009 14:19
# Ligazón permanente a este artigo
NO DÍA DA PAZ (PACIS DIES)


Os sentimentos pola PAZ sonche ben antigos. Un dramaturgo grego exclamaba nunha das súas traxedias : Non hai ninguén tan estúpido que prefira as guerras á Paz e mesmo un poeta latino, Tibulo, na época das cruentas guerras civís na Roma Imperial comezaba un longo poema antibelicista interrogándose:

Quis fuit horrendos primus qui protuli armas?
Quam ferus et ver ferreus ille fuit!
Tum caedes hominum generi, tum proelia nata,
tum brevior dirae mortis aperta via est...

Que quere dicir:

Quen foi o primmeiro que empuñou as horrendas espadas? Qué fero e certamente férreo foi el!
Daquela naceron as batallas e as matanzas do xénero humano, daquela foi aberto un camiño máis curto cara a cruel morte...

Escollemos para comentar o seguinte texto de Tibulo ( Elegiarum liber primus) no día escolar da Paz e a non violencia:



X


Quis fuit, horrendos primus qui protulit enses?
QUEN FOI O PRIMEIRO QUE EMPUÑOU AS HORRENDAS ARMAS?

quam ferus et uere ferreus ille fuit!
QUE CRUEL E INSENSIBLE FOI AQUEL!

tum caedes hominum generi, tum proelia nata,
DAQUELA NACERON AS BATALLA E AS MATANZAS ENTRE OS HOMES,
tum breuior dirae mortis aperta uia est.
UNHA VÍA MÁIS CURTA FOI ABERTA CARA A TEMIBLE MORTE.

an nihil ille miser meruit, nos ad mala nostra
QUIZÁS EL EN NADA É CULPABLE, NÓS COMO UN MAL NOSO
uertimus, in saeuas quod dedit ille feras?
TROCAMOS O QUE EL NOS DEU CONTRA AS FERAS SALVAXES?
Diuitis hoc uitium est auri, nec bella fuerunt,
A CULPA É DO PRECIADO OURO, NON HABÍA GUERRAS,
faginus astabat cum scyphus ante dapes.
CANDO O VASO DE MADEIRA REPOUSABA NAS MESAS,

non arces, non uallus erat, somnumque petebat
NON HABÍA FORTALEZAS, NIN EMPALIZADAS E SOÑABA
securus uarias dux gregis inter oues.
O PASTOR SEGURO ENTRE AS OVELLAS DISPERSAS.

Tunc mihi uita foret uulgi nec tristia nossem
ENTÓN VIVIRÍA E NON COÑECERÍA DA CHUSMA AS FUNESTAS

arma nec audissem corde micante tubam.
ARMAS NIN ESCOITARÍA A TROMPETA CON SOBRESALTADO CORAZÓN.
Nunc ad bella trahor, et iam quis forsitan hostis
AGORA SON ARRASTRADO Á GUERRA E PROBABLEMENTE UN INIMIGO

haesura in nostro tela gerit latere.
LEVA A LANZA QUE SE CRAVARÁ NO MEU COSTADO.


......................................


at nobis aerata, Lares, depellite tela,
MAIS, DEUSES PROTECTORES, LONXE DE NÓS LEVADE AS ARMAS DE BRONCE

. . . . . . . . . .



quis furor est atram bellis accersere Mortem?

QUE TOLERÍA É A DE CHAMAR COAS GUERRAS Á NEGRA MORTE?...


.............................................
interea pax arua colat. pax candida primum
NAMENTRES A PAZ CULTIVE OS CAMPOS,HAI TEMPO QUE A RADIANTE PAZ

duxit araturos sub iuga curua boues:
PUXO BAIXO O CURVO XUGO AOS BOIS PARA ARAR

pax aluit uites et sucos condidit uuae,
A PAZ NUTRIU AS VIDES E GARDOU OS MOSTOS DA UVA
funderet ut nato testa paterna merum:
PARA QUE A XERRA PATERNA SERVISE VIÑO AO FILLO:

pace bidens uomerque nitent, at tristia duri
NA PAZ BRILLAN O ARADO E A PALETA, PERO AS TRISTES

militis in tenebris occupat arma situs.--
ARMAS DO INSENSIBLE SOLDADO CUBRE NA ESCURIDADE A FERRUXE.

........................................

at nobis, Pax alma, ueni spicamque teneto,

MAIS VEN A NÓS,PAZ VIVIFICADORA,SOSTENDO A ESPIGA

profluat et pomis candidus ante sinus.

E ENCHE DE FROITOS A ABADA DA TÚA BRILLANTE TÚNICA.









sobre Tibulo
Categoría: SI VIS PACEM... - Publicado o 28-01-2009 06:58
# Ligazón permanente a este artigo
A Morte de Peleo
PELEO

Tetis e Peleo.
Peleo na mitoloxía grega foi o pai de Aquiles, polo cal Aquiles é chamado a veces Pelida. Era fillo de Éaco e de Endeis, reis dos mirmidóns de Egina. Neto de Zeus e Egina (pai) e Estirón e Carido (nai).

PELEO EN FTÍA

Sendo aínda el xoven príncipe de mirmidón, Peleo viaxou a Ftía, un pequeno país na costa Egea de Tesalia, donde reinaba Acasto. Alí a muller de éste, A stidamia, enamorouse de él. Sen embargo, Peleo rechazouna. Ante o cal, presa do despeito, a reina acusouna ante o seu home de intentar seducila.
O reí, con intención de vingarse, invitou a Peleo a unha caza nos seus territorios da fronteira norte do reino. No transcurso do cal, os homes do reí apresaronno, roubaronlle a súa espada, valiosa regalada polo seu pai, atarono e abandonaronno a súa sorte, sen cabalo e sen comida, nun territorio no que vivían os centauros. El primero destes seres co que se encontrou foi Quirón, de quen pronto se fixo amigo e axudoulle a regresar ao seu fogar. Ésta converteriase nunha amistad de por vida, e Peleo, coñecendo a sabiduría de Quirón, máis adiante confiarialle a educación do seu fillo Aquiles.
Unha vez de regreso e a a salvo no seu fogar do palacio de Egina, relatou todo o sucedido ao seu pai. Éste, todo furioso, concedeulle o mandó ao seu exercito. De ese modo regresou a Ftía,matou a o rei e a reina pola súa infamia e adueñoso definitivamente do país, no cal se convertería na nova terra dos mirmidóns que o acompañaron.

VIAXE DOS ARGONAUTAS
No seu exercito non solo marchaban mirmidóns, sinon moitos outros heroes gregos.Foi así como coñeceu a Jasón e a os Dióscuros. Con eles converteuse na parte da tripulación dos Argonautas no temerario viaxe a Cólquida na busca de Vellocino de oro.
A o seu regreso de Cólquida, Peleoestableceuse en Ftía, donde, a morte do seu pai, foi coronado rei dos mirmidóns, trasladando de Egina a Ftía a capital do seu reino.

VODA DE PELEO E TETIS

Cando Peleo se enamorou de Tetis pideu consello a Quirón para encontrar a forma de seducila xa que, como todas as nereidas, podían cambiar de forma a o seu antoxo. Quirón recomendoulle que unha vez que a atrapara, non a soltase, sen importar en que se transformase. Así o fixo, e cando está se transformou en calamar, atrapouna por un brazo e non a soltou asta que regresou a súa forma de muller,no momento en que Peleo pudo tomala a forza.
A boda de Peleo e Tetis celebrouse na cova de Quirón, no monte Pelón. Case toda a nobleza grega e incluso os mismos dioses asistiron. Durante a ceremonia Peleo recibiu, como regalo do centauro, unha lanza de fresno feita polos mismos Hefesto e Atenea. Celebrouse o grande, Quirón tañou a lira e as nereidas bailaron toda a noite. Pero aquel feliz momento foi aguado por algo que traería terribles consecuencias. Case todos os deuses habían sido invitados a aquela festa, menos Eris, a deusa da discordia. Furiosa por iso, pensó un plan para vingarse. Primeiro pideu unha mazá de ouro (pudo ser unha laranxa probable) do xardín das Hespérides. Naquela mazá escribeu :kallisti(para a máis fermosa) e lanzouna no medio da boda de Peleo e T etis. A o vela, Hera, Atenea e Afrodita, alexandose cada unha ser a máis fermosa, polo tanto poseedora do premio, disputaronse. O que lle traería o xuízo de Paris e a posterior guerra de Troia.

Aquiles

Da unión de Tetis e Peleo naceu o poderoso Aquiles, o cal grazas a o seu pai pideu a Quirón para que se encargase do seu entrenamento e a súa educación, converteuse nun hábil tocador de lira en un poderoso guerreiro.
Pasaron os anos, e Peleo, xa embellecido e cansado, non se animou a participar persoalmente na guerra de Troia, preferindo enviar a Aquiles a o mandó dos mirmidóns, unha vez que os gregos sacaron a este do seu escondite, no palacio do rei Licomedes da isla de Esciro, e a reclutaron.

ÚLTIMOS ANOS
Non se volve a saber de Peleo asta o final da guerra, da cal Aquiles non regresou. Sen embargoa súa vida durou suficiente como para presenciar o glorioso retorno do seu neto, Neoptólemo, do cal non se sabe si no momento do encontro siquera o coñecía. O famoso xoven, a o que se lle atribuía o papel principal na toma de Troia, regresou a Ftía para reclamar o reino do seu pai. Peleo non parece haber tido inconveniente e tan pronto como éste arribó as costas gregas, abdicou no seu favor.
Así, o vello rei viveu tranquilamente baixo o reinado do seu neto, o cal se casou con Hermíone, a fermosa filla do rei Menéalo e Esparta. Sen embargo, ésta nunca deu un fillo a Neoptólemo. Máis si o tuvo coa súa esclava, Andrómana, a cal pareu a un rapaz chamado Moloso. Narra Eurípides que cando a celosa reina Hermíone pideu axuda a o seu pai, durante a ausencia de Neoptólemo, intentarón matar a Andrómana e a o pequeno, foi o ancián Peleo quen se encarou co poderoso rei espartano e por medio da palabra consiguió que se marchase sin facerlles dano. Entón foi cando Andrómana e Moloso fuxiron do palacio para perder rumbo a o norte.
Neoptólemo, frustado porque a súa muller non lle daba fillos, decidiu pedir consellos ao oráculo de Delfos, dentro de cuxo recinto foi asasinado por Orestes. Entón, Peleo, xa nos seus últimos días, non quedandolles descendientes, e non querendo deixar as súas terras a Menélao, pensou que o máis sensato era darllas en herdanza ao servo de máis confianza de Neoptólemo. Foi así como, tras a morte de Peleo, Héleno, antigo príncipe de Troia e logo escravo do fillo de Aquiles, recobrou a súa dignidade converténdose no rei de Ftía.

LETIZIA Filgueira Garrido
Categoría: ÉPICA - Publicado o 28-01-2009 06:35
# Ligazón permanente a este artigo
DESPOIS DE VER A PELÍCULA
Tras visualizar TROIA, a película do ano 2004, imos na procura de semellanzas co texto básico da mesma:
Propoñemos estas cuestións para resolver cos textos de Homero diante:

NA PROCURA DE PARECIDOS
1- As razóns históricas e mitolóxicas da guerra de Troia aparecen claras na película?
2- A cólera de Aquiles ou da Briseida do cine á Briseida/ Criseida en Homero). Canto I.
3- O combate entre Menelao e Paris. Morre alguén? Como o conta Homero? Cantos III-IV
4- A morte de Patroclo, semellanzas e diferenzas entre cine e texto? Canto XVI.
5- Combate de Aquiles e Heitor, cales son as semellanzas e diferenzas ? Canto XXII.
6- Como remata a Ilíada de Homero? Canto XXIV.
7- O cabalo de Troia qué sabemos deste episodio pola mitoloxía.
8- Sobre a morte de Aquiles a versión do cine sitúao dentro de Troia, que hai de certo?
9- Lembra cinco personaxes gregos e cinco troianos que aparezan na película.

NOTA: Podes utilizar a dirección de máis abaixo para consultar os textos da Ilíada de Homero e algúns xogosde preguntas e respostas sobre a cuestión.
PARA CONSULTAR TEXTO DA ILÍADA DE HOMERO
PARA SABER MÁIS XOGANDO
Categoría: ÉPICA - Publicado o 21-01-2009 07:06
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0