Vasoiras de xibarda


Cartafol de inquedanzas, experiencias e teimas literarias
"...E ás doce da noite voan dacabalo de vasoiras de xibarda..."
O meu perfil
bercedasorixes@gmail.com
 CATEGORÍAS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

OS CAIROS DE LORD BYRON
Cando se cumpriu o segundo centenario do encontro de Vila Diodati (aquela xuntanza literaria do verao de 1816 á beira do lago Leman), escribiuse profusamente sobre os textos nacidos das noites de tempestade. É sabido que Frankenstein ou o moderno Prometeo foi concibido na citada mansión durante o enclaustramento propiciado polo clima extremo do denominado “ano sen verao”, porén, existe outra obra que non gozou da mesma repercusión e transcendencia.
O relato atribuído a John William Polidori - médico persoal de lord Byron- naceu de maneira escura e aínda hoxe arrastra farrapos de misterio verbo de autorías e orixes.
O londiniense de ascendencia italiana artellou unha curtísima novela intitulada O vampiro, e díxose, que oitenta anos máis tarde, Bram Stoker non desaproveitou o argumento á hora de redactar o seu Drácula.
Mais o fuscallo que envolveu daquela a Vila Diodati chega até os nosos días, pois algunhas fontes manteñen que a obra ideada por Polidori non foi esta, e para rematar de enredar o fío, algúns estudosos afirman que O vampiro abrollou a partires de lendas coñecidas polo mesmo Byron nas súas viaxes por Europa do leste. Incluso, chegou a existir algunha edición asinada polo aristócrata, quen cobizaba ser considerado o autor do texto.
O caso é que estes días O vampiro chegou ás miñas mans. O discutido texto non é máis ca unha sinxela nouvelle de pouco máis de trinta páxinas, e na edición que manexo, publicouse abeirado doutros relatos de xénero fantástico polo histórico editor Luis de Caralt.
Coñecendo a tormentosa relación entre Polidori e Byron, o lector ha chegar á conclusión de que O vampiro é unha vinganza do empregado, farto seguramente, das célebres burlas e desprezos aos que era sometido.
N’O vampiro hai personaxes recoñecíbeis e situacións case premonitorias, no entanto, o maior misterio literario deste conto, para min, non radica nas leas amentadas, senón no grao de inspiración que lle puido proporcionar a Stoker.
Pouco se describe na obra de Polidori de poderes e vezos dos chuchadores de sangue, pois que o devandito texto non é outra cousa ca unha metáfora –maliciosa- sobre as actitudes vitais de Byron. Xa que logo, o autor de Drácula puido atopar vagas ideas, mais non sólidos alicerces para a construción da súa novela.
Unha linguaxe intricada até a extenuación e unha busca continua do preciosismo, orixinan unha lectura complexa que mesmo obrigan a reler frases e comprobar sensos gramaticais, feito este que pode chegar a exasperar o lector, independentemente da súa habitude e acuidade.
Do final só podemos dicir que é previsíbel e carente das arestas propias do bo oficio literario; quizais esta lasitude é o que máis a emparenta con Drácula.

Imaxe: Vila Diodati. Coligny (cantón de Genève)
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 17-03-2018 17:08
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal