Vasoiras de xibarda


Cartafol literario de experiencias, teimas e inquedanzas
"...E ás doce da noite voan dacabalo de vasoiras de xibarda..."
Contos do Valadouro. XP,IF,ML.
O meu perfil
bercedasorixes@gmail.com
 CATEGORÍAS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

FAMOSAS NOVELAS
Non. Non vou falar daquela colección de volumes da Editorial Bruguera na que moitos descubrimos a Salgari e a Verne; en banda deseñada e con encadernación de luxo.
Vou referir dúas lecturas recentes: La sombra del viento, de Carlos Ruiz Zafón e La víspera de casi todo, de Víctor de Árbol.
Debo remontarme ao Nadal de 2004; momento en que fun agasallado coa novela de Ruiz Zafón, daquela en plena campaña de difusión e venda. Teño presente a altura cronóloxica do regalo pola adicatoria que figura na anteportada do libro: “Urte berri on! Feliz 2005!”.
Comecei a ler a novela daquela, e non lembro por que, abandonei a lectura, deixando un marcapáxinas como testemuña da deserción.
O mes pasado, considerei que chegara o momento da reconciliación con La sombra del viento; retirei o separador da páxina 41 e retomei o labor. Desde o principio da obra, por suposto.
Que achei nesta cumprida narración de don Carlos? Unha novela concibida a xeito de fórmula matemática, onde todo cadra e ningunha incógnita fica sen despexar. Estamos ante a ecuación perfecta.
La sombra del viento é un produto onde a arquitectura, a enxeñaría e a decoración literarias, amosan unha factura formidábel.
A miña pregunta –retórica- é: Procura iso o lector? Ou busca algo máis distante do requintamento da tese doutoral? Acaso algo máis próximo ao latexo vibrante da novelística incubada na alta literatura? Esa rama que pretende algo máis có entretemento.
E hai uns días, revisando a sección de novidades da miña biblioteca de referencia, topeime coa obra gañadora do Premio Nadal 2016. Sen pensalo, demandei o seu préstamo, co obxectivo de descubrir que caste de literatura andan a premiar por Barcelona.
La víspera de casi todo non é un exemplo semellante ao caso que vimos de describir. Podemos dicir que a trama móstrase máis esfiañada –seguramente adrede- e inconstante. Os escenarios aparecen convenientemente datados e ubicados na xeografía –a modo de diario-, bo exemplo de que don Víctor pensaba na comodidade do futuro lector mentres artellaba a novela.
Achei na trama moita inspiración no cinema de intriga e misterio, mesmo algúns lances que me evocaron títulos concretos; mais nada merecente de ser apuntado no apartado das eivas.
Atopamos tamén algunhas referencias cultistas que por veces poden resultar forzadas ou pouco oportunas, mais non supoñen fragmentos que o texto requira expeler de xeito manifesto.
Contra a metade do relato, a novela experimenta un xiro maxistral, creo que é aí onde radica o valor dun título que tenta mexer varias subtramas, algunha delas emparentada con episodios históricos que procuran completar -ou cando menos complementar-, unha narración algo extraviada por momentos.
Mais, non desexamos propinar ningún guindón de orellas ao flamante Premio Nadal senón todo o contrario, felicitalo.
Aínda que, este ex-funcionario da Generalitat de Catalunya, que se gaba de ter viaxado por Galiza e gustar do noso país, non vai marchar sen unha reprimenda; merecida, por non ter respectado na obra o topónimo oficial da Coruña.
É de sobra coñecido que boa parte da acción desenvólvese entre a Costa da Morte e a cidade herculina; debe, xa que logo, enorgullecernos que un autor foráneo escolla o noso territorio para dar vida aos seus personaxes, mais, acho que pouco se imbuíu don Víctor de nós e do noso; pois que a trama de La víspera de casi todo podería suceder en calquera outro mar e en calquera outra costa. Serviría un lugar de elevados cantís e mar bravo, ubicación que don Víctor denominaría Punta Caliente, tal e como bautizou unha localidade ficticia do oeste galego para a obra que nos ocupa.
Punta Caliente? Frío, frío.

Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 22-04-2016 14:53
# Ligazón permanente a este artigo
ESVAECENDO A TEBRA
Nestes días e nestes meses falarase -xa se fala- de xeito recorrente de Manuel María; da súa obra e das súas contribucións. Chegamos desta volta a unhas Letras Galegas adicadas a un persoeiro nada remoto nin extraído de tempos afastados; nin fagocitado pola guerra, o exilio ou a emigración; aínda que, varios destes fenómenos e accidentes históricos non lle foron alleos, por activa ou pasiva, ou por solidariedade de activista.
Son moitos os galegos que poden afirmar ter gozado dunha conferencia de Manuel María, dun recital, dunha lectura, dunha conversa, ou dunha cea en irmandade patriótica.
Algúns mesmo, poderemos presumir de ter experimentado todas estas variantes de encontro; ao cabo, nada difícil tratándose dun galego comprometido, que non dubidaba en acudir alí onde demandaban a súa voz baril e a súa fasquía de escritor prototípico.
Tratarei de sumarme á conmemoración sen caer na reiteración de contidos xa expostos ou susceptíbeis de se publicar en días sucesivos nos xornais, bitácoras e publicacións varias.
O ano pasado, un amigo plenamente vinculado ao eido literario, regaloume un exemplar dunha revista ourensá que presumo extinta, trátase de Follas Secas, unha publicación subtitulada Información, Creación e Humor, dirixida por Xosé Manuel del Caño e Manuel Díaz Olleros.
Malia non figurar na devandita revista ningún tipo de artigo editorial, entendo que estamos diante dunha publicación eminentemente literaria. O nome da cabeceira outórganos pistas evidentes: a sección adicada ás novas cínxese aos libros editados no momento e ademais, o contido do devandito exemplar, ocúpase case de xeito monográfico –figura tamén un extenso artigo de Franco Grande sobre Cunqueiro- da traxectoria de Manuel María.
Podería supor este número de Follas Secas unha perfecta homenaxe ao chairego no seu ano, mais, estamos a falar dunha revista datada en xaneiro-marzo de 1987.
Transcorreron 29 anos desde a publicación destes artigos de Camilo Gómez Torres, Manuel Lourenzo, Manuel López Foxo, Francisco José Velozo e María Pilar García Negro.
Textos todos, focalizados nas vivencias e na produción literaria dun Manuel María con póster central!
Mais non é a única fotografía ofrecida pola revista; o autor aparece en diversos lugares acompañado de numerosos intelectuais: Con Pimentel e Fole no Pazo de Romeán, con Felipe Senén en Grecia, con Paol Keineg na Bretaña, con Celso Emilio, Darío Xohán Cabana, Novoneyra, Maside, Díaz Castro… E por suposto, con Saleta.
Cómpre salientar a inclusión dunha imaxe que subliña o compromiso adquirido polo autor desde ben cedo; trátase dun documento expedido polo “Ministerio de Información y Turismo” en 1970, onde se pode ler que “(…) no es aconsejable la edición de la obra titulada Auto do casamento, Goberno e Xusticia do rei Bululú”.
Case tres decenios despois, parabéns para os artífices do número 12 de Follas Secas.
Viaxemos agora até algunha das xeografías visitadas polo escritor. Xa temos dito aquí que a Finca Galea, de Alfoz do Castrodouro, é un espazo –amais de turístico e enxebre- con reminiscencias literarias. Non en van, na publicidade do devandito complexo figura un artigo de Manuel María gabando o verxel alfocés creado por Emilio Méndez Corral.
E foi nese lugar onde nos anos ’90 tiven o pracer de saudar o autor escollido para simbolizar as nosas letras no presente ano.
Suso Vaamonde entoaba himnos de amor e loita na illa fluvial da Finca Galea, nesta banda do río compraciámonos os adeptos á causa dos bos e xenerosos -e rebezos-; e nese instante máxico, Ramom Reimunde chamou a Manuel María para que me ofrecese o seu saúdo.
Non moito tempo despois asistín a unha cea en Foz, onde o chairego foi agasallado cunha placa que rezaba: Manuel María, bo poeta mellor galego.
Antes de acceder ao comedor da Casa do Mar, aínda puidemos escoitar a don Manuel María recordando os tempos da Ditadura, e mais a súa visión persoal do ditador. Fica para unha ocasión menos solemne esta referencia.
Explicitaremos en troques a suxestión proclamada nunha entrevista televisiva nos días en que a OTAN comezou a bombardear Kosovo: No canto de sementar bombas, liberar poemas.
Hoxe, as publicacións como Follas Secas -humildes mais coa función de encher ocos culturais-, foron substituídas polas bitácoras da Rede, aínda que, sen romanticismos innecesarios nin melancolías puerís, considero e pregóo que resultaría perfectamente factíbel manter publicacións desa caste; vinculadas a unha temática concreta e sostidas por suscritores fieis. Encanto e comodidade avalan tal proposta.
O outono chegou para aquelas publicacións e as follas tornáronse caedizas, do mesmo xeito chegou o derradeiro outono –aínda case verán- para Manuel María en 2004. Mais o cantor legounos a palabra, para que nós, ceibemos a fala, e a terra; pois que “precisamos a lingua se queremos vencer”, mais precisamos resistir se desexamos continuar a existir.
O noso pobo, ten obtido boa nota na Escola da Tebra, cómpre agora matriculalo nas aulas maxistrais da luz e a clareza, cultivadas tamén por este muiñeiro de brétemas e lanceiras.

Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 12-04-2016 16:27
# Ligazón permanente a este artigo
VIVA O TEATRO! VIVAN AS POLAFÍAS!
Viva o teatro! Esa foi a proclama lanzada en Mondoñedo o 2 de abril. Pronunciouna a poeta local Margarita Bermúdez, obtendo o asenso do nutrido auditorio da Casa da Xuventude, onde as xeracións se mesturaron para coñecer unha figura mindoniense perdida na fraga do tempo e a alienación sociohistórica, Manuela Rey.
E é que, desde agora, cando queiramos falar da dramaturxia ibérica no século XIX, deberemos citar Mondoñedo sen escusa.
Mais non é o noso obxectivo reflectir aquí a información que se nos transmitiu no evento Manuela Rey, a memoria dun mito, xa que esa función desenvolveráa perfectamente a Asociación de Escritores en Lingua Galega no seu espazo dixital www.aelg.org, onde estará ao dispor de calquera a gravación da polafía mindoniense.
Que é unha polafía? Un acto inspirado nos antigos encontros populares do mundo rural, onde a tradición oral se enseñoraba nas linguas que nos legaron a memoria e asemade na lingua de noso.
Porque a lingua de noso foi vindicada e desagraviada reiteradamente durante o evento, nomeadamente polo dramaturgo Manuel Lourenzo, quen non desaproveitou a ocasión así mesmo, para ilustrarnos sobre as orixes do teatro galego.
Mais non só se fixo referencia á arte dramática de xeito teórico, tamén tivo lugar a representación dunha peciña grazas á polifacética parella formada por Francisco Piñeiro e Paz Rodríguez Silva, responsábel de que o teatro amador na Mariña constitúa unha potencia cultural.
Acougo de ánimas –título da devandita peza- dramatizou un suposto episodio da existencia de Manuela Rey, pois que na vida desta actriz mindoniense -falecida en Lisboa con 23 anos e sendo xa un símbolo do teatro portugués- o mito alimenta unha historia que non acaba de ensamblar vieiros cara á fixación biográfica. Estivo algunha vez agochado Pedro V de Portugal nos eidos mindonienses? Aí temos a lenda –ou a realidade!-, velaquí a grandeza da tradición oral.
E xunto aos participantes xa mencionados, foron aparecendo Chus Amieiro, Andrés García Doural, Isidro Novo, Alberte Núñez, Fran Bouso, Lino Rico, Nara Carballal ou Xulia Nogueira; achegando, segundo as súas habelencias e coñecementos: historia, música, poesía, canto, e en definitiva Cultura; nun serán no que o ceo fixo avantar a auga dos séculos -e dunha primavera aínda desprecatada- polas rúas de Leiras, de Díaz Castro, de Noriega, de Iglesia Alvariño, de Díaz Jácome, de Cunqueiro…
Non é de estrañar que agora a AELG e hai ano e medio o Centro PEN Galicia, teñan escollido a moi nobre e leal cidade para as súas cerimonias, pois que Mondoñedo ten achegado –e achega!- á literatura tanto coma calquera urbe principal.
No caso que nos ocupa, a Asociación de Escritores en Lingua Galega contou co apoio do colectivo local Mondoñedo é…, cuxo nexo mindoniense represéntao Antonio Reigosa –cronista oficial da cidade-, quen exerceu, ademais, como mantedor do evento.
Non hai mellor lema nin estandarte máis honesto: Viva o teatro! Vivan as polafías!

Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 03-04-2016 16:31
# Ligazón permanente a este artigo
TROYLO
Eu era pícaro cando a televisión deu en falar da morte dun can que acadara gran sona grazas ao protagonismo gañado nunha columna de prensa. Tratábase de Troylo, un salchicha que deixara orfo de compaña canina ao escritor Antonio Gala.
Troylo convertérase nunha estrela grazas aos artigos xornalísticos nos que o seu amo o invocaba e nomeaba casemente, coma se dun íntimo amigo se tratase. Mais eu daquela non lía a prensa, limitábame aos textos compilados no manual Lecturas escolares da Editorial Miñón, grazas ao que me familiaricei coa narrativa de Wenceslao Fernández Flórez ou coa poesía de Gabriel y Galán, por exemplo.
Lembrei sempre o nome daquel canciño literario e real, e durante moitos anos, cando don Antonio aparecía nos medios engaiolándonos co seu verbo delicado, metódico e meditado, eu lembraba a emoción que percorrera a opinión pública o día que Troylo morreu. Aquel loito mediático delongouse durante semanas, e quero crer que achegou argumentos á sensibilización dunha sociedade pobremente concienciada no respecto cara aos animais.
Non hai moitos días que todo isto se me aviveceu na memoria grazas a un encontro casual. Entre os libros vellos dun posto ecléctico e ambulante resucitou Troylo.
Ben, realmente o que achei foi Charlas con Troylo, título tomado da sección de El País Semanal para a que o home dos bastóns escribiu entre o devalo dos setenta e o abrente dos oitenta.
Tras relear coa tendeira e obter un descontiño xeitoso, adquirín o compendio de reflexións galianas compartidas co famoso canciño.
Troylo representa nos devanditos textos a desculpa necesaria que obriga o mundo a escoitar aquilo que de seguro non desexa ouvir.
Descubrimos nestes artigos un Antonio Gala anoxado coa sociedade, ou polo menos con esa parte que aínda non descubriu que vive, precisamente, en sociedade.
Encontraremos referencias cultas, riquísimo e antigo castelán, retratos sociais daquelas xeracións que non acababan de se convencer da extinción da Ditadura, certa resignación ante unha morte que o escritor supoñía próxima e que case corenta anos despois, afortunadamente, continúa a eludir, e outros lóstregos que o lector descubrirá ao se achegar a un libro de época.
Charlas con Troylo editouse en 1981, poucos meses despois da desaparición do animal e compilando os artigos que fixeron del un inmortal monumento á amizade entre individuos de distintas especies. Na presentación do libro, animouse a que o público fose acompañado dos seus cans.
O volume que veño de adquirir é un exemplar do Círculo de Lectores publicado en 1992, prologado por Andrés Amorós e ilustrado por Julián Grau.
O lector galego, inevitabelmente, asociará os devanditos textos con aqueles artigos de La Voz de Galicia asinados por Carlos Casares e inspirados polo gato Samuel.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 27-03-2016 19:35
# Ligazón permanente a este artigo
CANDO A CULTURA SE ADQUIRÍA A TRAVÉS DE COPLAS E ROMANCES
Xa temos falado aquí da inxente contribución da literatura oral en todos os tempos e latitudes ás culturas do mundo; mais houbo épocas en que, nuns fogares con poucos ou ningún libros, coa educación instaurada coma un luxo ou limitada aos primeiros anos de vida do individuo, e cuns medios de comunicación inexistentes ou polarizados nos circuítos urbanos, a tradición oral achegaba a formación que doutro xeito non chegaría a certos estamentos sociais e a amplas áreas xeográficas alleas ao interese ou influxo institucional.
Na Galiza dos anos ’40 do pasado século, circulaban centos de coplas e romances recreando, tanto lendas medievais (Xenoveva de Brabante), como sucedidos macabros (o defunto “asaltado” polo bandido Mamede Casanova), e por suposto, episodios da etapa bélica ou prebélica (“La receta salvadora la tiene el doctor Azaña / de Azaña 32 gramos y otros tanto Caballero…”), tinguidos convenientemente polo bando que puña en tránsito a composición en cuestión.
A presenza de numerosas composicións en castelán na Galiza rural, indica un factor que merece estudo alén da dimensión literaria.
Foi onte mesmo cando, escoitando unha opinión autorizada sobre os argumentos máis presentes na obra de Shakespeare (nun programa de televisión! Aínda hai esperanza!), unha persoa que adoito empregar como fonte literaria na súa vertente oral, espetou: Semella a historia de Xenoveva de Brabante.
E un servidor non se resistiu a tomar nota e atesourar, o seguinte:
“Marchó con Desdichado hacia la cueva / y se encontró allí desfallecida a su querida esposa Genoveva / Y le dice: Mujercita querida santa y buena / y tú, hijito mío de mi alma / si malo fui por culpa de un infame / dispuesto estoy en reparar mi falta / y llevados al castillo de atenciones los colmó / y aquel criado traidor castigado fue y murió en la prisión.”
Tal romance xa non se perderá, e del poderemos tirar non só o contido da lenda, senón a valiosa información sociocultural dun tempo e dun lugar (datos sobre usos lingüísticos, por exemplo), por iso é fundamental, a carón do texto compilado, rexistrar o nome da persoa transmisora, a idade que tiña cando recibiu e cantou a composición, as localidades vinculadas ás súas vivencias e calquera dato preciso para a elaboración dunha ficha de narradores e transmisores.
No momento en que me estaban a recitar a versión poética da lenda da malpocada Xenoveva, experimentei a evocación dunha narración galega, a lenda de Roxín Roxal. Certos elementos coincidentes entrambos relatos semellan aparecer virados nun espello, malia que o desenlace esboroa calquera paralelismo.
O criado traidor é un fiel namorado na lenda galega, o bo marido da narración xermánica é un home covarde na galega, mais por último, o triunfo da morte e a fatalidade dos Andrade non acha correspondencia na familia brabantina.
Institucións e colectivos culturais deben traballar incansabelmente no arquivamento e estudo desta apaixonante sección da literatura oral.

Imaxe: Reclamo publicitario do museo das lendas de Anzoátegui, Venezuela.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 18-03-2016 15:09
# Ligazón permanente a este artigo
MEMORIA D'A MOTOBOMBA
Que o caciquismo –tamén- pode combaterse coa arte, é tan certo coma que hai trece anos tivo lugar no Bar San Pedro, en Alfoz do Castrodouro, unha representación teatral intitulada Bombeiro? Nunca Máis!, a cargo dun grupiño de activistas da Plataforma Nunca Máis, autodenominados para a ocasión Compañía A Motobomba.
Acontecía naquela época de negror nas costas e escurantismo nos despachos, que varios empregados do Concello de Alfoz, por mandato da alcaldía, adicábanse a patrullar as estradas do municipio arrincando e destruíndo toda información ou simboloxía vinculada ao célebre movemento Nunca Máis.
A Motobomba quixo converter en esperpento aquela acción que vulneraba a esencia democrática e a liberdade de expresión, mais por riba de todo, que enmerdaba a quen a executaba e mais a quen a inspiraba.
A función levouse a cabo con dous actores aficionados e o decorado non ía alén dunha mesa cunhas poucas botellas.
A obriña foi cualificada como entremés por un dos actores, alumno de arte dramática naquela altura.
Realmente, estamos a falar dunha comedia, unha sátira que espertou explosións de gargalladas no público e correntes de xenreira nunhas instancias, xa daquela caducas. Seica houbera quen se vira reflectido -ou quen sabe se se tiña recoñecido- naquel sainete alfocés.
A Motobomba tomara o seu nome do vehículo municipal de extinción de incendios, un camión todoterreo que acostumaba a chegar tarde ao lume ou mesmo a non chegar. Naqueles días, unha casa ficara calcinada ante a má xestión deste servizo e a inhibición dos seus responsábeis.
Tales sucesos tratábanse tamén nesto texto que anoxou e alimentou a zuna de certos politicastros -ou esbirros destes-, contra quen ousaba criticar e denunciar as súas putarías. A reacción supuña unha consecuencia agardada para quen puxeron en escena Bombeiro? Nunca Máis!
Aquela noite, ao ver que o pobo era quen de rirse dos que ocupaban o poder local –sen máis propósito que o beneficio propio- desde había décadas, o caciquismo perdeu un dente no Alfoz; e aos poucos foi apodrecéndolle aquela dentame que tanto asustaba a moitos administrados. Xa que logo, obxectivo conseguido.
Deste xeito, o 8 de marzo de 2003, o histórico local que hoxe ocupa –como daquela- o Bar San Pedro, voltou converterse en escenario teatral, coma noutrora.
A Motobomba non volveu actuar nin Bombeiro? Nunca Máis! a ser representada, mais nunca é tarde para rememorar tempos pasados, e se cadra superados; ou?

Imaxe: Bar San Pedro. Mor, Alfoz do Castrodouro
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 03-03-2016 10:07
# Ligazón permanente a este artigo
MISTERIO TRANSOCEÁNICO
Estes días andei a cultivar o xénero fantástico; quizais por isto, exhumei –o termo é acaído pola temática do volume- un libro que non lía desde a infancia; cando mo regalaron con pouco criterio e moito cariño.
Falamos de El Horror, unha antoloxía editada na Arxentina polo selo bonaerense Intersea, dentro da colección Los fantásticos.
Sen máis pretensións ca ofrecer unha mostra de inquietantes contos breves,
El Horror fai unha escolma dos autores máis témeros, na que figuran entre outros: Lovecraft, Robert Bloch, Ray Bradbury ou Tennessee Williams.
Trátase realmente da tradución ao castelán austral da colectánea The Unspeakable People, compilación de vinte relatos de misterio (a versión arxentina escolmou a metade) publicada en 1969. El Horror viu a luz nove anos despois.
A prologuista e seleccionadora Adriana Martínez Dalke advirte, con bo xuízo que “o horror só estará en ti, lector”. Certo, os textos que acarician a liña entre o aquén e o alén son capaces de evocar unha serie de imaxes e vivencias que estimulan non só a lectura, senón tamén a interpretación. Isto, sabémolo ben, acontece no resto dos xéneros, pois que supón o celme da literatura; mais o ignoto, o sobrenatural ou o esotérico, dispoñen dunha virtude especial.
Existe hoxe en día a editorial Intersea? Quen é Héctor Magno -tradutor de El Horror-? Como e porque cruzaron o Atlántico algúns exemplares?
O misterio continúa a arrodear o meu libro de contos de medo.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 15-02-2016 16:15
# Ligazón permanente a este artigo
ANDERSEN EN GALEGO
Atopei estoutro día unha xoíña nun posto de libros usados, trátase de Contos de Andersen, unha tradución de Teresa Barro editada por Ediciós do Castro en 1983 na colección Narrativa pra nenos. Acho que tal volume ha ser mao de conseguir hoxe en día, mais nos postos ambulantes ás veces atópase algunha rareza xa desaparecida de catálogos e almacéns.
O volume está completamente novo e semella que xamais foi utilizado por ninguén, posibelmente formou parte, noutro tempo, dos fondos dunha libraría en liquidación.
Posúe o meu libro de contos unha fermosa portada de Karawane e mais unhas cantas ilustracións interiores. A serea da capa augura que un dos contos incluídos na colectánea será, sen dúbida, o coñecidísimo relato inspirado nas lendas de femias híbridas moradoras do universo abisal; conto que, segundo a tradutora, tense convertido en mito da imaxinación colectiva.
Velaí: O mito dá o conto, e este reforza ou crea un novo mito. Eis o poder da tradición oral!
Amais d’A Sireíña, conforman a compilación: Claus o Grande e Claus o Pequeno, O rexo soldado de estaño, O Reiseñor e O Parruliño Feio.
A normativa empregada por Teresa Barro naquela altura foi a denominada Mínimos Reintegrados. Casualmente, moitos termos aparecen ben adaptados á normativa vixente (sancionada en 2003 pola RAG), despois de ter sufrido “clandestinidade ortográfica” durante varias décadas.
Unha introdución pródiga en declaracións de intencións e desexos para o futuro do país –nomeadamente no eido lingüístico- inaugura un traballo que eu quixen comezar a ler polo relato das sereas, calificado como “enigmático conto” neste rico limiar; onde se nos matiza que Hans Christian Andersen afirmaba non escribir para nenos en particular senón para o lectorado en xeral.
Conclúe Teresa Barro afirmando que “Esta tradutora soña unha Galiza que resucite no futuro a arte e tradizón de contar contos. Soña unha Galiza na que se conten contos, ou se leian en voz alta, nas feiras, nas casas e nas escolas, (…)”.
Acredito nisto, comparto a arela, e confeso que xa puxen en práctica a experiencia, tamén con este volume recén chegado á miña biblioteca. Para saciar curiosidades, aclararei que o auditorio ficou agradecido, e iso que escollín un público experto en contos, e adulto.

Imaxe: A escritora e tradutora Teresa Barro

Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 05-02-2016 11:47
# Ligazón permanente a este artigo
A CASA DE NÉLIDA PIÑON
Conta Nélida Piñon, que aprendeu a distinguir entre o arcaico e o ancestral na súa primeira viaxe á Galiza, non tendo chegado aínda á adultez.
Achegueime estes días á súa obra a través d’A casa da paixón, un texto nada doado e construído para ler cos sentidos todos á espreita.
Percíbese na tradución ao galego de Marga do Val que a versión de orixe foi concibida nunha lingua irmá, pois que detectei varias concesións á “variante” lusobrasileira.
A casa da paixón furga nos mitos e obsesións que perseguen o individuo desde que se emancipou da familia simia até hoxe. Todo iso que a literatura –oral, dramática…- bautizou e caracterizou con nomes como Electra, Edipo ou Hamlet.
Xa que logo, Nélida Piñon volta ao comezo para anovar o xénero novelístico, e de feito conségueo.
Estamos a falar dunha obra publicada en 2006 pola Editorial Galaxia na colección Literaria, mais trátase dun texto editado orixinariamente no ano 1972. Como foi acollida no Brasil dos ’70 unha novela con relampos de procacidade? É seguro que non todas as voces ficaron quedas ante o atrevemento desta autora.
A casa da paixón supón toda unha experiencia non apta para lectores inexpertos ou en iniciación, pois que unha redacción pouco accesíbel e por veces complexa poden distanciar un lectorado casual ou non prevido convenientemente.
Con todo, eu agardo con degoxo o momento de ler A república dos soños; onde esta filla da emigración galega emprega as vivencias familiares como argumento.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 01-02-2016 10:51
# Ligazón permanente a este artigo
UNHA LENDA, UN POEMA, UN DESEÑO; UNHA LENDA, UN POEMA, UN DESEÑO; UNHA LENDA…
A idea é óptima. Antonio Reigosa, Antonio García Teijeiro e Xosé Cobas son os responsábeis dunha xoíña editada por Xerais a finais do ano pasado; trátase de Lendo lendas, digo versos.
A obra xorde da mestura de dous xéneros literarios: a narrativa inspirada na tradición oral e a poesía xestada a partir da narración; e mais da sociedade entre dúas artes, a literatura e a plástica. O resultado paga a pena.
Lendo lendas, digo versos resultará un libro fermoso en apreixándoo coas mans e fixármonos no seu feitío, coidado e elegante.
Citas de Bécquer e Eduardo Galeano visten o exterior do volume; sinais inequívocos da sensibilidade coa que se concibiu este produto literario que desde o primeiro momento contemplei como un bo fetiche para ritos de iniciación á lectura; penso en cerimonias destinadas a futuros adeptos de calquera idade.
Encontrámonos diante dun título confeccionado con tanto agarimo que apetece convertelo en obxecto de regalo para gañar amizades, mantelas vivas, ou incitar sinxelamente ao pracer de descifrar as crenzas dos que artellaron o país que nós gozamos, e sufrimos.
É esta unha fórmula para imitar, sen pudor ningún, sen medo a caer nun déjà vu lendario.
O experimento pode levarse a cabo con contos, con microrrelatos ou con calquera outra creación narrativa de dimensións moderadas.
A narrativa de Reigosa, a poesía de García Teijeiro e a plástica de Cobas veñen de crear unha fusión que debera sentar escola; polo ben da literatura galega e polo ben dun lectorado que sempre demostrou fidelidade a esa sección do noso patrimonio cultural inmaterial que ben deita da letra impresa para permanecer entre nós. A literatura oral -xa o temos dito- continúa a medrar grazas ás metamorfoses auspiciadas polo devir, mais aquela que inspirou a Risco, a Cunqueiro ou mesmo a Cela, mora na actualidade en libros coma Lendo lendas, digo versos.
Gocei especialmente lendo A cidade de Libunca e a Fonte de Laureana, mito onde o resón das Anas Louras do Valadouro (Ana, Xoana e Viviana), son evidentes, do mesmo xeito que son apreciábeis certas reminiscencias do coñecido conto xermánico da Branca de Neve.
Honremos a estes pioneiros tomando exemplo deste proxecto fermoso.

Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 13-01-2016 11:11
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal