VERBA VOLANT



O meu perfil
 CATEGORÍAS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Xéneros, autores e ciclos do teatro grego
A TRAXEDIA

A orixe do nome da traxedia ponse en relación co culto á fertilidade no que aparecen os sátiros “tragoi”(machos cabríos) . Os oferentes de Dionisio disfrazábanse así porque era esa forma de aparición do deus. "Tragodia"será o canto dos machos cabríos, dos sátiros, segundo Aristóteles este novo xénero dunha evolución do drama satírico, producida gracias a introdución dun personaxe que dialoga co coro atribuído ao autor Tespis. Os cantos rituais dos coros irán perdendo relixiosidade pasando a ser un canto heroico. Esquilo máis tarde introducirá o segundo actor protagonista, e Sófoclés contará con un terceiro actor para os diálogos co que pouco a pouco a extensión dos cantos líricos do coro redúcese. Mentras o dos protagonistas medra pasándose dunha forma lírica a outra fórmula onde importa máis a análise de caracteres. A traxedia xirará arredor dunha vivencia transcendental e de carácter universal pola que pasa o heroe, obriga a facer unha reflexión sobre sobre o home de aí a intemporalidade da traxedia. Entendeuse deste xeito o teatro coma un medio válido para a educación dos cidadáns.


OS MESTRES DA VERDADE

En Grecia e en Atenas, en especial, tiñan unha gran predilección polos autores teatrais considerados mestres da verdade pola súa función educadora. Destacan tres autores tráxicos.

ESQUILO 525-456 a. C. Dise que escribíu 90 obras das cales conservamos 7 completas: “As Suplicantes”, “os Persas”, “Sete contra Tebas”, “Prometeo encadeado”. É autor tamén da triloxía que xira sobre o mesmo tema: “Agamenón”, “as coéforas” e “as Euménides”. No concurso das Grandes Dionisias do ano 468 a.C. foi derrotado por Sófocles. Os seus personaxes manteñen sempre unha gran dependencia das divinidades e sufren unha fonda dor.






SÓFOCLES. 495-405 a.C. Consérvanse del tamén 7 traxedias: “Aiax” “Antígona”, “Traquinias”, “Edipo rei”, “Electra”, “Filoctetes”, “Edipo en Colona” e o drama satírico “os sabuesos”. Son obras dun poderoso transfondo humano, que á vez reflicten o esplendor político da Atenas de Pericles.


Antígona, nunha versión cinematográfica de 1961:







Versión de B. Brecht cara o século XXI:


E unha de tantas adaptacións modernas:



EURÍPIDES 484-406 a.C. Algunhas das súas obras conservadas son “Andrámaca”, “As Heraclidas”, “as Troianas”, “Helena”, “Medea”, “Electra” e “As Bacantes”. Achégase máis a aspectos cotiáns como a relacións entre as persoas, a situación da muller,a guerra, o amor, preferindo unha expresión retórica e elaborada.

Moitos son os misterios, pero nada máis misterioso que o home...ensinouse a sí mesmo a linguaxe e o alado pensamento asemade as civilizadas formas de rexirse...
Coro de Antígona de Sófocles.

Troianas vesións en cine e teatro moderno:





A COMEDIA

Procede o seu nome dos cantos xocosos dos campesiños, asociados tamén ás leneas ou ménades que participaban dos cultos orxiásticos a Dionisio. No século V a Comedia chamada Antiga é de temática política e crítica da situación social. No século IV a temática preferida será o amor. A comedia ten un agón ou debate entre actores e unha parábase cargada de incisos destinados ao público. Faise uso dun vocabulario obsecno e atrevido cheo de ironías.

ARISTÓFANES(445-387 a.C) é o mellor representante da Comedia política. Conservamos once obras escritas despois do comezo da guerra entre Esparta e Atenas, por iso “Acarnienses”, “ A Paz” tocan o tema da guerra anque o seu carácter antibelicista aparece vencellado ao tema da muller en “Lisístrata” e “ Asambleistas”. “As Nubes” é unha crítica do filósofo Sócrates, Ao político Cleón e ao goberno da cidade critícaos en “Cabaleiros”, “Aves” e “Avespas”, reservando “As Rás” para meterse co autor dramático Eurípides. Á farsa fantástica protagonizada por xentes correntes, carcterizados psicoloxicamente como antiheroes audaces e astutos.

MENANDRO (342-293 a.C.) A creación de personaxes-tipo, como o parásito, o escravo intrigante, os namorados serán terán unha gran influencia máis tarde en Plauto e Terencio no teatro latino. “O misántropo” ou “ a arbitraxe” son dúas comedias de tema amosoro.


Bobecino: "Non me tomedes a mal, oh público honorable, que sendo un esmoleiro, aquí entre cidadáns fale de política na medtade dunha comedia, pois a verdade tamén sabe a comedia...” Acarnienses, de Aristófanes.


O DRAMA SATÍRICO
Despois da triloxía de traxedias en forma dun drama tráxico cómico cos coreutas vestidos de sátiros representába o drama satírico.


OS CICLOS TEMÁTICOS DA TRAXEDIA GREGA:

Micenas: Membros da familia reinante na cidade: Agamenón, Clitemnestra, Electra, Ifixenia e Orestes.

Tebas:Edipo é o personaxe central, Laio seu pai e a súa nai-esposa Iocasta, e os catro fillos deste matrimonio: Eteocles, Polinices, Antígona e Ismene. Creonte, irmán de Iocasta. A este ciclo pertence Penteo, neto de Cadmo e vitima da furia das Bacantes.

Troia: Hécuba e as Troianas, ou Aiax o heroe grego que morre en Troia.

Outros:Heracles ou Prometeo protagonizan outras traxedias.
Comentarios (0) - Categoría: TEATRO - Publicado o 04-03-2012 21:38
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal