Vasoiras de xibarda


Cartafol de inquedanzas, experiencias e teimas literarias
"...E ás doce da noite voan dacabalo de vasoiras de xibarda..."
O meu perfil
bercedasorixes@gmail.com
 CATEGORÍAS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

A LONGA NOITE DOS DITADORES (SOBRE)VIVENTES
Non é o título dun filme de serie B nin foi tirado dunha capa de hard boiled norteamericano; é outramente, a ambientación do momento que estamos a vivir en latitudes ibéricas.
Un pregoeiro -falamos pois, de literatura oral e popular- do Antroido acosado por fundamentalistas relixiosos, un rapeiro -de novo a literatura oral- condenado por unha peza que describe o clima social do “Reino de España”, un libro –narrativa novelística neste caso- secuestrado por orde xudicial… e a conta da ignominia podería continuar. Vemos, xa que logo, como as letras son perseguidas na actual Hespaña de sempre.
Non nego que as cafurnas do Estado nos estean a prover de magníficos argumentos a quen cultivamos a ficción literaria, mais é inconcebíbel que un estado occidental,
membro da UE e co século XX por aprobar, caia en vezos tan típicos do folclore terceiromundista.
Practicar un apartheid ideolóxico é hoxe a tentación de toda administración en calquera parte do mundo, certo; mais no noso Estado, a aplicación desta estratexia execútase co alarde desa altiveza tan propia dos novos ricos e dos vellos corruptos.
Quen non escoitou nos últimos meses que certas actitudes non fan máis que “fabricar independentistas”? Cavilemos no xerme despótico e absolutista que encerra tal aseveración. Que dirían os medios sometidos se alguén afirmase que o pacifismo predicado polo soberanismo catalán é unha fábrica de policías buzacos, ou que non consegue máis que afoutar españolistas?
Así e todo, a cidadanía, ou polo menos a parte que permanece esperta, continúa a traballar na restitución das liberdades conculcadas.
En arquivo pdf e cun recendo a clandestinidade de décadas pretéritas, o texto de Fariña está a ser espallado por mensaxaría telefónica; talmente como nos contaron os irmáns maiores sobre accións desenvolvidas en plena ditadura franquista. Daquela non existía o gmail, o facebook, o whatsapp… e así e todo, os títulos prohibidos circulaban en liceos, cárceres, factorías, mercados e por suposto, en librarías.
Mágoa que todo isto non o esteamos a visionar nunha desas reportaxes que adoita emitir a televisión ao redor do 20 de novembro ou do 23 de febreiro, tratando de nos inculcar o afortunados que fomos ao sermos premiados cunha democracia do trinque; algo ensanguentada, si, mais vernizada de novo. Mágoa; porque isto é real e non un documental edulcorado, e ademais agora, as vítimas somos nós.
Algún día, recordaremos todo isto con noxo e un sorriso sardónico, moqueándonos da nosa pasividade e mais da burremia dun goberno que se considerou abeirado polos ultras que axitaban farrapos na rúa. No seu extraordinario ofuscamento, o Executivo ignora que a meirande parte deses homiños e mulleriñas non votan, pois chégalles con queimar carraxe e frustración nas mobilizacións de patriotas aburridos.
Habería que lles lembrar a quen ostentan presidencias e ministerios, que os seus devanceiros ideolóxicos, aqueles de ¡Ejército al poder! e ¡Tarancón al paredón!, tiveron que sufrir unha traumática metamorfose para se homologaren ás forzas democráticas, pois ninguén ansia fanáticos nas xestorías públicas, por moito que os alente desde as bancadas do estadio ou desde o mostrador da taberna.
Non somos inocentes, xaora que non. Ante a nosa pasividade, a esterqueira foi medrando; cheirando pouco ao primeiro, e tornándose perigosamente voluminosa cando o fedor comezaba a ser preocupante. Parecianos que unha “democracia consolidada” xamais cearía, e agora que a nube de metano é máis grande ca nós, botamos as mans á cabeza.
Diciamos, pasividade pola nosa banda, si; pois tristemente, é unha actitude que levamos ensaiando ben tempo. Hoxe, decatámonos de que non era un xogo. Escollemos fascistas e como tal responderon. Todos somos culpábeis, uns por os apuxar e outros por o permitir.
Chegou o momento de coller as ferramentas que máis nos acaian para deter esta vaga de nostalxia totalitaria, de barbarie, de represión e máis unha vez, de ignorancia.
Somos quen de os parar, xaora que somos. Rapeando, pregoando, escribindo, novelando e por suposto, premendo os percutores dos nosos teclados.
Invistamos en cartuchos e deixémonos seducir pola vibración das impresoras.
nunca a liberdade foi conquistada sen derramamento de tinta.
Quen non coñeza o manexo deste instrumental, non se desentenda da súa obriga, pois ha saber empregar outras ferramentas; quizais ben eficaces.

P.S.: Mentres este artigo se ultima para a súa publicación na Rede, está a nevar abondosamente e un tapiz branco cobre a paisaxe dos países ibéricos; hoxe os vellos volven recordarnos que as nevaradas eliminan canto bichoco de máis hai na terra… que poético resultaría.

Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 28-02-2018 12:54
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal