Vasoiras de xibarda


Cartafol de inquedanzas, experiencias e teimas literarias
"...E ás doce da noite voan dacabalo de vasoiras de xibarda..."
O meu perfil
bercedasorixes@gmail.com
 CATEGORÍAS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

LITERATURA LATENTE
Xa temos falado, en ocasións anteriores, desa literatura vestida de diario e camuflada en copliñas, contos, cancións ou simples ditos.
Ocorre que esta dimensión, modesta e frecuente no cotián, non é aínda coñecida e identificada en certos campos, mesmo no radiofónico.
Hai poucos días, unha emisora de ámbito estatal entrevistou a Arkano, un mozo rapeiro e improvisador de fulgurante carreira.
Resultaba rechamante a inxenuidade con que os mantedores do programa descubrían que tras aquelas letras elaboradas para seren rapeadas, agromaba a poesía, con idéntica calidade ca nos poemarios impresos e publicados por un selo editorial.
Tampouco ficaron indiferentes os locutores ante os exercicios de free style (improvisación) executados polo poeta, marabillándose de novo ante a exhalación do recendo literario nun “xogo” que moitas culturas practican desde hai séculos.
Non queremos repetirnos mais debemos lembrar que a oralidade cultivada polo hip-hop (en todas as súas expresións e ramificacións), mantén un vínculo parental, ben evidente e apreciábel, coa regueifa galega, a desgarrada portuguesa, o repente brasileiro ou a pajada arxentina; por citar algúns dos exemplos máis próximos á nosa cultura.
Arkano, cos seus vinte e poucos anos, é campión de “batallas de galos”, eses espectáculos multitudinarios convocados para calibrar a axilidade –mental e verbal- dos improvisadores; teñamos presente que esta arte, redescuberta por mozotes coa pucha para o lado, é tan antiga coma a propia expresión oral.
Lendo a Rómulo Gallegos ou a García Márquez, encontrarémonos con repentistas que gañaron combates dialécticos ao mesmo diaño.
Confesou nunha ocasión o xenio de Aracataca que el cedería con gusto unha das súas novelas a cambio de ter escrito a canción Pedro Navaja; velaí a maxia da literatura disfrazada de lecer lixeiro.
Sinto unha querenza polo rap desde antes de coñecer a súa ancestralidade enfeitada de moda neoiorquina, e non foi a única vez que a semente literaria se me manifesta tras un divertimento aparentemente alleo a tal materia.
Quen non se encontrou algunha vez cunha fermosa canción que se lle acaba revelando como milenaria cantiga popular, peza poética consagrada ou mesmo fragmento de obra teatral? Por aí andan, gañando adeptos para a causa das letras, Lela, Annabel Lee ou A flor da iauga.

Imaxe: deseño publicitario dunha batalla de galos para improvisadores en lingua hispana.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 14-02-2018 12:02
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal