Vasoiras de xibarda


Cartafol literario de experiencias, teimas e inquedanzas
"...E ás doce da noite voan dacabalo de vasoiras de xibarda..."
Contos do Valadouro. XP,IF,ML.
O meu perfil
bercedasorixes@gmail.com
 CATEGORÍAS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

POLOS CAMIÑOS DE LEIRAS
Proxectouse a pasada fin de semana no Centro Social de Alfoz un documental que amais de gozar dun extraordinario contido, teño para min que sentará cátedra.
Polos camiños de Leiras é un traballo do cineasta burelao Matías Nicieza auspiciado polo colectivo mindoniense Abrindo Camiño. Agardo e desexo que a confección deste proxecto supoña un precedente grazas ao cal, outros persoeiros da bisbarra se convertan en personaxe e inspiración da sétima arte, pois que nestas literarias latitudes existe material dabondo e como vimos, temos quen o faga.
Manuel Leiras Pulpeiro, O Médico dos Pobres, está a ser obxecto dunha profusa reivindicación, comezando polo bo número de placas que lembran a súa traxectoria vital na cidade de Mondoñedo, continuando co xurdimento dun grupo literario que leva o seu nome e rematando polo documental que se está a exhibir estes días.
As rúas e paisaxes mostrados na devandita fita trouxéronme á memoria unha noite de conversa na casa vital do poeta do Rexurdimento. Non estou a soñar nin posúo a máquina do tempo, cómpre aclarar, que o noutrora fogar de Leiras hoxe é habitado (en estadías vacacionais) por Antón Meilán, amigo e incansábel investigador dos episodios mariscalianos, quen unha noite ofreceunos –xunto á súa dona Hortensia- unha velada rica en conversas e viandas a Ramom Reimunde e máis a quen isto escribe. No portal daquel fogar aínda se deixan ver (non é lenda nin suxestión) as pegadas das ferraduras da besta do Médico dos Pobres.
O documental dirixido por Nicieza (con quen compartín intensas horas de programación na Radio Valadouro) contou cun bo feixe de intelectuais da bisbarra, cada un desenvolvendo a función que mellor lle acae; deste xeito, baixo a bandeira do talento, a factura final é impecábel. Persoas ben achegadas á literatura como Marina Mayoral (voz narradora), Antonio Reigosa, Luís Gonçales Blasco “Foz” ou Bernardo Penabade, ilústrannos verbo da figura dun poeta que non prendía na fala.
Se hai algo que me emocionou profundamente foi un poema do mindoniense musicado pola voz de César Morán e o violino de Rebeca Maseda, sinxelamente sublime!
Non se podería desenvolver un proxecto desta caste arredor da figura do poeta Celestino Cabarcos Suárez no Valadouro? O autor de Cóxegas, era crego de profesión e bruxo de pseudónimo, coa súa pluma deu fe de seres e aconteceres da primeira metade do século XX, en galego e facendo gala dun sarcasmo burleiro que nos obriga a esquecer que estamos a ler a obra dun ministro da Igrexa…
Entre A Laxe e Lagoa ten que haber material para que o grande Matías nos cree Polos camiños do Bruxo dos Ermos.
Ilustración: Manuscrito de Manuel Leiras Pulpeiro tomado do estudo Ben pode Mondoñedo desde agora. A eséncia popular na obra e na língua de Manuel Leiras Pulpeiro de Ramom Reimunde Norenha, gañador da XII edición do Premio Literario Ánxel Fole e publicado pola Fundación Caixa Galicia en 1998.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 16-03-2015 11:34
# Ligazón permanente a este artigo
DÚAS NOVELAS FINISECULARES
Veño de ler estes días dúas novelas galardoadas co Premio Xerais, unha dos afastados ’80 e outra dos lembrados ‘90. En lei dereita tería que dicir que veño de rematalas, pois que se trata desas lecturas que comezas, aprazas por motivos varios e retomas, en ocasións pasado ben tempo.
Morning Star é unha obra do lugués Xosé Miranda Ruíz, gañadora do Premio Xerais en 1998 e publicada por vez primeira nese mesmo ano. Eu gocei da súa lectura nunha edición máis serodia, a que lanzou La Voz de Galicia en 2002 para a colección Biblioteca Galega 120.
O bosque das antas foi concibida polo ourensán Francisco Xosé Fernández Naval e obtivo o Premio Xerais en 1988, ano no que foi publicada pola devandita editora. Posúo un exemplar daquela primeira edición feita á présa, máis adiante afondaremos nisto.
Ambas as dúas obras comparten un mesmo leitmotiv; episodios históricos novelados por veces, adoptados para vernizalos e literaturizalos outras, ou sinxelamente recreados para ambientar a acción.
Morning Star convídanos a buscar o tesouro de Benito Soto (procuren, procuren; non o tesouro, que seica non hai tal, senón a apaixonante historia deste pirata galego), a través de diversas xeografías galegas e situacións trepidantes nas que escoitaremos o asubío dos proxectís a carón das orellas e sentiremos o gume das navallas a rentes dos bandullos.
O bosque das antas recrea, non como obxectivo senón como escenario, o trauma que supuxo o final da Segunda República (coa promisión de luz absoluta e rompemento coa degradación social) e o comezo da Guerra Civil (represión, miseria, delirios do nacionalcatolicismo..), sumindo á poboación nun estado permanente de ensaio xeral, sempre pronta para a seguinte función; finximento grazas ao que a vida era concedida día a día.
O galeguismo, a ledicia dos mítins polas aldeas, a música omnipresente e as pacíficas tertulias políticas nos cafés engaiolan a un italiano que curtido en mil revolucións vén colaborar coa emancipación galega, mais todo iso fica evaporado coa fractura que sobrevén tras o golpe de estado fascista. Botarse ao monte, resistir, agocharse, e outra volta miseria, ignorancia e delirio, suporan a dinámica cotiá deste italiano revolucionario e poeta.
Calquera dos dous textos supoñen mostras de literaturización exhaustiva e ambos atópanse inzados de ucronías. Percíbense moi traballados, mais (se cadra é cousa miña) advírtese un lixeiro recendo a primeira narración longa.
N’O bosque das antas advírtese un estilo retoricista que atafega por veces, unha teima nos detalles que deixa escasa marxe á imaxinación do lector, nomeadamente do lector experimentado. O feito de se tratar dunha narración prolixa en datos pode resultarlle algo prefabricado de máis ao lector de longo percorrido, pois que en ocasións semella un texto construído para neófitos.
Aquela primeira edición é un silveiral de erros ortográficos e sintácticos, ben seguro froito do propósito de editar os primeiros volumes no mesmo ano de entrega do premio, feito que aconteceu no mes de novembro! Supoño que nas sucesivas edicións foi solventada esta eventualidade.
Na obra de Miranda observo unha presenza por veces innecesaria do eu narrador, perdoábel porque ese eu pertence ao personaxe protagonista, mais prescindíbel cando reitera reflexións e feitos xa citados.
A Historia con maiúscula, é unha estampa que tenta a calquera escritor, pola súa ductilidade literaria, pola súa contundencia efectista, pola súa popularidade e aínda máis pola súa impopularidade.
A intrahistoria é atractiva polo cercana que nos resulta. Podemos ter testemuño dela grazas a un devanceiro que foi outorgando relatos e fabulacións ás xeracións que o sucederon, coma o caso dese amigo meu con apelido afrancesado, descendente dun asistente de Napoleón. Ou polo menos, iso é o que afirmou sempre unha súa tía.
Os sucesos históricos sedúcennos por moitos e varios motivos, e coido que boa parte da culpa téñena os filmes (peor ou mellor logrados) que penetraron nos nosos fogares e fixeron vibrar as nosas filias, as nosas fobias, as nosas emocións e mesmo as nosas inquedanzas sociais; non sempre con acerto ou proveito. Mais cómpre salientar que as obras que nos ocupan non son novelas históricas senón de aventuras, aínda que o lector non deixará de coñecer ben datos e acontecementos grazas a elas.
Calquera dos dous textos supoñen mostras de literaturización exhaustiva e ambos atópanse inzados de ucronías. Percíbense moi traballados, mais (se cadra é cousa miña) advírtese un lixeiro recendo a primeira narración longa.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 11-03-2015 11:51
# Ligazón permanente a este artigo
O PRACER DO INÉDITO
Hai uns días, o meu amigo Arturo Mogo; poeta, narrador e pescudador nos segredos da historia recente; emprestoume, encadernado a canutillo, o froito das súas indagacións sobre un episodio endexamais aclarado, e ao redor do que el achega abondosas luzadas, mercé a unha exhaustiva investigación.
No verán de 1948 é axustizado o falanxista “O Pinguelo” na súa taberna de Santo Acisco, poucos días despois do asasinato do célebre “Gardarríos” en Vilanova de Lourenzá.
Tal e como afirma Arturo, nada hai escrito sobre o taberneiro, ou polo menos ninguén lle adicou –que se saiba- unha pescuda monográfica. “Gardarríos” foi glosado en varios estudos e sei de quen atesoura abondosa documentación acerca do devandito guerrilleiro, feito que tarde ou cedo provocará a publicación da obra definitiva sobre o executor de José Viador. Ah! Non o sabían? Pois iso vai de agasallo, o cal me outorgaron unha noite de confidencias.
No estudo sobre o falanxista de Santo Acisco, do que non adianto o título pois que supoño sometido aínda aos rigores de toda obra inédita; adecuacións, mudanzas, correccións até última hora… O autor non se deixa levar por posicións ideolóxicas, empatías ou simpatías cara aos febles ou veleidades desa caste. Exerce Arturo como transmisor escrupuloso e veraz, sen escoramentos. Só concede licenza á adxectivación dos acontecementos máis encarnizados, nos que a violencia se torna case un rito macabro; é neses casos cando o autor se distancia da atrocidade condenando o recreamento na dor, independentemente da localización ideolóxica de vítimas e verdugos.
Supúxume un absoluto pracer mitigar a curiosidade nestas páxinas reveladoras e necesarias, pois que A Mariña foi territorio xeneroso en guerrilleiros, en fascistas, en arranxos de contas a tiros e en abusos abeirados na irracionalidade dun tempo que non demos esconxurado. En parte porque non o estudamos en profundidade, porque nos compracemos pensando que o rompemento entre o antes e o agora prodúcea o paso do tempo, e non nos decatamos de que o único pasado é o que logramos superar, e a superación é filla do coñecemento.
Coñecemento é o que nos achega Arturo Mogo neste completo estudo no que de esguello revivimos as vicisitudes das diferentes agrupacións guerrilleiras operantes no norte da Galiza, os costumes dos pistoleiros da Falanxe á hora das razzias, a fame, o medo, e o afogo dunha sociedade que se viu impelida á resignación, o silencio e a emigración.
Estrañaríame que os diferentes colectivos culturais da Mariña non se disputasen a publicación deste estudo, deste anaco de historia local, emparentado directamente coa Historia da Europa de entreguerras.
Foi un pracer atopar solución ás incógnitas que tantas veces se manifestaron en conversas e debates sobre aqueles acontecementos, foi un pracer ler este parte de sucesos confeccionado a partir de testemuños, de mergullo en arquivos e de horas e horas de cabos atados e desatados até urdir o mapa dos sectores enfrontados, das pendencias, das vinganzas e das traizóns.
Se queremos soterrar de vez os reparos que hoxe poden espertar relatos daquela época, só temos un camiño. Divulgar o que aconteceu, xa que somo fillos do noso pasado, máis tamén podemos ser vítimas.
Benedetti explicouno cun verso definitivo e definitorio, “Vencer la derrota”.
Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 05-03-2015 11:39
# Ligazón permanente a este artigo
CANDO A ORALIDADE TRANSCENDE Á LETRA IMPRESA
Para mi hijo é un libro de contos; libro que xamais lin, libro que xamais vin, e, cuxos relatos coñecín por boca de miña nai; grande consumidora de literatura infantil.
El indio goloso ou El perro fiel ficaron gravados na miña memoria por riba dos outros contos, do mesmo xeito, a miña narradora de cabeceira demostraba máis predilección por estes apólogos ca por outros.
Non reflicto estas lembranzas por un mero exercicio de nostalxia, ao cabo, persoal e sen maior interese para o visitante da bitácora, senón como demostración de que as nosas lecturas e mesmo as nosas bibliotecas (grandes ou pequenas, avultadas ou mirradas) inflúen no grao de achegamento á literatura dos que veñen despois de nós.
Nós, somos fillos literarios, non só das lecturas dos nosos patrucios senón das súas inquedanzas verbo dos libros, dos seus gustos ou da ausencia deles. Ese libro que anda pola casa e que xamais limos, é posíbel que converta en ávido lector a un individuo da vindeira xeración, ou quen sabe se suporá a semente dun bo escritor. É bo gardar libros, agasallar libros, amosar libros aos cativos, e por riba de todo… Falar de libros! Se non fose incorrecto poríalle tres signos de admiración ao sintagma anterior. Opinemos acerca das lecturas, malia que pensemos que non entendemos chispa de literatura, recomendemos e alentemos, nada mao pode saír desta habitude.
Mateo Bustamante escribiu este compendio no século XIX, e o volume gozou de publicacións e vendas até mediados do XX; é posíbel que en moitos fogares aínda exista –desencadernado e xa sen algunhas follas- un exemplar de Para mi hijo; recomendo un repaso. Non por saudade, non só pola calidade dos contos, nin sequera pola mensaxe que emanan, case que nin por distracción. Por pracer. Só por pracer.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 03-03-2015 16:33
# Ligazón permanente a este artigo
ESAS LECTURAS QUE NOUTRORA IGNORAMOS OU NOS ELUDIRON
No meu recordo moran dous títulos e dous autores completamente diferentes. Dúas referencias literarias navegando pola miña mente, unha dende a infancia, a outra dende datas máis recentes.
Un dos autores é ben coñecido (non para o grande público), e o outro é, polo menos para min, non só descoñecido senón críptico á hora da pescuda.
Cando eu medía un metro, un dos horizontes ao alcance da miña vista era unha mesa de escritorio na que uns cantos libros pousados desafiaban posíbeis lectores. Eu daquela entretíñame coa banda deseñada e nomeadamente cos cuentos troquelados. Por iso, xamais tiven curiosidade por aquela obra en tres volumes, titulada Las tres novias del pintor.
Agora sei que se trata dunha novela e que aqueles volumes posuían cadanseu título: El organista, La bienvenida e Un contrato voluntario. O seu autor é o Nobel polaco Henryk Sienkiewicz.
Don Henryk (dacabalo dos séculos XIX e XX) foi nacionalista nunha das varias épocas históricas en que Polonia precisaba que a reivindicasen como nación, mostrando ao mundo nas súas obras (internacionalizar o conflito diríamos agora) a situación da súa patria. Escribiu, a xeito de metáfora, unha novela por todos coñecida, aínda que só sexa pola versión cinematográfica, Quo Vadis?
Non sei se me volverei atopar co afortunado pintor, e paréceme que non ha ser doado dar coas obras menos populares de Sienkiewicz nas bibliotecas públicas do rural galego… Así que Las tres novias del pintor continuará alimentando a miña melancolía literaria.
Intúo tamén, que ningún dos seus títulos están traducidos á lingua da Galiza, así que a obra deste activo patriota polaco poucas opcións ten para se introducir nos ámbitos literarios do noso país.
O outro título coñézoo só por referencias narradas. Trátase dun folletín en fascículos que circulaba polas terras do Alfoz do Castrodouro a comezos dos anos ’40 do pasado século. Concretamente, souben que buligaba entre as costureiriñas de Mor que deprendían o oficio en Bacoi. Estamos a falar de La princesa mendiga, obra de Hugo de América. Autor do que non posúo dato algún.
Do mesmo xeito que noutras ocasións dixemos que mesmo a má literatura pode producir efectos positivos (encamiñar o lector cara a novos e mellores títulos) afirmamos agora que os folletíns cumprían unha función social (achegarse a ese público que non posuía cultas e fornecidas bibliotecas) e outra iniciática, pois que supoñían as primeiras lecturas de lecer para moitas persoas que contemplaban os libros como maquinaria pesada ou territorio salagre. Apoio esta opinión no que ten afirmado e suxerido o profesor Basilio Losada verbo da normalización do sistema literario galego, é precisa a existencia de literatura de cordel en galego.
No caso do folletín do misterioso don Hugo, as esperanzas de poder telo nas miñas mans son nulas, e sendo optimista direi escasas. Pois que o tempo debeu engulir aquelas páxinas que engaiolaron ás rapazas da posguerra.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 02-03-2015 12:33
# Ligazón permanente a este artigo
Se vostede se atopou con Rosalía estes días, saúdea e déalle recordos de quen algunha vez a limos
Serven para algo os días de…? Como todo na vida (por certo conformada por días) depende. Depende da utilidade que cada individuo lle queira outorgar na súa existencia persoal ou no día en cuestión, e depende, da intención que os organismos e institucións implicados acheguen á efeméride. Por exemplo: o Día das Letras Galegas supón para unha parte da sociedade galega un mero rito grazas ao cal o calendario conta cun festivo máis, e se cadra ben, cunha ponte vacacional para estrear o bañador.
Conclusión: Os autores homenaxeados –e por extensión a literatura galega- serven para moitos mesteres agás para se faceren populares entre o pobo, xa que acaban constituindo a mellor escusa para esquecermos a fábrica, o “cole” ou a cola do paro.
Rosalía, a que xa non precisa apelidos entre nós, ten acadado a categoría de símbolo, de icona, de elemento de cohesión do pobo galego; iso é bo, madia leva! Mais Rosalía é quen de achegar máis proveitos a este país tan necesitado de beneficios de toda caste.
Martes 24 os medios de comunicación gabaron, adoraron e masuñaron a figura de Rosalía, mesmo no Google se nos manifestou a súa faciana sobre un verso… E?
Porque, sexamos sinceros, hai moito filorrosaliano por aí adiante que xamais leu ren da nosa poeta nacional… E se o leu foi porque en días sinalados –como foi o pasado martes- os xornais publican fragmentos de poemas, en enorme tipografía, a carón da efixie da autora. Mais iso non se considera ter lido a Rosalía (descúlpeme a brusquidade), iso non é máis ca ter caído nunha das trampas que certas administracións colocan sabiamente –e cinicamente por que non dicilo- para galegos coma vostede: Bos, xenerosos, e conformistas.
Permítame unha suxestión: Por un día faga algo revolucionario! Achéguese a unha libraría (que non lle importe ser visto por algún coñecido, estas condutas cada vez están máis aceptadas na nosa sociedade), a unha biblioteca ou introduza o sintagma obra de rosalia de castro no buscador da Rede… E deixe que aconteza o que o destino queira…
Non nos quedemos na simple cantilena compracente –e vacua- de Rosalía é moi importante; o importante é que a descubramos, que a redescubramos ou que nos decatemos de que non nos agrada tanto como supoñiamos que tiña de ser; tanto dá! Fagamos o que sempre debimos facer: Ler, analizar, debater, criticar, pescudar… a Rosalía. Tamén.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 25-02-2015 17:24
# Ligazón permanente a este artigo
ERRI DE LUCA DANDO COUCES CONTRA O AGUILLÓN
“Obradoiro, liña de ensamblaxe, máquina, tarxeta de fichar, horas extra, salario.
Adestráronme para ser xangal.
Non sei berrar ou me rebelar,
como me queixar ou denunciar,
só como sufrir silandeiramente o esgotamento”
XU LIZHI (1990-2014)

Foi Blanco-Amor o que sentenciou: “O escritor que non se compromete literariamente co pobo non é, en realidade, traidor ao pobo: é, sinxelamente, traidor”.
Erri de Luca é escritor, e para el, situarse a carón do pobo máis ca unha necesidade é un xeito de existencia, dende sempre. Agora o Estado italiano quere metelo na cadea, el resume os motivos nunhas poucas frases: “Vou ser procesado por exercer o meu dereito á palabra contraria. Se a miña opinión é un delito, non vou deixar de cometelo”.
De Luca vinculouse á loita dos que rexeitan a liña do Tren de Alta Velocidade entre Torino e Lyon, sensibilizouse coa poboación e o patrimonio do piamontés Val de Susa, un territorio que perecerá afectado polo impacto das obras dun megaproxecto no que o autor de Montedidio (única das súas obras traducida ao galego) ve intereses espurios e mesmo a man da 'Ndrangheta. El, revolucionario de palabra e obra, ten dito que no momento en que as conversas entre a administración e os contrarios ao proxecto remataron sen solución nin acordo, o único camiño é a acción directa… E ben sabemos que aos estados non lles apaixona que o cidadán pense pola súa conta, e se actúa en por si… Saltan as alarmas e entra en circulación a terminoloxía neutralizadora: Radical, terrorismo…
O escritor napolitano enfróntase á maquinaria represora do Estado, apoiado só polos que sempre apoian ás vítimas dos verdugos profesionais, dos mecanismos cuxa única función é amedrentar para manter un statu quo que se retroalimenta de medo, represión e outra vez medo.
Se desexamos que os poderes que nos axexan controlando benestar e capacidade de decisión con contagotas, non caian na habitude de continuar a apertarnos o colar de castigo, temos dúas opcións. A máis doada, a que está ao alcance de calquera, é exercer a solidariedade cos que exercen a resistencia.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 21-02-2015 14:56
# Ligazón permanente a este artigo
HERDANZA DA OBRA CIMEIRA DE CORTÁZAR?
Nos anos ’80 os adolescentes adoitaban manexar uns entretidos “libroxogos” editados polo selo barcelonés Timun Mas.
A lectura non se efectuaba de xeito lineal senón que o lector víase obrigado a decidir en que páxina continuar a cada pouco, facendo unha escolla entre as opcións ofrecidas no texto.
Era unha lotaría grazas á cal, a aventura podía rematar ben, ou non; todo dependía da intuición do aventureiro e máis do afortunada que fose a elección.
Eu só posúo un título de “Elige tu propia aventura”, tal era a denominación da serie, e confeso que me divertín dabondo lendo e navegando erraticamente polas páxinas de El misterio de Chimney Rock, un exemplo rotundo de literatura fantástica. Aínda gardo entre as follas do volume un apuntamento cos números de páxina das diferentes rotas que fun seguindo e máis o resultado conquistado, bo ou mao.
O autor deste texto é Edward Packard e o ilustrador Paul Granger; Carles Alier i Aixalà foi o tradutor ao castelán do orixinal en inglés, pois que estas obriñas de literatura xuvenil naceron da man da editora Bantam Books, de Nova York. Na actualidade seica aínda se comercializan nalgún país latinoamericano.
Estes libros, mesmo traían unha addenda na que se comunicaba aos educadores que podían pórse en contacto coa editora para adquirir unha guía didáctica, xa que nalgúns centros de ensino empregáronse os devanditos textos para amenizar as clases. De feito na devandita addenda a editora gabábase de que aqueles relatos “desmontábeis” contribuían ao desenvolvemento da personalidade do lector adolescente, e asemade, da guía didáctica poderían se tirar actividades vinculadas coa historia, a xeografía, as linguas ou as ciencias.
Si, é moi posíbel que todo isto nos lembre algo os actuais videoxogos mais… Aquilo era literatura, se cadra xuvenil, se cadra non da boa mais ao cabo, detrás deses libros virían outros, pois que o mozo lector viña de perder o reparo a se enfrontar coas follas impresas, e ben seguro comezara a deixarse engaiolar polo cheiro a libro. “Quien lo probó lo sabe”.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 13-02-2015 21:43
# Ligazón permanente a este artigo
SIMENON
Nunca me fascinou o denominado xénero noir, mais as boas críticas e algunhas recomendacións leváronme até Georges Simenon e a súa novela El caso Saint-Fiacre, unha tradución ao castelán de Javier Albiñana. Teño entendido que soamente un título deste autor está vertido ao galego, Maigret na escola.
Non me seduciu. Atopeime cunha situación espazo temporal deficitaria na descrición malia a algunhas recreacións máis ou menos requintadas da campiña francesa; e por veces, apeteceume practicarlle unha reanimación ao desenvolvemento da trama.
Dicía recentemente nunha entrevista Eleanor Catton (gañadora do Man Booker Prize hai dous anos) que ela distinguía entre as novelas de detectives e os thrillers, xa que as primeiras céntranse en resolver un enigma e os segundos na natureza máis escura do ser humano -ela trata de fundir ambas tradicións literarias despois de se achegar con ollada analítica ás novelas de misterio do século XX-, e continuaba sinalando que uns novelistas céntranse na proxección intelectual e outros na acción real.
Dende logo Simenon pertence ao primeiro grupo aínda que ensaie o xogo trepidante en contadas ocasións.
Non sei se é costume deste escritor facerlle un sitio no texto á metaliteratura, mais en El caso Saint-Fiacre introduce unha referencia á novelística de Walter Scott por boca dun dos personaxes.
En xeral advertín abuso do diálogo e por veces unha redacción carente desa cadencia que favorece o interese do lector, mais reitero que non son un usuario habitual do noir, e se cadra –é o máis seguro- o problema está na miña lectura e non no reputado Simenon.

Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 11-02-2015 17:47
# Ligazón permanente a este artigo
AS SOCIEDADES LITERARIAS
Cantas sociedades literarias hai na Galiza? Eu tan só coñezo unha, a Lonxa Literaria, un dinámico colectivo moañés que ademais de organizar faladoiros, recitais ou encontros con autores, convoca cada ano un certame de microrrelatos. Grazas a esta convocatoria tiven coñecemento da existencia da Lonxa Literaria. Presentei textos a concurso dende a primeira edición, e no ano 2011 tiven a honra de que o meu relato Abonda que lle chaman Porto, fora nomeado gañador.
Emocionante e agardado foi o instante en que recibín a chamada de Sole, a presidenta da devandita sociedade, comunicándome que o xurado escollera o meu relato. Días despois, no fermoso lugar do Beque, ás aforas de Moaña, tivo lugar a entrega do premio, nunha amigábel cea con escritores e letraferidos.
Mais fóra do Morrazo non sei da existencia de colectivos homólogos; si emerxeron dende hai uns anos os clubs de lectura, certamente grupos necesarios para que a literatura medre vizosa, mais cómpre distinguir os encontros entre lectores e os suscitados entre creativos, malia que as ocasionais fusións poidan ofrecer froitos de considerábel altura literaria.
Se os escritores contasen con referencias societarias nas que cambiar impresións, aconsellar, criticar e onde os autores vedraños profesasen o seu maxisterio –espontáneo, involuntario, pasivo, ou non- entre os noveis, o eido literario gozaría dun maior dinamismo, sen esquecer que as panaceas –sempre esquivas- nunca adoitan visitar a escrita e a súa parentela.
Son ben coñecidos no noso país a Asociación de Escritores en Lingua Galega (AELG) e máis o Centro PEN-Galicia, colectivos que dende o descoñecemento presumo de carácter máis gremial -e mesmo profesional- ca de fomento do encontro para debater acerca de correntes, vangardas ou tendencias.
Existe dende hai uns meses o Grupo Literario Leiras Pulpeiro, colectivo que desenvolveu unha fermosísima –e eminentemente literaria- actividade en maio do ano pasado. Tratouse dun roteiro urbano por Mondoñedo, con paraxes en lugares vinculados á figura do poeta que dá nome ao grupo, onde un autor recitaba, narraba ou relataba fragmentos de colleita propia. O evento convocou un altísimo número de escritores e público en xeral,o cal, gozou dun colofón con poesía e música no Centro Cultural da Alcántara. Iniciativas coma esta –tanto a da creación dun grupo literario coma a do roteiro- supoñen rebentos nun ermo cultural xeral, e literario en particular, se nos circunscribimos ás comarcas que conforman a artificial Mariña administrativa. Mais non sei até que punto podemos inserir o GLLP na esguivia listaxe de sociedades literarias, xa que presumo que a súa finalidade é honrar a figura do “médico dos pobres”.
Hai vimbios dabondo para nutrir unha sociedade literaria do Valadouro? Rotundamente si. E falo abeirado nas experiencias gozadas en sucesivos veráns, cando unha boa parte dos valecos relacionados coa escrita dun ou doutro xeito, regresan ao val matricial e aos lares petruciais. Nas terras do Douro contamos cun bo número de escritores ou ensaístas que ben encarreirados nun colectivo que coordinase e canalizase inquedanzas e soños na gabeta, producirían froitos que outorgarían renome e rica bagaxe ao val e á súa vida cultural. Tales son Andrés Canoura, Isaac Ferreira, Cilha Lourenço, Manuel Lourenzo, Obdulia Méndez, Arturo Mogo, Xesús Pisón, Ramom Reimunde, Pedro Rubal, Miguel Vila e xa na outra banda do mar, Rita Geada.
Ninguén está a falar de imitar arquetipos, unha sociedade literaria actual non ten porque ser un club dos poetas mortos nin un Café Gijón, terá de ser o que lle aqueza ao lugar onde se cree e por riba de todo o que arelen os seus fundadores e integrantes.
Consola saber que o futuro próximo fornecerase dunha canteira de literatos que hoxe non contan máis de dez ou once anos, pois que quen isto escribe adoita ser membro do xurado dos certames literarios infantís do Alfoz (certame literario de Nadal e certame do Día das Letras Galegas), onde xa se ten configurado un elenco que vén gañando premios edición tras edición, nenos todos, autores duns textos onde xa teño albiscado lóstregos de realismo máxico. Tales síntomas indican que as terras do Valadouro continuarán a ser berce de escritores e fonte de inspiración.

Foto superior: Xurado do Certame Literario Infantil polo Día das Letras Galegas. Alfoz do Castrodouro, 2014.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 08-02-2015 16:13
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal