Vasoiras de xibarda


Cartafol de inquedanzas, experiencias e teimas literarias
"...E ás doce da noite voan dacabalo de vasoiras de xibarda..."
O meu perfil
bercedasorixes@gmail.com
 CATEGORÍAS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

O DESTERRO DE LIBROS DOMÉSTICOS

Estes días apareceu unha nova explicando que varias bibliotecas públicas da Mariña, víronse obrigadas a rexeitar doazóns e a estabelecer regras para as xestionar.
A cuestión é que o doador actual xa non é un filántropo desprendido que desexa ver medrar a biblioteca da súa localidade, senón alguén que desexa desfacerse de volumes aos que xa non encontra utilidade. Os denominados libros de consulta levan anos perdendo usuarios tras á xeneralización da Rede e a popularización das diferentes enciclopedias dixitais; xa que agora a procura dun concepto ou dunha acepción lévanos uns segundos e pode realizarse desde o teléfono móbil.
Si; parece ser que moitos cidadáns quixeron ver un enorme colector azul nas bibliotecas e daquela, os responsábeis destas infraestruturas tiveron que deter a “vaga de solidariedade”.
Do mesmo xeito que volven os discos de vinilo e outros obxectos que a nosa memoria non deu abolido, eses libros que hoxe sobran en andeis e faiados, serán botados de menos dentro dun tempo, cando o arrepentimento sinale ocos enchidos con calquera chilindrada insubstancial.
Ninguén cuestiona a utilidade das diversas “pedias” presentes na Rede, mais a información recollida naquelas fermosas coleccións encadernadas en coiro, non ten por que ser considerada obsoleta. É mais, considero que debemos aprender os nenos a empregar as enciclopedias que moran nas nosas casas; como recurso auxiliar ou como actividade romántica, mais os libros que nos axudaron a abrir mentes e a estudar carreiras, non pertencen á mesma categoría cá vella BH arrombada no garaxe.
Seremos quen de nos desprender dese libro que nos descubriu o pracer da lectura? Reflexionemos sobre esta e outras cuestións ao tempo que cavilamos nunha maneira de aloxar eses libros que veñen de ficar desafiuzados, nomeadamente agora que as bibliotecas decidiron non constituír o pano de bágoas de ninguén.
Cumpriría unha rede de adopción deses volumes que están a piques de perder o seu lugar habitual na vivenda que os viu marelecer, pois estou seguro de que existen moitas persoas que posúen espazo e vontade hospedadora, lectores que acollerían de boa gana algúns exemplares refugados. Cantos fogares carecen de biblioteca de seu? Temo que ben deles.
Á parte do dinámico comercio de libros usados que bole pola Rede, existen outro tipo de mercados, máis traidicionais; ámbitos urbanos onde desfacerse dos libros que non desexamos (mercados e feiras fixos, librarías de vello, rastros…).
Mais, non me vou centrar en quen desexa obter un beneficio a cambio da súa vella biblioteca, senón en persoas que arelan un espazo na casa e agardan por alguén que porfille os seus volumes. Aí, nesa situación, caben opcións imaxinativas, altruístas e edificantes.
Desde organizar sorteos para escolares (lembro un compañeiro da EXB que rifou os seus cómics de Don Miki entre os nenos da aula) até sorprender os veciños cun inesperado agasallo na caixa do correo… Botémoslle imaxinación e pensemos en cadeas de intercambio, redes de obsequios literarios, grupos de troco de obxectos de segunda man… Calquera cousa antes de que os volumes acaben reciclados como cartón para embalaxes, pois un libro non se recicla; un libro hérdase, légase, transmítese ou dóase, mais un libro é algo máis ca papel, pois tras el existen horas de traballo e maxíns estrullados.
Non temamos polo futuro da industria da celulosa, sobran eucaliptos nos nosos montes e faltan libros nos nosos fogares, quizais ese desequilibrio está máis ligado do que nos parece. Poñamos que (agora) falo da Galiza.

Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 28-03-2018 17:59
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal