Vasoiras de xibarda


Cartafol de inquedanzas, experiencias e teimas literarias
"...E ás doce da noite voan dacabalo de vasoiras de xibarda..."
O meu perfil
bercedasorixes@gmail.com
 CATEGORÍAS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

2016, O ANO DA LITERATURA CON D
Unha noite -estival polo calendario e invernal pola climatoloxía- de 1816, Mary W. Godwin (Mary Shelley para a posteridade), Percy B. Shelley -esposo da xa nomeada-, John W. Polidori, lord Byron como anfitrión e seguramente algún convidado máis, compartiron teito nunha mansión á beira do lago Léman, na contorna de Xenebra.
De xeito que en 2016 conmemoráronse os douscentos anos da xuntanza da Vila Diodati, un conciliábulo literario forzado polas tempestades do denominado, historicamente, ano sen verao.
Nesa noite que transcendeu á historia coma unha orxía de literatura oral e invocación das musas da tinta, Mary Shelley concibiría o xerme da novela que a consagrou na historia da novelística mundial, tal foi Frankenstein ou o moderno Prometeo.
Eis o lugar de nacemento das vicisitudes do célebre doutor Frankenstein e o seu nunca bautizado monstro, Vila Diodati.
Sen abandonar a cuarta letra do alfabeto, debemos pararnos na concesión do Premio Nobel de Literatura a Bob Dylan, un home de Minnesota que descubriu a poesía para millóns de persoas que nunca abriran un libro tatuado de versos.
Por suposto, considéroo un galardón merecido, e compráceme sobre todo tal nomeamento, porque grazas a el moitas persoas serán quen de contemplar o territorio da arte literaria na súa totalidade.
Quero dicir que tras un Nobel de Literatura concedido a un músico, ficarán nidios no horizonte os confíns dese ámbito que non remata no libro nin na espenuca do escritor, senón que abrangue eidos insospeitados para moitos: letras de cancións, representacións teatrais, a milenaria improvisación dos repentistas que hoxe cultivan os seguidores do rap, a paremioloxía…
O acontecido serviu para que todo un sector profesional perda o pudor a empregar adxectivos que até agora eran cosiderados pretensiosos; así, desde hai dous meses, músicos, compositores e cantores falan sen ambaxes da súa faceta literaria. Do mesmo xeito que os autores de guións para o cinema se deron en denominar desde hai tempo, escritores cinematográficos.
Cómpre lembrar que o mesmísimo García Márquez ten afirmado que daría unha das súas novelas a cambio de ter escrito a canción Pedro Navaja; xaora.
Salvando distancias e achégandonos ao pop-rock estatal dos ’80 e os ’90, debemos recordar con satisfacción que La Unión inspirábase en Boris Vian, Radio Futura en Poe e Duncan Dhu apropiábase dun personaxe de Stevenson para se nominar. Non é raro tampouco que Joaquín Sabina escribise aquilo de: “En Macondo comprendí, que al lugar donde has sido feliz no debieras tratar de volver”, nomeadamente se apuntamos o dato da grande amizade entrambos autores, o de Úbeda e o de Cataca.
Na actualidade, a música popular e xuvenil continúa a cultivar a referencia literaria tanto en letras (fixémonos nas letras do grupo arxentino Enanitos Verdes) coma en nomenclaturas (véxase Vetusta Morla); non en van, o cantautor galego Iván Ferreiro foi chamado para “pór música” á triloxía literaria Versos, canciones y trocitos de carne, de César Pérez Gellida.
Non hai pois, canción sen literatura, e a avinza de ambas irmás, como vimos de comprobar, está ampliamente documentada.
Non vou entrar a valorar o xeito de aceptar o premio por parte de Dylan nin o xogo da lebrescura que ensaiou durante unhas semanas cos responsábeis da Academia Sueca, o importante é que a literatura, a boa literatura e tamén a máis popular, recibiu un nomeamento deses que as sucesivas xeracións non esquecen.
Díxoo ben claro, escasas semanas antes de nos deixar, Leonard Cohen, o Nobel para Dylan foi como lle outorgar ao Everest o título ao meirande cumio, unha redundancia. O mesmo Cohen fora contemplado tamén como candidato ao devandito galardón literario. Merecíao, madia leva, este quebequés amante de García Lorca; un cantor distinto e único ao que descubrín hai ben anos, na época en que nos ofrecía un valse e tomaba Berlín.
Mais ese mesmo 13 de outubro en que os medios lanzaban novas de Estocolmo e a Bob Dylan se lle abrían por fin as portas do ceo, recibiamos unha má nova, Dario Fo, o dramaturgo italiano que tampouco pasara desapercibido para os premios Nobel dezanove anos antes, deixábanos.
Así que, xa temos unha débeda co que resta de ano ou, para saldar nos primeiros días de 2017: Un disco de Dylan, unha obra de Dario Fo e por suposto ler (ou reler) Frankenstein.
Xa mais preto e cunha repercusión máis limitada, puidemos celebrar que a escritora vasca de orixe galega, Dolores Redondo Meira, recibía o Premio Planeta pola novela Todo esto te daré; un texto cuxa trama ten lugar na Ribeira Sacra.
Definitivamente, este foi o ano das Letras con D.

Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 15-12-2016 18:37
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal